← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 3 z 13

Relacje — macierz i graf relacji, złożenie, własności, porządki i optimum Pareto

Relacja mówi, kto jest z kim „w związku” — kto kogo obserwuje, która inwestycja jest nie gorsza od której. Tu nauczysz się zapisywać relacje w macierzy, odczytywać ich własności jednym spojrzeniem i odrzucać najgorsze warianty metodą Pareto. Do każdego polecenia z kolokwium dostajesz przepis, rozwiązane zadania z zajęć i ćwiczenia.

Czasok. 70 min
PotrzebujeszZbiory i iloczyn kartezjański (moduł 2). To, czego potrzebujesz, przypominamy na miejscu.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • zapisać relację jako zbiór par, macierz i graf
  • wyznaczyć sumę, część wspólną, różnicę, dopełnienie i odwrotność relacji
  • sprawdzić, czy złożenie relacji jest wykonalne, i je policzyć
  • odczytać z macierzy 7 własności relacji
  • określić, jaką relacją porządkującą jest relacja
  • wyznaczyć zbiór rozwiązań Pareto z macierzy preferencji

Po co ekonomiście relacje?

Obserwujesz na Instagramie znanego piłkarza. On Ciebie raczej nie obserwuje. Na Facebooku jest inaczej: jeśli Ty jesteś znajomym Kasi, to Kasia jest znajomą Twoją — zawsze w obie strony. To dwa różne rodzaje powiązań między ludźmi, a matematyka ma na nie nazwę: relacja. W pierwszym przypadku kierunek ma znaczenie, w drugim nie — i to jest jedna z własności relacji, które tu poznasz.

W ekonomii relacje to przede wszystkim porównania: „inwestycja X jest nie gorsza od Y”, „ten kandydat jest lepszy od tamtego”. Kłopot zaczyna się, gdy kryteriów jest kilka. Inwestycja z największym zyskiem ma zwykle największe ryzyko, a najtańsze mieszkanie jest najdalej od uczelni. Nie da się wskazać jednego zwycięzcy, ale da się odrzucić warianty, które przegrywają z innym pod każdym względem. To, co zostanie, to zbiór Pareto — na końcu modułu policzysz go na macierzach, tak jak na kolokwium.

Co będzie na kolokwium

Z relacji na kolokwium wraca sześć typów poleceń. Każde ma tu przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.

  1. 1
    „Wypisz pary relacji i zapisz ją w postaci macierzy (grafu)”

    Sprawdzasz warunek dla każdej pary : spełniony → 1, niespełniony → 0. Wiersze to pierwszy zbiór, kolumny — drugi.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 3, str. 49–50
  2. 2
    „Wyznacz , , , , ”

    Działania jak na zbiorach, komórka po komórce. Przy odwrotności wiersze zamieniasz z kolumnami.

  3. 3
    „Czy złożenie relacji jest wykonalne? Wyznacz złożenie”

    Sprawdzasz, czy „środkowe” zbiory się zgadzają. Komórka to 1, gdy wiersz i kolumna mają jedynkę na tej samej pozycji.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 3, str. 49–50
  4. 4
    „Zbadaj własności relacji (zwrotność, symetryczność, …, przechodniość)”

    Patrzysz na przekątną, na pary komórek symetrycznych względem przekątnej i na złożenie .

  5. 5
    „Czy relacja jest relacją porządkującą? Jaką?”

    Najpierw przechodniość, potem stopień asymetrii, na końcu spójność — i odczytujesz pole ze schematu.

  6. 6
    „Wyznacz zbiór rozwiązań Pareto”

    Macierze preferencji → część wspólna → zaostrzenie → kolumny z samych zer.

Polecenia mogą brzmieć trochę inaczej („przedstaw”, „podaj”, „zbadaj”, „ustal”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o pary, o działanie, o złożenie, o własności, o typ porządku czy o zbiór Pareto.

Relacja — pojęcia od podstaw

Przykład z życia: AA to studenci (Ola, Kuba, Ewa), a BB — przedmioty (matematyka, mikroekonomia). Iloczyn A×BA \times B ma 3⋅2=63 \cdot 2 = 6 par — każdy student z każdym przedmiotem. Relacja „zdał” to tylko te pary, które się naprawdę zdarzyły, np. (Ola, matematyka), (Ola, mikroekonomia), (Kuba, mikroekonomia). Ewa niczego nie zdała — nie ma jej w żadnej parze, ale dalej należy do zbioru AA.

Relacja między A i B
czytamy: „P zawiera się w A razy B”

to zbiór wybranych par , w których , .

Jak zapamiętać: relacja to „wycinek” tabeli wszystkich par.

Bycie w relacji
czytamy: „x jest w relacji P z y”

Para należy do . To samo co .

Jak zapamiętać: literka relacji stoi między elementami jak spójnik.

Dziedzina
czytamy: „dziedzina relacji P”

Zbiór, z którego bierzemy pierwszy element pary — przy to .

Jak zapamiętać: D jak „dom” — tu zaczyna się każda para.

Przeciwdziedzina
czytamy: „przeciwdziedzina relacji P”

Zbiór, z którego bierzemy drugi element pary — przy to .

Jak zapamiętać: „przeciw” = po drugiej stronie pary.

Często obie strony pary pochodzą z jednego zbioru: P⊂A×AP \subset A \times A, czyli P⊂A2P \subset A^2. Mówimy wtedy o relacji w zbiorze AA — np. „obserwuje na Instagramie” wśród studentów z Twojej grupy albo „jest mniejsza lub równa” wśród liczb. Tylko dla takich relacji badamy własności (zwrotność, symetryczność…) i porządki.

Sprawdź się
  1. Relacja , gdzie , . Ile najwięcej par może mieć ?

Pary, macierz, graf — trzy zapisy relacji

Gdy zbiory są skończone, relację można zapisać na trzy sposoby: wypisać pary, zapisać macierz albo narysować graf. Wszystkie trzy niosą tę samą informację. Wybierasz ten zapis, o który prosi polecenie.

Jak czytać macierz — jak w statkach

Macierz relacji to tabelka z zerami i jedynkami. Każda kratka odpowiada jednej parze (x,y)(x, y):

  • xx odczytujesz z lewej strony — to etykieta wiersza;
  • yy odczytujesz z góry — to etykieta kolumny.

Działa to jak w grze w statki: pole „B4” to kolumna B i wiersz 4. Tutaj mówimy „kratka (1,3)(1, 3)” — wiersz 1, kolumna 3. Cyfra w kratce mówi, czy para należy do relacji: 1 — należy, 0 — nie należy.

011001

Zakreślona kratka to (1,3)(1, 3): wiersz 1, kolumna 3. Jest w niej 1, więc para (1,3)(1, 3) należy do relacji PP. Kratka obok, (1,2)(1, 2), też ma 1. A kratka (2,1)(2, 1) — w drugim wierszu, w pierwszej kolumnie — ma 0, więc pary (2,1)(2, 1) w relacji nie ma.

Zadanie · krok po kroku

Zapisz relacje P i Q w postaci macierzy

Zad. 3, str. 49–50, c) — część 1

A={−1,0,1,2}A = \{-1, 0, 1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}, C={x∈N:x<2}C = \{x \in \mathbb{N} : x < 2\}. Relacje: P⊂A×BP \subset A \times B, xPy⇔xy≤2xPy \Leftrightarrow xy \leq 2 oraz Q⊂B×CQ \subset B \times C, xQy⇔xy≥1xQy \Leftrightarrow xy \geq 1.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Wypisujemy elementy wszystkich zbiorów. Bez tego nie wiemy, ile wierszy i kolumn ma macierz.
  2. Wypełniamy macierz PP kratka po kratce: dla każdej pary sprawdzamy warunek xy≤2xy \leq 2.
  3. Z jedynek odczytujemy pary i rysujemy graf — to ta sama relacja w innym zapisie.
  4. Tak samo budujemy macierz QQ.

