Po co ekonomiście relacje?
Obserwujesz na Instagramie znanego piłkarza. On Ciebie raczej nie obserwuje. Na Facebooku jest inaczej: jeśli Ty jesteś znajomym Kasi, to Kasia jest znajomą Twoją — zawsze w obie strony. To dwa różne rodzaje powiązań między ludźmi, a matematyka ma na nie nazwę: relacja. W pierwszym przypadku kierunek ma znaczenie, w drugim nie — i to jest jedna z własności relacji, które tu poznasz.
W ekonomii relacje to przede wszystkim porównania: „inwestycja X jest nie gorsza od Y”, „ten kandydat jest lepszy od tamtego”. Kłopot zaczyna się, gdy kryteriów jest kilka. Inwestycja z największym zyskiem ma zwykle największe ryzyko, a najtańsze mieszkanie jest najdalej od uczelni. Nie da się wskazać jednego zwycięzcy, ale da się odrzucić warianty, które przegrywają z innym pod każdym względem. To, co zostanie, to zbiór Pareto — na końcu modułu policzysz go na macierzach, tak jak na kolokwium.
Co będzie na kolokwium
Z relacji na kolokwium wraca sześć typów poleceń. Każde ma tu przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.
- 1„Wypisz pary relacji i zapisz ją w postaci macierzy (grafu)”
Sprawdzasz warunek dla każdej pary : spełniony → 1, niespełniony → 0. Wiersze to pierwszy zbiór, kolumny — drugi.
- 2„Wyznacz , , , , ”
Działania jak na zbiorach, komórka po komórce. Przy odwrotności wiersze zamieniasz z kolumnami.
- 3„Czy złożenie relacji jest wykonalne? Wyznacz złożenie”
Sprawdzasz, czy „środkowe” zbiory się zgadzają. Komórka to 1, gdy wiersz i kolumna mają jedynkę na tej samej pozycji.
- 4„Zbadaj własności relacji (zwrotność, symetryczność, …, przechodniość)”
Patrzysz na przekątną, na pary komórek symetrycznych względem przekątnej i na złożenie .
- 5„Czy relacja jest relacją porządkującą? Jaką?”
Najpierw przechodniość, potem stopień asymetrii, na końcu spójność — i odczytujesz pole ze schematu.
- 6„Wyznacz zbiór rozwiązań Pareto”
Macierze preferencji → część wspólna → zaostrzenie → kolumny z samych zer.
Polecenia mogą brzmieć trochę inaczej („przedstaw”, „podaj”, „zbadaj”, „ustal”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o pary, o działanie, o złożenie, o własności, o typ porządku czy o zbiór Pareto.
Relacja — pojęcia od podstaw
Przykład z życia: to studenci (Ola, Kuba, Ewa), a — przedmioty (matematyka, mikroekonomia). Iloczyn ma par — każdy student z każdym przedmiotem. Relacja „zdał” to tylko te pary, które się naprawdę zdarzyły, np. (Ola, matematyka), (Ola, mikroekonomia), (Kuba, mikroekonomia). Ewa niczego nie zdała — nie ma jej w żadnej parze, ale dalej należy do zbioru .
to zbiór wybranych par , w których , .
Jak zapamiętać: relacja to „wycinek” tabeli wszystkich par.
Para należy do . To samo co .
Jak zapamiętać: literka relacji stoi między elementami jak spójnik.
Zbiór, z którego bierzemy pierwszy element pary — przy to .
Jak zapamiętać: D jak „dom” — tu zaczyna się każda para.
Zbiór, z którego bierzemy drugi element pary — przy to .
Jak zapamiętać: „przeciw” = po drugiej stronie pary.
Często obie strony pary pochodzą z jednego zbioru: , czyli . Mówimy wtedy o relacji w zbiorze — np. „obserwuje na Instagramie” wśród studentów z Twojej grupy albo „jest mniejsza lub równa” wśród liczb. Tylko dla takich relacji badamy własności (zwrotność, symetryczność…) i porządki.
Relacja , gdzie , . Ile najwięcej par może mieć ?
Dobrze.Nie tym razem. Relacja to podzbiór , a ma par. Więcej par być nie może — mniej tak (nawet zero).
Pary, macierz, graf — trzy zapisy relacji
Gdy zbiory są skończone, relację można zapisać na trzy sposoby: wypisać pary, zapisać macierz albo narysować graf. Wszystkie trzy niosą tę samą informację. Wybierasz ten zapis, o który prosi polecenie.
Jak czytać macierz — jak w statkach
Macierz relacji to tabelka z zerami i jedynkami. Każda kratka odpowiada jednej parze :
- odczytujesz z lewej strony — to etykieta wiersza;
- odczytujesz z góry — to etykieta kolumny.
Działa to jak w grze w statki: pole „B4” to kolumna B i wiersz 4. Tutaj mówimy „kratka ” — wiersz 1, kolumna 3. Cyfra w kratce mówi, czy para należy do relacji: 1 — należy, 0 — nie należy.
Zakreślona kratka to : wiersz 1, kolumna 3. Jest w niej 1, więc para należy do relacji . Kratka obok, , też ma 1. A kratka — w drugim wierszu, w pierwszej kolumnie — ma 0, więc pary w relacji nie ma.
Zapisz relacje P i Q w postaci macierzy
Zad. 3, str. 49–50, c) — część 1, , . Relacje: , oraz , .
- Wypisujemy elementy wszystkich zbiorów. Bez tego nie wiemy, ile wierszy i kolumn ma macierz.
- Wypełniamy macierz kratka po kratce: dla każdej pary sprawdzamy warunek .
- Z jedynek odczytujemy pary i rysujemy graf — to ta sama relacja w innym zapisie.
- Tak samo budujemy macierz .
Innej drogi nie ma: macierz relacji zawsze powstaje przez sprawdzenie warunku dla każdej pary.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Wypisz elementy zbiorów
i są już wypisane. , bo liczby naturalne mniejsze od 2 to 0 i 1.
Z tego wynika rozmiar macierzy: ma 4 wiersze (bo ma 4 elementy) i 3 kolumny (bo ma 3). Razem 12 kratek, czyli 12 par do sprawdzenia.
Bo tak — umowaNa zajęciach . Bez zera zbiór miałby jeden element, a macierz — jedną kolumnę zamiast dwóch.
- Wypełnij macierz P kratka po kratce
W każdej kratce odpowiadamy na to samo pytanie: czy para spełnia warunek ?
Jak to zrobić dla jednej kratki:
- Odczytaj — liczbę z lewej strony wiersza — i — liczbę nad kolumną.
- Wstaw je do warunku. Zapis znaczy razy .
- Pomnóż.
- Porównaj wynik z 2. Wynik mniejszy albo równy 2 → wpisz 1. Wynik większy od 2 → wpisz 0.
Przykład — kratka w wierszu 1 i kolumnie 3. Tu i . Mnożymy: . Czy ? Nie, 3 jest większe od 2. Wpisujemy 0.
Bo tak — umowaDwie litery obok siebie bez znaku między nimi oznaczają mnożenie: . Tak samo w liceum znaczyło .
Tak wygląda rachunek dla wszystkich 12 kratek:
→ 1 → 1 → 1 → 1 → 1 → 1 → 1 → 1 → 0 → 1 → 0 → 0 - Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
Stuknij dowolną komórkę, żeby zobaczyć jej rachunek opisany słowami.
