← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 4 z 13

Macierze — działania, wyznacznik, macierz odwrotna i rząd

Macierz to tabelka liczb — taka jak arkusz w Excelu. Tu nauczysz się mnożyć macierze, liczyć ich wyznacznik, odwracać je i wyznaczać ich rząd. Do każdego polecenia z kolokwium dostajesz przepis, zadanie z zajęć rozpisane krok po kroku i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.

Czasok. 90 min
PotrzebujeszTabliczka mnożenia, ułamki i liczby ujemne. Resztę tłumaczymy od zera.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • odczytać wymiar macierzy i wskazać jej element po numerze wiersza i kolumny
  • sprawdzić, czy dwie macierze da się pomnożyć, i policzyć ich iloczyn
  • transponować macierz i wykonywać operacje elementarne na wierszach
  • policzyć wyznacznik wzorem dla 2×2, regułą Sarrusa i rozwinięciem Laplace'a
  • wyznaczyć macierz odwrotną metodą wyznacznikową i metodą operacji elementarnych
  • wyznaczyć rząd macierzy z postaci bazowej

Po co ekonomiście macierze?

Kawiarnia ma dwa lokale: przy Rynku i na kampusie. W poniedziałek przy Rynku sprzedano 40 kaw i 25 ciastek, a na kampusie — 60 kaw i 10 ciastek. Kawa kosztuje 12 zł, ciastko 8 zł. Jaki przychód miał lokal przy Rynku?

40⋅12+25⋅8=480+200=680 zł40 \cdot 12 + 25 \cdot 8 = 480 + 200 = 680 \text{ zł}

Bierzesz listę ilości (40, 25) i listę cen (12, 8), mnożysz je parami i dodajesz. Właśnie tak mnoży się macierze — tabelki liczb. Przy dwóch produktach liczysz w pamięci. Przy 30 lokalach i 50 produktach dane trzyma się w macierzach, a komputer mnoży je jednym poleceniem.

Na macierzach opiera się też rozwiązywanie układów równań (następny moduł), szukanie ekstremów funkcji wielu zmiennych i wiele modeli ekonomicznych, np. tablice przepływów między gałęziami gospodarki.

Co będzie na kolokwium

Z macierzy na kolokwium wraca sześć typów poleceń. Każde ma tu przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.

  1. 1
    „Wykonaj działania (o ile są wykonalne): , , , , ”

    Najpierw sprawdzasz wymiary. Dodajesz liczby z tych samych miejsc, a mnożysz wiersz pierwszej macierzy przez kolumnę drugiej.

  2. 2
    „Oblicz wyznacznik macierzy”

    2×2 — iloczyn na głównej przekątnej minus iloczyn na drugiej. 3×3 — reguła Sarrusa. Większe — rozwinięcie Laplace’a, najlepiej po zerowaniu operacjami elementarnymi.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 87–88, f)
  3. 3
    „Dla jakich wartości parametru macierz jest osobliwa?”

    Liczysz wyznacznik z literą, przyrównujesz go do zera i rozwiązujesz równanie.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓sprawdza definicję macierzy osobliwej ze slajdów
  4. 4
    „Wyznacz macierz odwrotną (metodą wyznacznikową lub operacji elementarnych)”

    Sprawdzasz, czy . Potem albo wzór z macierzą dopełnień, albo przekształcenie w .

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 92–93, e) i w przykładzie z zajęć
  5. 5
    „Rozwiąż równanie macierzowe ”

    Mnożysz obie strony przez z tej strony, po której stoi : .

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓dodatkowo — tego nie ma na slajdach
  6. 6
    „Wyznacz rząd macierzy”

    Operacjami elementarnymi robisz jak najwięcej kolumn macierzy jednostkowej. Rząd to stopień tej macierzy jednostkowej.

Polecenia mogą brzmieć trochę inaczej („oblicz”, „wyznacz”, „sprawdź, czy istnieje”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o działanie, o wyznacznik, o macierz odwrotną czy o rząd.

Macierz — pojęcia od podstaw

Oto macierz AA. Ma 2 wiersze i 3 kolumny, więc ma wymiar 2×32 \times 3 (czytamy: „dwa na trzy”).

k1k2k3
w1w2
Jak czytać ten rysunek:

po lewej numery wierszy (w1, w2), na górze numery kolumn (k1, k2, k3). Zakreślona liczba 5 stoi w wierszu 2 i kolumnie 3, więc to a23a_{23}. Stuknij inną liczbę, a zobaczysz jej „adres”.

Każda liczba w macierzy to element. Jego adres podajesz jak w grze w statki: najpierw wiersz, potem kolumna. Element z wiersza 2 i kolumny 3 zapisujesz a23a_{23} i czytasz „a dwa trzy”. W tej macierzy a23=5a_{23} = 5, a12=−1a_{12} = -1, a a21=4a_{21} = 4.

Wymiar macierzy
czytamy: „m na n”

— liczba wierszy, — liczba kolumn. Macierz ma 2 wiersze i 3 kolumny.

Jak zapamiętać: najpierw wiersze, potem kolumny — jak w adresie elementu.

Element macierzy
czytamy: „a i j”

Liczba z wiersza i kolumny macierzy . Mała litera — elementy, wielka — cała macierz.

Jak zapamiętać: jak „idę w dół” do wiersza, — w bok do kolumny.

Macierz kwadratowa, diagonalna i jednostkowa

Macierz, która ma tyle samo wierszy co kolumn (m=nm = n), to macierz kwadratowa stopnia nn. W macierzy kwadratowej wyróżniamy główną przekątną: elementy a11,a22,a33,…a_{11}, a_{22}, a_{33}, \dots — od lewego górnego do prawego dolnego rogu.

Macierz kwadratowa stopnia 3. Fioletowe tło to główna przekątna: a11=2a_{11} = 2, a22=3a_{22} = 3, a33=6a_{33} = 6.

Dwa szczególne rodzaje macierzy kwadratowych:

  • Macierz diagonalna — poza główną przekątną same zera.
  • Macierz jednostkowa II — macierz diagonalna, która na głównej przekątnej ma same jedynki.
Macierz jednostkowa
czytamy: „macierz jednostkowa, I”

Jedynki na głównej przekątnej, poza nią zera. Gdy poznasz mnożenie macierzy, zobaczysz, że działa w nim jak liczba 1: .

Jak zapamiętać: I jak „identyczność” — nic nie zmienia.

Macierz z jednym wierszem (wymiar 1×n1 \times n) to wektor wierszowy, a z jedną kolumną (n×1n \times 1) — wektor kolumnowy. Spotkasz je w zadaniu z zajęć o mnożeniu.

Sprawdź się
  1. Macierz ma 4 wiersze i 2 kolumny. Jaki ma wymiar?

Działania na macierzach

Dodawanie i odejmowanie

Dodajesz liczby, które stoją w tym samym miejscu: element z wiersza 1 i kolumny 2 jednej macierzy z elementem z wiersza 1 i kolumny 2 drugiej. Tak samo z każdym innym miejscem.