Innej drogi nie ma: macierz relacji zawsze powstaje przez sprawdzenie warunku dla każdej pary.

  1. Wypisz elementy zbiorów

    AA i BB są już wypisane. C={0,1}C = \{0, 1\}, bo liczby naturalne mniejsze od 2 to 0 i 1.

    Z tego wynika rozmiar macierzy: PP ma 4 wiersze (bo AA ma 4 elementy) i 3 kolumny (bo BB ma 3). Razem 12 kratek, czyli 12 par do sprawdzenia.

    Bo tak — umowa

    Na zajęciach 0∈N0 \in \mathbb{N}. Bez zera zbiór CC miałby jeden element, a macierz QQ — jedną kolumnę zamiast dwóch.

  2. Wypełnij macierz P kratka po kratce

    W każdej kratce odpowiadamy na to samo pytanie: czy para (x,y)(x, y) spełnia warunek xy≤2xy \leq 2?

    Jak to zrobić dla jednej kratki:

    1. Odczytaj xx — liczbę z lewej strony wiersza — i yy — liczbę nad kolumną.
    2. Wstaw je do warunku. Zapis xyxy znaczy xx razy yy.
    3. Pomnóż.
    4. Porównaj wynik z 2. Wynik mniejszy albo równy 2 → wpisz 1. Wynik większy od 2 → wpisz 0.

    Przykład — kratka w wierszu 1 i kolumnie 3. Tu x=1x = 1 i y=3y = 3. Mnożymy: 1⋅3=31 \cdot 3 = 3. Czy 3≤23 \leq 2? Nie, 3 jest większe od 2. Wpisujemy 0.

    Bo tak — umowa

    Dwie litery obok siebie bez znaku między nimi oznaczają mnożenie: xy=x⋅yxy = x \cdot y. Tak samo w liceum 2a2a znaczyło 2⋅a2 \cdot a.

    Tak wygląda rachunek dla wszystkich 12 kratek:

    → 1→ 1→ 1
    → 1→ 1→ 1
    → 1→ 1→ 0
    → 1→ 0→ 0

    Jak czytać tę siatkę:

    każda kratka to jedna para: xx z lewej, yy z góry. Górna linijka to mnożenie, dolna — porównanie z 2. Strzałka pokazuje cyfrę, która trafia do macierzy. Stuknij kratkę, a pod siatką zobaczysz jej rachunek opisany słowami.

    Gotowa macierz PP to same cyfry ze strzałek:

    111111110100
    Dlaczego?

    Idziemy wiersz po wierszu, żeby nie pominąć żadnej kratki. Kolejność nie zmienia wyniku — każda kratka to osobne pytanie.

    Inny sposób

    Możesz najpierw wypisać pary, które spełniają warunek, a potem wpisać jedynki w ich kratki i resztę uzupełnić zerami. Przy małych zbiorach to szybkie, ale łatwiej coś przeoczyć.

  3. Odczytaj pary i narysuj graf

    Każda jedynka to jedna para: (liczba z lewej, liczba z góry).

    P={(−1,1),(−1,2),(−1,3),(0,1),(0,2),(0,3),(1,1),(1,2),(2,1)}\begin{aligned} P = \{&(-1, 1), (-1, 2), (-1, 3), \\ &(0, 1), (0, 2), (0, 3), \\ &(1, 1), (1, 2), (2, 1)\} \end{aligned}
    AB−1012123
    Jak czytać ten graf:

    po lewej elementy AA, po prawej elementy BB. Strzałka x→yx \to y znaczy xPyxPy — jedna strzałka na każdą jedynkę z macierzy. Z −1-1 i z 00 wychodzą strzałki do wszystkich elementów BB, a z 22 — tylko do 1.

    Dlaczego?

    Pary, macierz i graf to trzy zapisy tej samej relacji. Polecenie mówi, który z nich podać.

  4. Tak samo zbuduj macierz Q

    Q⊂B×CQ \subset B \times C, więc wiersze to 1,2,31, 2, 3 (elementy BB), a kolumny to 0,10, 1 (elementy CC). Warunek: xy≥1xy \geq 1 — iloczyn większy albo równy 1.

    → 0→ 1
    → 0→ 1
    → 0→ 1

    Jak czytać tę siatkę:

    tak samo jak wyżej: górna linijka to mnożenie, dolna — porównanie z 1.

    010101
    Dlaczego?

    W kolumnie 00 są same zera, bo każda liczba razy 0 daje 0, a 0<10 < 1. W kolumnie 11 iloczyn to po prostu xx, a każdy element BB jest co najmniej równy 1.

Graf relacji w jednym zbiorze rysujemy inaczej: jedno kółko na każdy element. Gdy element jest w relacji sam ze sobą (xPxxPx), rysujemy pętelkę. Przykład: relacja „xx jest dzielnikiem yy” w zbiorze {1,2,3,6}\{1, 2, 3, 6\}.

1111010100110001
1236
Jak czytać ten graf:

pętelka przy każdym elemencie, bo każda liczba jest swoim dzielnikiem — na macierzy to jedynki na przekątnej (fioletowe tło). Strzałka 1→61 \to 6 znaczy „1 dzieli 6”. Między 2 a 3 nie ma strzałki, bo żadna z tych liczb nie dzieli drugiej.

Działania na relacjach

Relacja to zbiór par. Dlatego na relacjach działa wszystko, co znasz ze zbiorów: suma, część wspólna, różnica i dopełnienie. Najłatwiej to zobaczyć na kołach.

Mały przykład: A={1,2}A = \{1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}. Wszystkich par w A×BA \times B jest 6. Relacja PP: x<yx < y. Relacja RR: x+y≥4x + y \geq 4.

A×BPR(1, 1)(1, 2)(1, 3)(2, 1)(2, 2)(2, 3)
011001
001011
011011
001001
010000
000010
100110
Jak czytać ten rysunek:

prostokąt to wszystkie 6 par z A×BA \times B. Niebieskie koło to pary relacji PP, różowe — pary relacji RR. Para w części wspólnej kół należy do obu relacji. Pod kołami te same relacje jako macierze. Kliknij działanie: na kołach podświetli się obszar wyniku, a w macierzy wyniku — jej jedynki. Kliknij parę na kołach albo kratkę w macierzy: ta sama kratka zakreśli się w każdej macierzy, a pod spodem zobaczysz, ile wynosi w każdym działaniu.

Na macierzach liczysz kratka po kratce: bierzesz kratkę w tym samym miejscu w obu macierzach i stosujesz regułę z tabeli.

DziałanieKratka wyniku to 1, gdy…
P∪RP \cup R (suma)w PP lub w RR jest 1
P∩RP \cap R (część wspólna)w PP i w RR jest 1
P∖RP \setminus R (różnica)w PP jest 1, a w RR jest 0
P′P' (dopełnienie)w PP jest 0 — każde 0 zamieniasz na 1, a każde 1 na 0

To samo na większych macierzach z zadania z zajęć: PP to xy≤2xy \leq 2, a druga relacja RR na tych samych zbiorach to x+y≥3x + y \geq 3.

111111110100
000001011111
111111111111
000001010100
111110100000
000000001011
000000001011
Jak czytać ten rysunek:

wszystkie macierze mają te same wiersze (AA) i kolumny (BB). Kliknij dowolną kratkę, np. w wierszu 1 i kolumnie 2: zakreśli się ta sama kratka we wszystkich macierzach, a pod spodem zobaczysz, skąd wzięła się każda wartość.

Relacja odwrotna

Dopełnienie relacji
czytamy: „dopełnienie P (P prim)”

Wszystkie pary z , których nie ma w . Na macierzy: 0 ↔ 1.

