← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 2 z 13

Zbiory — działania, przedziały, iloczyn kartezjański i zasada włączeń i wyłączeń

Zbiór to po prostu „worek” z elementami — ale ten worek ma swoje zasady, swój zapis i swoje działania. Tu poznasz je po kolei, a do każdego polecenia z kolokwium dostaniesz przepis, rozwiązane zadania z zajęć i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.

Czasok. 60 min
PotrzebujeszNic poza liceum. Symbole z logiki (∧, ∨, ∈) przypominamy na miejscu.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • wypisać elementy zbioru zapisanego warunkiem i policzyć jego moc
  • zapisać zbiór w postaci przedziału i zaznaczyć go na osi liczbowej
  • wyznaczyć sumę, część wspólną, różnicę i dopełnienie zbiorów
  • ustalić, który zbiór zawiera się w którym
  • wypisać iloczyn kartezjański i narysować go w układzie współrzędnych
  • policzyć elementy sumy trzech zbiorów zasadą włączeń i wyłączeń

Po co ekonomiście zbiory?

Otwierasz sklep internetowy i klikasz filtry: „laptopy do 3000 zł” i „16 GB RAM”. Sklep pokazuje tylko te modele, które spełniają oba warunki naraz. Potem zaznaczasz marki: „Lenovo” lub „Dell” — i lista się wydłuża, bo wystarczy jedna z marek. Na koniec odhaczasz „bez produktów z outletu” — i część modeli znika.

Właśnie wykonałeś trzy działania na zbiorach: część wspólną, sumę i różnicę. Sklep robi to tysiące razy na sekundę.

W ekonomii zbiory są wszędzie. Dział marketingu porównuje klientów ze stycznia (AA) i z lutego (BB): ci, którzy kupili w obu miesiącach, to klienci lojalni (A∩BA \cap B), ci tylko ze stycznia — klienci utraceni (A∖BA \setminus B), a ci tylko z lutego — nowi (B∖AB \setminus A). Ankieter liczy, ile osób korzysta z co najmniej jednej z trzech usług, i musi uważać, żeby nikogo nie policzyć dwa razy — to zasada włączeń i wyłączeń z końca tego modułu.

Co będzie na kolokwium

Ze zbiorów na kolokwium wraca siedem typów poleceń. Każde ma tu swój przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią. Jeśli powtarzasz na ostatnią chwilę, zacznij od tej listy.

  1. 1
    „Wypisz elementy zbioru / wyznacz moc zbioru”

    Sprawdzasz liczby po kolei, aż przestaną spełniać warunek. Moc to liczba wypisanych elementów.

  2. 2
    „Zapisz zbiór w postaci przedziału i zaznacz go na osi liczbowej”

    Każdą nierówność zamieniasz na przedział. Potem to część wspólna, a — suma.

  3. 3
    „Wyznacz , , , , , ”

    Wypisujesz elementy , i , wpisujesz je do diagramu Venna i odczytujesz każde działanie.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 3, str. 31–32
  4. 4
    „Określ relacje zawierania się i równości zbiorów”

    Dla każdej pary szukasz „wyrzutka” — elementu pierwszego zbioru, którego nie ma w drugim.

  5. 5
    „Wyznacz i ”

    Każdy element łączysz w parę z każdym elementem . W parze pierwszy jest zawsze element pierwszego zbioru.

  6. 6
    „Przedstaw w układzie współrzędnych”

    Pierwszy zbiór na osi , drugi na osi . Brzeg ciągły, gdy koniec należy, przerywany, gdy nie należy.

  7. 7
    „Zadanie tekstowe: ile elementów ma co najmniej jedną cechę, a ile żadnej?”

    Wzór włączeń i wyłączeń: dodajesz pojedyncze zbiory, odejmujesz pary, dodajesz część wspólną wszystkich trzech.

Polecenia mogą brzmieć trochę inaczej („podaj”, „wyznacz”, „przedstaw”, „zbadaj”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o elementy, o przedział, o działanie, o zawieranie, o pary czy o liczbę elementów.

Zbiór — pojęcia od podstaw

Przykład z życia: lista gości na urodziny. Kasia nie przyjdzie dwa razy tylko dlatego, że ktoś wpisał ją na listę dwa razy. A to, czy jej nazwisko jest na górze, czy na dole listy, nie zmienia tego, kto przyjdzie.

Przykład liczbowy: zbiór cyfr w numerze 2024 to {0,2,4}\{0, 2, 4\}. Dwójka występuje w numerze dwa razy, ale w zbiorze — raz.

Zbiory oznaczamy wielkimi literami (AA, BB, CC), a elementy — małymi (aa, bb, xx). Oto symbole, które pojawiają się od pierwszej minuty zajęć:

Nawiasy klamrowe
czytamy: „zbiór”

W środku wypisujemy elementy zbioru albo warunek, który je opisuje: .

Jak zapamiętać: klamry „obejmują” elementy jak worek.

Należenie
czytamy: „x należy do A”

Element jest w zbiorze . Np. .

Jak zapamiętać: to wystylizowane „e” — element.

Nienależenie
czytamy: „x nie należy do A”

Elementu nie ma w zbiorze . Np. .

Jak zapamiętać: przekreślenie znaczy „nie”, jak przy .

Moc zbioru
czytamy: „moc zbioru A”

Liczba elementów zbioru. .

Jak zapamiętać: kreski jak przy wartości bezwzględnej — tu też wychodzi zwykła liczba.

Zbiór pusty
czytamy: „zbiór pusty”

Zbiór bez żadnego elementu. .

Jak zapamiętać: kółko przekreślone: w środku nic nie ma.

Uniwersum (przestrzeń)
czytamy: „u, uniwersum”

Wszystkie elementy, które w danym zadaniu nas interesują. Np. albo .

Jak zapamiętać: U jak „ustalony świat” zadania — poza nim nic nie istnieje.

Sprawdź się
  1. Ile elementów ma zbiór ?

Trzy sposoby zapisu zbioru

Ten sam pomysł — „jakieś liczby” — można zapisać na trzy sposoby.

1. Wyliczenie elementów — wypisujemy wszystko w klamrach: A={1,2,3,4}A = \{1, 2, 3, 4\}. Najprostsze, ale działa tylko wtedy, gdy elementów jest niewiele.

