Po co ekonomiście macierze?
Kawiarnia ma dwa lokale: przy Rynku i na kampusie. W poniedziałek przy Rynku sprzedano 40 kaw i 25 ciastek, a na kampusie — 60 kaw i 10 ciastek. Kawa kosztuje 12 zł, ciastko 8 zł. Jaki przychód miał lokal przy Rynku?
Bierzesz listę ilości (40, 25) i listę cen (12, 8), mnożysz je parami i dodajesz. Właśnie tak mnoży się macierze — tabelki liczb. Przy dwóch produktach liczysz w pamięci. Przy 30 lokalach i 50 produktach dane trzyma się w macierzach, a komputer mnoży je jednym poleceniem.
Na macierzach opiera się też rozwiązywanie układów równań (następny moduł), szukanie ekstremów funkcji wielu zmiennych i wiele modeli ekonomicznych, np. tablice przepływów między gałęziami gospodarki.
Co będzie na kolokwium
Z macierzy na kolokwium wraca sześć typów poleceń. Każde ma tu przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.
- 1„Wykonaj działania (o ile są wykonalne): , , , , ”
Najpierw sprawdzasz wymiary. Dodajesz liczby z tych samych miejsc, a mnożysz wiersz pierwszej macierzy przez kolumnę drugiej.
- 2„Oblicz wyznacznik macierzy”
2×2 — iloczyn na głównej przekątnej minus iloczyn na drugiej. 3×3 — reguła Sarrusa. Większe — rozwinięcie Laplace’a, najlepiej po zerowaniu operacjami elementarnymi.
- 3„Dla jakich wartości parametru macierz jest osobliwa?”
Liczysz wyznacznik z literą, przyrównujesz go do zera i rozwiązujesz równanie.
- 4„Wyznacz macierz odwrotną (metodą wyznacznikową lub operacji elementarnych)”
Sprawdzasz, czy . Potem albo wzór z macierzą dopełnień, albo przekształcenie w .
- 5„Rozwiąż równanie macierzowe ”
Mnożysz obie strony przez z tej strony, po której stoi : .
- 6„Wyznacz rząd macierzy”
Operacjami elementarnymi robisz jak najwięcej kolumn macierzy jednostkowej. Rząd to stopień tej macierzy jednostkowej.
Polecenia mogą brzmieć trochę inaczej („oblicz”, „wyznacz”, „sprawdź, czy istnieje”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o działanie, o wyznacznik, o macierz odwrotną czy o rząd.
Macierz — pojęcia od podstaw
Oto macierz . Ma 2 wiersze i 3 kolumny, więc ma wymiar (czytamy: „dwa na trzy”).
- To : wiersz 1 (pierwszy indeks), kolumna 1 (drugi indeks). Czytamy: „ 1 1”.
- To : wiersz 1 (pierwszy indeks), kolumna 2 (drugi indeks). Czytamy: „ 1 2”.
- To : wiersz 1 (pierwszy indeks), kolumna 3 (drugi indeks). Czytamy: „ 1 3”.
- To : wiersz 2 (pierwszy indeks), kolumna 1 (drugi indeks). Czytamy: „ 2 1”.
- To : wiersz 2 (pierwszy indeks), kolumna 2 (drugi indeks). Czytamy: „ 2 2”.
- To : wiersz 2 (pierwszy indeks), kolumna 3 (drugi indeks). Czytamy: „ 2 3”.
po lewej numery wierszy (w1, w2), na górze numery kolumn (k1, k2, k3). Zakreślona liczba 5 stoi w wierszu 2 i kolumnie 3, więc to . Stuknij inną liczbę, a zobaczysz jej „adres”.
Każda liczba w macierzy to element. Jego adres podajesz jak w grze w statki: najpierw wiersz, potem kolumna. Element z wiersza 2 i kolumny 3 zapisujesz i czytasz „a dwa trzy”. W tej macierzy , , a .
— liczba wierszy, — liczba kolumn. Macierz ma 2 wiersze i 3 kolumny.
Jak zapamiętać: najpierw wiersze, potem kolumny — jak w adresie elementu.
Liczba z wiersza i kolumny macierzy . Mała litera — elementy, wielka — cała macierz.
Jak zapamiętać: jak „idę w dół” do wiersza, — w bok do kolumny.
Macierz kwadratowa, diagonalna i jednostkowa
Macierz, która ma tyle samo wierszy co kolumn (), to macierz kwadratowa stopnia . W macierzy kwadratowej wyróżniamy główną przekątną: elementy — od lewego górnego do prawego dolnego rogu.
Macierz kwadratowa stopnia 3. Fioletowe tło to główna przekątna: , , .
Dwa szczególne rodzaje macierzy kwadratowych:
- Macierz diagonalna — poza główną przekątną same zera.
- Macierz jednostkowa — macierz diagonalna, która na głównej przekątnej ma same jedynki.
Jedynki na głównej przekątnej, poza nią zera. Gdy poznasz mnożenie macierzy, zobaczysz, że działa w nim jak liczba 1: .
Jak zapamiętać: I jak „identyczność” — nic nie zmienia.
Macierz z jednym wierszem (wymiar ) to wektor wierszowy, a z jedną kolumną () — wektor kolumnowy. Spotkasz je w zadaniu z zajęć o mnożeniu.
Macierz ma 4 wiersze i 2 kolumny. Jaki ma wymiar?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw liczba wierszy, potem kolumn: . Zapis to macierz z 2 wierszami i 4 kolumnami — inny kształt.
Działania na macierzach
Dodawanie i odejmowanie
Dodajesz liczby, które stoją w tym samym miejscu: element z wiersza 1 i kolumny 2 jednej macierzy z elementem z wiersza 1 i kolumny 2 drugiej. Tak samo z każdym innym miejscem.
Zakreślone kratki to wiersz 1, kolumna 2: . W wierszu 2, kolumnie 1: . Odejmowanie działa tak samo — odejmujesz liczby z tych samych miejsc:
Mnożenie przez liczbę
Każdy element macierzy mnożysz przez tę liczbę. Działa dla macierzy o dowolnym wymiarze.
W poleceniach działania często się łączą, np. (macierze i z przykładu o dodawaniu). Kolejność jak w liceum: najpierw mnożenie przez liczbę, potem odejmowanie.
Transpozycja
Transpozycja zamienia wiersze na kolumny, z zachowaniem kolejności. Pierwszy wiersz staje się pierwszą kolumną, drugi wiersz — drugą kolumną.
- Wiersz 1 macierzy to . Te same liczby, w tej samej kolejności, wpisujesz w kolumnę 1 macierzy — z góry na dół.
- Wiersz 2 macierzy to . Te same liczby, w tej samej kolejności, wpisujesz w kolumnę 2 macierzy — z góry na dół.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 1 (to ). W stoi w wierszu 1 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 2 (to ). W stoi w wierszu 2 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 3 (to ). W stoi w wierszu 3 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 1 (to ). W stoi w wierszu 1 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 2 (to ). W stoi w wierszu 2 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 3 (to ). W stoi w wierszu 3 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
każdy wiersz macierzy ma swój kolor. Kolumna w tym samym kolorze ma te same liczby, w tej samej kolejności, tylko ustawione pionowo. Wymiar zmienia się na . Stuknij liczbę w , żeby zobaczyć, dokąd trafia.