Jak zapamiętać: jak negacja w logice — zmienia każdą cyfrę.

Relacja odwrotna
czytamy: „P do minus pierwszej”

Te same pary zapisane w drugą stronę: zamiast . .

Jak zapamiętać: para staje się parą .

Relacja odwrotna P−1P^{-1} ma te same pary co PP, tylko z zamienioną kolejnością: para (0,3)(0, 3) staje się parą (3,0)(3, 0).

Co to zmienia w macierzy? Pierwszy element pary wskazuje wiersz, a drugi — kolumnę. Skoro elementy w parze zamieniają się miejscami, to wiersze zamieniają się z kolumnami. Cyfry zostają te same.

Jak to zrobić:

  1. Narysuj pustą macierz P−1P^{-1}. Jej wiersze to elementy BB, a kolumny — elementy AA (odwrotnie niż w PP).
  2. Weź pierwszy wiersz PP i wpisz go jako pierwszą kolumnę P−1P^{-1}, z góry na dół.
  3. Powtórz to dla każdego wiersza.
111111110100
············
Jak czytać ten rysunek:

każdy wiersz lewej macierzy ma swój kolor. Ten sam kolor ma kolumna prawej macierzy, do której ten wiersz trafia. Klikaj „Przepisz wiersz” i patrz, jak wiersz staje się kolumną. Stuknij kratkę lewej macierzy, a zobaczysz, gdzie jest w prawej.

Sprawdź się
  1. ma macierz 4 × 3 (4 wiersze, 3 kolumny). Jaki rozmiar ma macierz ?

Złożenie relacji

Złożenie to przejście w dwóch krokach: najpierw relacją PP z xx do yy, potem relacją QQ z yy do zz. Skojarzenie na start: lot z przesiadką — liczy się tylko, czy z xx da się dolecieć do zz.

Czytamy: jest w relacji po z wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje takie , że i

złożenie: najpierw relacja , potem ; czytamy „ po ”
istnieje element pośredni — wystarczy jeden
z do prowadzi , a z do prowadzi

Kiedy złożenie da się wykonać? Drugi krok musi startować tam, gdzie skończył się pierwszy. Jeśli P⊂A×BP \subset A \times B i Q⊂B×CQ \subset B \times C, to PP kończy się w BB i QQ zaczyna w BB — złożenie Q∘PQ \circ P jest wykonalne. Wynik prowadzi od pierwszego zbioru do ostatniego: Q∘P⊂A×CQ \circ P \subset A \times C.

A→ P B→ Q CQ∘P⊂A×C\begin{gathered} A \xrightarrow{\ P\ } B \xrightarrow{\ Q\ } C \\ Q \circ P \subset A \times C \end{gathered}

Jak policzyć macierz złożenia

Przykład na liczbach: A={1,2}A = \{1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}, C={1,2,3}C = \{1, 2, 3\}. Relacja P⊂A×BP \subset A \times B: x<yx < y. Relacja Q⊂B×CQ \subset B \times C: y+z=4y + z = 4.

011001
001010100

Macierz Q∘PQ \circ P ma wiersze z AA (start) i kolumny z CC (koniec). Każdą kratkę (x,z)(x, z) liczysz tak samo:

  1. Z macierzy PP weź wiersz xx (złoty w przykładzie: wiersz 1).
  2. Z macierzy QQ weź kolumnę zz (złota: kolumna 1).
  3. Zapisz je jeden pod drugim — pozycja po pozycji. Pozycje to elementy BB.
  4. Jeśli na którejś pozycji obie mają 1 → wpisz 1. Jeśli nigdzie → wpisz 0.

Przykład — kratka (1,1)(1, 1):

pozycja
wiersz w 011
kolumna w 001
Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.

Całe złożenie — kliknij dowolną kratkę wyniku, a zobaczysz jej rachunek:

011001
001010100
······
Jak czytać ten rysunek:

lewa macierz to PP, środkowa to QQ, prawa to złożenie Q∘PQ \circ P (na start ukryte). Po kliknięciu kratki wyniku na złoto podświetlą się wiersz w PP i kolumna w QQ, a na zielono — pozycje, na których obie mają 1.

Zadanie · krok po kroku

Które złożenia są wykonalne? Wyznacz je

Zad. 3, str. 49–50, c) — część 2

P⊂A×BP \subset A \times B (xy≤2xy \leq 2) i Q⊂B×CQ \subset B \times C (xy≥1xy \geq 1) z poprzedniego zadania: A={−1,0,1,2}A = \{-1, 0, 1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}, C={0,1}C = \{0, 1\}.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Przy każdym z czterech złożeń sprawdzamy, czy „środkowe” zbiory się zgadzają. Liczyć macierz ma sens tylko dla złożeń wykonalnych.
  2. Dla jedynego wykonalnego złożenia liczymy macierz kratka po kratce: wiersz z pierwszej relacji pod kolumną z drugiej.

Polecenie każe sprawdzić wszystkie cztery złożenia — także te, które nie wyjdą. Za stwierdzenie „niewykonalne” z uzasadnieniem też dostajesz punkty.

  1. P ∘ Q — najpierw Q, potem P

    Q⊂B×CQ \subset B \times C kończy się w CC, a P⊂A×BP \subset A \times B zaczyna w AA. C≠AC \neq A, więc złożenie P∘QP \circ Q jest niewykonalne.

    Dlaczego?

    Po relacji QQ jesteśmy w zbiorze CC, a relacja PP startuje ze zbioru AA. Nie ma elementu, przez który dałoby się przejść.

  2. Q ∘ P — najpierw P, potem Q

    PP kończy się w BB, QQ zaczyna w BB — zbiory się zgadzają. Q∘PQ \circ P jest wykonalne, a wynik leży w A×CA \times C: 4 wiersze (AA) i 2 kolumny (CC).

  3. Policz macierz Q ∘ P

    Dla każdej kratki (x,z)(x, z): wiersz xx macierzy PP pod kolumną zz macierzy QQ. Przykład — kratka (−1,0)(-1, 0):

    pozycja
    wiersz w 111
    kolumna w 000
    Nie ma pozycji, na której obie mają 1 — nie da się przejść z do przez żaden element. W komórce wpisujemy 0.

    Tak samo liczysz pozostałe kratki:

    111111110100
    010101
    ········
    Jak czytać ten rysunek:

    kliknij kratki prawej macierzy po kolei. Kolumna 0 w QQ to same zera, więc w wyniku kolumna 0 to same zera. Kolumna 1 w QQ to same jedynki, a w każdym wierszu PP jest jakaś jedynka — więc kolumna 1 wyniku to same jedynki.

    Dlaczego?

    Do jedynki w kratce (x,z)(x, z) potrzebny jest element yy, dla którego xPyxPy i yQzyQz. Dla z=0z = 0 takiego yy nie ma: y⋅0=0<1y \cdot 0 = 0 < 1, więc żaden yy nie jest w relacji QQ z zerem.

    Inny sposób

    Można liczyć na parach: dla każdego xx wypisz, do których yy prowadzi PP, a potem, do których zz prowadzi z nich QQ. Wynik jest ten sam. Macierze są wygodniejsze, gdy par jest dużo.

  4. P ∘ P i Q ∘ Q
    • P∘PP \circ P: PP kończy się w BB, a zaczyna w AA. B≠AB \neq A — niewykonalne.
    • Q∘QQ \circ Q: QQ kończy się w CC, a zaczyna w BB. C≠BC \neq B — niewykonalne.
    Dlaczego?

    Złożenie relacji z samą sobą (P∘PP \circ P, zapisywane też P2P^2) działa tylko wtedy, gdy relacja kończy się w tym samym zbiorze, w którym się zaczyna — czyli dla relacji w jednym zbiorze.