2. Warunek — podajemy, skąd bierzemy kandydatów i jaki warunek mają spełnić:

Czytamy: zbiór takich należących do , że i

klamry: „zbiór”
kandydaci: skąd bierzemy — tu z liczb naturalnych
dwukropek czytamy „takich, że” — oddziela kandydatów od warunku
warunek: oba naraz, bo to „i” (z logiki)

Kandydaci to 0,1,2,3,…0, 1, 2, 3, \ldots, a warunek przepuszcza tylko 1,2,3,41, 2, 3, 4. Czyli B={1,2,3,4}B = \{1, 2, 3, 4\} — to ten sam zbiór co AA.

3. Przedział — dla liczb rzeczywistych: C=(1,4)C = (1, 4) to wszystkie liczby między 1 a 4.

Najważniejsze w zapisie z warunkiem jest to, skąd bierzemy xx. Ten sam warunek daje różne zbiory:

ZapisKandydaciWynik
{x∈N:x<3}\{x \in \mathbb{N} : x < 3\}0,1,2,3,…0, 1, 2, 3, \ldots{0,1,2}\{0, 1, 2\}
{x∈Z:−2<x<3}\{x \in \mathbb{Z} : -2 < x < 3\}…,−2,−1,0,1,…\ldots, -2, -1, 0, 1, \ldots{−1,0,1,2}\{-1, 0, 1, 2\}
{x∈R:x<3}\{x \in \mathbb{R} : x < 3\}cała oś liczbowa(−∞,3)(-\infty, 3) — przedział

Wypisz elementy i policz moc

Trzy przykłady, od najprostszego:

zero jest liczbą naturalną — łatwo je zgubić
odpada, bo warunek to , a nie
moc: pięć elementów
należy, bo przy stoi
nie należy, bo przy 3 stoi
moc: pięć elementów
, więc 3 należy
— tu się zatrzymujemy; większe liczby tym bardziej odpadną
moc: cztery elementy
Zadanie · krok po kroku

Wyznacz moc zbioru D = {12, 14, 16, …, 26}

Zad. 1, str. 31, d)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Ustalamy, co znaczy wielokropek. Z pierwszych elementów odczytujemy krok.
  2. Wypisujemy wszystkie elementy i liczymy je. Moc to po prostu liczba elementów.
  3. Sprawdzamy wynik skrótem. Dwie drogi do tej samej liczby chronią przed pomyłką.

Przy długim ciągu (np. do 500) krok 2 pomijasz i od razu liczysz skrótem z kroku 3.

  1. Zrozum, co znaczy wielokropek

    Pierwsze elementy to 12,14,1612, 14, 16 — każdy kolejny jest o 2 większy. Wielokropek …\ldots znaczy „dalej w ten sam sposób” aż do 26.

  2. Wypisz wszystkie elementy
    D={12,14,16,18,20,22,24,26}D = \{12, 14, 16, 18, 20, 22, 24, 26\}

    Liczymy: ∣D∣=8|D| = 8.

    Dlaczego?

    Moc to liczba elementów zbioru. Przy ośmiu elementach najpewniej po prostu je wypisać i policzyć.

  3. Sprawdź skrótem
    26−122+1=142+1=7+1=8\frac{26 - 12}{2} + 1 = \frac{14}{2} + 1 = 7 + 1 = 8
    Dlaczego?

    Od 12 do 26 robimy 14:2=714 : 2 = 7 „skoków” co 2. Elementów jest o jeden więcej niż skoków — jak w płocie: 7 przęseł wymaga 8 słupków. Stąd „+1+1”.

Przedziały i oś liczbowa

Gdy xx jest z R\mathbb{R}, zbiór to zwykle kawałek osi liczbowej, czyli przedział. Przedział zapisujemy dwoma końcami w nawiasach — a rodzaj nawiasu mówi, czy koniec należy do zbioru.

Nawias okrągły
czytamy: „przedział otwarty od a do b”

Koniec nie należy do przedziału. Na osi: puste kółko.

Jak zapamiętać: okrągły nawias „odpycha” koniec.

Nawias kwadratowy
czytamy: „przedział domknięty od a do b”

Koniec należy do przedziału. Na osi: pełne kółko.

Jak zapamiętać: kwadratowy nawias „trzyma” koniec jak klamra.

Nieskończoność
czytamy: „nieskończoność”

Przedział biegnie bez końca w prawo () albo w lewo (). Zawsze z nawiasem okrągłym.

Jak zapamiętać: leżąca ósemka — pętla bez końca.

Rodzaje przedziałów (nazwy jak na zajęciach):

  • otwarte — oba końce odpadają: (2,4)(2, 4), (5,∞)(5, \infty), (−∞,8)(-\infty, 8);
  • jednostronnie domknięte — jeden koniec należy: [4,∞)[4, \infty), (3,8](3, 8];
  • obustronnie domknięte — oba końce należą: [5,12][5, 12].

Jak to wygląda na osi — każda nierówność i jej przedział:

→
025
→
025
→
025
→
025
→
025
Jak czytać ten rysunek:

każdy wiersz to osobna oś. Gruba kreska to liczby należące do zbioru. Pełne kółko = koniec należy (znak ≤\leq albo ≥\geq, nawias kwadratowy), puste kółko = nie należy (znak << albo >>, nawias okrągły). Strzałka na końcu kreski = przedział biegnie w nieskończoność.

Przykład z „i”: {x∈R:x>−1∧x≤3}\{x \in \mathbb{R} : x > -1 \land x \leq 3\}.

→
-103
→
-103
→
-103
Jak czytać ten rysunek:

dwie pierwsze osie to osobne nierówności. „I” zostawia tylko ten kawałek, który jest zamalowany na obu osiach naraz — to złota oś na dole.

Przykład z „lub”: {x∈R:x<0∨x≥2}\{x \in \mathbb{R} : x < 0 \lor x \geq 2\}.

→
02
→
02
→
02
Jak czytać ten rysunek:

„lub” bierze wszystko, co zamalowane na którejkolwiek osi. Kawałki się nie stykają, więc wynik to suma dwóch przedziałów — znak ∪\cup między nimi.