+
=

Zakreślone kratki to wiersz 1, kolumna 2: 2+0=22 + 0 = 2. W wierszu 2, kolumnie 1: 3+(−1)=23 + (-1) = 2. Odejmowanie działa tak samo — odejmujesz liczby z tych samych miejsc:

=

Mnożenie przez liczbę

Każdy element macierzy mnożysz przez tę liczbę. Działa dla macierzy o dowolnym wymiarze.

=
=

W poleceniach działania często się łączą, np. 2A−B2A - B (macierze AA i BB z przykładu o dodawaniu). Kolejność jak w liceum: najpierw mnożenie przez liczbę, potem odejmowanie.

−
=

Transpozycja

Transpozycja zamienia wiersze na kolumny, z zachowaniem kolejności. Pierwszy wiersz staje się pierwszą kolumną, drugi wiersz — drugą kolumną.

Jak czytać ten rysunek:

każdy wiersz macierzy AA ma swój kolor. Kolumna ATA^T w tym samym kolorze ma te same liczby, w tej samej kolejności, tylko ustawione pionowo. Wymiar 2×32 \times 3 zmienia się na 3×23 \times 2. Stuknij liczbę w AA, żeby zobaczyć, dokąd trafia.

Macierz transponowana
czytamy: „A transponowana”

Wiersze zapisane jako kolumny. Element trafia na miejsce , a wymiar zmienia się na .

Jak zapamiętać: T jak „transpozycja”, a nie potęga.

Mnożenie macierzy

Wróćmy do kawiarni. Ilości to macierz AA: wiersz to lokal, kolumna to produkt. Macierz BB ma w kolumnach cenę i koszt przygotowania każdego produktu. Kawa: cena 12 zł, koszt 4 zł. Ciastko: cena 8 zł, koszt 3 zł.

2 × 2·2 × 2→wynik2 × 2

Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.

kawaciastko
RynekKampus
cenakoszt
kawaciastko
przychódkoszt
RynekKampus
Jak czytać ten rysunek:

wiersz macierzy AA (turkusowy) to jeden lokal. Kolumna macierzy BB (złota) to cena albo koszt. Każda kratka wyniku to ilości razy ceny albo ilości razy koszty: przychód albo koszt jednego lokalu. Zwróć uwagę na podpisy: kolumny AA (kawa, ciastko) to te same rzeczy co wiersze BB — dlatego da się je połączyć w pary.

Dlaczego wymiary muszą pasować?

Liczby łączysz w pary: pierwszą z wiersza z pierwszą z kolumny, drugą z drugą i tak dalej. Wiersz AA ma tyle liczb, ile AA ma kolumn. Kolumna BB ma tyle liczb, ile BB ma wierszy. Te długości muszą być równe, inaczej któraś liczba zostanie bez pary. W kawiarni: każda ilość (kawy, ciastek) potrzebuje swojej ceny.

Stąd zasada: liczba kolumn pierwszej macierzy = liczba wierszy drugiej. Wynik ma tyle wierszy co pierwsza macierz i tyle kolumn co druga. Najprościej sprawdzić to, pisząc wymiary obok siebie:

2 × 3·3 × 2→wynik2 × 2

Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.

1 × 4·1 × 4

Środkowe liczby: 4 i 1 — różne, więc tego iloczynu nie da się policzyć.

Ten sam przepis na macierzach bez historii: AA ma wymiar 2×32 \times 3, BB ma wymiar 3×23 \times 2, więc wynik ma wymiar 2×22 \times 2.

2 × 3·3 × 2→wynik2 × 2

Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.

Jak czytać ten rysunek:

żeby policzyć kratkę ze znakiem zapytania, weź jej wiersz w AA (turkusowy) i jej kolumnę w BB (złotą). W panelu pod rysunkiem zobaczysz liczby ustawione w słupkach: wiersz nad kolumną, a pod spodem ich iloczyny. Wynik kratki to suma iloczynów.

Zadanie · krok po kroku

Pomnóż macierz B przez A transponowaną

Zad. 1, str. 73, d)

Dane są macierze:

Oblicz B⋅ATB \cdot A^T.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Transponujemy AA, bo w działaniu stoi ATA^T, a nie AA.
  2. Sprawdzamy wymiary BB i ATA^T, bo mnożenie ma sens tylko przy zgodnych wymiarach. Przy okazji poznamy wymiar wyniku.
  3. Mnożymy wiersz BB przez kolumnę ATA^T.

Tak się to po prostu robi: transpozycję wykonujesz przed mnożeniem, bo ATA^T to osobna macierz, którą trzeba najpierw zapisać.

  1. Transponuj A

    AA ma jeden wiersz: (1,7,3,−2)(1, 7, 3, -2). Po transpozycji te same liczby stoją w jednej kolumnie, z góry na dół.

    →
    Dlaczego?

    Transpozycja zamienia wiersze na kolumny. Wiersz 1 macierzy AA staje się kolumną 1 macierzy ATA^T, a wymiar 1×41 \times 4 zmienia się na 4×14 \times 1.

  2. Sprawdź wymiary
    1 × 4·4 × 1→wynik1 × 1

    Środkowe liczby: 4 i 4 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 1 × 1.

    Dlaczego?

    Liczba kolumn BB (4) to długość wiersza, a liczba wierszy ATA^T (4) to długość kolumny. Są równe, więc każda z czterech liczb wiersza ma swoją parę w kolumnie. Wynik ma 1 wiersz (jak BB) i 1 kolumnę (jak ATA^T) — to jedna kratka.

    Inny sposób

    Na zajęciach wymiary podpisuje się pod macierzami (np. 1×41 \times 4 i 4×14 \times 1) i zaznacza kolorem liczby środkowe. To ten sam test, tylko zapisany w zeszycie.

  3. Pomnóż wiersz przez kolumnę

    Ustaw liczby w słupkach: wiersz BB nad kolumną ATA^T. Pomnóż każdą parę, potem dodaj iloczyny.

    1.2.3.4.
    B⋅AT=3⋅1+(−2)⋅7+1⋅3+(−1)⋅(−2)=3−14+3+2=−6\begin{aligned} B \cdot A^T &= 3 \cdot 1 + (-2) \cdot 7 \\ &\quad + 1 \cdot 3 + (-1) \cdot (-2) \\ &= 3 - 14 + 3 + 2 = -6 \end{aligned}

    Wynik to macierz 1×11 \times 1: B⋅AT=[−6]B \cdot A^T = \begin{bmatrix} -6 \end{bmatrix}.

    Dlaczego?

    Iloczyn (−1)⋅(−2)(-1) \cdot (-2) daje +2+2 — minus razy minus to plus. To najczęstsze miejsce pomyłki w tym zadaniu.

Operacje elementarne

Operacje elementarne to trzy „dozwolone ruchy” na wierszach macierzy. Upraszczają macierz — robią w niej zera i jedynki. Rzędu nie zmieniają, a wyznacznik zmieniają w przewidywalny sposób. Bez nich nie wyznaczysz rzędu, nie odwrócisz macierzy metodą operacji elementarnych i nie policzysz szybko dużego wyznacznika.