Własności relacji

Własności badamy dla relacji w jednym zbiorze (R⊂A×AR \subset A \times A). Jej macierz jest kwadratowa, a wiersze i kolumny mają te same etykiety, w tej samej kolejności.

Przy każdej własności patrzysz na jedno z dwóch miejsc:

  • przekątna — kratki od lewego górnego do prawego dolnego rogu, czyli pary (x,x)(x, x): element sam ze sobą;
  • lustrzane kratki — (x,y)(x, y) i (y,x)(y, x). Leżą po dwóch stronach przekątnej, jakby przekątna była lustrem.
101100011

Fioletowe tło to przekątna. Złote kratki (a,c)(a, c) i (c,a)(c, a) to jedna para lustrzanych kratek, zakreślone (a,b)(a, b) i (b,a)(b, a) — druga.

Na zajęciach jest siedem własności. Przy każdej masz dwie małe macierze: gdy własność zachodzi (TAK) i gdy nie zachodzi (NIE). Zielone kratki to te, na które patrzysz, a różowe — kontrprzykład.

Zwrotna

każdy element jest w relacji z samym sobą

TAK
101010111
przekątna: same 1
NIE
100101001
na przekątnej jest 0 (przy )

Z życia: „jest w tym samym wieku co” — każdy jest w swoim wieku

Antyzwrotna

żaden element nie jest w relacji z samym sobą

TAK
010001100
przekątna: same 0
NIE
010010100
na przekątnej jest 1 (przy )

Z życia: „jest starszy niż” — nikt nie jest starszy od siebie

Symetryczna

jeśli jest w relacji z , to z też

TAK
110101010
lustrzane komórki równe: 1 i 1, 0 i 0
NIE
110001010
w lustrze 1 i 0

Z życia: „jest znajomym na Facebooku” — zawsze w obie strony

Asymetryczna

jeśli jest w relacji z , to z na pewno nie (i nikt sam ze sobą)

TAK
011001000
przekątna: same 0, przy każdej 1 w lustrze 0
NIE
010100000
dwie jedynki w lustrze

Z życia: „jest starszy niż”

Quasi-asymetryczna

jak asymetryczna, ale przekątna może być dowolna

TAK
111001001
przy każdej 1 w lustrze 0 (przekątnej nie sprawdzasz)
NIE
110110001
dwie jedynki w lustrze

Z życia: „” na liczbach

Spójna

każde dwa różne elementy są w relacji przynajmniej w jedną stronę

TAK
011001000
w każdej lustrzanej parze jest co najmniej jedna 1
NIE
110010001
dwa zera w lustrze ( i )

Z życia: „” — każde dwie liczby da się porównać

Przechodnia

jeśli z i z , to z

TAK
111011001
i (zielone), więc musi być (złote) — jest
NIE
010001000
i , ale w jest 0

Z życia: „jest starszy niż” — starszy od starszego jest starszy

Przechodniość krok po kroku

Przechodniość znaczy: jeśli da się przejść z xx do yy, a potem z yy do zz, to musi się też dać przejść z xx do zz od razu. Każda droga „w dwóch krokach” musi mieć skrót „w jednym kroku”.

Na zajęciach sprawdza się to wzorem R∘R⊂RR \circ R \subset R — czytamy: „złożenie RR z RR zawiera się w RR”. W praktyce to trzy kroki:

  1. Zbuduj pustą macierz R∘RR \circ R — z tymi samymi wierszami i kolumnami co RR.
  2. Wypełnij każdą kratkę (x,z)(x, z) tak jak przy złożeniu: wiersz xx macierzy RR pod kolumną zz tej samej macierzy RR. Wspólna jedynka → 1, brak → 0. Jedynka znaczy: z xx do zz da się dojść w dwóch krokach.
  3. Porównaj R∘RR \circ R z RR kratka po kratce. Szukasz kratki, w której R∘RR \circ R ma 1, a RR ma 0.
    • Jest choć jedna taka kratka → relacja nie jest przechodnia (w dwóch krokach się da, w jednym — nie).
    • Nie ma żadnej → relacja jest przechodnia.

Cały ten proces zobaczysz w zadaniu niżej, w kroku 4.

Zadanie · krok po kroku

Zbadaj własności relacji xRy ⇔ |x − y| ≤ 1 w zbiorze {1, 2, 3, 4}

Plan — co zrobimy i po co
  1. Budujemy macierz — bez niej własności nie widać.
  2. Patrzymy na przekątną → zwrotność i antyzwrotność.
  3. Patrzymy na lustrzane kratki → symetria, asymetria, quasi-asymetria, spójność.
  4. Liczymy R∘RR \circ R i porównujemy z RR → przechodniość.
  5. Zbieramy wyniki. Przy każdej własności, która nie zachodzi, podajemy kontrprzykład.

Kolejność kroków 2–4 jest dowolna. Ta jest najwygodniejsza, bo idzie od rzeczy widocznych od razu do tej, którą trzeba policzyć.

  1. Zbuduj macierz

    Dla każdej kratki: xx z lewej, yy z góry. Liczysz różnicę x−yx - y, bierzesz jej wartość bezwzględną i sprawdzasz, czy wynik jest ≤1\leq 1.

    → 1→ 1→ 0→ 0
    → 1→ 1→ 1→ 0
    → 0→ 1→ 1→ 1
    → 0→ 0→ 1→ 1

    Jak czytać tę siatkę:

    górna linijka to odległość między xx a yy, dolna — porównanie z 1.

    1100111001110011
    Bo tak — umowa

    ∣x−y∣|x - y| to wartość bezwzględna: odległość między liczbami na osi. Zawsze wychodzi liczba nieujemna, np. ∣1−3∣=∣−2∣=2|1 - 3| = |-2| = 2. Warunek ∣x−y∣≤1|x - y| \leq 1 znaczy więc: „liczby leżą obok siebie albo są równe”.

  2. Przekątna: zwrotna, nie antyzwrotna

    Na przekątnej są same 1, więc relacja jest zwrotna. Nie jest antyzwrotna, bo antyzwrotna wymaga samych 0.

    Dlaczego?

    Na przekątnej x=yx = y, więc ∣x−x∣=0≤1|x - x| = 0 \leq 1. Każda kratka przekątnej musi mieć 1.

  3. Lustrzane kratki: symetryczna, nie quasi-asymetryczna, nie spójna
    1100111001110011
    • Każda kratka ma tę samą cyfrę co jej odbicie w lustrze, bo ∣x−y∣=∣y−x∣|x - y| = |y - x|. Relacja jest symetryczna.
    • Złote kratki (1,2)(1, 2) i (2,1)(2, 1) to dwie jedynki w lustrze. Dlatego relacja nie jest quasi-asymetryczna, a więc tym bardziej nie jest asymetryczna.
    • Różowe kratki (1,3)(1, 3) i (3,1)(3, 1) to dwa zera w lustrze: 1 i 3 nie są w relacji w żadną stronę. Relacja nie jest spójna.
    Dlaczego?

    Do obalenia własności wystarczy jeden kontrprzykład — jedna para kratek. Do potwierdzenia trzeba sprawdzić wszystkie pary.

  4. Przechodniość: policz R ∘ R i porównaj z R

    Krok A. Liczymy R∘RR \circ R kratka po kratce: wiersz xx macierzy RR pod kolumną zz tej samej macierzy. Przykład — kratka (1,3)(1, 3):

    pozycja
    wiersz w 1100
    kolumna w 0111
    Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.

    Tak samo powstają pozostałe kratki — kliknij dowolną w prawej macierzy:

    1100111001110011
    1100111001110011
    ················
    Jak czytać ten rysunek:

    złożenie relacji RR z samą sobą. Lewa i środkowa macierz to ta sama relacja RR. Prawa to wynik — jedynka znaczy „da się dojść w dwóch krokach”.