Wiersze zapisane jako kolumny. Element trafia na miejsce , a wymiar zmienia się na .
Jak zapamiętać: T jak „transpozycja”, a nie potęga.
Mnożenie macierzy
Wróćmy do kawiarni. Ilości to macierz : wiersz to lokal, kolumna to produkt. Macierz ma w kolumnach cenę i koszt przygotowania każdego produktu. Kawa: cena 12 zł, koszt 4 zł. Ciastko: cena 8 zł, koszt 3 zł.
Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Przychód lokalu przy Rynku: 40 kaw po 12 zł i 25 ciastek po 8 zł — razem 680 zł.
Kratka (wiersz 1, kolumna 2): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 2 z iloczyn Koszt lokalu przy Rynku: 40 kaw po 4 zł i 25 ciastek po 3 zł — razem 235 zł.
Kratka (wiersz 2, kolumna 1): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 1 z iloczyn Przychód lokalu na kampusie: 60 kaw po 12 zł i 10 ciastek po 8 zł — razem 800 zł.
Kratka (wiersz 2, kolumna 2): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 2 z iloczyn Koszt lokalu na kampusie: 60 kaw po 4 zł i 10 ciastek po 3 zł — razem 270 zł.
wiersz macierzy (turkusowy) to jeden lokal. Kolumna macierzy (złota) to cena albo koszt. Każda kratka wyniku to ilości razy ceny albo ilości razy koszty: przychód albo koszt jednego lokalu. Zwróć uwagę na podpisy: kolumny (kawa, ciastko) to te same rzeczy co wiersze — dlatego da się je połączyć w pary.
Liczby łączysz w pary: pierwszą z wiersza z pierwszą z kolumny, drugą z drugą i tak dalej. Wiersz ma tyle liczb, ile ma kolumn. Kolumna ma tyle liczb, ile ma wierszy. Te długości muszą być równe, inaczej któraś liczba zostanie bez pary. W kawiarni: każda ilość (kawy, ciastek) potrzebuje swojej ceny.
Stąd zasada: liczba kolumn pierwszej macierzy = liczba wierszy drugiej. Wynik ma tyle wierszy co pierwsza macierz i tyle kolumn co druga. Najprościej sprawdzić to, pisząc wymiary obok siebie:
Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.
Środkowe liczby: 4 i 1 — różne, więc tego iloczynu nie da się policzyć.
Ten sam przepis na macierzach bez historii: ma wymiar , ma wymiar , więc wynik ma wymiar .
Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 1, kolumna 2): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 1): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 2 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 2): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 2 z kolumna 2 z iloczyn
żeby policzyć kratkę ze znakiem zapytania, weź jej wiersz w (turkusowy) i jej kolumnę w (złotą). W panelu pod rysunkiem zobaczysz liczby ustawione w słupkach: wiersz nad kolumną, a pod spodem ich iloczyny. Wynik kratki to suma iloczynów.
Pomnóż macierz B przez A transponowaną
Zad. 1, str. 73, d)Dane są macierze:
Oblicz .
- Transponujemy , bo w działaniu stoi , a nie .
- Sprawdzamy wymiary i , bo mnożenie ma sens tylko przy zgodnych wymiarach. Przy okazji poznamy wymiar wyniku.
- Mnożymy wiersz przez kolumnę .
Tak się to po prostu robi: transpozycję wykonujesz przed mnożeniem, bo to osobna macierz, którą trzeba najpierw zapisać.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Transponuj A
ma jeden wiersz: . Po transpozycji te same liczby stoją w jednej kolumnie, z góry na dół.
→Dlaczego?Transpozycja zamienia wiersze na kolumny. Wiersz 1 macierzy staje się kolumną 1 macierzy , a wymiar zmienia się na .
- Sprawdź wymiary1 × 4·4 × 1→wynik1 × 1
Środkowe liczby: 4 i 4 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 1 × 1.
Dlaczego?Liczba kolumn (4) to długość wiersza, a liczba wierszy (4) to długość kolumny. Są równe, więc każda z czterech liczb wiersza ma swoją parę w kolumnie. Wynik ma 1 wiersz (jak ) i 1 kolumnę (jak ) — to jedna kratka.
Inny sposóbNa zajęciach wymiary podpisuje się pod macierzami (np. i ) i zaznacza kolorem liczby środkowe. To ten sam test, tylko zapisany w zeszycie.
- Pomnóż wiersz przez kolumnę
Ustaw liczby w słupkach: wiersz nad kolumną . Pomnóż każdą parę, potem dodaj iloczyny.
1. 2. 3. 4. Wynik to macierz : .
Dlaczego?Iloczyn daje — minus razy minus to plus. To najczęstsze miejsce pomyłki w tym zadaniu.
Operacje elementarne
Operacje elementarne to trzy „dozwolone ruchy” na wierszach macierzy. Upraszczają macierz — robią w niej zera i jedynki. Rzędu nie zmieniają, a wyznacznik zmieniają w przewidywalny sposób. Bez nich nie wyznaczysz rzędu, nie odwrócisz macierzy metodą operacji elementarnych i nie policzysz szybko dużego wyznacznika.
to wiersze macierzy. Prim (’) oznacza wiersz po zmianie: czytamy „nowy wiersz 2 to wiersz 2 minus trzy razy wiersz 1”.
Jak zapamiętać: prim = „nowy”. Zmienia się tylko wiersz z primem.
: wiersze 1 i 3 zamieniają się miejscami. Liczby w nich się nie zmieniają.
Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = zamiana.
1. Zamiana dwóch wierszy. Po co: żeby w lewym górnym rogu stała liczba różna od zera, najlepiej 1.
wiersze, które zamieniasz miejscami
2. Pomnożenie wiersza przez liczbę różną od zera. Po co: żeby zrobić jedynkę. Tu wiersz 1 zaczyna się od 2, więc mnożysz go przez (czyli dzielisz przez 2).
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.
- Po lewej macierz przed krokiem. Mnożysz wiersz 1 przez — cel: jedynka w kolumnie 1 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Mnożenie przez to dzielenie przez : . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 2: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
3. Dodanie do wiersza wielokrotności innego wiersza. Po co: żeby zrobić zero.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Jak dobrać liczbę ? Chcesz zera w wierszu 2, kolumnie 1 — stoi tam 2. W tej samej kolumnie w wierszu 1 stoi 1. Odejmujesz więc dwa razy wiersz 1: . Reszta wiersza zmienia się „przy okazji”: i .
Wyznacznik
Wyznacznik to jedna liczba, którą liczy się z macierzy kwadratowej. Zapisujemy go . Najważniejsze, co mówi: czy macierz da się odwrócić. Macierz odwrotna to odpowiednik odwrotności liczby, np. dla 5 — dokładnie poznasz ją niżej. Gdy , macierz odwrotna nie istnieje. Taką macierz nazywamy osobliwą.
Liczba przypisana macierzy kwadratowej. Może być dowolna: dodatnia, ujemna albo 0.