Nowy wiersz (prim)
czytamy: „w dwa prim”

to wiersze macierzy. Prim (’) oznacza wiersz po zmianie: czytamy „nowy wiersz 2 to wiersz 2 minus trzy razy wiersz 1”.

Jak zapamiętać: prim = „nowy”. Zmienia się tylko wiersz z primem.

Zamiana wierszy
czytamy: „zamieniamy z”

: wiersze 1 i 3 zamieniają się miejscami. Liczby w nich się nie zmieniają.

Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = zamiana.

1. Zamiana dwóch wierszy. Po co: żeby w lewym górnym rogu stała liczba różna od zera, najlepiej 1.

wiersze, które zamieniasz miejscami

2. Pomnożenie wiersza przez liczbę różną od zera. Po co: żeby zrobić jedynkę. Tu wiersz 1 zaczyna się od 2, więc mnożysz go przez 12\frac{1}{2} (czyli dzielisz przez 2).

wiersz, który zmieniasz

Rachunek na kartce

Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.

3. Dodanie do wiersza wielokrotności innego wiersza. Po co: żeby zrobić zero.

wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

Rachunek na kartce

Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

Jak dobrać liczbę −2-2? Chcesz zera w wierszu 2, kolumnie 1 — stoi tam 2. W tej samej kolumnie w wierszu 1 stoi 1. Odejmujesz więc dwa razy wiersz 1: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0. Reszta wiersza zmienia się „przy okazji”: 5−2⋅2=15 - 2 \cdot 2 = 1 i 4−2⋅3=−24 - 2 \cdot 3 = -2.

Wyznacznik

Wyznacznik to jedna liczba, którą liczy się z macierzy kwadratowej. Zapisujemy go det⁡(A)\det(A). Najważniejsze, co mówi: czy macierz da się odwrócić. Macierz odwrotna to odpowiednik odwrotności liczby, np. 15\frac{1}{5} dla 5 — dokładnie poznasz ją niżej. Gdy det⁡(A)=0\det(A) = 0, macierz odwrotna nie istnieje. Taką macierz nazywamy osobliwą.

Wyznacznik macierzy A
czytamy: „wyznacznik A (det od angielskiego determinant)”

Liczba przypisana macierzy kwadratowej. Może być dowolna: dodatnia, ujemna albo 0.

Jak zapamiętać: det = „decyduje”, czy da się odwrócić.

Macierz 1×1 i 2×2

Macierz 1×11 \times 1 to jedna liczba i jej wyznacznik to ta sama liczba: det⁡[−5]=−5\det\begin{bmatrix} -5 \end{bmatrix} = -5.

Dla macierzy 2×22 \times 2 liczysz dwa iloczyny po przekątnych i odejmujesz:

Czytamy: iloczyn na głównej przekątnej minus iloczyn na drugiej przekątnej

liczby z głównej przekątnej (zielone: lewy górny i prawy dolny róg) — ten iloczyn dodajesz
liczby z drugiej przekątnej (różowe: prawy górny i lewy dolny róg) — ten iloczyn odejmujesz
Jak czytać ten rysunek:

zielona przekątna daje iloczyn, który dodajesz: 3⋅4=123 \cdot 4 = 12. Różowa daje iloczyn, który odejmujesz: 2⋅1=22 \cdot 1 = 2. Kliknij składnik, żeby podświetlić jego liczby. Wynik: det⁡(A)=12−2=10\det(A) = 12 - 2 = 10.

Macierz 3×3 — reguła Sarrusa

Dla macierzy 3×33 \times 3 dopisz z prawej strony jej dwie pierwsze kolumny. Potem:

  • trzy przekątne w dół (od lewej góry w prawo w dół) — iloczyny dodajesz;
  • trzy przekątne w górę (od lewego dołu w prawo w górę) — iloczyny odejmujesz.

Dwie wyblakłe kolumny z prawej to dopisane kolumny 1 i 2 — dzięki nim każda przekątna ma trzy liczby.

Jak czytać ten rysunek:

pięć kolumn: trzy kolumny macierzy i dwie dopisane (wyblakłe). Zielone składniki to przekątne w dół, różowe — w górę. Kliknij składnik, a w macierzy podświetlą się jego trzy liczby. Na dole suma wszystkich sześciu składników z ich znakami. Tę samą macierz odwrócisz niżej, w przykładzie z zajęć o macierzy odwrotnej.

Ten sam rachunek zapisany wzorem (tak jak na slajdzie). Nie musisz go pamiętać — wystarczy obrazek z przekątnymi:

det⁡(A)=a11a22a33+a12a23a31+a13a21a32−a13a22a31−a11a23a32−a12a21a33\begin{aligned} \det(A) = {} & a_{11}a_{22}a_{33} + a_{12}a_{23}a_{31} + a_{13}a_{21}a_{32} \\ & - a_{13}a_{22}a_{31} - a_{11}a_{23}a_{32} - a_{12}a_{21}a_{33} \end{aligned}

Większe macierze — rozwinięcie Laplace’a

Rozwinięcie Laplace’a sprowadza duży wyznacznik do kilku mniejszych. Potrzebne są dwa pojęcia.

Minor MijM_{ij} to wyznacznik macierzy, która zostaje po skreśleniu wiersza ii i kolumny jj. Przykład ze slajdu — skreślasz wiersz 1 i kolumnę 1:

→

Dopełnienie algebraiczne DijD_{ij} to minor z odpowiednim znakiem:

Czytamy: de i jot równa się minus jeden do potęgi i plus jot, razy minor

znak: , gdy suma numeru wiersza i kolumny jest parzysta, , gdy nieparzysta
minor — wyznacznik po skreśleniu wiersza i kolumny

W przykładzie: D11=(−1)1+1⋅M11=(+1)⋅(−3)=−3D_{11} = (-1)^{1+1} \cdot M_{11} = (+1) \cdot (-3) = -3.

Znaki układają się w szachownicę. Zaczyna się od plusa w lewym górnym rogu, a dalej plus i minus na zmianę:

Wybór wiersza nie zmienia wyniku, ale zmienia ilość pracy. Każde zero w wybranym wierszu kasuje cały składnik — nie liczysz jego minora. Dlatego wybieraj wiersz albo kolumnę z największą liczbą zer.

Rozwinięcie według: wiersz 1

  1. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Jak czytać ten rysunek:

złote kratki to wybrany wiersz (albo kolumna). Pod macierzą każdy składnik: element, znak z szachownicy i minor. Kliknij składnik, a w macierzy zobaczysz skreślony wiersz i kolumnę — zielone kratki to minor. Zmień wiersz przyciskami: wynik zawsze ten sam, ale przy wierszu z zerem liczysz mniej. To ta sama macierz co przy regule Sarrusa i wynik też jest ten sam: 3.