    Krok B. Porównujemy R∘RR \circ R z RR. Różowe kratki mają 1 w R∘RR \circ R, a 0 w RR:

    1110111111110111
    1100111001110011

    Takie kratki są (np. (1,3)(1, 3)), więc relacja nie jest przechodnia.

    Dlaczego?

    Jedynka w R∘RR \circ R w kratce (1,3)(1, 3) znaczy: z 1 do 3 da się dojść w dwóch krokach (przez 2). W RR ta kratka ma 0 — w jednym kroku się nie da. Po ludzku: 1 sąsiaduje z 2, 2 sąsiaduje z 3, ale 1 nie sąsiaduje z 3.

    Inny sposób

    Szybki test bez liczenia całego złożenia. Jeśli w wierszu xx jest 1 w kolumnie yy (czyli xRyxRy), to każda jedynka z wiersza yy musi być też w wierszu xx.

    1100111001110011

    W kratce (1,2)(1, 2) jest 1 (zakreślona), więc wiersz 2 (zielony) musi się „mieścić” w wierszu 1 (złotym). Wiersz 2 ma jedynkę w kolumnie 3, a wiersz 1 — nie. Test oblany: relacja nie jest przechodnia.

  5. Zbierz wynik

    Relacja jest zwrotna i symetryczna. Nie jest antyzwrotna, asymetryczna, quasi-asymetryczna, spójna ani przechodnia.

    1100111001110011
    • TAK — relacja jest zwrotna. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
    • NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
    • TAK — relacja jest symetryczna. Każda jedynka ma jedynkę w lustrzanym miejscu po drugiej stronie przekątnej, a każde zero — zero.
    • NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
    • NIE — relacja nie jest quasi-asymetryczna. Symetryczne jedynki: (, ) i (, ) — jest w relacji z i na odwrót.
    • NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
    • NIE — relacja nie jest przechodnia. jest w relacji z i z , ale nie jest w relacji z (w komórce (, ) jest 0).
    • Typ: relacja nie jest przechodnia, więc nie jest relacją porządkującą.
    Jak czytać ten rysunek:

    kliknij własność: na zielono podświetlą się kratki, które ją potwierdzają, na różowo — kontrprzykład. Ostatni przycisk mówi, czy to relacja porządkująca.

Teraz zadanie z zajęć. Przepis jest ten sam. Nowe jest tylko to, że warunek zapisano symbolami, więc najpierw trzeba go przetłumaczyć na zwykłe słowa.

Zadanie · krok po kroku

Zbadaj własności relacji: suma kwadratów dzieli się przez 3

Zad. 1, str. 58, i)

Relacja P⊂{1,2,3,4,5,6}2P \subset \{1, 2, 3, 4, 5, 6\}^2 jest określona warunkiem:

xPy⇔∃k∈Z:x2+y2=3kxPy \Leftrightarrow \exists k \in \mathbb{Z}: x^2 + y^2 = 3k

Zbadaj jej własności.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Tłumaczymy warunek na zwykłe słowa — bez tego nie wiadomo, co liczyć w kratkach.
  2. Budujemy macierz 6×66 \times 6, bo własności czytamy z macierzy.
  3. Patrzymy na przekątną → zwrotność i antyzwrotność.
  4. Patrzymy na lustrzane kratki → symetria, quasi-asymetria, asymetria, spójność.
  5. Liczymy P∘PP \circ P i porównujemy z PP → przechodniość.
  6. Zbieramy wyniki. Przy każdej własności, która nie zachodzi, podajemy kontrprzykład.

Kroki 3–6 to ten sam przepis co w zadaniu wyżej.

  1. Przetłumacz warunek na zwykłe słowa

    Czytamy: jest w relacji z wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje liczba całkowita taka, że

    „istnieje liczba całkowita ”. to zbiór liczb całkowitych: …, , , , , , …
    suma kwadratów:
    trzy razy liczba całkowita, czyli jedna z liczb …, , , , , , … Suma kwadratów ma być jedną z nich. Po ludzku: dzieli się przez 3 bez reszty.

    Dwa przykłady:

    • Para (1,2)(1, 2): 12+22=1+4=51^2 + 2^2 = 1 + 4 = 5. Wśród liczb 3k3k są 33 i 66, ale nie ma 55. Para nie należy do PP.
    • Para (3,6)(3, 6): 32+62=9+36=45=3⋅153^2 + 6^2 = 9 + 36 = 45 = 3 \cdot 15. Takie kk istnieje — to 1515. Para należy do PP.
    Bo tak — umowa

    {1,2,3,4,5,6}2\{1, 2, 3, 4, 5, 6\}^2 to skrót od {1,2,3,4,5,6}×{1,2,3,4,5,6}\{1, 2, 3, 4, 5, 6\} \times \{1, 2, 3, 4, 5, 6\} — tak jak 525^2 to skrót od 5⋅55 \cdot 5. Relacja jest więc w jednym zbiorze, a jej macierz ma 6 wierszy i 6 kolumn z tymi samymi liczbami.

  2. Zbuduj macierz

    Dla każdej kratki: xx z lewej, yy z góry. Liczysz x2+y2x^2 + y^2 i dzielisz wynik przez 3. Dzieli się bez reszty → 1. Zostaje reszta → 0.

    → 0→ 0→ 0→ 0→ 0→ 0
    → 0→ 0→ 0→ 0→ 0→ 0
    → 0→ 0→ 1→ 0→ 0→ 1
    → 0→ 0→ 0→ 0→ 0→ 0
    → 0→ 0→ 0→ 0→ 0→ 0
    → 0→ 0→ 1→ 0→ 0→ 1

    Jak czytać tę siatkę:

    górna linijka to suma kwadratów, dolna — reszta z dzielenia tej sumy przez 3. Reszta 0 → 1 (suma dzieli się przez 3), inna reszta → 0.

    000000000000001001000000000000001001

    Jedynki są tylko w czterech kratkach: (3,3)(3, 3), (3,6)(3, 6), (6,3)(6, 3) i (6,6)(6, 6). To pary, w których obie liczby dzielą się przez 3.

    Inny sposób

    Na kolokwium da się szybciej: zamiast 36 sum policz tylko 6 kwadratów i ich reszty z dzielenia przez 3.

    xx123456
    x2x^2149162536
    reszta110110

    Dodaj reszty x2x^2 i y2y^2 — wyjdzie reszta całej sumy (działa, bo w tabeli są tylko reszty 0 i 1). Sprawdźmy na parze (2,5)(2, 5): reszty 1+1=21 + 1 = 2, a 4+25=294 + 25 = 29 i 29=3⋅9+229 = 3 \cdot 9 + 2 — reszta też 22. Zgadza się.

    • 0+0=00 + 0 = 0 → suma dzieli się przez 3.
    • 0+1=10 + 1 = 1 i 1+1=21 + 1 = 2 → zostaje reszta.

    Jedynka wychodzi więc tylko wtedy, gdy obie liczby mają resztę 0. To liczby 3 i 6.

  3. Przekątna: ani zwrotna, ani antyzwrotna
    000000000000001001000000000000001001

    Na przekątnej są i zera, i jedynki: 0, 0, 1, 0, 0, 1.

    • Różowa kratka (1,1)(1, 1) ma 0, więc relacja nie jest zwrotna.
    • Złota kratka (3,3)(3, 3) ma 1, więc relacja nie jest antyzwrotna.

    To pułapka z ramki „Niezwrotna to nie antyzwrotna”: relacja nie jest ani zwrotna, ani antyzwrotna.

    Dlaczego?

    12+12=21^2 + 1^2 = 2 nie dzieli się przez 3, więc w kratce (1,1)(1, 1) jest 0. 32+32=18=3⋅63^2 + 3^2 = 18 = 3 \cdot 6 dzieli się przez 3, więc w kratce (3,3)(3, 3) jest 1.