Jak zapamiętać: det = „decyduje”, czy da się odwrócić.
Macierz 1×1 i 2×2
Macierz to jedna liczba i jej wyznacznik to ta sama liczba: .
Dla macierzy liczysz dwa iloczyny po przekątnych i odejmujesz:
Czytamy: iloczyn na głównej przekątnej minus iloczyn na drugiej przekątnej
- liczby z głównej przekątnej (zielone: lewy górny i prawy dolny róg) — ten iloczyn dodajesz
- liczby z drugiej przekątnej (różowe: prawy górny i lewy dolny róg) — ten iloczyn odejmujesz
- Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (główna przekątna (z lewej góry w prawy dół)): .
- Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (druga przekątna (z prawej góry w lewy dół)): .
zielona przekątna daje iloczyn, który dodajesz: . Różowa daje iloczyn, który odejmujesz: . Kliknij składnik, żeby podświetlić jego liczby. Wynik: .
Macierz 3×3 — reguła Sarrusa
Dla macierzy dopisz z prawej strony jej dwie pierwsze kolumny. Potem:
- trzy przekątne w dół (od lewej góry w prawo w dół) — iloczyny dodajesz;
- trzy przekątne w górę (od lewego dołu w prawo w górę) — iloczyny odejmujesz.
Dwie wyblakłe kolumny z prawej to dopisane kolumny 1 i 2 — dzięki nim każda przekątna ma trzy liczby.
- Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 1): .
- Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 2): .
- Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 3): .
- Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 1 na dole): .
- Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 2 na dole): .
- Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 3 na dole): .
pięć kolumn: trzy kolumny macierzy i dwie dopisane (wyblakłe). Zielone składniki to przekątne w dół, różowe — w górę. Kliknij składnik, a w macierzy podświetlą się jego trzy liczby. Na dole suma wszystkich sześciu składników z ich znakami. Tę samą macierz odwrócisz niżej, w przykładzie z zajęć o macierzy odwrotnej.
Ten sam rachunek zapisany wzorem (tak jak na slajdzie). Nie musisz go pamiętać — wystarczy obrazek z przekątnymi:
Większe macierze — rozwinięcie Laplace’a
Rozwinięcie Laplace’a sprowadza duży wyznacznik do kilku mniejszych. Potrzebne są dwa pojęcia.
Minor to wyznacznik macierzy, która zostaje po skreśleniu wiersza i kolumny . Przykład ze slajdu — skreślasz wiersz 1 i kolumnę 1:
Dopełnienie algebraiczne to minor z odpowiednim znakiem:
Czytamy: de i jot równa się minus jeden do potęgi i plus jot, razy minor
- znak: , gdy suma numeru wiersza i kolumny jest parzysta, , gdy nieparzysta
- minor — wyznacznik po skreśleniu wiersza i kolumny
W przykładzie: .
Znaki układają się w szachownicę. Zaczyna się od plusa w lewym górnym rogu, a dalej plus i minus na zmianę:
Wybór wiersza nie zmienia wyniku, ale zmienia ilość pracy. Każde zero w wybranym wierszu kasuje cały składnik — nie liczysz jego minora. Dlatego wybieraj wiersz albo kolumnę z największą liczbą zer.
Rozwinięcie według: wiersz 1
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: wiersz 2
Rozwinięcie według: wiersz 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: kolumna 1
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: kolumna 2
Rozwinięcie według: kolumna 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
złote kratki to wybrany wiersz (albo kolumna). Pod macierzą każdy składnik: element, znak z szachownicy i minor. Kliknij składnik, a w macierzy zobaczysz skreślony wiersz i kolumnę — zielone kratki to minor. Zmień wiersz przyciskami: wynik zawsze ten sam, ale przy wierszu z zerem liczysz mniej. To ta sama macierz co przy regule Sarrusa i wynik też jest ten sam: 3.
Dla macierzy Laplace to jedyna droga z tych slajdów. Każdy minor to wtedy wyznacznik — liczysz go regułą Sarrusa.
Rozwinięcie według: wiersz 1
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: wiersz 2
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: wiersz 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: wiersz 4
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: kolumna 1
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: kolumna 2
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: kolumna 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: kolumna 4
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
wiersz 3 ma dwa zera, więc z czterech minorów liczysz tylko dwa. Spróbuj kolumny 3 — też ma dwa zera. Przy wierszu z jednym zerem liczysz trzy minory, a przy wierszu bez zer byłyby cztery.
Własności wyznacznika
Pięć własności ze slajdów — każda pokazana na tej samej macierzy , przed i po zmianie:
Do wiersza 2 dodaliśmy wiersz 1: . Wyznacznik dalej wynosi . To najważniejsza własność — dzięki niej wolno „zerować” liczby przed liczeniem wyznacznika.
Każdy składnik wyznacznika zawiera jedną liczbę z każdego wiersza. Gdy cały wiersz to zera, każdy składnik jest zerem.
Te same liczby, inna kolejność wierszy: zmienia się w . Każda kolejna zamiana znowu odwraca znak.
Wiersz 1 razy , więc wyznacznik też razy : . Działa w obie strony: z wiersza można „wyciągnąć” wspólny czynnik przed wyznacznik.
Wiersze zamienione na kolumny, a wyznacznik ten sam. Dlatego każda własność dla wierszy działa też dla kolumn.
Najczęściej przydaje się własność 1. Operacjami „dodaj wielokrotność innego wiersza” robisz zera w jednej kolumnie, a wyznacznik się nie zmienia. Potem rozwijasz Laplace’em według tej kolumny i zostaje jeden minor.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 3 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 3 — teraz stoi tam . 3) Zmieniasz wiersz 4 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 4 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 1. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: . Stoisz na i idziesz o w górę: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 4 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 4: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Rozwinięcie według: wiersz 1
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: wiersz 2
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: wiersz 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: wiersz 4
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: kolumna 1
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: kolumna 2
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
Rozwinięcie według: kolumna 3
- , więc cały składnik to — minora nie liczysz.
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
Rozwinięcie według: kolumna 4
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
- minor 3×3 liczymy regułą Sarrusa
po operacjach w kolumnie 1 zostały same zera poza jedynką na górze. Rozwinięcie według kolumny 1 ma więc tylko jeden składnik do liczenia. Wyznacznik nowej macierzy jest taki sam jak macierzy wyjściowej, bo używaliśmy tylko własności 1.
Oblicz wyznacznik macierzy
Zad. 1, str. 87–88, f)- Przyglądamy się wierszom — sprawdzamy, czy któryś nie jest wielokrotnością innego. Zawsze warto spojrzeć, zanim zaczniemy liczyć.
- Zerujemy wiersze 1 i 2 operacją z własności 1 — wyznacznik się przy tym nie zmienia.
- Odczytujemy wyznacznik z własności 2 (wiersz zer).
Inna droga: reguła Sarrusa (macierz jest ). Też daje 0, ale wymaga sześciu iloczynów.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Zauważ wielokrotności
Wiersz 1 to , a wiersz 2 to . Oba są wielokrotnościami wiersza 3.