Dla macierzy 4×44 \times 4 Laplace to jedyna droga z tych slajdów. Każdy minor to wtedy wyznacznik 3×33 \times 3 — liczysz go regułą Sarrusa.

Rozwinięcie według: wiersz 3

  1. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
  2. minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
  3. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
  4. minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Jak czytać ten rysunek:

wiersz 3 ma dwa zera, więc z czterech minorów 3×33 \times 3 liczysz tylko dwa. Spróbuj kolumny 3 — też ma dwa zera. Przy wierszu z jednym zerem liczysz trzy minory, a przy wierszu bez zer byłyby cztery.

Własności wyznacznika

Pięć własności ze slajdów — każda pokazana na tej samej macierzy 2×22 \times 2, przed i po zmianie:

1 Dodanie wielokrotności innego wiersza — wyznacznik bez zmian

Do wiersza 2 dodaliśmy wiersz 1: . Wyznacznik dalej wynosi . To najważniejsza własność — dzięki niej wolno „zerować” liczby przed liczeniem wyznacznika.

2 Wiersz (kolumna) z samych zer — wyznacznik równy 0
zamiast wiersza 2 — zera

Każdy składnik wyznacznika zawiera jedną liczbę z każdego wiersza. Gdy cały wiersz to zera, każdy składnik jest zerem.

3 Zamiana dwóch wierszy — zmiana znaku

Te same liczby, inna kolejność wierszy: zmienia się w . Każda kolejna zamiana znowu odwraca znak.

4 Pomnożenie wiersza przez c — wyznacznik razy c

Wiersz 1 razy , więc wyznacznik też razy : . Działa w obie strony: z wiersza można „wyciągnąć” wspólny czynnik przed wyznacznik.

5 Transpozycja nie zmienia wyznacznika

Wiersze zamienione na kolumny, a wyznacznik ten sam. Dlatego każda własność dla wierszy działa też dla kolumn.

Najczęściej przydaje się własność 1. Operacjami „dodaj wielokrotność innego wiersza” robisz zera w jednej kolumnie, a wyznacznik się nie zmienia. Potem rozwijasz Laplace’em według tej kolumny i zostaje jeden minor.

wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

Rachunek na kartce

Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

Rozwinięcie według: kolumna 1

  1. minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
  2. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
  3. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
  4. , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Jak czytać ten rysunek:

po operacjach w kolumnie 1 zostały same zera poza jedynką na górze. Rozwinięcie według kolumny 1 ma więc tylko jeden składnik do liczenia. Wyznacznik nowej macierzy A′A' jest taki sam jak macierzy wyjściowej, bo używaliśmy tylko własności 1.

Zadanie · krok po kroku

Oblicz wyznacznik macierzy

Zad. 1, str. 87–88, f)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Przyglądamy się wierszom — sprawdzamy, czy któryś nie jest wielokrotnością innego. Zawsze warto spojrzeć, zanim zaczniemy liczyć.
  2. Zerujemy wiersze 1 i 2 operacją z własności 1 — wyznacznik się przy tym nie zmienia.
  3. Odczytujemy wyznacznik z własności 2 (wiersz zer).

Inna droga: reguła Sarrusa (macierz jest 3×33 \times 3). Też daje 0, ale wymaga sześciu iloczynów.

  1. Zauważ wielokrotności

    Wiersz 1 to (3,3,3)=3⋅(1,1,1)(3, 3, 3) = 3 \cdot (1, 1, 1), a wiersz 2 to (2,2,2)=2⋅(1,1,1)(2, 2, 2) = 2 \cdot (1, 1, 1). Oba są wielokrotnościami wiersza 3.

    Dlaczego?

    Gdy jeden wiersz jest wielokrotnością drugiego, można go wyzerować jedną operacją. To skraca całe zadanie do jednej linijki.

  2. Wyzeruj wiersze 1 i 2

    Od wiersza 1 odejmujesz 3 razy wiersz 3, a od wiersza 2 — 2 razy wiersz 3.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    To operacja „dodaj wielokrotność innego wiersza” (z liczbą ujemną). Według własności 1 nie zmienia wyznacznika, więc wyznacznik nowej macierzy jest równy wyznacznikowi AA.

  3. Odczytaj wyznacznik

    W nowej macierzy wiersze 1 i 2 to same zera. Według własności 2 wyznacznik takiej macierzy to 0. Zatem det⁡(A)=0\det(A) = 0 — macierz jest osobliwa.

    Inny sposób

    Reguła Sarrusa: każdy z sześciu składników to 3⋅2⋅1=63 \cdot 2 \cdot 1 = 6 (jedna liczba z każdego wiersza).

    det⁡(A)=6+6+6−6−6−6=0\det(A) = 6 + 6 + 6 - 6 - 6 - 6 = 0

Wyznacznik z parametrem

Przypomnienie ze slajdów: macierz, której wyznacznik jest równy 0, to macierz osobliwa. Polecenie z parametrem sprawdza właśnie tę definicję. Różnica jest jedna: w macierzy stoi litera, więc wyznacznik wychodzi wyrażeniem z literą, a nie liczbą.

Zadanie · krok po kroku

Kiedy macierz jest osobliwa?

wariant polecenia — przykład własny
Plan — co zrobimy i po co
  1. Liczymy wyznacznik z literą aa, bo „osobliwa” znaczy „wyznacznik równy 0”.
  2. Rozwiązujemy równanie det⁡(A)=0\det(A) = 0.
  3. Zapisujemy odpowiedź dla obu pytań: kiedy osobliwa, a kiedy ma odwrotną.

Inna droga to rząd: macierz 2×22 \times 2 jest osobliwa, gdy jej rząd jest mniejszy niż 2. Z literą aa to jednak więcej pracy, dlatego liczymy wyznacznik.

  1. Policz wyznacznik z parametrem

    Wzór 2×22 \times 2: główna przekątna minus druga przekątna.

    det⁡(A)=a⋅(a+1)−2⋅3=a2+a−6\begin{aligned} \det(A) &= a \cdot (a + 1) - 2 \cdot 3 \\ &= a^2 + a - 6 \end{aligned}
    Dlaczego?

    Litera aa zachowuje się jak zwykła liczba. Mnożysz aa przez nawias (a+1)(a + 1) — każdy wyraz osobno: a⋅a+a⋅1=a2+aa \cdot a + a \cdot 1 = a^2 + a.

  2. Przyrównaj do zera i rozwiąż
    a2+a−6=0Δ=12−4⋅1⋅(−6)=25,Δ=5a1=−1−52=−3a2=−1+52=2\begin{gathered} a^2 + a - 6 = 0 \\ \Delta = 1^2 - 4 \cdot 1 \cdot (-6) = 25, \quad \sqrt{\Delta} = 5 \\ a_1 = \frac{-1 - 5}{2} = -3 \\ a_2 = \frac{-1 + 5}{2} = 2 \end{gathered}
  3. Zapisz odpowiedź

    Macierz jest osobliwa dla a=−3a = -3 lub a=2a = 2. Dla pozostałych aa wyznacznik jest różny od zera, więc macierz ma odwrotną: a∈R∖{−3,2}a \in \mathbb{R} \setminus \{-3, 2\}, czyli dla każdej liczby rzeczywistej oprócz −3-3 i 22.