  4. Lustrzane kratki: symetryczna, nie quasi-asymetryczna, nie spójna
    000000000000001001000000000000001001
    • Każda kratka ma tę samą cyfrę co jej odbicie w lustrze. Relacja jest symetryczna.
    • Złote kratki (3,6)(3, 6) i (6,3)(6, 3) to dwie jedynki w lustrze. Relacja nie jest quasi-asymetryczna, a więc nie jest też asymetryczna.
    • Różowe kratki (1,2)(1, 2) i (2,1)(2, 1) to dwa zera w lustrze: 1 i 2 nie są w relacji w żadną stronę. Relacja nie jest spójna.
    Dlaczego?

    Para (x,y)(x, y) i para (y,x)(y, x) dają tę samą sumę, bo x2+y2=y2+x2x^2 + y^2 = y^2 + x^2 — kolejność dodawania nie zmienia wyniku. Dlatego kratka i jej odbicie zawsze mają tę samą cyfrę.

  5. Przechodniość: policz P ∘ P i porównaj z P

    Krok A. Liczymy P∘PP \circ P kratka po kratce: wiersz xx macierzy PP pod kolumną zz tej samej macierzy. Przykład — kratka (3,6)(3, 6):

    pozycja
    wiersz w 001001
    kolumna w 001001
    Na pozycji obie mają 1: i . Da się przejść z do przez , więc w komórce wpisujemy 1.

    Tak samo powstają pozostałe kratki — kliknij dowolną kratkę macierzy wyniku P∘PP \circ P:

    000000000000001001000000000000001001
    000000000000001001000000000000001001
    ····································
    Jak czytać ten rysunek:

    złożenie relacji PP z samą sobą. Pierwsze dwie macierze to ta sama relacja PP. Trzecia to wynik — jedynka znaczy „da się dojść w dwóch krokach”.

    Krok B. Porównujemy P∘PP \circ P z PP. Szukamy kratki, w której P∘PP \circ P ma 1, a PP ma 0.

    000000000000001001000000000000001001
    000000000000001001000000000000001001

    Takiej kratki nie ma. Jedynki stoją w tych samych miejscach (zielone) — P∘PP \circ P wyszło takie samo jak PP. Warunek P∘P⊂PP \circ P \subset P jest spełniony, więc relacja jest przechodnia.

    Dlaczego?

    Przechodniość psuje tylko kratka, w której P∘PP \circ P ma 1, a PP ma 0: droga w dwóch krokach bez skrótu w jednym. Tu wszystkie jedynki łączą tylko liczby 3 i 6. Każda droga w dwóch krokach zaczyna się i kończy na 3 albo 6, a każde dwie z tych liczb są w relacji bezpośrednio — skrót zawsze istnieje.

    Inny sposób

    Szybki test z zadania wyżej: jeśli w wierszu xx jest 1 w kolumnie yy, to wiersz yy musi się „mieścić” w wierszu xx. Jedynki są tylko w wierszach 3 i 6, a te dwa wiersze są identyczne. Test zdany.

  6. Zbierz wynik

    Relacja jest symetryczna i przechodnia. Nie jest zwrotna, antyzwrotna, asymetryczna, quasi-asymetryczna ani spójna.

    000000000000001001000000000000001001
    • NIE — relacja nie jest zwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 0 — nie jest w relacji z samym sobą.
    • NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
    • TAK — relacja jest symetryczna. Każda jedynka ma jedynkę w lustrzanym miejscu po drugiej stronie przekątnej, a każde zero — zero.
    • NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
    • NIE — relacja nie jest quasi-asymetryczna. Symetryczne jedynki: (, ) i (, ) — jest w relacji z i na odwrót.
    • NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
    • TAK — relacja jest przechodnia. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
    • Typ: relacja jest przechodnia, ale nie pasuje do żadnego pola schematu (nie jest ani zwrotna, ani asymetryczna).
    Jak czytać ten rysunek:

    kliknij własność: na zielono podświetlą się kratki, które ją potwierdzają, na różowo — kontrprzykład. Ostatni przycisk mówi, czy to relacja porządkująca.

Relacje porządkujące

coraz mocniejsza asymetria ↑
ostry porządekasymetryczna, przechodnia
liniowy ostry porządekasymetryczna, przechodnia, spójna
porządekquasi-asymetryczna, przechodnia, zwrotna
liniowy porządekquasi-asymetryczna, przechodnia, zwrotna, spójna
preporządekprzechodnia, zwrotna
liniowy preporządekprzechodnia, zwrotna, spójna
dochodzi spójność →
Jak czytać ten schemat:

w każdym polu jest nazwa typu i własności, które relacja musi mieć. Im wyżej, tym mocniejsza asymetria: na dole jej nie ma, w środku jest quasi-asymetria, na górze pełna asymetria (zamiast zwrotności). Prawa kolumna to te same typy z dodatkiem spójności — wtedy przed nazwą stoi „liniowy”. We wszystkich polach jest przechodniość.

Skąd słowo „liniowy”? Relacja spójna pozwala porównać każde dwa elementy. Wtedy da się ustawić wszystkie w jednej kolejce — na jednej linii. Gdy spójności brak, niektórych par nie da się porównać: liczby 2 i 3 w relacji „jest dzielnikiem” nie stoją ani jedna przed drugą.

RelacjaTyp — i dlaczego
≤\leq w {1,2,3}\{1, 2, 3\}liniowy porządek: zwrotna, quasi-asymetryczna, przechodnia, spójna
<< w {1,2,3}\{1, 2, 3\}liniowy ostry porządek: asymetryczna, przechodnia, spójna
„jest dzielnikiem” w {1,2,3,6}\{1, 2, 3, 6\}porządek: zwrotna, quasi-asymetryczna, przechodnia, ale niespójna (2 i 3)
„zysk X≥X \geq zysk YY” dla zysków 20, 30, 30liniowy preporządek: zwrotna, przechodnia, spójna, ale nie quasi-asymetryczna (remis)
„jest starszy niż” w grupie z bliźniakamiostry porządek: asymetryczna, przechodnia, ale niespójna (bliźniaki)
∣x−y∣≤1\lvert x - y\rvert \leq 1 w {1,2,3,4}\{1, 2, 3, 4\}nie jest porządkująca, bo nie jest przechodnia
x2+y2x^2 + y^2 dzieli się przez 3 w {1,…,6}\{1, \dots, 6\}nie pasuje do żadnego pola: przechodnia, ale ani zwrotna, ani asymetryczna
1111010100110001
  • TAK — relacja jest zwrotna. Na przekątnej same jedynki: każdy element jest w relacji z samym sobą.
  • NIE — relacja nie jest antyzwrotna. Na przekątnej w wierszu jest 1 — jest w relacji z samym sobą.
  • NIE — relacja nie jest symetryczna. Komórki (, ) i (, ) leżą symetrycznie, ale mają różne wartości: 1 i 0.
  • NIE — relacja nie jest asymetryczna. Na przekątnej jest 1 (wiersz ), a asymetryczna wymaga samych zer na przekątnej.
  • TAK — relacja jest quasi-asymetryczna. Poza przekątną żadna jedynka nie ma jedynki w lustrzanym miejscu (przekątna nie ma znaczenia).
  • NIE — relacja nie jest spójna. Symetryczne zera: (, ) i (, ) — i nie są ze sobą w relacji w żadną stronę.
  • TAK — relacja jest przechodnia. Dla każdych dwóch jedynek „x w relacji z y” i „y w relacji z z” jest też jedynka w komórce (x, z) — złożenie P∘P zawiera się w P.
  • Typ: relacja jest przechodnia, więc to relacja porządkująca: porządek.
Jak czytać ten rysunek:

relacja „xx jest dzielnikiem yy” w zbiorze {1,2,3,6}\{1, 2, 3, 6\}. Kliknij „spójna?” — na różowo podświetlą się zera w lustrze, (2,3)(2, 3) i (3,2)(3, 2). Potem kliknij „typ porządku?”.