Zadanie · krok po kroku

Zapisz zbiór {x ∈ ℝ : x ≤ 1 ∨ (x ≥ 7 ∧ x < 8)} jako przedział

Zad. 2, str. 31, g)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Zaczynamy od nawiasu. „Lub” łączy cały nawias z x≤1x \leq 1, więc najpierw trzeba wiedzieć, co jest w nawiasie.
  2. Zamieniamy x≤1x \leq 1 na przedział.
  3. Łączymy oba kawałki sumą ∪\cup, bo w warunku między nimi stoi „lub”.

Kroki 1 i 2 możesz zrobić w dowolnej kolejności. Ważne, żeby połączyć je dopiero na końcu.

  1. Zacznij od nawiasu

    W nawiasie jest x≥7∧x<8x \geq 7 \land x < 8: liczby co najmniej 7 i mniejsze od 8. Część wspólna to [7,8)[7, 8).

    →
    078
    →
    078
    →
    078
    Jak czytać ten rysunek:

    7 należy (znak ≥\geq — pełne kółko), 8 nie należy (znak << — puste kółko).

    Dlaczego?

    Nawiasy liczymy najpierw — jak w logice. Bez tego nie wiadomo, do czego odnosi się „lub”.

  2. Zamień drugą część na przedział

    x≤1x \leq 1 to wszystkie liczby od −∞-\infty do 1 włącznie: (−∞,1](-\infty, 1].

  3. Połącz kawałki znakiem ∪
    (−∞,1]∪[7,8)(-\infty, 1] \cup [7, 8)
    →
    0178
    →
    0178
    →
    0178
    Jak czytać ten rysunek:

    na dole oba kawałki naraz. Między 1 a 7 jest przerwa, więc zostają dwa przedziały połączone znakiem ∪\cup.

    Dlaczego?

    Każda liczba musi spełnić tylko jeden z warunków — tak działa „lub”. Dlatego do zbioru trafiają liczby z obu kawałków, a cały zbiór zapisujemy jako ich sumę ∪\cup. Kawałków nie da się skleić w jeden przedział, bo liczby między 1 a 7 (np. 4) nie spełniają żadnego warunku.

    Inny sposób

    Wynik sprawdzisz bez rysunku — wstaw kilka liczb do warunku:

    • 11: 1≤11 \leq 1 — należy;
    • 44: ani 4≤14 \leq 1, ani 4≥74 \geq 7 — nie należy;
    • 77: 7≥77 \geq 7 i 7<87 < 8 — należy;
    • 88: 8<88 < 8 to fałsz — nie należy.

    Każda odpowiedź zgadza się z (−∞,1]∪[7,8)(-\infty, 1] \cup [7, 8).

Sprawdź się
  1. Jak zapisać ?

Działania na zbiorach

Działania na zbiorach to te same filtry co w sklepie internetowym. Każde ma swój symbol — oto cała czwórka:

Suma zbiorów
czytamy: „A suma B”

Elementy, które są w A lub w B (w co najmniej jednym).

Jak zapamiętać: wygląda jak kubek: wrzucasz do niego wszystko z obu zbiorów.

Iloczyn (część wspólna, przekrój)
czytamy: „A iloczyn B, część wspólna A i B”

Elementy, które są w A i w B naraz.

Jak zapamiętać: to odwrócony kubek — przykrywa tylko to, co wspólne.

Różnica zbiorów
czytamy: „A minus B, różnica A i B”

Elementy, które są w A i nie są w B.

Jak zapamiętać: ukośnik „odcina”: z A wycinasz wszystko, co jest w B.

Dopełnienie
czytamy: „dopełnienie A (A prim)”

Wszystko z uniwersum , czego nie ma w A.

Jak zapamiętać: to „reszta świata” poza .

Te działania to logika w przebraniu. Element należy do wyniku, gdy spełnia warunek z ostatniej kolumny:

DziałanieCzytamySpójnik z logikixx należy do wyniku, gdy…
A∪BA \cup BA suma B∨\lor (lub)x∈A∨x∈Bx \in A \lor x \in B
A∩BA \cap BA iloczyn B∧\land (i)x∈A∧x∈Bx \in A \land x \in B
A∖BA \setminus BA minus B∧\land + ¬\negx∈A∧x∉Bx \in A \land x \notin B
A′A'dopełnienie A¬\neg (nieprawda, że)x∈Ux \in U i x∉Ax \notin A

Najprościej zobaczyć to na diagramie Venna: każdy zbiór to koło, a prostokąt dookoła to uniwersum UU. Poniżej przykład z zajęć: U={0,1,…,8}U = \{0, 1, \ldots, 8\}, A={0,1,2,3,4}A = \{0, 1, 2, 3, 4\}, B={3,4,5,6,7}B = \{3, 4, 5, 6, 7\}.

UAB012345678
  • — do sumy należy wszystko, co jest w A lub w B (wystarczy jeden ze zbiorów).
  • — do części wspólnej należy tylko to, co jest w A i w B naraz.
  • — do należy to, co jest w A i nie jest w B.
  • — do należy to, co jest w B i nie jest w A.
  • — do należy wszystko z , czego nie ma w A.
  • — do należy wszystko z , czego nie ma w B.
Jak czytać ten rysunek:

niebieskie koło to AA, różowe to BB, prostokąt to UU. Liczby w części wspólnej kół (3 i 4) należą do obu zbiorów, liczby tylko w jednym kole — do jednego zbioru, a 8 leży poza kołami: należy tylko do UU. Kliknij działanie, a jego wynik podświetli się na złoto. Kliknij drugi raz, żeby zgasić.

Zadanie · krok po kroku

Wyznacz A′, B′, A ∪ B, A ∩ B, A ∖ B, B ∖ A

Zad. 3, str. 31–32, c)

A={x∈N:x<5}A = \{x \in \mathbb{N} : x < 5\}, B={x∈N:2<x<8}B = \{x \in \mathbb{N} : 2 < x < 8\}, U={x∈N:x<9}U = \{x \in \mathbb{N} : x < 9\}.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Wypisujemy elementy AA, BB i UU. Z samych warunków trudno cokolwiek odczytać.
  2. Rozmieszczamy elementy w czterech miejscach diagramu Venna. Potem każde działanie to tylko wskazanie właściwych miejsc.
  3. Odczytujemy działania: dopełnienia, sumę i część wspólną, różnice.