    Dlaczego?

    Sprawdzenie dla a=2a = 2:

    Kolumny są równe — zgadza się z regułą o proporcjonalnych kolumnach.

Macierz odwrotna

Odwrotnością liczby 5 jest 15\frac{1}{5}, bo 5⋅15=15 \cdot \frac{1}{5} = 1. Macierz odwrotna działa tak samo, tylko zamiast liczby 1 wychodzi macierz jednostkowa II.

Macierz odwrotna
czytamy: „A do minus pierwszej”

Macierz, która pomnożona przez daje . To nie jest — macierzy się nie dzieli.

Jak zapamiętać: , jak .

Macierz dopełnień algebraicznych
czytamy: „macierz de”

Na miejscu stoi dopełnienie algebraiczne elementu . Potrzebna w metodzie wyznacznikowej.

Jak zapamiętać: D jak „dopełnienia”.

Dlaczego wyznacznik nie może być zerem?

We wzorach na macierz odwrotną dzielisz przez det⁡(A)\det(A). Przez zero dzielić nie wolno, więc dla det⁡(A)=0\det(A) = 0 macierz odwrotna nie istnieje.

Macierz 2×2 — szybki wzór

Czytamy: A do minus pierwszej to jeden przez wyznacznik A razy macierz…

liczby z głównej przekątnej zamieniają się miejscami (złote)
dwie pozostałe liczby zostają na miejscu, ale zmieniają znak (różowe)
na końcu każdą liczbę dzielisz przez wyznacznik
→

Tu det⁡(A)=2⋅3−1⋅5=1\det(A) = 2 \cdot 3 - 1 \cdot 5 = 1, więc dzielenie niczego nie zmienia. Złote liczby (2 i 3) zamieniły się miejscami, różowe (1 i 5) zmieniły znak. Sprawdź, że wychodzi macierz jednostkowa — kliknij kratki wyniku:

2 × 2·2 × 2→wynik2 × 2

Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.

Jak czytać ten rysunek:

to sprawdzenie A⋅A−1A \cdot A^{-1}. Każda kratka liczy się jak zwykle: wiersz razy kolumna. Na przekątnej wychodzą jedynki, poza nią zera — czyli II.

Gdy wyznacznik nie jest jedynką, pojawiają się ułamki. Tu det⁡=3⋅4−2⋅1=10\det = 3 \cdot 4 - 2 \cdot 1 = 10:

→
=
=

Ułamki skracasz na końcu.

Metoda wyznacznikowa

Dla macierzy 3×33 \times 3 (i większych) używasz wzoru ze slajdu:

Czytamy: A do minus pierwszej to jeden przez wyznacznik A razy de transponowana

wyznacznik — musi być różny od 0
macierz dopełnień algebraicznych: na miejscu stoi
ta sama macierz po transpozycji — wiersze zamienione na kolumny
Zadanie · krok po kroku

Odwróć macierz metodą wyznacznikową

przykład z zajęć
Plan — co zrobimy i po co
  1. Liczymy wyznacznik. Jeśli wyjdzie 0, macierzy nie da się odwrócić i dalej nie liczymy. Poza tym wyznacznik jest potrzebny we wzorze.
  2. Liczymy macierz dopełnień DD — dziewięć małych wyznaczników 2×22 \times 2.
  3. Transponujemy DD, bo tak każe wzór.
  4. Dzielimy wszystko przez wyznacznik.
  5. Sprawdzamy A⋅A−1=IA \cdot A^{-1} = I, bo przy dziewięciu rachunkach łatwo o pomyłkę.

Inna droga: metoda operacji elementarnych (niżej). Na zajęciach tę samą macierz odwróciliśmy obiema metodami i wyszło to samo.

  1. Policz wyznacznik (Sarrus)

    To ta sama macierz co w przykładzie z regułą Sarrusa:

    det⁡(A)=2⋅3⋅1+1⋅2⋅0+0⋅(−1)⋅1−0⋅3⋅0−2⋅2⋅1−1⋅(−1)⋅1=6−4+1=3\begin{aligned} \det(A) &= 2 \cdot 3 \cdot 1 + 1 \cdot 2 \cdot 0 \\ &\quad + 0 \cdot (-1) \cdot 1 - 0 \cdot 3 \cdot 0 \\ &\quad - 2 \cdot 2 \cdot 1 - 1 \cdot (-1) \cdot 1 \\ &= 6 - 4 + 1 = 3 \end{aligned}
    Dlaczego?

    det⁡(A)=3≠0\det(A) = 3 \neq 0, więc macierz odwrotna istnieje i możemy liczyć dalej.

  2. Policz macierz dopełnień D

    Dla każdej liczby w AA: skreśl jej wiersz i kolumnę, policz wyznacznik czterech liczb, które zostały (minor), i pomnóż go przez znak z szachownicy (+1+1 albo −1-1).

    znaki
    +−+−+−+−+
    Jak czytać ten rysunek:

    kliknij liczbę w AA (albo „Policz”). Jej wiersz i kolumna się przekreślą, a cztery zielone kratki to minor. Złoty znak w szachownicy to (−1)i+j(-1)^{i+j}. Gotowe dopełnienie pojawi się w macierzy DD na tym samym miejscu, na którym w AA stoi kliknięta liczba.

    Wszystkie 9 dopełnień naraz
    Dlaczego?

    Wzór potrzebuje dopełnienia każdego elementu. Na miejscu (i,j)(i, j) w DD stoi dopełnienie elementu aija_{ij} — stąd kolejność.

    Bo tak — umowa

    Znak (−1)i+j(-1)^{i+j} to część definicji dopełnienia algebraicznego. Nie trzeba go liczyć — wystarczy szachownica z plusem w lewym górnym rogu.

  3. Transponuj D
    Jak czytać ten rysunek:

    wiersze DD stają się kolumnami DTD^T — ten sam kolor, te same liczby, ta sama kolejność.

    Bo tak — umowa

    Wzór ma DTD^T, a nie DD — tak wynika z rachunku, który stoi za wzorem. Zapamiętaj kolejność: najpierw liczysz DD, potem transponujesz.

  4. Podziel przez wyznacznik

    1det⁡(A)=13\frac{1}{\det(A)} = \frac{1}{3}. Każdą liczbę DTD^T mnożysz przez 13\frac{1}{3} (czyli dzielisz przez 3).

    =
    Inny sposób

    Możesz zostawić ułamek przed macierzą:

    Obie postacie oznaczają to samo.

  5. Sprawdź: A · A⁻¹ = I
    3 × 3·3 × 3→wynik3 × 3

    Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 3 × 3.

    Jak czytać ten rysunek:

    kliknij kilka kratek. Na przekątnej mają wyjść jedynki, poza nią zera. Jeśli gdzieś wyjdzie co innego, szukaj błędu w dopełnieniu z tego wiersza albo kolumny.