Optimum Pareto

Szukasz mieszkania na studia. Liczy się cena i odległość od uczelni — im mniej, tym lepiej w obu przypadkach.

MieszkanieABCD
Cena (zł)1200150015001000
Odległość (km)3146

Żadne mieszkanie nie wygrywa we wszystkim: B jest najbliżej, D najtańsze. Ale C jest gorsze od A pod każdym względem — droższe i dalej. Mieszkanie C możesz skreślić bez żalu. Mówimy, że C jest zdominowane (przez A, a także przez B: ta sama cena, ale bliżej).

Na kolokwium dominację liczy się na macierzach. Dla każdego kryterium budujesz relację preferencji: XX jest w relacji z YY, gdy XX jest nie gorszy od YY w tym kryterium.

oczekiwany zysk z inwestycji — im więcej, tym lepiej, więc „nie gorszy” to
ryzyko inwestycji — im mniej, tym lepiej, więc „nie gorszy” to
osobna relacja preferencji dla każdego kryterium
Zadanie · krok po kroku

Wyznacz zbiór Pareto dla czterech inwestycji

Zad. 2, str. 68, a)

Inwestycje AA, BB, CC, DD. EE — oczekiwany zysk (im więcej, tym lepiej), SS — ryzyko (im mniej, tym lepiej).

InwestycjaABCD
Oczekiwany zysk EE20303540
Ryzyko SS10202025
Plan — co zrobimy i po co
  1. Dla każdego kryterium budujemy macierz preferencji. Pokazuje, kto jest „nie gorszy” od kogo w tym jednym kryterium.
  2. Liczymy część wspólną MM. Zostają pary „nie gorszy we wszystkim naraz”.
  3. Liczymy zaostrzenie SS. Zostają pary „lepszy”, czyli dominacja.
  4. Szukamy kolumn z samych zer. To warianty, których nikt nie dominuje — zbiór Pareto.

To procedura z zajęć. Ten sam wynik da porównanie każdej pary wariantów w tabeli (przy 4 wariantach to 6 par). Macierze robią dokładnie to samo, ale po kolei, więc nic nie umyka.

  1. Zbuduj macierze preferencji

    XPEY⇔E(X)≥E(Y)XP_EY \Leftrightarrow E(X) \geq E(Y) oraz XPSY⇔S(X)≤S(Y)XP_SY \Leftrightarrow S(X) \leq S(Y). Obie relacje są w zbiorze {A,B,C,D}\{A, B, C, D\}, więc macierze są 4 × 4.

    Jak wypełnić wiersz: bierzesz wartość wariantu z lewej strony i porównujesz ją po kolei z wartością każdego wariantu z góry. Znak porównania zależy od kryterium.

    1000110011101111
    1111011101110001
    Dlaczego?

    Wiersz CC w PEP_E: E(C)=35E(C) = 35. Porównujemy: 35≥2035 \geq 20 (1), 35≥3035 \geq 30 (1), 35≥3535 \geq 35 (1), 35<4035 < 40 (0). Wiersz BB w PSP_S: S(B)=20S(B) = 20. Porównujemy: 20>1020 > 10 (0), 20≤2020 \leq 20 (1), 20≤2020 \leq 20 (1), 20≤2520 \leq 25 (1).

    Bo tak — umowa

    „Im więcej, tym lepiej” (zysk) → znak ≥\geq. „Im mniej, tym lepiej” (ryzyko, koszt) → znak ≤\leq. Który kierunek jest lepszy, mówi treść zadania.

  2. Część wspólna M

    Jedynka zostaje tylko tam, gdzie jest w obu macierzach — kratka po kratce, jak przy działaniach na relacjach.

    1000010001100001

    Przekreślone jedynki znikną w następnym kroku (przekątna i jedynki w lustrze). Jedynka w kółku zostanie.

    Dlaczego?

    Dominacja wymaga, żeby wariant był nie gorszy we wszystkich kryteriach naraz. „We wszystkich naraz” to część wspólna — tak jak „i” w logice.

  3. Zaostrzenie S

    Bierzemy MM i zamieniamy na 0: wszystkie jedynki z przekątnej oraz jedynki, które mają jedynkę w lustrze. Tu jedynek w lustrze nie ma, więc zerujemy tylko przekątną. Zostaje jedna jedynka: (C,B)(C, B).

    0000000001000000
    Dlaczego?

    Jedynka w (C,B)(C, B) znaczy: CC dominuje BB. Sprawdzenie w tabeli: CC ma większy zysk (35 > 30) przy takim samym ryzyku (20).

  4. Kolumny z samych zer

    Kolumny AA, CC, DD (podświetlone na złoto) to same zera. Kolumna BB ma jedynkę — BB jest zdominowane.

    P={A,C,D}P = \{A, C, D\}
    Dlaczego?

    Kolumna to „kto dominuje ten wariant”. Same zera = nikt, więc wariant zostaje w zbiorze Pareto.

Zadanie · krok po kroku

Pareto dla czterech pracowników i trzech kryteriów

Zad. 3, str. 68, a)

Pracownicy AA, BB, CC, DD. LL — liczba projektów (im więcej, tym lepiej), NN — nieobecności (im mniej, tym lepiej), WW — wynagrodzenie (z punktu widzenia pracodawcy: im mniej, tym lepiej). Pracodawca chce zwolnić połowę pracowników. Czy zbiór Pareto wystarczy, żeby wskazać dwie osoby do zwolnienia?

PracownikABCD
Projekty LL10998
Nieobecności NN5733
Wynagrodzenie WW3443
Plan — co zrobimy i po co

Ta sama procedura co wyżej, tylko z trzema kryteriami: trzy macierze preferencji → część wspólna MM → zaostrzenie SS → kolumny zer. Na końcu odpowiadamy na pytanie z treści: czy zbiór Pareto wystarczy, żeby wskazać dwie osoby.

  1. Trzy macierze preferencji

    XPLY⇔L(X)≥L(Y)XP_LY \Leftrightarrow L(X) \geq L(Y), XPNY⇔N(X)≤N(Y)XP_NY \Leftrightarrow N(X) \leq N(Y), XPWY⇔W(X)≤W(Y)XP_WY \Leftrightarrow W(X) \leq W(Y).

    1111011101110001
    1100010011111111
    1111011001101111
    Dlaczego?

    Przy kryterium „im mniej, tym lepiej” łatwo przestawić wiersze. Sprawdzaj każdy wiersz z tabelą: wiersz CC w PWP_W to W(C)=4W(C) = 4 porównane z 3, 4, 4, 3 — czyli 0, 1, 1, 0. Wiersz DD: W(D)=3W(D) = 3 — same 1.

  2. Część wspólna M i zaostrzenie S
    1100010001100001
    0100000001000000

    W SS zostają dwie jedynki: (A,B)(A, B) i (C,B)(C, B) — BB jest zdominowany przez AA i przez CC.

  3. Zbiór Pareto i odpowiedź
    P={A,C,D}P = \{A, C, D\}

    Zdominowany jest tylko jeden pracownik (BB). Zbiór Pareto nie wystarczy, żeby wskazać dwie osoby do zwolnienia — trzeba dodatkowych metod oceny (np. wag kryteriów).

    Dlaczego?

    Metoda Pareto odrzuca tylko warianty, które przegrywają z innym we wszystkim. Między AA, CC i DD nie ma takiej przewagi: AA ma najwięcej projektów, CC i DD najmniej nieobecności, DD i AA najniższe wynagrodzenie.