Dlaczego?Gdy jeden wiersz jest wielokrotnością drugiego, można go wyzerować jedną operacją. To skraca całe zadanie do jednej linijki.
- Wyzeruj wiersze 1 i 2
Od wiersza 1 odejmujesz 3 razy wiersz 3, a od wiersza 2 — 2 razy wiersz 3.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 3 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 3 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 3 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?To operacja „dodaj wielokrotność innego wiersza” (z liczbą ujemną). Według własności 1 nie zmienia wyznacznika, więc wyznacznik nowej macierzy jest równy wyznacznikowi .
- Odczytaj wyznacznik
W nowej macierzy wiersze 1 i 2 to same zera. Według własności 2 wyznacznik takiej macierzy to 0. Zatem — macierz jest osobliwa.
Inny sposóbReguła Sarrusa: każdy z sześciu składników to (jedna liczba z każdego wiersza).
Wyznacznik z parametrem
Przypomnienie ze slajdów: macierz, której wyznacznik jest równy 0, to macierz osobliwa. Polecenie z parametrem sprawdza właśnie tę definicję. Różnica jest jedna: w macierzy stoi litera, więc wyznacznik wychodzi wyrażeniem z literą, a nie liczbą.
Kiedy macierz jest osobliwa?
wariant polecenia — przykład własny- Liczymy wyznacznik z literą , bo „osobliwa” znaczy „wyznacznik równy 0”.
- Rozwiązujemy równanie .
- Zapisujemy odpowiedź dla obu pytań: kiedy osobliwa, a kiedy ma odwrotną.
Inna droga to rząd: macierz jest osobliwa, gdy jej rząd jest mniejszy niż 2. Z literą to jednak więcej pracy, dlatego liczymy wyznacznik.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Policz wyznacznik z parametrem
Wzór : główna przekątna minus druga przekątna.
Dlaczego?Litera zachowuje się jak zwykła liczba. Mnożysz przez nawias — każdy wyraz osobno: .
- Przyrównaj do zera i rozwiąż
- Zapisz odpowiedź
Macierz jest osobliwa dla lub . Dla pozostałych wyznacznik jest różny od zera, więc macierz ma odwrotną: , czyli dla każdej liczby rzeczywistej oprócz i .
Dlaczego?Sprawdzenie dla :
Kolumny są równe — zgadza się z regułą o proporcjonalnych kolumnach.
Macierz odwrotna
Odwrotnością liczby 5 jest , bo . Macierz odwrotna działa tak samo, tylko zamiast liczby 1 wychodzi macierz jednostkowa .
Macierz, która pomnożona przez daje . To nie jest — macierzy się nie dzieli.
Jak zapamiętać: , jak .
Na miejscu stoi dopełnienie algebraiczne elementu . Potrzebna w metodzie wyznacznikowej.
Jak zapamiętać: D jak „dopełnienia”.
We wzorach na macierz odwrotną dzielisz przez . Przez zero dzielić nie wolno, więc dla macierz odwrotna nie istnieje.
Macierz 2×2 — szybki wzór
Czytamy: A do minus pierwszej to jeden przez wyznacznik A razy macierz…
- liczby z głównej przekątnej zamieniają się miejscami (złote)
- dwie pozostałe liczby zostają na miejscu, ale zmieniają znak (różowe)
- na końcu każdą liczbę dzielisz przez wyznacznik
Tu , więc dzielenie niczego nie zmienia. Złote liczby (2 i 3) zamieniły się miejscami, różowe (1 i 5) zmieniły znak. Sprawdź, że wychodzi macierz jednostkowa — kliknij kratki wyniku:
Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 1, kolumna 2): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 1): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 2): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 2 z iloczyn
to sprawdzenie . Każda kratka liczy się jak zwykle: wiersz razy kolumna. Na przekątnej wychodzą jedynki, poza nią zera — czyli .
Gdy wyznacznik nie jest jedynką, pojawiają się ułamki. Tu :
Ułamki skracasz na końcu.
Metoda wyznacznikowa
Dla macierzy (i większych) używasz wzoru ze slajdu:
Czytamy: A do minus pierwszej to jeden przez wyznacznik A razy de transponowana
- wyznacznik — musi być różny od 0
- macierz dopełnień algebraicznych: na miejscu stoi
- ta sama macierz po transpozycji — wiersze zamienione na kolumny
Odwróć macierz metodą wyznacznikową
przykład z zajęć- Liczymy wyznacznik. Jeśli wyjdzie 0, macierzy nie da się odwrócić i dalej nie liczymy. Poza tym wyznacznik jest potrzebny we wzorze.
- Liczymy macierz dopełnień — dziewięć małych wyznaczników .
- Transponujemy , bo tak każe wzór.
- Dzielimy wszystko przez wyznacznik.
- Sprawdzamy , bo przy dziewięciu rachunkach łatwo o pomyłkę.
Inna droga: metoda operacji elementarnych (niżej). Na zajęciach tę samą macierz odwróciliśmy obiema metodami i wyszło to samo.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Policz wyznacznik (Sarrus)
To ta sama macierz co w przykładzie z regułą Sarrusa:
Dlaczego?, więc macierz odwrotna istnieje i możemy liczyć dalej.
- Policz macierz dopełnień D
Dla każdej liczby w : skreśl jej wiersz i kolumnę, policz wyznacznik czterech liczb, które zostały (minor), i pomnóż go przez znak z szachownicy ( albo ).
znaki+−+−+−+−+Skreślasz wiersz 1 i kolumnę 1. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów parzysta).
Skreślasz wiersz 1 i kolumnę 2. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów nieparzysta).
Skreślasz wiersz 1 i kolumnę 3. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów parzysta).
Skreślasz wiersz 2 i kolumnę 1. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów nieparzysta).
Skreślasz wiersz 2 i kolumnę 2. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów parzysta).
Skreślasz wiersz 2 i kolumnę 3. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów nieparzysta).
Skreślasz wiersz 3 i kolumnę 1. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów parzysta).
Skreślasz wiersz 3 i kolumnę 2. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów nieparzysta).
Skreślasz wiersz 3 i kolumnę 3. Zostają cztery liczby — to macierz 2×2, a jej wyznacznik to minor . Znak bierzesz z szachownicy: (suma numerów parzysta).
Stuknij dowolną liczbę w macierzy A albo kliknij „Policz D₁₁”.Jak czytać ten rysunek: kliknij liczbę w (albo „Policz”). Jej wiersz i kolumna się przekreślą, a cztery zielone kratki to minor. Złoty znak w szachownicy to . Gotowe dopełnienie pojawi się w macierzy na tym samym miejscu, na którym w stoi kliknięta liczba.
Wszystkie 9 dopełnień naraz
Dlaczego?Wzór potrzebuje dopełnienia każdego elementu. Na miejscu w stoi dopełnienie elementu — stąd kolejność.
Bo tak — umowaZnak to część definicji dopełnienia algebraicznego. Nie trzeba go liczyć — wystarczy szachownica z plusem w lewym górnym rogu.
- Transponuj D
- Wiersz 1 macierzy to . Te same liczby, w tej samej kolejności, wpisujesz w kolumnę 1 macierzy — z góry na dół.