Jak czytać tę siatkę: każda kratka to jedna para: z lewej, z góry. Górna linijka to mnożenie, dolna — porównanie z 2. Strzałka pokazuje cyfrę, która trafia do macierzy. Stuknij kratkę, a pod siatką zobaczysz jej rachunek opisany słowami.
Gotowa macierz to same cyfry ze strzałek:
111111110100Dlaczego?Idziemy wiersz po wierszu, żeby nie pominąć żadnej kratki. Kolejność nie zmienia wyniku — każda kratka to osobne pytanie.
Inny sposóbMożesz najpierw wypisać pary, które spełniają warunek, a potem wpisać jedynki w ich kratki i resztę uzupełnić zerami. Przy małych zbiorach to szybkie, ale łatwiej coś przeoczyć.
- Odczytaj pary i narysuj graf
Każda jedynka to jedna para: (liczba z lewej, liczba z góry).
Jak czytać ten graf: po lewej elementy , po prawej elementy . Strzałka znaczy — jedna strzałka na każdą jedynkę z macierzy. Z i z wychodzą strzałki do wszystkich elementów , a z — tylko do 1.
Dlaczego?Pary, macierz i graf to trzy zapisy tej samej relacji. Polecenie mówi, który z nich podać.
- Tak samo zbuduj macierz Q
, więc wiersze to (elementy ), a kolumny to (elementy ). Warunek: — iloczyn większy albo równy 1.
→ 0 → 1 → 0 → 1 → 0 → 1 - Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
Stuknij dowolną komórkę, żeby zobaczyć jej rachunek opisany słowami.
Jak czytać tę siatkę: tak samo jak wyżej: górna linijka to mnożenie, dolna — porównanie z 1.
010101Dlaczego?W kolumnie są same zera, bo każda liczba razy 0 daje 0, a . W kolumnie iloczyn to po prostu , a każdy element jest co najmniej równy 1.
Graf relacji w jednym zbiorze rysujemy inaczej: jedno kółko na każdy element. Gdy element jest w relacji sam ze sobą (), rysujemy pętelkę. Przykład: relacja „ jest dzielnikiem ” w zbiorze .
pętelka przy każdym elemencie, bo każda liczba jest swoim dzielnikiem — na macierzy to jedynki na przekątnej (fioletowe tło). Strzałka znaczy „1 dzieli 6”. Między 2 a 3 nie ma strzałki, bo żadna z tych liczb nie dzieli drugiej.
Działania na relacjach
Relacja to zbiór par. Dlatego na relacjach działa wszystko, co znasz ze zbiorów: suma, część wspólna, różnica i dopełnienie. Najłatwiej to zobaczyć na kołach.
Mały przykład: , . Wszystkich par w jest 6. Relacja : . Relacja : .
- Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 0.
: 0 — w obu jest 0
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 0 — nie ma jej w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 1.
: 1 — jedynka w obu
: 1 — jedynka w obu
: 0 — jest też w
: 0 — jest też w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 0.
: 0 — w obu jest 0
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 0 — nie ma jej w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 1.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 1 — jest w , nie ma w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 1.
: 1 — jedynka w obu
: 1 — jedynka w obu
: 0 — jest też w
: 0 — jest też w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0
prostokąt to wszystkie 6 par z . Niebieskie koło to pary relacji , różowe — pary relacji . Para w części wspólnej kół należy do obu relacji. Pod kołami te same relacje jako macierze. Kliknij działanie: na kołach podświetli się obszar wyniku, a w macierzy wyniku — jej jedynki. Kliknij parę na kołach albo kratkę w macierzy: ta sama kratka zakreśli się w każdej macierzy, a pod spodem zobaczysz, ile wynosi w każdym działaniu.
Na macierzach liczysz kratka po kratce: bierzesz kratkę w tym samym miejscu w obu macierzach i stosujesz regułę z tabeli.
| Działanie | Kratka wyniku to 1, gdy… |
|---|---|
| (suma) | w lub w jest 1 |
| (część wspólna) | w i w jest 1 |
| (różnica) | w jest 1, a w jest 0 |
| (dopełnienie) | w jest 0 — każde 0 zamieniasz na 1, a każde 1 na 0 |
To samo na większych macierzach z zadania z zajęć: to , a druga relacja na tych samych zbiorach to .
- Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 1.
: 1 — jedynka w obu
: 1 — jedynka w obu
: 0 — jest też w
: 0 — jest też w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 0.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 1 — jest w , nie ma w
: 0 — nie ma jej w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 1.
: 1 — jedynka w obu
: 1 — jedynka w obu
: 0 — jest też w
: 0 — jest też w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 1.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 1 — jest w , nie ma w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 1, w jest 1.
: 1 — jedynka w obu
: 1 — jedynka w obu
: 0 — jest też w
: 0 — jest też w
: 0 — w jest 1, więc w dopełnieniu 0 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 1.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 1 — jest w , nie ma w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1 - Para — wiersz , kolumna (zakreślona w każdej macierzy). W jest 0, w jest 1.
: 1 — wystarczy jedna jedynka
: 0 — potrzebne są dwie jedynki
: 0 — nie ma jej w
: 1 — jest w , nie ma w
: 1 — w jest 0, więc w dopełnieniu 1
wszystkie macierze mają te same wiersze () i kolumny (). Kliknij dowolną kratkę, np. w wierszu 1 i kolumnie 2: zakreśli się ta sama kratka we wszystkich macierzach, a pod spodem zobaczysz, skąd wzięła się każda wartość.
Relacja odwrotna
Wszystkie pary z , których nie ma w . Na macierzy: 0 ↔ 1.
Jak zapamiętać: jak negacja w logice — zmienia każdą cyfrę.
Te same pary zapisane w drugą stronę: zamiast . .
Jak zapamiętać: para staje się parą .
Relacja odwrotna ma te same pary co , tylko z zamienioną kolejnością: para staje się parą .
Co to zmienia w macierzy? Pierwszy element pary wskazuje wiersz, a drugi — kolumnę. Skoro elementy w parze zamieniają się miejscami, to wiersze zamieniają się z kolumnami. Cyfry zostają te same.
Jak to zrobić:
- Narysuj pustą macierz . Jej wiersze to elementy , a kolumny — elementy (odwrotnie niż w ).
- Weź pierwszy wiersz i wpisz go jako pierwszą kolumnę , z góry na dół.
- Powtórz to dla każdego wiersza.
- Wiersz macierzy to — czytamy go od lewej do prawej. Te same liczby wpisujemy w kolumnę macierzy , z góry na dół. Ten sam kolor = te same liczby.
- Wiersz macierzy to — czytamy go od lewej do prawej. Te same liczby wpisujemy w kolumnę macierzy , z góry na dół. Ten sam kolor = te same liczby.
- Wiersz macierzy to — czytamy go od lewej do prawej. Te same liczby wpisujemy w kolumnę macierzy , z góry na dół. Ten sam kolor = te same liczby.
- Wiersz macierzy to — czytamy go od lewej do prawej. Te same liczby wpisujemy w kolumnę macierzy , z góry na dół. Ten sam kolor = te same liczby.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 0) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 1) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 0) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
- Komórka w wierszu i kolumnie macierzy (para , wartość 0) trafia do wiersza i kolumny macierzy — tam jest para z tą samą wartością.
każdy wiersz lewej macierzy ma swój kolor. Ten sam kolor ma kolumna prawej macierzy, do której ten wiersz trafia. Klikaj „Przepisz wiersz” i patrz, jak wiersz staje się kolumną. Stuknij kratkę lewej macierzy, a zobaczysz, gdzie jest w prawej.
ma macierz 4 × 3 (4 wiersze, 3 kolumny). Jaki rozmiar ma macierz ?