    Dlaczego?

    Z definicji A⋅A−1=IA \cdot A^{-1} = I. To najszybszy test, czy nigdzie nie ma pomyłki w znaku.

Metoda operacji elementarnych

Obok macierzy AA ustawiasz macierz jednostkową tego samego wymiaru i oddzielasz je kreską: [A∣I][A \mid I]. Potem operacjami na wierszach zamieniasz lewą połówkę w II. Gdy się uda, po prawej stronie stoi A−1A^{-1}:

[A∣I]→operacje elementarne na wierszach[I∣A−1][A \mid I] \xrightarrow{\text{operacje elementarne na wierszach}} [I \mid A^{-1}]
Bo tak — tylko wiersze

W tej metodzie wolno używać wyłącznie operacji na wierszach — tak jest na slajdzie. Operacja na kolumnie zmienia tylko lewą połówkę. Prawa połówka jej nie „zapamięta”, więc na końcu nie stanie tam A−1A^{-1}.

Zadanie · krok po kroku

Odwróć macierz metodą operacji elementarnych

Zad. 1, str. 92–93, e)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Dopisujemy macierz jednostkową — po prawej stronie będzie powstawać A−1A^{-1}.
  2. Zamieniamy wiersze 1 i 3, żeby w lewym górnym rogu stała jedynka. Unikamy w ten sposób ułamków na starcie.
  3. Zerujemy resztę kolumny 1.
  4. W kolumnie 2 robimy jedynkę na przekątnej i zera nad nią i pod nią.
  5. To samo w kolumnie 3.
  6. Odczytujemy A−1A^{-1} z prawej strony i sprawdzamy jedną kratkę.

Inna droga: metoda wyznacznikowa (wyżej). Da ten sam wynik.

  1. Ustaw [A | I]
    Dlaczego?

    Każda operacja działa na obu połówkach naraz. Kiedy lewa połówka zamieni się w II, prawa „zapamięta” wszystkie wykonane operacje — i to jest właśnie A−1A^{-1}.

  2. Zamień wiersze 1 i 3

    wiersze, które zamieniasz miejscami

    Rachunek na kartce

    Zamiana wierszy: liczby zostają te same, zmienia się tylko kolejność wierszy.

    Dlaczego?

    W wierszu 3 na początku stoi 1. Gdy przeniesiesz go na górę, zera w kolumnie 1 zrobisz, dodając całkowite wielokrotności wiersza 1. Gdyby na górze zostało 2, trzeba by od razu dzielić przez 2 i pojawiłyby się ułamki.

    Inny sposób

    Można zacząć od w1′=w1⋅12w_1' = w_1 \cdot \frac{1}{2}. Wynik będzie ten sam, tylko rachunki od początku idą na ułamkach.

  3. Wyzeruj kolumnę 1 pod jedynką

    W wierszu 2 stoi −2-2. Żeby dostać 0, dodajesz 2 razy wiersz 1: −2+2⋅1=0-2 + 2 \cdot 1 = 0. W wierszu 3 stoi 2, więc odejmujesz 2 razy wiersz 1: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Mnożnik to zerowana liczba z przeciwnym znakiem, bo w wierszu 1 w tej kolumnie stoi 1. Wiersz 1 tylko pomaga — przepisujesz go bez zmian.

  4. Kolumna 2: jedynka i zera

    Na przekątnej w kolumnie 2 (wiersz 2) stoi 3. Mnożysz wiersz 2 przez 13\frac{1}{3} — powstanie 1. W wierszu 1 nad nią stoi 1, więc odejmujesz 13\frac{1}{3} wiersza 2: 1−13⋅3=01 - \frac{1}{3} \cdot 3 = 0. W wierszu 3 stoi 3, więc odejmujesz cały wiersz 2: 3−3=03 - 3 = 0.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Bo tak — umowa

    Tak zapisano to na zajęciach: trzy operacje w jednym kroku, każda liczona na wierszach sprzed kroku. Dlatego od wiersza 1 odejmujemy 13\frac{1}{3} „starego” wiersza 2 — tego, w którym stoi 3. Możesz też robić je po kolei: najpierw w2′=w2⋅13w_2' = w_2 \cdot \frac{1}{3}, a potem zerować nową jedynką. Wynik będzie ten sam.

  5. Kolumna 3: jedynka i zera

    Na przekątnej w kolumnie 3 stoi −2-2. Mnożysz wiersz 3 przez −12-\frac{1}{2} — powstanie 1. W wierszu 1 nad nią stoi 2, więc dodajesz cały wiersz 3: 2+(−2)=02 + (-2) = 0. W wierszu 2 stoi 1, więc dodajesz 12\frac{1}{2} wiersza 3: 1+12⋅(−2)=01 + \frac{1}{2} \cdot (-2) = 0.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Lewa połówka to już II. Każda kolumna ma jedynkę na przekątnej i zera poza nią, więc kończymy.

  6. Odczytaj A⁻¹ i sprawdź

    Sprawdzenie pierwszej kratki A⋅A−1A \cdot A^{-1} (ma wyjść 1):

    Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.

    1.2.3.
    wiersz 1 z
    kolumna 1 z
    iloczyn

    Dlaczego?

    Jedna kratka sprawdza tylko pierwszą kolumnę A−1A^{-1}. Jeśli masz czas, sprawdź też c12c_{12} i c13c_{13} — mają wyjść zera.

Równanie macierzowe (dodatkowo)

Tego na slajdach nie ma — to dodatek. Polecenie „wyznacz macierz XX z równania A⋅X=BA \cdot X = B” często pojawia się w zbiorach zadań. Jeśli prowadzący go nie robi, a czasu przed kolokwium jest mało, tę część możesz pominąć.

Macierzy nie dzielimy. Zamiast tego mnożymy przez A−1A^{-1}.

Zadanie · krok po kroku

Rozwiąż równanie A · X = B

wariant spoza slajdów — przykład własny
Plan — co zrobimy i po co
  1. Przekształcamy równanie tak, żeby XX zostało samo: mnożymy obie strony przez A−1A^{-1} z lewej strony, bo tam stoi AA.
  2. Liczymy A−1A^{-1} (wzór 2×22 \times 2).
  3. Mnożymy A−1⋅BA^{-1} \cdot B.

Tak się to po prostu robi: dzielenie macierzy nie istnieje, a mnożenie przez A−1A^{-1} działa jak dzielenie.

  1. Wyznacz X ze wzoru

    Mnożysz obie strony równania przez A−1A^{-1} z lewej strony:

    A−1⋅A⋅X=A−1⋅B⇓I⋅X=A−1⋅B⇓X=A−1⋅B\begin{gathered} A^{-1} \cdot A \cdot X = A^{-1} \cdot B \\ \Downarrow \\ I \cdot X = A^{-1} \cdot B \\ \Downarrow \\ X = A^{-1} \cdot B \end{gathered}
    Dlaczego?