Kolejność działań w kroku 3 jest dowolna. Inna droga — tabela przynależności z zerami i jedynkami — jest pod zadaniem.

  1. Wypisz elementy zbiorów
    A={0,1,2,3,4}B={3,4,5,6,7}U={0,1,2,…,8}\begin{gathered} A = \{0, 1, 2, 3, 4\} \\ B = \{3, 4, 5, 6, 7\} \\ U = \{0, 1, 2, \ldots, 8\} \end{gathered}
    Bo tak — umowa

    Na zajęciach N\mathbb{N} zaczyna się od 0. W części książek zaczyna się od 1 — to kwestia umowy. Dlatego 0 należy do AA i do UU.

    Dlaczego?

    W BB obie nierówności są ostre (2<x<82 < x < 8), więc ani 2, ani 8 nie należą do BB.

  2. Rozmieść elementy na diagramie
    • w obu zbiorach: 3,43, 4;
    • tylko w AA: 0,1,20, 1, 2;
    • tylko w BB: 5,6,75, 6, 7;
    • poza AA i BB: 88.

    To dokładnie rysunek powyżej.

    Dlaczego?

    Każdy element UU trafia w jedno z czterech miejsc. Gdy elementy są już rozmieszczone, każde działanie to tylko wskazanie właściwych miejsc.

  3. Odczytaj dopełnienia
    A′={5,6,7,8}B′={0,1,2,8}\begin{gathered} A' = \{5, 6, 7, 8\} \\ B' = \{0, 1, 2, 8\} \end{gathered}
    Dlaczego?

    A′A' to wszystko z UU poza kołem AA: część „tylko BB” (5, 6, 7) i to, co poza kołami (8). Łatwo zapomnieć o ósemce — ona nie jest w żadnym kole, ale jest w UU.

    Inny sposób

    Bez diagramu: A′=U∖AA' = U \setminus A. Z listy 0,1,…,80, 1, \ldots, 8 wykreślasz elementy AA, czyli 0, 1, 2, 3, 4. Zostaje {5,6,7,8}\{5, 6, 7, 8\}.

  4. Odczytaj sumę i część wspólną
    A∪B={0,1,2,3,4,5,6,7}A∩B={3,4}\begin{gathered} A \cup B = \{0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7\} \\ A \cap B = \{3, 4\} \end{gathered}
    Dlaczego?

    Suma to oba koła w całości (wszystko oprócz 8). Część wspólna to tylko środek, gdzie koła na siebie zachodzą.

  5. Odczytaj różnice
    A∖B={0,1,2}B∖A={5,6,7}\begin{gathered} A \setminus B = \{0, 1, 2\} \\ B \setminus A = \{5, 6, 7\} \end{gathered}
    Dlaczego?

    A∖BA \setminus B: bierzemy AA i wycinamy z niego wszystko, co jest też w BB (3 i 4). Zostaje „tylko AA”. Przy B∖AB \setminus A jest odwrotnie — dlatego różnice wychodzą różne.

Drugi sposób na to samo — tabela przynależności. Każdy wiersz to jeden element UU, a 1 i 0 znaczą „należy” i „nie należy”. To dokładnie tabela zero-jedynkowa z logiki: kolumna A∩BA \cap B liczy się jak ∧\land, a A∪BA \cup B jak ∨\lor.

123456
010101001
110101001
210101001
311110000
411110000
501100110
601100110
701100110
800000011
Jak czytać tę tabelę:

wiersz to jeden element. W kolumnie x∈A∩Bx \in A \cap B jest 1 tylko tam, gdzie w obu kolumnach x∈Ax \in A i x∈Bx \in B stoi 1 (jak ∧\land). W x∈A∖Bx \in A \setminus B — tam, gdzie x∈Ax \in A ma 1, a x∈Bx \in B ma 0. Pod tabelą zbiory odczytane z jedynek.

Prawa de Morgana dla zbiorów

Prawa de Morgana z logiki działają też dla zbiorów:

(A∪B)′=A′∩B′(A∩B)′=A′∪B′\begin{gathered} (A \cup B)' = A' \cap B' \\ (A \cap B)' = A' \cup B' \end{gathered}

Czytamy: „dopełnienie sumy to część wspólna dopełnień” i „dopełnienie części wspólnej to suma dopełnień”. Po ludzku: „nie ma go ani w AA, ani w BB” to to samo co „nie ma go w AA i nie ma go w BB”.

1234
0100011
1100011
2100011
3110000
4110000
5010011
6010011
7010011
8001111
Jak czytać tę tabelę:

kolumny 1 i 2 są identyczne, tak samo kolumny 3 i 4 — to właśnie sprawdzenie praw de Morgana na przykładzie z zajęć.

Sprawdź się
  1. , , . Ile wynosi ?

Zawieranie się i równość zbiorów

Zawieranie się
czytamy: „A zawiera się w B, A jest podzbiorem B”

Każdy element należy też do .

Jak zapamiętać: wygląda jak „C” otwarte w stronę większego zbioru.

Równość zbiorów
czytamy: „A równa się B”

Oba zbiory mają dokładnie te same elementy.

Jak zapamiętać: równe = żaden nie ma niczego „ekstra”.

Nie zawiera się
czytamy: „A nie zawiera się w B”

Jest co najmniej jeden element , którego nie ma w .

Jak zapamiętać: przekreślenie jak przy .

Przykład z życia: wszyscy studenci Twojej grupy ćwiczeniowej są studentami uczelni. Grupa ⊂\subset uczelnia. W drugą stronę nie: uczelnia ma studentów spoza Twojej grupy.

Zadanie · krok po kroku

Określ relacje zawierania się i równości zbiorów A, B, C, D, E

Zad. 4, str. 32, c)

A={−2,−1,2,4,8}A = \{-2, -1, 2, 4, 8\}, B={x∈Z:x≥−3∧x≤8}B = \{x \in \mathbb{Z} : x \geq -3 \land x \leq 8\}, C=(−3,8)C = (-3, 8), D=[−3,8]D = [-3, 8], E={x∈Z:x>−3∧x<8}E = \{x \in \mathbb{Z} : x > -3 \land x < 8\}.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Wypisujemy elementy zbiorów liczb całkowitych. Wtedy widać, które końce należą.
  2. Rysujemy wszystkie zbiory jeden pod drugim, na tej samej skali. Pary porównujemy potem z rysunku.
  3. Dla każdej pary szukamy wyrzutka. Jeden wyrzutek obala zawieranie.
  4. Zapisujemy zawierania i sprawdzamy, czy któreś działa w obie strony — to byłaby równość.