Dobrze.Nie tym razem. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami: , więc 3 wiersze (elementy ) i 4 kolumny (elementy ). Rozmiar 4 × 3 ma dopełnienie .
Złożenie relacji
Złożenie to przejście w dwóch krokach: najpierw relacją z do , potem relacją z do . Skojarzenie na start: lot z przesiadką — liczy się tylko, czy z da się dolecieć do .
Czytamy: jest w relacji po z wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje takie , że i
- złożenie: najpierw relacja , potem ; czytamy „ po ”
- istnieje element pośredni — wystarczy jeden
- z do prowadzi , a z do prowadzi
Kiedy złożenie da się wykonać? Drugi krok musi startować tam, gdzie skończył się pierwszy. Jeśli i , to kończy się w i zaczyna w — złożenie jest wykonalne. Wynik prowadzi od pierwszego zbioru do ostatniego: .
Jak policzyć macierz złożenia
Przykład na liczbach: , , . Relacja : . Relacja : .
Macierz ma wiersze z (start) i kolumny z (koniec). Każdą kratkę liczysz tak samo:
- Z macierzy weź wiersz (złoty w przykładzie: wiersz 1).
- Z macierzy weź kolumnę (złota: kolumna 1).
- Zapisz je jeden pod drugim — pozycja po pozycji. Pozycje to elementy .
- Jeśli na którejś pozycji obie mają 1 → wpisz 1. Jeśli nigdzie → wpisz 0.
Przykład — kratka :
| pozycja | |||
|---|---|---|---|
| wiersz w | 0 | 1 | 1 |
| kolumna w | 0 | 0 | 1 |
Całe złożenie — kliknij dowolną kratkę wyniku, a zobaczysz jej rachunek:
Kliknij komórkę macierzy , żeby ją odkryć i zobaczyć, skąd się wzięła.
- Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 kolumna w 0 0 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 kolumna w 0 1 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 1 1 kolumna w 1 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 kolumna w 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 kolumna w 0 1 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 kolumna w 1 0 0
lewa macierz to , środkowa to , prawa to złożenie (na start ukryte). Po kliknięciu kratki wyniku na złoto podświetlą się wiersz w i kolumna w , a na zielono — pozycje, na których obie mają 1.
Które złożenia są wykonalne? Wyznacz je
Zad. 3, str. 49–50, c) — część 2() i () z poprzedniego zadania: , , .
- Przy każdym z czterech złożeń sprawdzamy, czy „środkowe” zbiory się zgadzają. Liczyć macierz ma sens tylko dla złożeń wykonalnych.
- Dla jedynego wykonalnego złożenia liczymy macierz kratka po kratce: wiersz z pierwszej relacji pod kolumną z drugiej.
Polecenie każe sprawdzić wszystkie cztery złożenia — także te, które nie wyjdą. Za stwierdzenie „niewykonalne” z uzasadnieniem też dostajesz punkty.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- P ∘ Q — najpierw Q, potem P
kończy się w , a zaczyna w . , więc złożenie jest niewykonalne.
Dlaczego?Po relacji jesteśmy w zbiorze , a relacja startuje ze zbioru . Nie ma elementu, przez który dałoby się przejść.
- Q ∘ P — najpierw P, potem Q
kończy się w , zaczyna w — zbiory się zgadzają. jest wykonalne, a wynik leży w : 4 wiersze () i 2 kolumny ().
- Policz macierz Q ∘ P
Dla każdej kratki : wiersz macierzy pod kolumną macierzy . Przykład — kratka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 1 kolumna w 0 0 0 Tak samo liczysz pozostałe kratki:
111111110100010101········Kliknij komórkę macierzy , żeby ją odkryć i zobaczyć, skąd się wzięła.
- Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 1 kolumna w 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 kolumna w 1 1 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 1 kolumna w 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 kolumna w 1 1 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 0 kolumna w 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 0 kolumna w 1 1 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 0 0 kolumna w 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 0 0 kolumna w 1 1 1
Jak czytać ten rysunek: kliknij kratki prawej macierzy po kolei. Kolumna 0 w to same zera, więc w wyniku kolumna 0 to same zera. Kolumna 1 w to same jedynki, a w każdym wierszu jest jakaś jedynka — więc kolumna 1 wyniku to same jedynki.
Dlaczego?Do jedynki w kratce potrzebny jest element , dla którego i . Dla takiego nie ma: , więc żaden nie jest w relacji z zerem.
Inny sposóbMożna liczyć na parach: dla każdego wypisz, do których prowadzi , a potem, do których prowadzi z nich . Wynik jest ten sam. Macierze są wygodniejsze, gdy par jest dużo.
- Komórka :
- P ∘ P i Q ∘ Q
- : kończy się w , a zaczyna w . — niewykonalne.
- : kończy się w , a zaczyna w . — niewykonalne.
Dlaczego?Złożenie relacji z samą sobą (, zapisywane też ) działa tylko wtedy, gdy relacja kończy się w tym samym zbiorze, w którym się zaczyna — czyli dla relacji w jednym zbiorze.
Własności relacji
Własności badamy dla relacji w jednym zbiorze (). Jej macierz jest kwadratowa, a wiersze i kolumny mają te same etykiety, w tej samej kolejności.
Przy każdej własności patrzysz na jedno z dwóch miejsc:
- przekątna — kratki od lewego górnego do prawego dolnego rogu, czyli pary : element sam ze sobą;
- lustrzane kratki — i . Leżą po dwóch stronach przekątnej, jakby przekątna była lustrem.
Fioletowe tło to przekątna. Złote kratki i to jedna para lustrzanych kratek, zakreślone i — druga.
Na zajęciach jest siedem własności. Przy każdej masz dwie małe macierze: gdy własność zachodzi (TAK) i gdy nie zachodzi (NIE). Zielone kratki to te, na które patrzysz, a różowe — kontrprzykład.
Zwrotna
każdy element jest w relacji z samym sobą
Z życia: „jest w tym samym wieku co” — każdy jest w swoim wieku
Antyzwrotna
żaden element nie jest w relacji z samym sobą
Z życia: „jest starszy niż” — nikt nie jest starszy od siebie
Symetryczna
jeśli jest w relacji z , to z też
Z życia: „jest znajomym na Facebooku” — zawsze w obie strony
Asymetryczna
jeśli jest w relacji z , to z na pewno nie (i nikt sam ze sobą)
Z życia: „jest starszy niż”
Quasi-asymetryczna
jak asymetryczna, ale przekątna może być dowolna
Z życia: „” na liczbach
Spójna
każde dwa różne elementy są w relacji przynajmniej w jedną stronę
Z życia: „” — każde dwie liczby da się porównać
Przechodnia
jeśli z i z , to z
Z życia: „jest starszy niż” — starszy od starszego jest starszy
Przechodniość krok po kroku
Przechodniość znaczy: jeśli da się przejść z do , a potem z do , to musi się też dać przejść z do od razu. Każda droga „w dwóch krokach” musi mieć skrót „w jednym kroku”.