- Wiersz 2 macierzy to . Te same liczby, w tej samej kolejności, wpisujesz w kolumnę 2 macierzy — z góry na dół.
- Wiersz 3 macierzy to . Te same liczby, w tej samej kolejności, wpisujesz w kolumnę 3 macierzy — z góry na dół.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 1 (to ). W stoi w wierszu 1 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 2 (to ). W stoi w wierszu 2 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 1 i kolumnie 3 (to ). W stoi w wierszu 3 i kolumnie 1 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 1 (to ). W stoi w wierszu 1 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 2 (to ). W stoi w wierszu 2 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 2 i kolumnie 3 (to ). W stoi w wierszu 3 i kolumnie 2 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 3 i kolumnie 1 (to ). W stoi w wierszu 1 i kolumnie 3 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 3 i kolumnie 2 (to ). W stoi w wierszu 2 i kolumnie 3 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
- Liczba stoi w w wierszu 3 i kolumnie 3 (to ). W stoi w wierszu 3 i kolumnie 3 — numery wiersza i kolumny zamieniają się miejscami.
Kliknij „Przepisz wiersz 1” albo stuknij dowolną liczbę w lewej macierzy.Jak czytać ten rysunek: wiersze stają się kolumnami — ten sam kolor, te same liczby, ta sama kolejność.
Bo tak — umowaWzór ma , a nie — tak wynika z rachunku, który stoi za wzorem. Zapamiętaj kolejność: najpierw liczysz , potem transponujesz.
- Podziel przez wyznacznik
. Każdą liczbę mnożysz przez (czyli dzielisz przez 3).
=Inny sposóbMożesz zostawić ułamek przed macierzą:
Obie postacie oznaczają to samo.
- Sprawdź: A · A⁻¹ = I3 × 3·3 × 3→wynik3 × 3
Środkowe liczby: 3 i 3 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 3 × 3.
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 1, kolumna 2): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 1, kolumna 3): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 3 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 3 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 1): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 2 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 2): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 2 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 3): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 3 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 2 z kolumna 3 z iloczyn Kratka (wiersz 3, kolumna 1): bierzesz wiersz 3 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 3 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 3, kolumna 2): bierzesz wiersz 3 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 3 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 3, kolumna 3): bierzesz wiersz 3 macierzy i kolumnę 3 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 3 z kolumna 3 z iloczyn
Stuknij dowolną kratkę ze znakiem zapytania albo kliknij „Policz kratkę”. Zobaczysz, który wiersz i którą kolumnę mnożymy.Jak czytać ten rysunek: kliknij kilka kratek. Na przekątnej mają wyjść jedynki, poza nią zera. Jeśli gdzieś wyjdzie co innego, szukaj błędu w dopełnieniu z tego wiersza albo kolumny.
Dlaczego?Z definicji . To najszybszy test, czy nigdzie nie ma pomyłki w znaku.
Metoda operacji elementarnych
Obok macierzy ustawiasz macierz jednostkową tego samego wymiaru i oddzielasz je kreską: . Potem operacjami na wierszach zamieniasz lewą połówkę w . Gdy się uda, po prawej stronie stoi :
W tej metodzie wolno używać wyłącznie operacji na wierszach — tak jest na slajdzie. Operacja na kolumnie zmienia tylko lewą połówkę. Prawa połówka jej nie „zapamięta”, więc na końcu nie stanie tam .
Odwróć macierz metodą operacji elementarnych
Zad. 1, str. 92–93, e)- Dopisujemy macierz jednostkową — po prawej stronie będzie powstawać .
- Zamieniamy wiersze 1 i 3, żeby w lewym górnym rogu stała jedynka. Unikamy w ten sposób ułamków na starcie.
- Zerujemy resztę kolumny 1.
- W kolumnie 2 robimy jedynkę na przekątnej i zera nad nią i pod nią.
- To samo w kolumnie 3.
- Odczytujemy z prawej strony i sprawdzamy jedną kratkę.
Inna droga: metoda wyznacznikowa (wyżej). Da ten sam wynik.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Ustaw [A | I]Dlaczego?
Każda operacja działa na obu połówkach naraz. Kiedy lewa połówka zamieni się w , prawa „zapamięta” wszystkie wykonane operacje — i to jest właśnie .
- Zamień wiersze 1 i 3
wiersze, które zamieniasz miejscami
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemZamiana wierszy: liczby zostają te same, zmienia się tylko kolejność wierszy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zamieniasz miejscami wiersze 1 i 3.
- Wiersze 1 i 3 zamieniają się miejscami. Liczby w nich zostają te same — zmienia się tylko kolejność wierszy.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?W wierszu 3 na początku stoi 1. Gdy przeniesiesz go na górę, zera w kolumnie 1 zrobisz, dodając całkowite wielokrotności wiersza 1. Gdyby na górze zostało 2, trzeba by od razu dzielić przez 2 i pojawiłyby się ułamki.
Inny sposóbMożna zacząć od . Wynik będzie ten sam, tylko rachunki od początku idą na ułamkach.
- Wyzeruj kolumnę 1 pod jedynką
W wierszu 2 stoi . Żeby dostać 0, dodajesz 2 razy wiersz 1: . W wierszu 3 stoi 2, więc odejmujesz 2 razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: . Stoisz na i idziesz o w górę: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Stoisz na i idziesz o w górę. Do zera potrzebujesz , zostaje jeszcze — wynik: .
- Kolumna 4 (za kreską): .
- Kolumna 5 (za kreską): .
- Kolumna 6 (za kreską): .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4 (za kreską): .
- Kolumna 5 (za kreską): .
- Kolumna 6 (za kreską): . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Mnożnik to zerowana liczba z przeciwnym znakiem, bo w wierszu 1 w tej kolumnie stoi 1. Wiersz 1 tylko pomaga — przepisujesz go bez zmian.
- Kolumna 2: jedynka i zera
Na przekątnej w kolumnie 2 (wiersz 2) stoi 3. Mnożysz wiersz 2 przez — powstanie 1. W wierszu 1 nad nią stoi 1, więc odejmujesz wiersza 2: . W wierszu 3 stoi 3, więc odejmujesz cały wiersz 2: .
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 3 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Mnożysz wiersz 2 przez — cel: jedynka w kolumnie 2 (teraz stoi tam ). 3) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 2 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 2 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Mnożenie przez ułamek z jedynką w liczniku to dzielenie przez jego mianownik. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4 (za kreską): .
- Kolumna 5 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Kolumna 6 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Mnożenie przez to dzielenie przez : . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Kolumna 4 (za kreską): . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 5 (za kreską): . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Kolumna 6 (za kreską): . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Kolumna 4 (za kreską): .
- Kolumna 5 (za kreską): . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Kolumna 6 (za kreską): . Jesteś już poniżej zera i schodzisz jeszcze niżej: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej.
Bo tak — umowaTak zapisano to na zajęciach: trzy operacje w jednym kroku, każda liczona na wierszach sprzed kroku. Dlatego od wiersza 1 odejmujemy „starego” wiersza 2 — tego, w którym stoi 3. Możesz też robić je po kolei: najpierw , a potem zerować nową jedynką. Wynik będzie ten sam.