    A−1⋅A=IA^{-1} \cdot A = I, a I⋅X=XI \cdot X = X — jak mnożenie liczby przez 1.

    Dlaczego z lewej?

    Mnożenie macierzy nie jest przemienne, więc strona ma znaczenie. A−1A^{-1} dopisujesz z tej strony, po której stoi AA — tylko wtedy staną obok siebie i dadzą II. W A⋅X=BA \cdot X = B macierz AA stoi z lewej, więc X=A−1⋅BX = A^{-1} \cdot B. W równaniu X⋅A=BX \cdot A = B byłoby odwrotnie: X=B⋅A−1X = B \cdot A^{-1}.

  2. Policz A⁻¹

    det⁡(A)=2⋅3−1⋅5=1\det(A) = 2 \cdot 3 - 1 \cdot 5 = 1. Zamieniasz 2 i 3 miejscami, a 1 i 5 dostają minus:

  3. Pomnóż A⁻¹ · B
    2 × 2·2 × 2→wynik2 × 2

    Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.

    Jak czytać ten rysunek:

    każda kratka XX to wiersz A−1A^{-1} razy kolumna BB.

    Wynik:

    Dlaczego?

    Sprawdzenie: A⋅XA \cdot X ma dać BB. Na przykład pierwsza kratka: 2⋅1+1⋅(−1)=12 \cdot 1 + 1 \cdot (-1) = 1 — zgadza się z b11=1b_{11} = 1.

Rząd macierzy

Liniowa niezależność

Każdy wiersz macierzy — i każdą kolumnę — możesz traktować jak wektor, czyli listę liczb. Wektory są liniowo zależne, gdy któryś da się złożyć z pozostałych: pomnożyć je przez jakieś liczby i dodać. Przykład ze slajdu: v⃗1=(1,0,1)\vec{v}_1 = (1, 0, 1), v⃗2=(0,1,1)\vec{v}_2 = (0, 1, 1), v⃗3=(1,1,2)\vec{v}_3 = (1, 1, 2).

Suma v⃗1+v⃗2\vec{v}_1 + \vec{v}_2 to dokładnie v⃗3\vec{v}_3. Trzeci wektor nie wnosi nic nowego, więc te trzy wektory są liniowo zależne.

Rząd macierzy
czytamy: „rząd A”

Największa liczba liniowo niezależnych wierszy (kolumn). Nigdy nie przekracza liczby wierszy ani liczby kolumn.

Jak zapamiętać: r jak „rząd” — ile wierszy naprawdę się liczy.

Jak wyznaczyć rząd — postać bazowa

Rząd liczysz operacjami elementarnymi. Sprowadzasz macierz do postaci bazowej: robisz w niej jak najwięcej kolumn macierzy jednostkowej — kolumn z jedną jedynką i samymi zerami. Rząd to stopień macierzy jednostkowej, która powstała. Liczysz takie kolumny, ale każda musi mieć jedynkę w innym wierszu.

Zadanie · krok po kroku

Wyznacz rząd macierzy

Zad. 1, str. 83, e)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Kolumna 1: w lewym górnym rogu już stoi 1, więc tylko zerujemy liczby pod nią.
  2. Kolumna 2: robimy jedynkę w wierszu 2 i zero nad nią.
  3. Kolumna 3: jedynka w wierszu 3 i zera nad nią.
  4. Liczymy kolumny jednostkowe — to rząd.

Tak się to po prostu robi: rząd z postaci bazowej to metoda z zajęć. Kolejność operacji może być inna — rząd zawsze wyjdzie ten sam.

  1. Kolumna 1: zera pod jedynką

    W wierszu 2 stoi 1 — odejmujesz wiersz 1: 1−1=01 - 1 = 0. W wierszu 3 stoi 6 — odejmujesz 6 razy wiersz 1: 6−6⋅1=06 - 6 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Jedynka na górze i zera pod nią to pierwsza kolumna macierzy jednostkowej: (1,0,0)(1, 0, 0).

  2. Kolumna 2: jedynka i zero nad nią

    W wierszu 2, kolumnie 2 stoi −1-1. Mnożysz wiersz 2 przez −1-1 — powstaje jedynka. W wierszu 1 nad nią stoi 2, więc dodajesz 2 razy wiersz 2: 2+2⋅(−1)=02 + 2 \cdot (-1) = 0. W wierszu 3 już jest 0.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Bo tak — umowa

    Obie operacje liczysz na wierszach sprzed kroku. Dlatego do wiersza 1 dodajesz 2 razy „stary” wiersz 2 — ten z −1-1 w kolumnie 2.

  3. Kolumna 3: jedynka i zera nad nią

    W wierszu 3, kolumnie 3 stoi 2 — mnożysz wiersz 3 przez 12\frac{1}{2}. W wierszu 1 stoi 4 — odejmujesz 2 razy (stary) wiersz 3: 4−2⋅2=04 - 2 \cdot 2 = 0. W wierszu 2 stoi −1-1 — dodajesz 12\frac{1}{2} starego wiersza 3: −1+12⋅2=0-1 + \frac{1}{2} \cdot 2 = 0.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

  4. Policz kolumny jednostkowe

    Zielone kolumny to macierz jednostkowa stopnia 3. Zatem r(A)=3r(A) = 3.

    Dlaczego?

    Czwarta kolumna (−15,3,5)(-15, 3, 5) nie jest jednostkowa i nie musi być. Nie da się w niej zrobić nowej jedynki, bo każdy wiersz ma już swoją jedynkę w innej kolumnie.

    Sprawdzenie

    Rząd nie może przekroczyć liczby wierszy ani liczby kolumn. Macierz ma 3 wiersze, więc 3 to największy możliwy rząd — i właśnie tyle wyszło.

Zadanie · krok po kroku

Rząd, gdy pojawia się wiersz zer

przykład własny
Plan — co zrobimy i po co
  1. Zerujemy kolumnę 1 pod jedynką — jak w każdym zadaniu na rząd.
  2. Szukamy jedynki w kolumnie 2. Gdy w wolnych wierszach są tam zera, przechodzimy do kolumny 3.
  3. Liczymy kolumny jednostkowe.

Tak się to po prostu robi — to ten sam przepis co w zadaniu wyżej.

  1. Kolumna 1: zera pod jedynką

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Wiersz 2 minus 2 razy wiersz 1 i wiersz 3 minus 3 razy wiersz 1 — mnożnik to zerowana liczba (2 i 3) z przeciwnym znakiem.

  2. Kolumna 2 odpada — przejdź do kolumny 3

    W kolumnie 2 w wierszach 2 i 3 stoją zera, więc nie zrobisz tam jedynki. Bierzesz kolumnę 3: w wierszu 2 stoi już 1. Zerujesz liczby nad nią i pod nią.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Wiersz 3 zamienił się w same zera, bo w wyjściowej macierzy był sumą wierszy 1 i 2: (1,2,1)+(2,4,3)=(3,6,4)(1, 2, 1) + (2, 4, 3) = (3, 6, 4). Nie wnosił nic nowego. Jest już na dole, więc nie trzeba go przenosić.