Par do sprawdzenia jest 20: każdy zbiór z każdym innym, w obie strony. Dlatego przydają się szybkie wyrzutki z ramki „Kiedy tego użyć” — część par skreślasz bez liczenia.

  1. Wypisz elementy tam, gdzie się da
    B={−3,−2,−1,0,1,…,8}E={−2,−1,0,1,…,7}\begin{gathered} B = \{-3, -2, -1, 0, 1, \ldots, 8\} \\ E = \{-2, -1, 0, 1, \ldots, 7\} \end{gathered}

    CC i DD to przedziały — zostają przedziałami.

    Dlaczego?

    BB i EE mają x∈Zx \in \mathbb{Z}, więc to same liczby całkowite. W BB nierówności są nieostre (≥\geq, ≤\leq), więc −3-3 i 88 należą. W EE są ostre, więc odpadają.

  2. Narysuj wszystko na jednej skali
    -3-2-1012345678
    -3-2-1012345678
    -3-2-1012345678
    -3-2-1012345678
    -3-2-1012345678
    Jak czytać ten rysunek:

    kropki to pojedyncze liczby całkowite, kreski to przedziały. Zbiór XX zawiera się w YY, jeśli pod każdą kropką (każdym kawałkiem kreski) XX-a jest coś zamalowanego w wierszu YY.

  3. Sprawdź każdą parę — szukaj wyrzutka

    W wierszu jest zbiór XX, w kolumnie YY. „✓” znaczy X⊂YX \subset Y, a przy „✗” podany jest wyrzutek.

    X⊂YX \subset Y?AABBCCDDEE
    AA—✓✗ (88)✓✗ (88)
    BB✗ (00)—✗ (−3-3)✓✗ (−3-3)
    CC✗ (0,50{,}5)✗ (0,50{,}5)—✓✗ (0,50{,}5)
    DD✗ (0,50{,}5)✗ (0,50{,}5)✗ (−3-3)—✗ (0,50{,}5)
    EE✗ (00)✓✓✓—
    Dlaczego?

    Do obalenia zawierania wystarczy jeden wyrzutek — tak jak jeden kontrprzykład obala „dla każdego” w logice. Żeby potwierdzić zawieranie, trzeba sprawdzić wszystkie elementy (tu pomaga rysunek).

    Inny sposób

    Zbiory da się też ułożyć w łańcuchy, jak pudełka w pudełkach: E⊂C⊂DE \subset C \subset D, E⊂B⊂DE \subset B \subset D i A⊂B⊂DA \subset B \subset D. Jeśli X⊂YX \subset Y i Y⊂ZY \subset Z, to X⊂ZX \subset Z. Dlatego E⊂DE \subset D i A⊂DA \subset D wynikają z łańcuchów bez osobnego sprawdzania.

  4. Zapisz wynik
    A⊂B,  A⊂D,  B⊂D,  C⊂D,E⊂B,  E⊂C,  E⊂D\begin{gathered} A \subset B,\ \ A \subset D,\ \ B \subset D,\ \ C \subset D, \\ E \subset B,\ \ E \subset C,\ \ E \subset D \end{gathered}

    Równych zbiorów tu nie ma.

    Dlaczego?

    Równość wymaga zawierania w obie strony. Dla każdej pary z „✓” po drugiej stronie tabeli jest „✗” (np. A⊂BA \subset B, ale B⊄AB \not\subset A), więc żadne dwa zbiory nie są równe.

Iloczyn kartezjański — zbiór par

Restauracja ma zestaw obiadowy: zupa do wyboru Z={pomidorowa,rosoˊł}Z = \{\text{pomidorowa}, \text{rosół}\} i drugie danie D={schabowy,pierogi,ryba}D = \{\text{schabowy}, \text{pierogi}, \text{ryba}\}. Ile jest różnych zestawów? Każda zupa z każdym drugim daniem: 2⋅3=62 \cdot 3 = 6. Każdy zestaw to para: (zupa, drugie danie). Zbiór wszystkich takich par to właśnie iloczyn kartezjański Z×DZ \times D.

Czytamy: A razy B to zbiór par takich, że należy do i należy do

znak iloczynu kartezjańskiego; czytamy „razy”
para uporządkowana — nawiasy okrągłe, a kolejność ma znaczenie
pierwszy element pary zawsze z pierwszego zbioru
drugi element pary zawsze z drugiego zbioru
Para uporządkowana
czytamy: „para x, y”

Dwa elementy w ustalonej kolejności. .

Jak zapamiętać: jak współrzędne punktu: najpierw , potem .

Potęga zbioru
czytamy: „A do kwadratu”

Skrót od — pary, w których oba elementy są z .

Jak zapamiętać: jak , tylko zamiast mnożenia liczb — pary.

Zadanie · krok po kroku

Wyznacz A × B i B × A dla A = {3, 4, 5}, B = {−2, −1, 0}

Zad. 1, str. 36, c)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Budujemy tabelkę: wiersze z AA, kolumny z BB. Dzięki temu żadna para nie zginie.
  2. Przepisujemy pary wiersz po wierszu i sprawdzamy ich liczbę: ∣A∣⋅∣B∣|A| \cdot |B|.
  3. Zapisujemy B×AB \times A. To te same liczby, ale z odwróconą kolejnością w parach.
  4. Rysujemy oba zbiory w układzie współrzędnych. Rysunek pokazuje, że to dwa różne zbiory.

Krok 4 jest potrzebny, gdy polecenie mówi „przedstaw w układzie współrzędnych”.

  1. Zbuduj tabelkę par

    Wiersze to elementy AA, kolumny to elementy BB:

    A×BA \times B−2-2−1-100
    33(3,−2)(3, -2)(3,−1)(3, -1)(3,0)(3, 0)
    44(4,−2)(4, -2)(4,−1)(4, -1)(4,0)(4, 0)
    55(5,−2)(5, -2)(5,−1)(5, -1)(5,0)(5, 0)
    Dlaczego?