- Kolumna 3: jedynka i zera
Na przekątnej w kolumnie 3 stoi . Mnożysz wiersz 3 przez — powstanie 1. W wierszu 1 nad nią stoi 2, więc dodajesz cały wiersz 3: . W wierszu 2 stoi 1, więc dodajesz wiersza 3: .
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 3 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 3 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 3 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 2 — teraz stoi tam . 3) Mnożysz wiersz 3 przez — cel: jedynka w kolumnie 3 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 3. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Dodać liczbę ujemną to tak samo, jak ją odjąć: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 4 (za kreską): .
- Kolumna 5 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Kolumna 6 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Mnożenie przez ułamek z jedynką w liczniku to dzielenie przez jego mianownik. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Dodać liczbę ujemną to tak samo, jak ją odjąć: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 4 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Kolumna 5 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Kolumna 6 (za kreską): . Sprowadzasz ułamki do wspólnego mianownika : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez i zmiana znaku: , a po zmianie znaku . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 4 (za kreską): . Mnożenie przez to dzielenie przez i zmiana znaku: , a po zmianie znaku .
- Kolumna 5 (za kreską): . Mnożenie przez to dzielenie przez i zmiana znaku: , a po zmianie znaku .
- Kolumna 6 (za kreską): . Mnożenie przez to dzielenie przez i zmiana znaku: , a po zmianie znaku .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej.
Dlaczego?Lewa połówka to już . Każda kolumna ma jedynkę na przekątnej i zera poza nią, więc kończymy.
- Odczytaj A⁻¹ i sprawdź
Sprawdzenie pierwszej kratki (ma wyjść 1):
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. 3. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Dlaczego?Jedna kratka sprawdza tylko pierwszą kolumnę . Jeśli masz czas, sprawdź też i — mają wyjść zera.
Równanie macierzowe (dodatkowo)
Tego na slajdach nie ma — to dodatek. Polecenie „wyznacz macierz z równania ” często pojawia się w zbiorach zadań. Jeśli prowadzący go nie robi, a czasu przed kolokwium jest mało, tę część możesz pominąć.
Macierzy nie dzielimy. Zamiast tego mnożymy przez .
Rozwiąż równanie A · X = B
wariant spoza slajdów — przykład własny- Przekształcamy równanie tak, żeby zostało samo: mnożymy obie strony przez z lewej strony, bo tam stoi .
- Liczymy (wzór ).
- Mnożymy .
Tak się to po prostu robi: dzielenie macierzy nie istnieje, a mnożenie przez działa jak dzielenie.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Wyznacz X ze wzoru
Mnożysz obie strony równania przez z lewej strony:
Dlaczego?, a — jak mnożenie liczby przez 1.
Dlaczego z lewej?Mnożenie macierzy nie jest przemienne, więc strona ma znaczenie. dopisujesz z tej strony, po której stoi — tylko wtedy staną obok siebie i dadzą . W macierz stoi z lewej, więc . W równaniu byłoby odwrotnie: .
- Policz A⁻¹
. Zamieniasz 2 i 3 miejscami, a 1 i 5 dostają minus:
- Pomnóż A⁻¹ · B2 × 2·2 × 2→wynik2 × 2
Środkowe liczby: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wynik ma wymiar z liczb zewnętrznych: 2 × 2.
Kratka (wiersz 1, kolumna 1): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 1, kolumna 2): bierzesz wiersz 1 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 1 z kolumna 2 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 1): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 1 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 1 z iloczyn Kratka (wiersz 2, kolumna 2): bierzesz wiersz 2 macierzy i kolumnę 2 macierzy . Mnożysz liczby parami — pierwszą z pierwszą, drugą z drugą… — i dodajesz iloczyny.
1. 2. wiersz 2 z kolumna 2 z iloczyn
Stuknij dowolną kratkę ze znakiem zapytania albo kliknij „Policz kratkę”. Zobaczysz, który wiersz i którą kolumnę mnożymy.Jak czytać ten rysunek: każda kratka to wiersz razy kolumna .
Wynik:
Dlaczego?Sprawdzenie: ma dać . Na przykład pierwsza kratka: — zgadza się z .
Rząd macierzy
Liniowa niezależność
Każdy wiersz macierzy — i każdą kolumnę — możesz traktować jak wektor, czyli listę liczb. Wektory są liniowo zależne, gdy któryś da się złożyć z pozostałych: pomnożyć je przez jakieś liczby i dodać. Przykład ze slajdu: , , .
Suma to dokładnie . Trzeci wektor nie wnosi nic nowego, więc te trzy wektory są liniowo zależne.
Największa liczba liniowo niezależnych wierszy (kolumn). Nigdy nie przekracza liczby wierszy ani liczby kolumn.
Jak zapamiętać: r jak „rząd” — ile wierszy naprawdę się liczy.
Jak wyznaczyć rząd — postać bazowa
Rząd liczysz operacjami elementarnymi. Sprowadzasz macierz do postaci bazowej: robisz w niej jak najwięcej kolumn macierzy jednostkowej — kolumn z jedną jedynką i samymi zerami. Rząd to stopień macierzy jednostkowej, która powstała. Liczysz takie kolumny, ale każda musi mieć jedynkę w innym wierszu.
Wyznacz rząd macierzy
Zad. 1, str. 83, e)- Kolumna 1: w lewym górnym rogu już stoi 1, więc tylko zerujemy liczby pod nią.
- Kolumna 2: robimy jedynkę w wierszu 2 i zero nad nią.
- Kolumna 3: jedynka w wierszu 3 i zera nad nią.
- Liczymy kolumny jednostkowe — to rząd.
Tak się to po prostu robi: rząd z postaci bazowej to metoda z zajęć. Kolejność operacji może być inna — rząd zawsze wyjdzie ten sam.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Kolumna 1: zera pod jedynką
W wierszu 2 stoi 1 — odejmujesz wiersz 1: . W wierszu 3 stoi 6 — odejmujesz 6 razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 1. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Jedynka na górze i zera pod nią to pierwsza kolumna macierzy jednostkowej: .
- Kolumna 2: jedynka i zero nad nią
W wierszu 2, kolumnie 2 stoi . Mnożysz wiersz 2 przez — powstaje jedynka. W wierszu 1 nad nią stoi 2, więc dodajesz 2 razy wiersz 2: . W wierszu 3 już jest 0.
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Mnożysz wiersz 2 przez — cel: jedynka w kolumnie 2 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 2 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus razy plus daje minus. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . Dodać liczbę ujemną to tak samo, jak ją odjąć: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Mnożenie przez zmienia tylko znak. To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez zmienia tylko znak.
- Kolumna 4: . Mnożenie przez zmienia tylko znak.
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 3 przepisujesz bez zmian.
Bo tak — umowaObie operacje liczysz na wierszach sprzed kroku. Dlatego do wiersza 1 dodajesz 2 razy „stary” wiersz 2 — ten z w kolumnie 2.