Na zajęciach sprawdza się to wzorem — czytamy: „złożenie z zawiera się w ”. W praktyce to trzy kroki:
- Zbuduj pustą macierz — z tymi samymi wierszami i kolumnami co .
- Wypełnij każdą kratkę tak jak przy złożeniu: wiersz macierzy pod kolumną tej samej macierzy . Wspólna jedynka → 1, brak → 0. Jedynka znaczy: z do da się dojść w dwóch krokach.
- Porównaj z kratka po kratce. Szukasz kratki, w której ma 1, a ma 0.
- Jest choć jedna taka kratka → relacja nie jest przechodnia (w dwóch krokach się da, w jednym — nie).
- Nie ma żadnej → relacja jest przechodnia.
Cały ten proces zobaczysz w zadaniu niżej, w kroku 4.
Zbadaj własności relacji xRy ⇔ |x − y| ≤ 1 w zbiorze {1, 2, 3, 4}
- Budujemy macierz — bez niej własności nie widać.
- Patrzymy na przekątną → zwrotność i antyzwrotność.
- Patrzymy na lustrzane kratki → symetria, asymetria, quasi-asymetria, spójność.
- Liczymy i porównujemy z → przechodniość.
- Zbieramy wyniki. Przy każdej własności, która nie zachodzi, podajemy kontrprzykład.
Kolejność kroków 2–4 jest dowolna. Ta jest najwygodniejsza, bo idzie od rzeczy widocznych od razu do tej, którą trzeba policzyć.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Zbuduj macierz
Dla każdej kratki: z lewej, z góry. Liczysz różnicę , bierzesz jej wartość bezwzględną i sprawdzasz, czy wynik jest .
→ 1 → 1 → 0 → 0 → 1 → 1 → 1 → 0 → 0 → 1 → 1 → 1 → 0 → 0 → 1 → 1 - Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
Stuknij dowolną komórkę, żeby zobaczyć jej rachunek opisany słowami.
Jak czytać tę siatkę: górna linijka to odległość między a , dolna — porównanie z 1.
1100111001110011Bo tak — umowato wartość bezwzględna: odległość między liczbami na osi. Zawsze wychodzi liczba nieujemna, np. . Warunek znaczy więc: „liczby leżą obok siebie albo są równe”.
- Przekątna: zwrotna, nie antyzwrotna
Na przekątnej są same 1, więc relacja jest zwrotna. Nie jest antyzwrotna, bo antyzwrotna wymaga samych 0.
Dlaczego?Na przekątnej , więc . Każda kratka przekątnej musi mieć 1.
- Lustrzane kratki: symetryczna, nie quasi-asymetryczna, nie spójna1100111001110011
- Każda kratka ma tę samą cyfrę co jej odbicie w lustrze, bo . Relacja jest symetryczna.
- Złote kratki i to dwie jedynki w lustrze. Dlatego relacja nie jest quasi-asymetryczna, a więc tym bardziej nie jest asymetryczna.
- Różowe kratki i to dwa zera w lustrze: 1 i 3 nie są w relacji w żadną stronę. Relacja nie jest spójna.
Dlaczego?Do obalenia własności wystarczy jeden kontrprzykład — jedna para kratek. Do potwierdzenia trzeba sprawdzić wszystkie pary.
- Przechodniość: policz R ∘ R i porównaj z R
Krok A. Liczymy kratka po kratce: wiersz macierzy pod kolumną tej samej macierzy. Przykład — kratka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 0 0 kolumna w 0 1 1 1 Tak samo powstają pozostałe kratki — kliknij dowolną w prawej macierzy:
11001110011100111100111001110011················Kliknij komórkę macierzy , żeby ją odkryć i zobaczyć, skąd się wzięła.
- Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 0 0 kolumna w 1 1 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 0 0 kolumna w 1 1 1 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 0 0 kolumna w 0 1 1 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 0 0 kolumna w 0 0 1 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 0 kolumna w 1 1 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 0 kolumna w 1 1 1 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 0 kolumna w 0 1 1 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 1 0 kolumna w 0 0 1 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 1 kolumna w 1 1 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 1 kolumna w 1 1 1 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 1 kolumna w 0 1 1 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 1 1 kolumna w 0 0 1 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 1 kolumna w 1 1 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 1 kolumna w 1 1 1 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 1 kolumna w 0 1 1 1 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 1 kolumna w 0 0 1 1
Jak czytać ten rysunek: złożenie relacji z samą sobą. Lewa i środkowa macierz to ta sama relacja . Prawa to wynik — jedynka znaczy „da się dojść w dwóch krokach”.
Krok B. Porównujemy z . Różowe kratki mają 1 w , a 0 w :
11101111111101111100111001110011Takie kratki są (np. ), więc relacja nie jest przechodnia.
Dlaczego?Jedynka w w kratce znaczy: z 1 do 3 da się dojść w dwóch krokach (przez 2). W ta kratka ma 0 — w jednym kroku się nie da. Po ludzku: 1 sąsiaduje z 2, 2 sąsiaduje z 3, ale 1 nie sąsiaduje z 3.
Inny sposóbSzybki test bez liczenia całego złożenia. Jeśli w wierszu jest 1 w kolumnie (czyli ), to każda jedynka z wiersza musi być też w wierszu .
1100111001110011W kratce jest 1 (zakreślona), więc wiersz 2 (zielony) musi się „mieścić” w wierszu 1 (złotym). Wiersz 2 ma jedynkę w kolumnie 3, a wiersz 1 — nie. Test oblany: relacja nie jest przechodnia.
- Komórka :
- Zbierz wynik
Relacja jest zwrotna i symetryczna. Nie jest antyzwrotna, asymetryczna, quasi-asymetryczna, spójna ani przechodnia.
1100111001110011- TAK — relacja jest zwrotna. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
- NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
- TAK — relacja jest symetryczna. Każda jedynka ma jedynkę w lustrzanym miejscu po drugiej stronie przekątnej, a każde zero — zero.
- NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
- NIE — relacja nie jest quasi-asymetryczna. Symetryczne jedynki: (, ) i (, ) — jest w relacji z i na odwrót.
- NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- NIE — relacja nie jest przechodnia. jest w relacji z i z , ale nie jest w relacji z (w komórce (, ) jest 0).
- Typ: relacja nie jest przechodnia, więc nie jest relacją porządkującą.
Jak czytać ten rysunek: kliknij własność: na zielono podświetlą się kratki, które ją potwierdzają, na różowo — kontrprzykład. Ostatni przycisk mówi, czy to relacja porządkująca.
Teraz zadanie z zajęć. Przepis jest ten sam. Nowe jest tylko to, że warunek zapisano symbolami, więc najpierw trzeba go przetłumaczyć na zwykłe słowa.
Zbadaj własności relacji: suma kwadratów dzieli się przez 3
Zad. 1, str. 58, i)Relacja jest określona warunkiem:
Zbadaj jej własności.
- Tłumaczymy warunek na zwykłe słowa — bez tego nie wiadomo, co liczyć w kratkach.
- Budujemy macierz , bo własności czytamy z macierzy.
- Patrzymy na przekątną → zwrotność i antyzwrotność.
- Patrzymy na lustrzane kratki → symetria, quasi-asymetria, asymetria, spójność.
- Liczymy i porównujemy z → przechodniość.
- Zbieramy wyniki. Przy każdej własności, która nie zachodzi, podajemy kontrprzykład.