    Tabelka gwarantuje, że żadna para nie zginie: każdy wiersz z każdą kolumną to dokładnie „każdy z każdym”.

  2. Zapisz A × B
    A×B={(3,−2),(3,−1),(3,0),(4,−2),(4,−1),(4,0),(5,−2),(5,−1),(5,0)}\begin{aligned} A \times B = \{&(3, -2), (3, -1), (3, 0), \\ &(4, -2), (4, -1), (4, 0), \\ &(5, -2), (5, -1), (5, 0)\} \end{aligned}

    Sprawdzenie: ∣A∣⋅∣B∣=3⋅3=9|A| \cdot |B| = 3 \cdot 3 = 9 par. Zgadza się.

  3. Zapisz B × A

    Teraz pierwszy element pary pochodzi z BB:

    B×A={(−2,3),(−2,4),(−2,5),(−1,3),(−1,4),(−1,5),(0,3),(0,4),(0,5)}\begin{aligned} B \times A = \{&(-2, 3), (-2, 4), (-2, 5), \\ &(-1, 3), (-1, 4), (-1, 5), \\ &(0, 3), (0, 4), (0, 5)\} \end{aligned}
    Dlaczego?

    To te same liczby, ale w odwrotnej kolejności w parze. Ponieważ (3,−2)≠(−2,3)(3, -2) \neq (-2, 3), zbiory A×BA \times B i B×AB \times A są różne — choć oba mają po 9 par.

    Inny sposób

    Nie trzeba budować drugiej tabelki. Weź każdą parę z A×BA \times B i zamień w niej liczby miejscami: (3,−2)→(−2,3)(3, -2) \to (-2, 3), (3,−1)→(−1,3)(3, -1) \to (-1, 3) i tak dalej.

  4. Narysuj oba zbiory w układzie współrzędnych
    xy-2-2-1-111223344550

    ●

    ○

    Żółta przerywana linia to prosta . Kropki są odbiciem kropek w tej prostej — bo w każdej parze zamieniamy miejscami i .

    Jak czytać ten rysunek:

    każda kropka to jedna para: pierwszy element pary to współrzędna xx (w poziomie), drugi to yy (w pionie). Przełączaj A×BA \times B i B×AB \times A. W trybie „oba naraz” widać, że jeden zbiór kropek to odbicie drugiego.

Iloczyn kartezjański przedziałów w układzie współrzędnych

Gdy AA i BB są przedziałami, par jest nieskończenie wiele — nie wypiszesz ich, ale narysujesz. Wszystkie punkty (x,y)(x, y) z x∈Ax \in A i y∈By \in B tworzą obszar (zwykle prostokąt, czasem nieskończony).

Najpierw prosty przykład: A=[1,3]A = [1, 3], B=[2,4]B = [2, 4]. Oba przedziały domknięte, więc wszystkie brzegi są ciągłe.

xy1122334455

Zamalowane są punkty, dla których i .

  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)

Zamalowane są punkty, dla których i .

  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
  • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
Jak czytać ten rysunek:

zamalowany prostokąt to A×BA \times B: każdy jego punkt ma xx od 1 do 3 i yy od 2 do 4. Przełącz na B×AB \times A — prostokąt „kładzie się” na boku, bo teraz xx jest z BB, a yy z AA.

Zadanie · krok po kroku

Przedstaw A × B i B × A dla A = (−∞, 5), B = [2, ∞)

Zad. 2, str. 36, b)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Tłumaczymy przedziały na nierówności: warunek dla xx i warunek dla yy. Z nierówności łatwiej rysować.
  2. Rysujemy brzegi: ciągłe tam, gdzie koniec należy, przerywane tam, gdzie nie.
  3. Zamalowujemy obszar, w którym oba warunki są spełnione naraz.
  4. Rysujemy B×AB \times A tym samym przepisem, z zamienionymi rolami xx i yy.

Krok 4 da się zrobić szybciej: obszar B×AB \times A to odbicie obszaru A×BA \times B względem prostej y=xy = x.

  1. Przetłumacz przedziały na nierówności

    A=(−∞,5)A = (-\infty, 5) to x<5x < 5 (5 nie należy). B=[2,∞)B = [2, \infty) to y≥2y \geq 2 (2 należy).

    Dlaczego?

    W A×BA \times B pierwszy element pary (współrzędna xx) jest z AA, a drugi (yy) z BB. Dlatego warunek z AA dotyczy xx, a z BB — yy.

  2. Narysuj brzegi
    • x=5x = 5 — prosta pionowa przerywana, bo 5∉A5 \notin A (nawias okrągły);
    • y=2y = 2 — prosta pozioma ciągła, bo 2∈B2 \in B (nawias kwadratowy).
  3. Zamaluj obszar

    A×BA \times B to punkty na lewo od x=5x = 5 i nad y=2y = 2 (razem z tą prostą). Obszar ciągnie się w nieskończoność w lewo i w górę.

    xy-1-111223344556677

    Zamalowane są punkty, dla których i .

    • prosta — przerywana, bo (nawias okrągły)
    • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)

    Zamalowane są punkty, dla których i .

    • prosta — ciągła, bo (nawias kwadratowy)
    • prosta — przerywana, bo (nawias okrągły)
    Jak czytać ten rysunek:

    niebieski obszar to A×BA \times B, strzałki pokazują, w którą stronę biegnie bez końca. Brzeg przerywany = te punkty nie należą do zbioru, ciągły = należą. Róg (5,2)(5, 2) jest pustym kółkiem, bo 5∉A5 \notin A. Przełącz na B×AB \times A, żeby zobaczyć drugą część zadania.

    Inny sposób

    Rysunek sprawdzisz jednym punktem. Weź np. (0,3)(0, 3): 0<50 < 5 i 3≥23 \geq 2, więc punkt należy do A×BA \times B — musi leżeć w zamalowanym obszarze. Punkt (6,3)(6, 3) nie należy, bo 6<56 < 5 to fałsz — musi leżeć poza nim.