- Kolumna 3: jedynka i zera nad nią
W wierszu 3, kolumnie 3 stoi 2 — mnożysz wiersz 3 przez . W wierszu 1 stoi 4 — odejmujesz 2 razy (stary) wiersz 3: . W wierszu 2 stoi — dodajesz starego wiersza 3: .
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 3 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 3 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 3 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 2 — teraz stoi tam . 3) Mnożysz wiersz 3 przez — cel: jedynka w kolumnie 3 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 4: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Mnożenie przez ułamek z jedynką w liczniku to dzielenie przez jego mianownik. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Stoisz na i idziesz o w górę: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 4: . Stoisz na i idziesz o w górę. Do zera potrzebujesz , zostaje jeszcze — wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez : . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 4: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej.
- Policz kolumny jednostkowe
Zielone kolumny to macierz jednostkowa stopnia 3. Zatem .
Dlaczego?Czwarta kolumna nie jest jednostkowa i nie musi być. Nie da się w niej zrobić nowej jedynki, bo każdy wiersz ma już swoją jedynkę w innej kolumnie.
SprawdzenieRząd nie może przekroczyć liczby wierszy ani liczby kolumn. Macierz ma 3 wiersze, więc 3 to największy możliwy rząd — i właśnie tyle wyszło.
Rząd, gdy pojawia się wiersz zer
przykład własny- Zerujemy kolumnę 1 pod jedynką — jak w każdym zadaniu na rząd.
- Szukamy jedynki w kolumnie 2. Gdy w wolnych wierszach są tam zera, przechodzimy do kolumny 3.
- Liczymy kolumny jednostkowe.
Tak się to po prostu robi — to ten sam przepis co w zadaniu wyżej.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Kolumna 1: zera pod jedynką
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Wiersz 2 minus 2 razy wiersz 1 i wiersz 3 minus 3 razy wiersz 1 — mnożnik to zerowana liczba (2 i 3) z przeciwnym znakiem.
- Kolumna 2 odpada — przejdź do kolumny 3
W kolumnie 2 w wierszach 2 i 3 stoją zera, więc nie zrobisz tam jedynki. Bierzesz kolumnę 3: w wierszu 2 stoi już 1. Zerujesz liczby nad nią i pod nią.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . To zero było celem tej operacji.
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . To zero było celem tej operacji.
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Wiersz 3 zamienił się w same zera, bo w wyjściowej macierzy był sumą wierszy 1 i 2: . Nie wnosił nic nowego. Jest już na dole, więc nie trzeba go przenosić.
- Policz kolumny jednostkowe
Kolumny 1 i 3 tworzą macierz jednostkową stopnia 2: .
Dlaczego?Kolumna 2 nie dostanie jedynki w nowym wierszu — w wierszach 2 i 3 ma zera, a wiersz 1 jest zajęty przez kolumnę 1.
Ściąga przed kolokwium
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.
Działania na macierzach
Policz iloczyn A · B
Wymiary: razy , więc wynik ma wymiar .
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Wiersz 1 macierzy razy kolumna 1 macierzy : .
- Wiersz 1 macierzy razy kolumna 2 macierzy : .
- Wiersz 2 macierzy razy kolumna 1 macierzy : .
- Wiersz 2 macierzy razy kolumna 2 macierzy : .
Policz 2A − Bᵀ
Najpierw transponuj , potem pomnóż przez 2 i odejmij.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Kratka (1, 1): . Liczba z na tym miejscu to z macierzy — transpozycja zamienia numer wiersza z numerem kolumny.
- Kratka (1, 2): . Liczba z na tym miejscu to z macierzy — transpozycja zamienia numer wiersza z numerem kolumny.
- Kratka (2, 1): . Liczba z na tym miejscu to z macierzy — transpozycja zamienia numer wiersza z numerem kolumny.
- Kratka (2, 2): . Liczba z na tym miejscu to z macierzy — transpozycja zamienia numer wiersza z numerem kolumny.
ma wymiar , a ma wymiar . Jaki wymiar ma ?
Dobrze.Nie tym razem. Liczby środkowe: 2 i 2 — równe, więc da się pomnożyć. Wymiar wyniku to liczby zewnętrzne: . Odpowiedź to liczby środkowe — częsta pomyłka.i mają wymiar . Które działanie jest wykonalne?
Dobrze.Nie tym razem. : razy — środkowe 3 i 3, wynik . : środkowe 3 i 2 — niewykonalne. : wymiary i są różne.ma wymiar . Jaki wymiar ma ?
Dobrze.Nie tym razem. Transpozycja zamienia wiersze na kolumny: 2 wiersze stają się 2 kolumnami, a 5 kolumn — 5 wierszami.Kratka iloczynu to:
Dobrze.Nie tym razem. Pierwszy indeks mówi, który wiersz , drugi — która kolumna . Mnożenia „kratka przez kratkę” w mnożeniu macierzy nie ma.Czy dla macierzy kwadratowych zawsze ?
Dobrze.Nie tym razem. Zobacz ramkę „A · B to nie B · A” w sekcji o mnożeniu: dla dwóch macierzy wyszło z liczbą 7 w lewym górnym rogu, a — z liczbą 1. Mnożenie macierzy nie jest przemienne.Ile iloczynów dodajesz, licząc jedną kratkę wyniku ?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz pierwszej macierzy ma 3 liczby (tyle, ile ma kolumn), więc są 3 pary i 3 iloczyny. Wynik ma kratek.
Wyznacznik
Policz wyznacznik:
Dobrze.Nie tym razem. . 26 to dodanie iloczynów zamiast odjęcia, a to odjęcie w złej kolejności (druga przekątna minus główna).Policz wyznacznik:
Dobrze.Nie tym razem. . 14 to (zły znak przy odejmowaniu), a 10 to (odwrócona kolejność).Policz wyznacznik regułą Sarrusa:
Dobrze.Nie tym razem. Przekątne w dół: . Przekątne w górę: . Wynik: . Odpowiedź 11 pomija przekątne w górę, a 16 je dodaje zamiast odejmować.Jak dopełnienie algebraiczne zależy od minora ?
Dobrze.Nie tym razem. , więc . Na szachownicy znaków wiersz 2 i kolumna 3 to minus. Ten znak zależy tylko od numerów wiersza i kolumny, a nie od liczby w kratce.. Zamieniasz miejscami dwa wiersze. Ile wynosi nowy wyznacznik?
Dobrze.Nie tym razem. Zamiana dwóch wierszy zmienia znak wyznacznika (własność 3).to macierz i . Ile wynosi ?
Dobrze.Nie tym razem. to każdy z trzech wierszy razy 2. Każde pomnożenie wiersza przez 2 podwaja wyznacznik (własność 4): . Odpowiedź 8 uwzględnia tylko jeden wiersz.W macierzy wiersz 3 jest taki sam jak wiersz 1. Wyznacznik:
Dobrze.Nie tym razem. Operacja nie zmienia wyznacznika i daje wiersz zer, a macierz z wierszem zer ma wyznacznik 0 (własności 1 i 2).Dla jakich ta macierz jest osobliwa?
Dobrze.Nie tym razem. , więc i lub . Dla wyznacznik to .Wyznacznik macierzy :
Dobrze.Nie tym razem. Wyznacznik liczymy tylko z macierzy kwadratowej.