Kroki 3–6 to ten sam przepis co w zadaniu wyżej.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Przetłumacz warunek na zwykłe słowa
Czytamy: jest w relacji z wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje liczba całkowita taka, że
- „istnieje liczba całkowita ”. to zbiór liczb całkowitych: …, , , , , , …
- suma kwadratów:
- trzy razy liczba całkowita, czyli jedna z liczb …, , , , , , … Suma kwadratów ma być jedną z nich. Po ludzku: dzieli się przez 3 bez reszty.
Dwa przykłady:
- Para : . Wśród liczb są i , ale nie ma . Para nie należy do .
- Para : . Takie istnieje — to . Para należy do .
Bo tak — umowato skrót od — tak jak to skrót od . Relacja jest więc w jednym zbiorze, a jej macierz ma 6 wierszy i 6 kolumn z tymi samymi liczbami.
- Zbuduj macierz
Dla każdej kratki: z lewej, z góry. Liczysz i dzielisz wynik przez 3. Dzieli się bez reszty → 1. Zostaje reszta → 0.
→ 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 1 → 0 → 0 → 1 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 0 → 1 → 0 → 0 → 1 - Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek nie jest spełniony, więc wpisujemy 0 — para nie należy do relacji.
- Wiersz , kolumna . Wstawiamy do warunku : , a . Warunek jest spełniony, więc wpisujemy 1 — para należy do relacji.
Stuknij dowolną komórkę, żeby zobaczyć jej rachunek opisany słowami.
Jak czytać tę siatkę: górna linijka to suma kwadratów, dolna — reszta z dzielenia tej sumy przez 3. Reszta 0 → 1 (suma dzieli się przez 3), inna reszta → 0.
000000000000001001000000000000001001Jedynki są tylko w czterech kratkach: , , i . To pary, w których obie liczby dzielą się przez 3.
Inny sposóbNa kolokwium da się szybciej: zamiast 36 sum policz tylko 6 kwadratów i ich reszty z dzielenia przez 3.
1 2 3 4 5 6 1 4 9 16 25 36 reszta 1 1 0 1 1 0 Dodaj reszty i — wyjdzie reszta całej sumy (działa, bo w tabeli są tylko reszty 0 i 1). Sprawdźmy na parze : reszty , a i — reszta też . Zgadza się.
- → suma dzieli się przez 3.
- i → zostaje reszta.
Jedynka wychodzi więc tylko wtedy, gdy obie liczby mają resztę 0. To liczby 3 i 6.
- Przekątna: ani zwrotna, ani antyzwrotna000000000000001001000000000000001001
Na przekątnej są i zera, i jedynki: 0, 0, 1, 0, 0, 1.
- Różowa kratka ma 0, więc relacja nie jest zwrotna.
- Złota kratka ma 1, więc relacja nie jest antyzwrotna.
To pułapka z ramki „Niezwrotna to nie antyzwrotna”: relacja nie jest ani zwrotna, ani antyzwrotna.
Dlaczego?nie dzieli się przez 3, więc w kratce jest 0. dzieli się przez 3, więc w kratce jest 1.
- Lustrzane kratki: symetryczna, nie quasi-asymetryczna, nie spójna000000000000001001000000000000001001
- Każda kratka ma tę samą cyfrę co jej odbicie w lustrze. Relacja jest symetryczna.
- Złote kratki i to dwie jedynki w lustrze. Relacja nie jest quasi-asymetryczna, a więc nie jest też asymetryczna.
- Różowe kratki i to dwa zera w lustrze: 1 i 2 nie są w relacji w żadną stronę. Relacja nie jest spójna.
Dlaczego?Para i para dają tę samą sumę, bo — kolejność dodawania nie zmienia wyniku. Dlatego kratka i jej odbicie zawsze mają tę samą cyfrę.
- Przechodniość: policz P ∘ P i porównaj z P
Krok A. Liczymy kratka po kratce: wiersz macierzy pod kolumną tej samej macierzy. Przykład — kratka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 1 0 0 1 Tak samo powstają pozostałe kratki — kliknij dowolną kratkę macierzy wyniku :
000000000000001001000000000000001001000000000000001001000000000000001001····································Kliknij komórkę macierzy , żeby ją odkryć i zobaczyć, skąd się wzięła.
- Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 0 0 0 0 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 1 0 0 1 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 0 0 0 0 - Komórka :
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 0 1 0 0 1 kolumna w 0 0 1 0 0 1
Jak czytać ten rysunek: złożenie relacji z samą sobą. Pierwsze dwie macierze to ta sama relacja . Trzecia to wynik — jedynka znaczy „da się dojść w dwóch krokach”.
Krok B. Porównujemy z . Szukamy kratki, w której ma 1, a ma 0.
000000000000001001000000000000001001000000000000001001000000000000001001Takiej kratki nie ma. Jedynki stoją w tych samych miejscach (zielone) — wyszło takie samo jak . Warunek jest spełniony, więc relacja jest przechodnia.
Dlaczego?Przechodniość psuje tylko kratka, w której ma 1, a ma 0: droga w dwóch krokach bez skrótu w jednym. Tu wszystkie jedynki łączą tylko liczby 3 i 6. Każda droga w dwóch krokach zaczyna się i kończy na 3 albo 6, a każde dwie z tych liczb są w relacji bezpośrednio — skrót zawsze istnieje.
Inny sposóbSzybki test z zadania wyżej: jeśli w wierszu jest 1 w kolumnie , to wiersz musi się „mieścić” w wierszu . Jedynki są tylko w wierszach 3 i 6, a te dwa wiersze są identyczne. Test zdany.
- Komórka :
- Zbierz wynik
Relacja jest symetryczna i przechodnia. Nie jest zwrotna, antyzwrotna, asymetryczna, quasi-asymetryczna ani spójna.
000000000000001001000000000000001001- NIE — relacja nie jest zwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 0 — nie jest w relacji z samym sobą.
- NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
- TAK — relacja jest symetryczna. Każda jedynka ma jedynkę w lustrzanym miejscu po drugiej stronie przekątnej, a każde zero — zero.
- NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
- NIE — relacja nie jest quasi-asymetryczna. Symetryczne jedynki: (, ) i (, ) — jest w relacji z i na odwrót.
- NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- TAK — relacja jest przechodnia. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
- Typ: relacja jest przechodnia, ale nie pasuje do żadnego pola schematu (nie jest ani zwrotna, ani asymetryczna).
Jak czytać ten rysunek: kliknij własność: na zielono podświetlą się kratki, które ją potwierdzają, na różowo — kontrprzykład. Ostatni przycisk mówi, czy to relacja porządkująca.
Relacje porządkujące
w każdym polu jest nazwa typu i własności, które relacja musi mieć. Im wyżej, tym mocniejsza asymetria: na dole jej nie ma, w środku jest quasi-asymetria, na górze pełna asymetria (zamiast zwrotności). Prawa kolumna to te same typy z dodatkiem spójności — wtedy przed nazwą stoi „liniowy”. We wszystkich polach jest przechodniość.