  4. Narysuj B × A

    Teraz x∈Bx \in B, czyli x≥2x \geq 2 (prosta x=2x = 2 ciągła), a y∈Ay \in A, czyli y<5y < 5 (prosta y=5y = 5 przerywana). Obszar leży na prawo od x=2x = 2 i pod y=5y = 5 — to odbicie poprzedniego obszaru względem prostej y=xy = x.

    Dlaczego?

    W B×AB \times A zamieniamy role zbiorów: teraz to BB wyznacza xx, a AA wyznacza yy. Dlatego ciągła i przerywana linia zamieniają się miejscami.

Zasada włączeń i wyłączeń

W grupie jest 30 osób. 20 lubi pizzę, 15 lubi sushi, a 5 lubi jedno i drugie. Ile osób lubi cokolwiek z tych dwóch? Kusi, żeby dodać: 20+15=3520 + 15 = 35. Ale to więcej, niż jest osób w grupie! Problem: te 5 osób, które lubią oba dania, policzyliśmy dwa razy — raz wśród „pizzowych”, raz wśród „sushi”. Trzeba je raz odjąć: 35−5=3035 - 5 = 30.

Czytamy: moc sumy A i B równa się moc A plus moc B minus moc części wspólnej

włączamy oba zbiory — część wspólna wchodzi dwa razy
wyłączamy część wspólną raz, żeby każdy był policzony dokładnie raz

Dla trzech zbiorów (wzór ze slajdów):

dodajemy trzy zbiory
odejmujemy trzy części wspólne par
dodajemy z powrotem część wspólną wszystkich trzech
Zadanie · krok po kroku

Czy przedsiębiorca może wysłać w trasę co najmniej połowę ciężarówek?

Zad. 4, str. 40

Firma ma 85 ciężarówek. Przegląd wykazał, że 20 nie spełnia norm emisji spalin, 30 ma uszkodzone amortyzatory, a 10 niesprawne hamulce. 10 ciężarówek ma problem ze spalinami i amortyzatorami, 7 — z amortyzatorami i hamulcami, 7 — ze spalinami i hamulcami, a 5 ma wszystkie trzy usterki. W trasę mogą jechać tylko ciężarówki bez usterek. Czy przedsiębiorca może wysłać w trasę co najmniej połowę z nich?

Plan — co zrobimy i po co
  1. Nazywamy zbiory literami. Każda usterka to jeden zbiór.
  2. Wypisujemy dane jako moce zbiorów, żeby wstawić je do wzoru bez szukania w treści.
  3. Liczymy ciężarówki z co najmniej jedną usterką — wzorem włączeń i wyłączeń.
  4. Liczymy sprawne ciężarówki i porównujemy je z połową floty. O to pyta zadanie.
  5. Sprawdzamy wynik na diagramie Venna.

Inna droga: od razu wypełnić diagram od środka na zewnątrz i dodać kawałki (krok 5). Wzór jest szybszy, a diagram łatwiej sprawdzić.

  1. Nazwij zbiory
    • AA — ciężarówki, które nie spełniają norm emisji spalin,
    • BB — ciężarówki z uszkodzonymi amortyzatorami,
    • CC — ciężarówki z niesprawnymi hamulcami.
    Dlaczego?

    Każda usterka to jeden zbiór. Ciężarówka z dwiema usterkami należy do dwóch zbiorów naraz — dlatego koła na diagramie się przecinają.

  2. Wypisz dane
    ∣U∣=85,∣A∣=20,∣B∣=30,∣C∣=10\begin{gathered} |U| = 85, \quad |A| = 20, \\ |B| = 30, \quad |C| = 10 \end{gathered}∣A∩B∣=10,∣B∩C∣=7,∣A∩C∣=7,∣A∩B∩C∣=5\begin{gathered} |A \cap B| = 10, \quad |B \cap C| = 7, \\ |A \cap C| = 7, \quad |A \cap B \cap C| = 5 \end{gathered}
  3. Policz ciężarówki z co najmniej jedną usterką
    ∣A∪B∪C∣=20+30+10−10−7−7+5=41\begin{aligned} |A \cup B \cup C| &= 20 + 30 + 10 \\ &\quad - 10 - 7 - 7 + 5 \\ &= 41 \end{aligned}
    Dlaczego?

    Suma A∪B∪CA \cup B \cup C to ciężarówki, które mają co najmniej jedną usterkę. Gdybyśmy dodali tylko 20+30+10=6020 + 30 + 10 = 60, ciężarówki z kilkoma usterkami policzylibyśmy kilka razy.

  4. Policz sprawne i odpowiedz

    Sprawne to te bez żadnej usterki: 85−41=4485 - 41 = 44. Połowa floty to 85:2=42,585 : 2 = 42{,}5.

    Ponieważ 44>42,544 > 42{,}5, przedsiębiorca może wysłać w trasę co najmniej połowę ciężarówek.

    Dlaczego?

    „Bez żadnej usterki” to dopełnienie sumy: (A∪B∪C)′(A \cup B \cup C)'. Jego moc to wszystkie ciężarówki minus te z usterką.

  5. Sprawdź na diagramie

    Wpisz liczby do diagramu od środka na zewnątrz. Jeśli wszystko się zsumuje do 85, wynik jest dobry.

    U = 85ABC5522818144poza

    A — nie spełnia norm spalinB — uszkodzone amortyzatoryC — niesprawne hamulce

    1. Środek. Do wszystkich trzech zbiorów naraz należy . Wpisujemy 5 w sam środek.
    2. Tylko dwa zbiory. , ale 5 z nich siedzi już w środku, więc „tylko A i B” to . Tak samo: tylko A i C: , tylko B i C: .
    3. Tylko jeden zbiór. Od całego zbioru odejmujemy to, co już wpisane w jego kole. Tylko A: . Tylko B: . Tylko C: .
    4. Poza zbiorami. W kołach jest razem — tyle samo, ile daje wzór. Poza kołami zostaje .
    Jak czytać ten rysunek:

    liczba w każdym kawałku to ciężarówki z dokładnie tym zestawem usterek. Środek — wszystkie trzy usterki, kawałki między dwoma kołami — dokładnie dwie, kawałki tylko w jednym kole — jedna. Liczba w lewym dolnym rogu to ciężarówki sprawne.