Macierz odwrotna i równanie macierzowe
Odwróć macierz 2×2
Najpierw policz wyznacznik.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Kratka (1, 1): na głównej przekątnej liczby zamieniają się miejscami, więc bierzesz z przeciwnego rogu. Potem dzielisz przez : .
- Kratka (1, 2): poza przekątną zostaje ta sama liczba, ale ze zmienionym znakiem: . Potem dzielisz przez : .
- Kratka (2, 1): poza przekątną zostaje ta sama liczba, ale ze zmienionym znakiem: . Potem dzielisz przez : .
- Kratka (2, 2): na głównej przekątnej liczby zamieniają się miejscami, więc bierzesz z przeciwnego rogu. Potem dzielisz przez : .
Odwróć macierz 2×2 (z ułamkami)
Ułamek możesz wpisać jako ułamek zwykły albo dziesiętny (np. 1/2 albo 0,5).
Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Kratka (1, 1): na głównej przekątnej liczby zamieniają się miejscami, więc bierzesz z przeciwnego rogu. Potem dzielisz przez : .
- Kratka (1, 2): poza przekątną zostaje ta sama liczba, ale ze zmienionym znakiem: . Potem dzielisz przez : .
- Kratka (2, 1): poza przekątną zostaje ta sama liczba, ale ze zmienionym znakiem: . Potem dzielisz przez : .
- Kratka (2, 2): na głównej przekątnej liczby zamieniają się miejscami, więc bierzesz z przeciwnego rogu. Potem dzielisz przez : .
Policz macierz dopełnień D
Wpisz macierz dopełnień algebraicznych — jeszcze bez transponowania. Na miejscu stoi .
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- : skreślasz wiersz 1 i kolumnę 1. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 1 i kolumnę 2. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 1 i kolumnę 3. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 2 i kolumnę 1. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 2 i kolumnę 2. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 2 i kolumnę 3. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 3 i kolumnę 1. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 3 i kolumnę 2. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
- : skreślasz wiersz 3 i kolumnę 3. Zostają dwa wiersze: i , więc . Znak , więc .
. Co z macierzą odwrotną?
Dobrze.Nie tym razem. Macierz osobliwa nie ma odwrotnej — we wzorze trzeba by dzielić przez 0.Czy macierz ma macierz odwrotną?
Dobrze.Nie tym razem. Macierz odwrotna istnieje tylko dla macierzy kwadratowej (i tylko gdy jej wyznacznik nie jest zerem). Macierz nie ma nawet wyznacznika.W metodzie wyznacznikowej
Dobrze.Nie tym razem. Wzór ma transponowaną macierz dopełnień . Pominięcie transpozycji to najczęstszy błąd w tej metodzie.W metodzie operacji elementarnych wolno używać:
Dobrze.Nie tym razem. Przekształcasz w wyłącznie operacjami na wierszach. Na kolumnach — przy rzędzie, nie przy odwracaniu.Jak powstaje dla takiej macierzy ?
Dobrze.Nie tym razem. Liczby z głównej przekątnej (, ) zamieniają się miejscami, a pozostałe (, ) zmieniają znak. Na końcu wszystko dzielisz przez wyznacznik .Dodatkowo (spoza slajdów): równanie . Ile wynosi ?
Dobrze.Nie tym razem. stoi z prawej strony , więc mnożysz obie strony przez z prawej: , czyli . Macierzy nie dzielimy.Sprawdzasz wynik odwracania. Co ma wyjść z ?
Dobrze.Nie tym razem. To definicja macierzy odwrotnej: — jedynki na przekątnej, zera poza nią.
Operacje elementarne i rząd
Wykonaj operacje elementarne
Wykonaj w jednym kroku i . Wpisz całą macierz po tym kroku.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Wiersz 1 tylko pomaga — przepisujesz go bez zmian: .
- Wiersz 1 tylko pomaga — przepisujesz go bez zmian: .
- Wiersz 1 tylko pomaga — przepisujesz go bez zmian: .
- : .
- : .
- : .
- : .
- : .
- : .
Jaki rząd ma ta macierz?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz 2 to 2 razy wiersz 1. Po zostaje wiersz zer i jedna kolumna jednostkowa, więc rząd to 1.Macierz ma wymiar . Jaki może być jej największy rząd?
Dobrze.Nie tym razem. Rząd nie przekracza ani liczby wierszy, ani liczby kolumn: najwyżej .Postać bazowa wygląda tak. Jaki jest rząd?
Dobrze.Nie tym razem. Kolumny 1 i 2 tworzą macierz jednostkową stopnia 2. Trzeci wiersz to same zera, więc trzeciej jedynki nie będzie.Macierz ma wyznacznik różny od zera. Jej rząd:
Dobrze.Nie tym razem. Macierz kwadratowa z ma pełny rząd — tu 3.Jaki rząd ma ta macierz?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz 2 to 2 razy wiersz 1, więc da się go wyzerować. Wiersze 1 i 3 nie są proporcjonalne. Zostają dwa niezależne wiersze: rząd 2.Który ruch nie jest operacją elementarną?
Dobrze.Nie tym razem. Mnożyć wolno tylko przez liczbę różną od zera. Po pomnożeniu przez 0 wiersz zamienia się w zera i tego nie da się cofnąć.
Quiz z teorii
Macierze — 10 pytań
Wymiar oznacza, że macierz ma:
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw liczba wierszy, potem kolumn.Element stoi w:
Dobrze.Nie tym razem. Pierwszy indeks to wiersz, drugi — kolumna.Macierz jednostkowa to macierz:
Dobrze.Nie tym razem. Jedynki tylko na głównej przekątnej. W mnożeniu działa jak liczba 1: .Dwie macierze można dodać, gdy:
Dobrze.Nie tym razem. Dodajesz liczby z tych samych miejsc, więc obie macierze muszą mieć ten sam kształt. Drugi warunek dotyczy mnożenia.Iloczyn istnieje, gdy:
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz i kolumna muszą mieć tyle samo liczb, żeby połączyć je w pary.Wyznacznik liczymy dla macierzy:
Dobrze.Nie tym razem. Każda macierz kwadratowa ma wyznacznik. Dla i większych liczysz go rozwinięciem Laplace’a.Macierz osobliwa to macierz, której:
Dobrze.Nie tym razem. Osobliwa = . Taka macierz nie ma odwrotnej.Minor to:
Dobrze.Nie tym razem. Skreślasz wiersz i kolumnę elementu i liczysz wyznacznik tego, co zostało. Ze znakiem staje się dopełnieniem algebraicznym.Czy dodanie do wiersza wielokrotności innego wiersza zmienia wyznacznik?
Dobrze.Nie tym razem. To własność 1 — dzięki niej wolno robić zera przed liczeniem wyznacznika. Znak zmienia zamiana wierszy, a mnożenie wiersza przez mnoży wyznacznik przez .Rząd macierzy to:
Dobrze.Nie tym razem. Rząd mówi, ile wierszy zostaje, gdy odrzucisz te, które da się złożyć z pozostałych. Może być mniejszy niż liczba wierszy.