Ściąga przed kolokwium

RelacjaPodzbiór A×BA \times B. xPyxPy — para (x,y)(x, y) należy do PP. Kolejność ma znaczenie.
MacierzWiersze = pierwszy element pary, kolumny = drugi. 1 — w relacji, 0 — nie.
DziałaniaKomórka po komórce: ∪\cup — lub, ∩\cap — i, ∖\setminus — 1 i 0, ′' — 0 ↔ 1. Tylko przy tych samych dziedzinach.
OdwrotnośćP−1P^{-1}: pary odwrócone, wiersze ↔ kolumny. P−1≠P′P^{-1} \neq P'.
ZłożenieQ∘PQ \circ P: najpierw PP, potem QQ. Wykonalne, gdy środkowe zbiory równe. (x,z)=1(x, z) = 1, gdy wiersz xx w PP i kolumna zz w QQ mają wspólną jedynkę.
PrzekątnaSame 1 — zwrotna. Same 0 — antyzwrotna.
Pary symetryczneRówne — symetryczna. Brak dwóch jedynek — quasi-asymetryczna (+ zera na przekątnej → asymetryczna). Brak dwóch zer — spójna.
PrzechodniaR∘R⊂RR \circ R \subset R. Szybko: gdy xRyxRy, wiersz yy mieści się w wierszu xx.
PorządkiPrzechodnia → porządkująca. Asymetryczna — ostry porządek; zwrotna + quasi — porządek; zwrotna — preporządek. Spójna → „liniowy”.
DominacjaXX nie gorszy we wszystkim i lepszy w czymś → XX dominuje YY.
ParetoMM = część wspólna preferencji → SS: zeruj przekątną i symetryczne jedynki → kolumny zer = zbiór Pareto.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.

Pary, macierz i graf

Wypełnij macierz

Zbuduj macierz relacji

A={0,1,2}A = \{0, 1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}, P⊂A×BP \subset A \times B: xPy⇔x+y≤3xPy \Leftrightarrow x + y \leq 3. Wiersze to elementy AA, kolumny — elementy BB.

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. , , . Jakie pary należą do ?

  2. Ile wierszy i kolumn ma macierz relacji , gdy , ?

  3. W macierzy relacji w wierszu 2 i kolumnie 5 jest 1. Co to znaczy?

  4. Na grafie relacji jest strzałka od do (i nie ma strzałki od do ). Co to znaczy?

  5. Dziedzina relacji to:

Działania i odwrotność

Wypełnij macierz

Relacja odwrotna

To ta sama relacja co wyżej: xPy⇔x+y≤3xPy \Leftrightarrow x + y \leq 3, A={0,1,2}A = \{0, 1, 2\}, B={1,2,3}B = \{1, 2, 3\}. Wypełnij macierz P−1⊂B×AP^{-1} \subset B \times A — wiersze to teraz elementy BB.

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. Macierz to . Jak wygląda ?

  2. . Ile wynosi ?

  3. , , . Czy można wyznaczyć jako relację?

  4. Komórka macierzy to 1, gdy…

  5. Macierz powstaje z macierzy przez:

Złożenie relacji

Wypełnij macierz

Policz złożenie Q ∘ P

A={1,2,3}A = \{1, 2, 3\}, B={1,2}B = \{1, 2\}, C={1,2,3}C = \{1, 2, 3\}. P⊂A×BP \subset A \times B: xPy⇔x≤yxPy \Leftrightarrow x \leq y, Q⊂B×CQ \subset B \times C: xQy⇔x<yxQy \Leftrightarrow x < y. Oto ich macierze:

110100
011001

Wypełnij macierz Q∘P⊂A×CQ \circ P \subset A \times C: komórka (x,z)(x, z) to 1, gdy wiersz xx w PP i kolumna zz w QQ mają jedynkę na tej samej pozycji.

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. , , zbiory , , są różne. Które złożenie jest wykonalne?

  2. , . Złożenie jest podzbiorem:

  3. , . Czy jest wykonalne?

  4. Wiersz w macierzy to (0, 1, 0), a kolumna w macierzy to (1, 0, 0). Co jest w komórce macierzy ?

  5. Wiemy, że i . Co z tego wynika?

Własności relacji

Zbadaj własności

Suma parzysta

A={1,2,3}A = \{1, 2, 3\}, xRy⇔x+yxRy \Leftrightarrow x + y jest liczbą parzystą. Zaznacz przy każdej własności „tak” albo „nie”, a na końcu wybierz typ.

101010101
  1. zwrotna?
  2. antyzwrotna?
  3. symetryczna?
  4. asymetryczna?
  5. quasi-asymetryczna?
  6. spójna?
  7. przechodnia?
  8. typ relacji porządkującej?
Zbadaj własności

Następnik

A={1,2,3}A = \{1, 2, 3\}, xRy⇔y=x+1xRy \Leftrightarrow y = x + 1.

010001000
  1. zwrotna?
  2. antyzwrotna?
  3. symetryczna?
  4. asymetryczna?
  5. quasi-asymetryczna?
  6. spójna?
  7. przechodnia?
  8. typ relacji porządkującej?
Zbadaj własności

Relacja z macierzy

Relacja RR w zbiorze {a,b,c}\{a, b, c\} dana macierzą.

111010001
  1. zwrotna?
  2. antyzwrotna?
  3. symetryczna?
  4. asymetryczna?
  5. quasi-asymetryczna?
  6. spójna?
  7. przechodnia?
  8. typ relacji porządkującej?
Ćwiczenia · 5 zadań
  1. Na przekątnej macierzy relacji są kolejno 1, 0, 1. Relacja jest:

  2. Relacja asymetryczna to taka, która jest:

  3. Macierz relacji to . Relacja jest:

  4. W macierzy komórki i mają 0. Relacja na pewno nie jest:

  5. i , ale nie . Relacja na pewno nie jest:

Typ relacji porządkującej

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Relacja jest zwrotna, quasi-asymetryczna i przechodnia, ale nie jest spójna. To:

  2. Relacja jest asymetryczna, przechodnia i spójna. To:

  3. Relacja „” w zbiorze to:

  4. Relacja jest zwrotna, symetryczna i spójna, ale nie jest przechodnia. To:

  5. Relacja „zysk zysk ” dla trzech inwestycji z zyskami 20, 30, 30 to:

  6. Relacja „ jest dzielnikiem ” w zbiorze to:

Zbiór Pareto

Wypełnij macierz

Zaostrzenie relacji

Cztery telefony: cena (im mniej, tym lepiej) 1500, 2000, 1500, 1800 zł i bateria (im więcej, tym lepiej) 5000, 4500, 4000, 5000 mAh — dla AA, BB, CC, DD. Część wspólna macierzy preferencji to:

1111010000100101

Wypełnij macierz zaostrzenia SS: zamień na 0 jedynki z przekątnej i symetryczne jedynki, resztę przepisz.

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Telefony z zadania wyżej: który zbiór to zbiór Pareto?

  2. jest zdominowany przez , gdy:

  3. W macierzy w kolumnie jest jedynka w wierszu . Co to znaczy?

  4. Dwie inwestycje mają identyczny zysk i ryzyko. Co dzieje się z nimi w zaostrzeniu?

  5. Kryterium „ryzyko” (im mniej, tym lepiej). Kiedy ?

  6. Uczelnie: — 30 km, prestiż 4; — 70 km, prestiż 5; — 70 km, prestiż 10 (odległość: mniej lepiej, prestiż: więcej lepiej). Zbiór Pareto to:

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań

Relacje — 10 pytań

  1. Relacja to:

  2. Czy znaczy to samo co ?

  3. Przekątna macierzy relacji to:

  4. Czym różnią się i ?

  5. W złożeniu najpierw działa:

  6. Relacja jest przechodnia, gdy:

  7. Relacja jest spójna, gdy w macierzy:

  8. Relacje porządkujące to najkrócej relacje:

  9. Zaostrzenie w praktyce:

  10. Do zbioru Pareto należą warianty, których kolumna w macierzy :

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.