Skąd słowo „liniowy”? Relacja spójna pozwala porównać każde dwa elementy. Wtedy da się ustawić wszystkie w jednej kolejce — na jednej linii. Gdy spójności brak, niektórych par nie da się porównać: liczby 2 i 3 w relacji „jest dzielnikiem” nie stoją ani jedna przed drugą.
| Relacja | Typ — i dlaczego |
|---|---|
| w | liniowy porządek: zwrotna, quasi-asymetryczna, przechodnia, spójna |
| w | liniowy ostry porządek: asymetryczna, przechodnia, spójna |
| „jest dzielnikiem” w | porządek: zwrotna, quasi-asymetryczna, przechodnia, ale niespójna (2 i 3) |
| „zysk zysk ” dla zysków 20, 30, 30 | liniowy preporządek: zwrotna, przechodnia, spójna, ale nie quasi-asymetryczna (remis) |
| „jest starszy niż” w grupie z bliźniakami | ostry porządek: asymetryczna, przechodnia, ale niespójna (bliźniaki) |
| w | nie jest porządkująca, bo nie jest przechodnia |
| dzieli się przez 3 w | nie pasuje do żadnego pola: przechodnia, ale ani zwrotna, ani asymetryczna |
- TAK — relacja jest zwrotna. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
- NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
- NIE — relacja nie jest symetryczna. Komórki (, ) i (, ) leżą symetrycznie, ale mają różne wartości: 1 i 0.
- NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
- TAK — relacja jest quasi-asymetryczna. Poza przekątną żadna jedynka nie ma jedynki w lustrzanym miejscu (przekątna nie ma znaczenia).
- NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- TAK — relacja jest przechodnia. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
- Typ: relacja jest przechodnia, więc to relacja porządkująca: porządek.
relacja „ jest dzielnikiem ” w zbiorze . Kliknij „spójna?” — na różowo podświetlą się zera w lustrze, i . Potem kliknij „typ porządku?”.
Optimum Pareto
Szukasz mieszkania na studia. Liczy się cena i odległość od uczelni — im mniej, tym lepiej w obu przypadkach.
| Mieszkanie | A | B | C | D |
|---|---|---|---|---|
| Cena (zł) | 1200 | 1500 | 1500 | 1000 |
| Odległość (km) | 3 | 1 | 4 | 6 |
Żadne mieszkanie nie wygrywa we wszystkim: B jest najbliżej, D najtańsze. Ale C jest gorsze od A pod każdym względem — droższe i dalej. Mieszkanie C możesz skreślić bez żalu. Mówimy, że C jest zdominowane (przez A, a także przez B: ta sama cena, ale bliżej).
Na kolokwium dominację liczy się na macierzach. Dla każdego kryterium budujesz relację preferencji: jest w relacji z , gdy jest nie gorszy od w tym kryterium.
- oczekiwany zysk z inwestycji — im więcej, tym lepiej, więc „nie gorszy” to
- ryzyko inwestycji — im mniej, tym lepiej, więc „nie gorszy” to
- osobna relacja preferencji dla każdego kryterium
Wyznacz zbiór Pareto dla czterech inwestycji
Zad. 2, str. 68, a)Inwestycje , , , . — oczekiwany zysk (im więcej, tym lepiej), — ryzyko (im mniej, tym lepiej).
| Inwestycja | A | B | C | D |
|---|---|---|---|---|
| Oczekiwany zysk | 20 | 30 | 35 | 40 |
| Ryzyko | 10 | 20 | 20 | 25 |
- Dla każdego kryterium budujemy macierz preferencji. Pokazuje, kto jest „nie gorszy” od kogo w tym jednym kryterium.
- Liczymy część wspólną . Zostają pary „nie gorszy we wszystkim naraz”.
- Liczymy zaostrzenie . Zostają pary „lepszy”, czyli dominacja.
- Szukamy kolumn z samych zer. To warianty, których nikt nie dominuje — zbiór Pareto.
To procedura z zajęć. Ten sam wynik da porównanie każdej pary wariantów w tabeli (przy 4 wariantach to 6 par). Macierze robią dokładnie to samo, ale po kolei, więc nic nie umyka.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Zbuduj macierze preferencji
oraz . Obie relacje są w zbiorze , więc macierze są 4 × 4.
Jak wypełnić wiersz: bierzesz wartość wariantu z lewej strony i porównujesz ją po kolei z wartością każdego wariantu z góry. Znak porównania zależy od kryterium.
10001100111011111111011101110001Dlaczego?Wiersz w : . Porównujemy: (1), (1), (1), (0). Wiersz w : . Porównujemy: (0), (1), (1), (1).
Bo tak — umowa„Im więcej, tym lepiej” (zysk) → znak . „Im mniej, tym lepiej” (ryzyko, koszt) → znak . Który kierunek jest lepszy, mówi treść zadania.
- Część wspólna M
Jedynka zostaje tylko tam, gdzie jest w obu macierzach — kratka po kratce, jak przy działaniach na relacjach.
1000010001100001Przekreślone jedynki znikną w następnym kroku (przekątna i jedynki w lustrze). Jedynka w kółku zostanie.
Dlaczego?Dominacja wymaga, żeby wariant był nie gorszy we wszystkich kryteriach naraz. „We wszystkich naraz” to część wspólna — tak jak „i” w logice.
- Zaostrzenie S
Bierzemy i zamieniamy na 0: wszystkie jedynki z przekątnej oraz jedynki, które mają jedynkę w lustrze. Tu jedynek w lustrze nie ma, więc zerujemy tylko przekątną. Zostaje jedna jedynka: .
0000000001000000Dlaczego?Jedynka w znaczy: dominuje . Sprawdzenie w tabeli: ma większy zysk (35 > 30) przy takim samym ryzyku (20).
- Kolumny z samych zer
Kolumny , , (podświetlone na złoto) to same zera. Kolumna ma jedynkę — jest zdominowane.
Dlaczego?Kolumna to „kto dominuje ten wariant”. Same zera = nikt, więc wariant zostaje w zbiorze Pareto.
Pareto dla czterech pracowników i trzech kryteriów
Zad. 3, str. 68, a)Pracownicy , , , . — liczba projektów (im więcej, tym lepiej), — nieobecności (im mniej, tym lepiej), — wynagrodzenie (z punktu widzenia pracodawcy: im mniej, tym lepiej). Pracodawca chce zwolnić połowę pracowników. Czy zbiór Pareto wystarczy, żeby wskazać dwie osoby do zwolnienia?
| Pracownik | A | B | C | D |
|---|---|---|---|---|
| Projekty | 10 | 9 | 9 | 8 |
| Nieobecności | 5 | 7 | 3 | 3 |
| Wynagrodzenie | 3 | 4 | 4 | 3 |
Ta sama procedura co wyżej, tylko z trzema kryteriami: trzy macierze preferencji → część wspólna → zaostrzenie → kolumny zer. Na końcu odpowiadamy na pytanie z treści: czy zbiór Pareto wystarczy, żeby wskazać dwie osoby.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Trzy macierze preferencji
, , .
111101110111000111000100111111111111011001101111Dlaczego?Przy kryterium „im mniej, tym lepiej” łatwo przestawić wiersze. Sprawdzaj każdy wiersz z tabelą: wiersz w to porównane z 3, 4, 4, 3 — czyli 0, 1, 1, 0. Wiersz : — same 1.
- Część wspólna M i zaostrzenie S11000100011000010100000001000000
W zostają dwie jedynki: i — jest zdominowany przez i przez .
- Zbiór Pareto i odpowiedź
Zdominowany jest tylko jeden pracownik (). Zbiór Pareto nie wystarczy, żeby wskazać dwie osoby do zwolnienia — trzeba dodatkowych metod oceny (np. wag kryteriów).