Ściąga przed kolokwium

ZbiórNic się nie powtarza, kolejność bez znaczenia: {1,2,2}={2,1}\{1, 2, 2\} = \{2, 1\}.
∈, ∉, mocx∈Ax \in A — należy. ∣A∣|A| — liczba elementów. ∣∅∣=0|\emptyset| = 0.
Zapis z warunkiem{x∈N:…}\{x \in \mathbb{N} : \ldots\} — dwukropek to „takich, że”. Na zajęciach 0∈N0 \in \mathbb{N}.
Moc ciąguostatni−pierwszykrok+1\frac{\text{ostatni} - \text{pierwszy}}{\text{krok}} + 1 — tylko przy stałym kroku.
Przedziały()( ) — koniec nie należy, puste kółko. [][ ] — należy, pełne kółko. Przy ∞\infty zawsze ()( ).
∧ i ∨ na osi∧\land — część wspólna (zamalowane na obu osiach). ∨\lor — suma (na którejkolwiek).
DziałaniaA∪BA \cup B — w A lub w B. A∩BA \cap B — w A i w B. A∖BA \setminus B — w A i nie w B. A′A' — w U i nie w A.
UwagaA∖B≠B∖AA \setminus B \neq B \setminus A. A′A' zależy od UU. Pusty wynik to ∅\emptyset.
De Morgan(A∪B)′=A′∩B′(A \cup B)' = A' \cap B'; (A∩B)′=A′∪B′(A \cap B)' = A' \cup B'.
ZawieranieA⊂BA \subset B: każdy element A jest w B. Jeden wyrzutek obala. Równość = zawieranie w obie strony.
A × BPary (x,y)(x, y): x∈Ax \in A, y∈By \in B. Kolejność ważna. ∣A×B∣=∣A∣⋅∣B∣|A \times B| = |A| \cdot |B|.
A × B na rysunkuAA na osi xx, BB na osi yy. Brzeg ciągły — koniec należy, przerywany — nie.
Włączenia i wyłączeniaDodaj pojedyncze, odejmij pary, dodaj trójkę. „Żadnej cechy” = ∣U∣|U| minus wynik.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest. Wszystko da się zrobić na telefonie.

Wypisz elementy i policz moc

Ćwiczenia · 7 zadań
  1. Wypisz elementy zbioru .

  2. Wypisz elementy zbioru .

  3. Ile wynosi moc zbioru ?

  4. Ile wynosi moc zbioru ?

  5. Ile wynosi moc zbioru ?

  6. Ile wynosi moc zbioru ?

  7. Ile elementów ma zbiór ?

Zapisz jako przedział

Ćwiczenia · 8 zadań
  1. Zapisz .

  2. Zapisz .

  3. Zapisz .

  4. Zapisz .

  5. Zapisz .

  6. Zapisz .

  7. Na osi jest pełne kółko w 2, puste kółko w 7 i gruba kreska między nimi. Jaki to przedział?

  8. Zapisz .

Działania na zbiorach

Wypisz elementy

Liczby od 1 do 10

U={1,2,…,10}U = \{1, 2, \ldots, 10\}, AA — liczby parzyste z UU, B={x∈U:x≤5}B = \{x \in U : x \leq 5\}. Zaznacz elementy każdego zbioru.

Wypisz elementy

Gdy jeden zbiór siedzi w drugim

U={x∈N:x≤6}U = \{x \in \mathbb{N} : x \leq 6\}, A={x∈N:0<x<3}A = \{x \in \mathbb{N} : 0 < x < 3\}, B={x∈N:1≤x≤4}B = \{x \in \mathbb{N} : 1 \leq x \leq 4\}. Najpierw wypisz elementy UU, AA i BB na kartce, potem zaznacz elementy każdego zbioru.

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. , . Ile wynosi ?

  2. , . Ile wynosi ?

  3. , . Ile wynosi ?

  4. , . Ile wynosi ?

  5. Do zbioru należą elementy, które…

  6. Z prawa de Morgana to:

Zawieranie się i równość

Ćwiczenia · 7 zadań
  1. , . Co jest prawdą?

  2. , . Co jest prawdą?

  3. Czy ?

  4. Czy ?

  5. Czy ?

  6. Czy ?

  7. Czy ?

Iloczyn kartezjański

Ćwiczenia · 8 zadań
  1. , . Ile par ma ?

  2. , . Ile wynosi ?

  3. , . Czy ?

  4. Dla ile wynosi ?

  5. , . Ile par ma ?

  6. , . Jak wygląda w układzie współrzędnych?

  7. , . Jaka jest prosta na rysunku ?

  8. , . Który opis pasuje do ?

Zasada włączeń i wyłączeń

Ćwiczenia · 7 zadań
  1. , , . Ile wynosi ?

  2. W grupie 40 osób: 25 uczy się angielskiego, 18 niemieckiego, 10 obu języków. Ile osób nie uczy się żadnego z nich?

  3. W tej samej grupie: ile osób uczy się tylko angielskiego?

  4. , , , , , , . Ile wynosi ?

  5. Zadanie mówi: „4 osoby mają tylko cechy A i B (bez C), a 2 osoby mają wszystkie trzy cechy”. Ile wynosi ?

  6. Dlaczego we wzorze dla trzech zbiorów na końcu dodajemy ?

  7. Wśród 60 studentów 30 ma laptopa, 25 tablet, 20 smartwatch. Laptop i tablet: 10, laptop i smartwatch: 8, tablet i smartwatch: 6, wszystkie trzy: 4. Ilu studentów nie ma żadnego z tych urządzeń?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań

Zbiory — 10 pytań

  1. Który zbiór jest równy zbiorowi ?

  2. Ile wynosi ?

  3. Co na zajęciach nazywamy „iloczynem zbiorów” i ?

  4. Nawias kwadratowy przy końcu przedziału oznacza, że…

  5. Dlaczego przy zawsze stoi nawias okrągły?

  6. Działaniu na zbiorach odpowiada w logice spójnik:

  7. Od czego zależy dopełnienie ?

  8. Wiemy, że i . Co z tego wynika?

  9. Czym się różnią jako element iloczynu kartezjańskiego i ?

  10. , . Ile wynosi ?

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.