  3. Policz kolumny jednostkowe

    Kolumny 1 i 3 tworzą macierz jednostkową stopnia 2: r(A)=2r(A) = 2.

    Dlaczego?

    Kolumna 2 (2,0,0)(2, 0, 0) nie dostanie jedynki w nowym wierszu — w wierszach 2 i 3 ma zera, a wiersz 1 jest zajęty przez kolumnę 1.

Ściąga przed kolokwium

Wymiar i elementm×nm \times n — najpierw wiersze, potem kolumny. aija_{ij} — wiersz ii, kolumna jj.
DodawanieTylko te same wymiary. Dodajesz liczby z tych samych miejsc. k⋅Ak \cdot A — każdy element razy kk.
Mnożenie(m×k)⋅(k×n)→m×n(m \times k) \cdot (k \times n) \to m \times n. cijc_{ij} = wiersz ii z AA razy kolumna jj z BB. A⋅B≠B⋅AA \cdot B \neq B \cdot A.
TranspozycjaWiersze → kolumny. aija_{ij} trafia na miejsce (j,i)(j, i). Wymiar m×n→n×mm \times n \to n \times m.
Operacje elementarneZamiana wierszy, wiersz razy c≠0c \neq 0, dodanie wielokrotności innego wiersza. Prim (’) = nowy wiersz.
Wyznacznik 2×2a11a22−a12a21a_{11}a_{22} - a_{12}a_{21}. Drugi iloczyn bierz w nawias.
Sarrus (tylko 3×3)Dopisz dwie pierwsze kolumny. Przekątne w dół: plus. Przekątne w górę: minus.
Laplacedet⁡(A)=ai1Di1+⋯+ainDin\det(A) = a_{i1}D_{i1} + \dots + a_{in}D_{in} — po jednym wierszu (albo kolumnie). Dij=(−1)i+jMijD_{ij} = (-1)^{i+j}M_{ij}, znaki jak szachownica. Wybieraj wiersz albo kolumnę z największą liczbą zer.
WłasnościDodanie wielokrotności — bez zmian. Wiersz zer → 0. Zamiana → zmiana znaku. Wiersz ⋅ c\cdot\, c → wyznacznik ⋅ c\cdot\, c. det⁡(AT)=det⁡(A)\det(A^T) = \det(A).
OdwrotnaIstnieje, gdy AA jest kwadratowa i det⁡(A)≠0\det(A) \neq 0. 2×2: zamień liczby na głównej przekątnej, zmień znak pozostałych, podziel przez det⁡\det.
Metoda wyznacznikowaA−1=1det⁡(A)DTA^{-1} = \frac{1}{\det(A)} D^T. Nie zapomnij transponować DD.
Odwrotna — operacje elementarne[A∣I]→[I∣A−1][A \mid I] \to [I \mid A^{-1}]. Tylko wiersze. Kolumna po kolumnie: jedynka, potem zera.
Równanie (dodatkowo)A⋅X=B⇒X=A−1⋅BA \cdot X = B \Rightarrow X = A^{-1} \cdot B. X⋅A=B⇒X=B⋅A−1X \cdot A = B \Rightarrow X = B \cdot A^{-1}.
RządPostać bazowa: jak najwięcej kolumn jednostkowych. Rząd = liczba kolumn jednostkowych, każda z jedynką w innym wierszu. Wiersz i kolumna zer na koniec.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.

Działania na macierzach

Wpisz macierz

Policz iloczyn A · B

Wymiary: 2×32 \times 3 razy 3×23 \times 2, więc wynik ma wymiar 2×22 \times 2.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Wpisz macierz

Policz 2A − Bᵀ

Najpierw transponuj BB, potem pomnóż AA przez 2 i odejmij.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. ma wymiar , a ma wymiar . Jaki wymiar ma ?

  2. i mają wymiar . Które działanie jest wykonalne?

  3. ma wymiar . Jaki wymiar ma ?

  4. Kratka iloczynu to:

  5. Czy dla macierzy kwadratowych zawsze ?

  6. Ile iloczynów dodajesz, licząc jedną kratkę wyniku ?

Wyznacznik

Ćwiczenia · 9 zadań
  1. Policz wyznacznik:

  2. Policz wyznacznik:

  3. Policz wyznacznik regułą Sarrusa:

  4. Jak dopełnienie algebraiczne zależy od minora ?

  5. . Zamieniasz miejscami dwa wiersze. Ile wynosi nowy wyznacznik?

  6. to macierz i . Ile wynosi ?

  7. W macierzy wiersz 3 jest taki sam jak wiersz 1. Wyznacznik:

  8. Dla jakich ta macierz jest osobliwa?

  9. Wyznacznik macierzy :

Macierz odwrotna i równanie macierzowe

Wpisz macierz

Odwróć macierz 2×2

Najpierw policz wyznacznik.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Wpisz macierz

Odwróć macierz 2×2 (z ułamkami)

Ułamek możesz wpisać jako ułamek zwykły albo dziesiętny (np. 1/2 albo 0,5).

Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Wpisz macierz

Policz macierz dopełnień D

Wpisz macierz dopełnień algebraicznych DD — jeszcze bez transponowania. Na miejscu (i,j)(i, j) stoi Dij=(−1)i+jMijD_{ij} = (-1)^{i+j} M_{ij}.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Ćwiczenia · 7 zadań
  1. . Co z macierzą odwrotną?

  2. Czy macierz ma macierz odwrotną?

  3. W metodzie wyznacznikowej

  4. W metodzie operacji elementarnych wolno używać:

  5. Jak powstaje dla takiej macierzy ?

  6. Dodatkowo (spoza slajdów): równanie . Ile wynosi ?

  7. Sprawdzasz wynik odwracania. Co ma wyjść z ?

Operacje elementarne i rząd

Wpisz macierz

Wykonaj operacje elementarne

Wykonaj w jednym kroku w2′=w2−2w1w_2' = w_2 - 2w_1 i w3′=w3+w1w_3' = w_3 + w_1. Wpisz całą macierz po tym kroku.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Jaki rząd ma ta macierz?

  2. Macierz ma wymiar . Jaki może być jej największy rząd?

  3. Postać bazowa wygląda tak. Jaki jest rząd?

  4. Macierz ma wyznacznik różny od zera. Jej rząd:

  5. Jaki rząd ma ta macierz?

  6. Który ruch nie jest operacją elementarną?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań

Macierze — 10 pytań

  1. Wymiar oznacza, że macierz ma:

  2. Element stoi w:

  3. Macierz jednostkowa to macierz:

  4. Dwie macierze można dodać, gdy:

  5. Iloczyn istnieje, gdy:

  6. Wyznacznik liczymy dla macierzy:

  7. Macierz osobliwa to macierz, której:

  8. Minor to:

  9. Czy dodanie do wiersza wielokrotności innego wiersza zmienia wyznacznik?

  10. Rząd macierzy to:

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.