Dlaczego?Metoda Pareto odrzuca tylko warianty, które przegrywają z innym we wszystkim. Między , i nie ma takiej przewagi: ma najwięcej projektów, i najmniej nieobecności, i najniższe wynagrodzenie.
Ściąga przed kolokwium
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.
Pary, macierz i graf
Zbuduj macierz relacji
, , : . Wiersze to elementy , kolumny — elementy .
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek niespełniony, więc 0.
- , : — warunek spełniony, więc 1.
- , : — warunek niespełniony, więc 0.
- , : — warunek niespełniony, więc 0.
, , . Jakie pary należą do ?
Dobrze.Nie tym razem. Pierwszy element z , drugi z i pierwszy mniejszy od drugiego. Pierwsza odpowiedź ma odwróconą kolejność (to pary ), a trzecia to warunek .Ile wierszy i kolumn ma macierz relacji , gdy , ?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersze to elementy pierwszego zbioru (), kolumny — drugiego ().W macierzy relacji w wierszu 2 i kolumnie 5 jest 1. Co to znaczy?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz to pierwszy element pary, kolumna — drugi. 1 znaczy „w relacji”.Na grafie relacji jest strzałka od do (i nie ma strzałki od do ). Co to znaczy?
Dobrze.Nie tym razem. Strzałka prowadzi od pierwszego elementu pary do drugiego. Relacja w obie strony wymagałaby dwóch strzałek.Dziedzina relacji to:
Dobrze.Nie tym razem. Dziedzina to zbiór, z którego bierzemy pierwszy element pary — tu . to przeciwdziedzina .
Działania i odwrotność
Relacja odwrotna
To ta sama relacja co wyżej: , , . Wypełnij macierz — wiersze to teraz elementy .
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 0. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 1. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 0. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
- Komórka w to komórka w — tam jest 0. Odwrotność zamienia wiersze z kolumnami, a wartości zostawia.
Macierz to . Jak wygląda ?
Dobrze.Nie tym razem. Dopełnienie zamienia każde 0 na 1 i każde 1 na 0. Pierwsza odpowiedź to (zamienione wiersze z kolumnami), trzecia — sama .. Ile wynosi ?
Dobrze.Nie tym razem. W każdej parze zamieniamy miejscami elementy: , ., , . Czy można wyznaczyć jako relację?
Dobrze.Nie tym razem. Działania wykonujemy na relacjach z tego samego . Tu jedna jest w , druga w — ich macierze mają inne wiersze i kolumny.Komórka macierzy to 1, gdy…
Dobrze.Nie tym razem. Różnica: pary, które są w i nie są w . Pierwsza odpowiedź to , trzecia — .Macierz powstaje z macierzy przez:
Dobrze.Nie tym razem. Pierwszy wiersz staje się pierwszą kolumną itd. Zamiana 0 ↔ 1 to dopełnienie .
Złożenie relacji
Policz złożenie Q ∘ P
, , . : , : . Oto ich macierze:
Wypełnij macierz : komórka to 1, gdy wiersz w i kolumna w mają jedynkę na tej samej pozycji.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 1 1 kolumna w 0 0
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 kolumna w 1 0
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 1 1 kolumna w 1 1
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 1 kolumna w 0 0
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 1 kolumna w 1 0
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.pozycja wiersz w 0 1 kolumna w 1 1
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 kolumna w 0 0
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 kolumna w 1 0
Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.pozycja wiersz w 0 0 kolumna w 1 1
, , zbiory , , są różne. Które złożenie jest wykonalne?
Dobrze.Nie tym razem. : najpierw (kończy się na ), potem (zaczyna od ) — zgadza się. : po jesteśmy w , a zaczyna od — nie zgadza się., . Złożenie jest podzbiorem:
Dobrze.Nie tym razem. Złożenie łączy zbiory „zewnętrzne”: start z (dziedzina ), koniec w (przeciwdziedzina )., . Czy jest wykonalne?
Dobrze.Nie tym razem. Po pierwszym jesteśmy w , a drugie zaczyna od . , więc złożenie jest niewykonalne. Liczy się zgodność zbiorów, a nie ich rozmiar.Wiersz w macierzy to (0, 1, 0), a kolumna w macierzy to (1, 0, 0). Co jest w komórce macierzy ?
Dobrze.Nie tym razem. Jedynki są na różnych pozycjach (2. i 1.), więc nie ma wspólnej „przesiadki”.Wiemy, że i . Co z tego wynika?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw (z do ), potem (z do ) — to złożenie , czytane od do .
Własności relacji
Suma parzysta
, jest liczbą parzystą. Zaznacz przy każdej własności „tak” albo „nie”, a na końcu wybierz typ.
- zwrotna?Tak. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
- antyzwrotna?Nie. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
- symetryczna?Tak. Każda jedynka ma jedynkę w lustrzanym miejscu po drugiej stronie przekątnej, a każde zero — zero.
- asymetryczna?Nie. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
- quasi-asymetryczna?Nie. Symetryczne jedynki: (, ) i (, ) — jest w relacji z i na odwrót.
- spójna?Nie. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- przechodnia?Tak. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
- typ relacji porządkującej?preporządek. Relacja jest przechodnia i zwrotna, ale nie jest spójna — to preporządek.
Następnik
, .
- zwrotna?Nie. Na przekątnej w wierszu jest 0 — nie jest w relacji z samym sobą.
- antyzwrotna?Tak. Na przekątnej same zera: żaden element nie jest w relacji z samym sobą.
- symetryczna?Nie. Komórki (, ) i (, ) leżą symetrycznie, ale mają różne wartości: 1 i 0.
- asymetryczna?Tak. Na przekątnej same zera i nigdzie nie ma symetrycznych jedynek.
- quasi-asymetryczna?Tak. Poza przekątną żadna jedynka nie ma jedynki w lustrzanym miejscu (przekątna nie ma znaczenia).
- spójna?Nie. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- przechodnia?Nie. jest w relacji z i z , ale nie jest w relacji z (w komórce (, ) jest 0).
- typ relacji porządkującej?żaden (nie jest porządkująca). Relacja nie jest przechodnia, więc nie jest relacją porządkującą.
Relacja z macierzy
Relacja w zbiorze dana macierzą.
- zwrotna?Tak. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
- antyzwrotna?Nie. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
- symetryczna?Nie. Komórki (, ) i (, ) leżą symetrycznie, ale mają różne wartości: 1 i 0.
- asymetryczna?Nie. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
- quasi-asymetryczna?Tak. Poza przekątną żadna jedynka nie ma jedynki w lustrzanym miejscu (przekątna nie ma znaczenia).
- spójna?Nie. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
- przechodnia?Tak. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
- typ relacji porządkującej?porządek. Relacja jest przechodnia, quasi-asymetryczna i zwrotna, ale nie jest spójna — to porządek.
Na przekątnej macierzy relacji są kolejno 1, 0, 1. Relacja jest:
Dobrze.Nie tym razem. Zwrotna wymaga samych 1 na przekątnej, antyzwrotna — samych 0. Mieszanka to ani jedno, ani drugie.Relacja asymetryczna to taka, która jest:
Dobrze.Nie tym razem. Asymetryczna: zera na przekątnej (antyzwrotna) i żadnych symetrycznych jedynek (quasi-asymetryczna). „Niesymetryczna” to słabszy warunek — wystarczy jedna para bez lustra.Macierz relacji to . Relacja jest:
Dobrze.Nie tym razem. Komórki i mają obie 1 — to lustro. Symetryczne jedynki wykluczają asymetrię i quasi-asymetrię.W macierzy komórki i mają 0. Relacja na pewno nie jest:
Dobrze.Nie tym razem. Symetryczne zera — i nie są w relacji w żadną stronę, więc relacja nie jest spójna. Symetryczna może być (0 i 0 to lustro).i , ale nie . Relacja na pewno nie jest:
Dobrze.Nie tym razem. To dokładnie kontrprzykład na przechodniość: z i powinno wynikać .
Typ relacji porządkującej
Relacja jest zwrotna, quasi-asymetryczna i przechodnia, ale nie jest spójna. To:
Dobrze.Nie tym razem. Środkowy wiersz schematu (zwrotna + quasi-asymetryczna + przechodnia). Bez spójności — bez słowa „liniowy”.Relacja jest asymetryczna, przechodnia i spójna. To:
Dobrze.Nie tym razem. Asymetria + przechodniość to ostry porządek, a spójność dodaje „liniowy”.Relacja „” w zbiorze to:
Dobrze.Nie tym razem. Zwrotna (każda liczba sobie), quasi-asymetryczna, przechodnia i spójna. Ostry porządek to „”.Relacja jest zwrotna, symetryczna i spójna, ale nie jest przechodnia. To:
Dobrze.Nie tym razem. Relacja porządkująca musi być przechodnia. Bez przechodniości nie trafia do schematu.Relacja „zysk zysk ” dla trzech inwestycji z zyskami 20, 30, 30 to:
Dobrze.Nie tym razem. Dwie inwestycje mają po 30 — są w relacji w obie strony (symetryczne jedynki), więc relacja nie jest quasi-asymetryczna. Zostaje: zwrotna, przechodnia, spójna — liniowy preporządek.Relacja „ jest dzielnikiem ” w zbiorze to:
Dobrze.Nie tym razem. Tu każde dwie liczby są porównywalne: 1 dzieli 2, 2 dzieli 4, 4 dzieli 8 (i dalej przez przechodniość). Relacja jest spójna, więc to liniowy porządek. W zbiorze byłby zwykły porządek, bo 2 i 3 są nieporównywalne.
Zbiór Pareto
Zaostrzenie relacji
Cztery telefony: cena (im mniej, tym lepiej) 1500, 2000, 1500, 1800 zł i bateria (im więcej, tym lepiej) 5000, 4500, 4000, 5000 mAh — dla , , , . Część wspólna macierzy preferencji to:
Wypełnij macierz zaostrzenia : zamień na 0 jedynki z przekątnej i symetryczne jedynki, resztę przepisz.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- To przekątna — w zaostrzeniu zawsze 0 (element nie dominuje sam siebie).
- W jest 1 w , a w symetrycznej jest 0 — ta jedynka zostaje: dominuje .
- W jest 1 w , a w symetrycznej jest 0 — ta jedynka zostaje: dominuje .
- W jest 1 w , a w symetrycznej jest 0 — ta jedynka zostaje: dominuje .
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- To przekątna — w zaostrzeniu zawsze 0 (element nie dominuje sam siebie).
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- To przekątna — w zaostrzeniu zawsze 0 (element nie dominuje sam siebie).
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- W jest 1 w , a w symetrycznej jest 0 — ta jedynka zostaje: dominuje .
- W komórka ma 0, więc w też 0.
- To przekątna — w zaostrzeniu zawsze 0 (element nie dominuje sam siebie).
Telefony z zadania wyżej: który zbiór to zbiór Pareto?
Dobrze.Nie tym razem. W kolumny , i mają jedynki — te telefony są zdominowane ( dominuje , , , a dominuje ). Same zera ma tylko kolumna : telefon jest najtańszy i ma największą baterię, czyli jest najlepszy pod każdym względem.jest zdominowany przez , gdy:
Dobrze.Nie tym razem. Potrzebne są oba warunki. Sama przewaga w jednym kryterium nie wystarczy, a przewaga we wszystkim to za mocny warunek (remis w jakimś kryterium jest dozwolony).W macierzy w kolumnie jest jedynka w wierszu . Co to znaczy?
Dobrze.Nie tym razem. Komórka w znaczy „ dominuje ”. Kolumna ma jedynkę, więc jest zdominowany.Dwie inwestycje mają identyczny zysk i ryzyko. Co dzieje się z nimi w zaostrzeniu?
Dobrze.Nie tym razem. Identyczne warianty są w w relacji w obie strony. Zaostrzenie zeruje symetryczne jedynki, więc żaden nie dominuje drugiego — oba mogą zostać w zbiorze Pareto.Kryterium „ryzyko” (im mniej, tym lepiej). Kiedy ?
Dobrze.Nie tym razem. Relacja preferencji to „nie gorszy”: mniejsze albo równe ryzyko. Znak wyrzuciłby remisy, a odwraca kierunek.Uczelnie: — 30 km, prestiż 4; — 70 km, prestiż 5; — 70 km, prestiż 10 (odległość: mniej lepiej, prestiż: więcej lepiej). Zbiór Pareto to:
Dobrze.Nie tym razem. dominuje (ta sama odległość, większy prestiż). jest najbliżej, więc nikt go nie dominuje, a ma największy prestiż. Zostają i .
Quiz z teorii
Relacje — 10 pytań
Relacja to:
Dobrze.Nie tym razem. Relacja wybiera z tylko pary spełniające warunek. Może być nawet pusta albo równa całemu .Czy znaczy to samo co ?
Dobrze.Nie tym razem. To pary uporządkowane. i są naraz prawdziwe tylko w szczególnych przypadkach (np. dla relacji symetrycznej).Przekątna macierzy relacji to:
Dobrze.Nie tym razem. Przekątna to pary „element sam ze sobą”. Na niej sprawdzasz zwrotność i antyzwrotność.Czym różnią się i ?
Dobrze.Nie tym razem. Dopełnienie to pary, których w nie ma. Odwrotność to te same pary, ale odwrócone.W złożeniu najpierw działa:
Dobrze.Nie tym razem. Jak w funkcji złożonej: relacja po prawej działa pierwsza.Relacja jest przechodnia, gdy:
Dobrze.Nie tym razem. Złożenie relacji z samą sobą zawiera się w niej: każda „droga przez pośrednika” jest też drogą bezpośrednią. to symetria.Relacja jest spójna, gdy w macierzy:
Dobrze.Nie tym razem. Każde dwa różne elementy muszą być w relacji przynajmniej w jedną stronę. Brak symetrycznych jedynek to quasi-asymetria, same 1 na przekątnej — zwrotność.Relacje porządkujące to najkrócej relacje:
Dobrze.Nie tym razem. Przechodniość jest wspólna dla wszystkich sześciu typów ze schematu.Zaostrzenie w praktyce:
Dobrze.Nie tym razem. Zostaje jedynka tylko wtedy, gdy w jest 1 w i 0 w — czyli gdy dominuje .Do zbioru Pareto należą warianty, których kolumna w macierzy :
Dobrze.Nie tym razem. Kolumna to „kto dominuje ten wariant”. Same zera — nikt, więc wariant jest elementem maksymalnym.