← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 5 z 13

Układy równań liniowych — macierz rozszerzona, postać bazowa, rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe

Układ równań to kilka warunków, które muszą być spełnione naraz — tyle a tyle godzin pracy, tyle a tyle materiału. Tu nauczysz się rozwiązywać układy jednym przepisem na macierzy, rozpoznawać, czy układ ma jedno rozwiązanie, żadnego, czy nieskończenie wiele, i wypisywać rozwiązania bazowe.

Czasok. 75 min
PotrzebujeszMacierze (moduł 4) — operacje elementarne i rząd. To, czego potrzebujesz, przypominamy na miejscu.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • zapisać układ równań jako macierz układu, wektor wyrazów wolnych i macierz rozszerzoną
  • sprowadzić macierz rozszerzoną do postaci bazowej operacjami na wierszach
  • rozpoznać układ oznaczony, nieoznaczony i sprzeczny
  • zapisać rozwiązanie ogólne układu nieoznaczonego z parametrem
  • wyznaczyć wszystkie rozwiązania bazowe

Po co ekonomiście układy równań?

Szwalnia szyje bluzy i kurtki. Bluza wymaga 1 godziny szycia i 2 metrów materiału, kurtka — 2 godzin i 3 metrów. W tym tygodniu jest 40 godzin pracy i 70 metrów materiału. Ile bluz i ile kurtek uszyć, żeby zużyć wszystko?

Oznacz liczbę bluz przez x1x_1, a kurtek przez x2x_2. Godziny i metry dają dwa warunki, które muszą zachodzić naraz:

{x1+2x2=402x1+3x2=70\begin{cases} x_1 + 2x_2 = 40 \\ 2x_1 + 3x_2 = 70 \end{cases}

To jest układ równań. Jego rozwiązanie to 20 bluz i 10 kurtek: 20+2⋅10=4020 + 2 \cdot 10 = 40 godzin i 2⋅20+3⋅10=702 \cdot 20 + 3 \cdot 10 = 70 metrów. W tym module policzysz to samodzielnie — jednym przepisem, który działa tak samo dla dwóch i dla dziesięciu niewiadomych.

Gdy szwalnia doda trzeci produkt, a godzin i materiału będzie tyle samo, rozwiązań układu zrobi się nieskończenie wiele. Wtedy szczególnie ciekawe są rozwiązania bazowe — rozwiązania, w których jeden z produktów ma zero. Te bez liczb ujemnych to plany, w których szyje się najwyżej dwa rodzaje produktów. Wrócą w programowaniu liniowym.

Co będzie na kolokwium

Z układów równań na kolokwium wraca pięć typów poleceń. Zwykle pojawiają się w jednym zadaniu, po kolei: zapisz, rozwiąż, rozpoznaj rodzaj, a dla układu nieoznaczonego wyznacz rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe.

  1. 1
    „Zapisz układ w postaci macierzowej”

    Liczby przy niewiadomych to macierz , prawe strony to wektor . Razem, rozdzielone kreską, dają macierz rozszerzoną .

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak na slajdach z tematu 5
  2. 2
    „Rozwiąż układ równań”

    Macierz rozszerzoną sprowadzasz operacjami na wierszach do postaci bazowej i odczytujesz z niej wynik.

  3. 3
    „Określ, czy układ jest oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny”

    Patrzysz na postać bazową: wiersz zer przed kreską i liczba różna od zera za kreską — sprzeczny; każda niewiadoma stoi w swoim równaniu sama (ma konkretną wartość) — oznaczony; inaczej — nieoznaczony.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak na slajdach z tematu 5
  4. 4
    „Wyznacz rozwiązanie ogólne”

    Niewiadome, których kolumny nie wchodzą do macierzy jednostkowej, zamieniasz na parametry i wyrażasz przez nie pozostałe.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 100, f)
  5. 5
    „Wyznacz rozwiązania bazowe”

    Wypisujesz zestawy po niewiadomych ( to rząd macierzy ), resztę niewiadomych zerujesz i liczysz te z zestawu.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 100, f)

Układ równań — pojęcia od podstaw

Równanie liniowe

Liniowe

  • 2x1+3x2−x3=72x_1 + 3x_2 - x_3 = 7
  • x1−4x2=0x_1 - 4x_2 = 0
  • x2=5x_2 = 5 — też liniowe, z jedną niewiadomą

Nieliniowe

  • x12+x2=3x_1^2 + x_2 = 3 — kwadrat
  • x1⋅x2=5x_1 \cdot x_2 = 5 — niewiadoma razy niewiadoma
  • 1x1=2\frac{1}{x_1} = 2 — niewiadoma w mianowniku
Niewiadome z numerami
czytamy: „iks jeden, iks dwa, iks trzy”

Zamiast piszemy jedną literę z numerem. Numer na dole to tylko nazwa — nie potęga i nie mnożenie. Na slajdach niewiadome nazywają się też zmiennymi.

Jak zapamiętać: numer na dole mówi „która z kolei”. Przy stu niewiadomych liter by zabrakło, numerów nie.

Klamra układu
czytamy: „układ równań”

Wszystkie równania w klamrze muszą być spełnione naraz, przez te same liczby.

Jak zapamiętać: klamra spina równania jak spinacz kartki — działają tylko razem.

Rozwiązanie układu

Para (20,10)(20, 10) ze szwalni spełnia oba równania: 20+2⋅10=4020 + 2 \cdot 10 = 40 i 2⋅20+3⋅10=702 \cdot 20 + 3 \cdot 10 = 70. To rozwiązanie.

Para (40,0)(40, 0) spełnia pierwsze równanie (40+0=4040 + 0 = 40), ale drugiego już nie: 2⋅40+3⋅0=802 \cdot 40 + 3 \cdot 0 = 80, a nie 70. To nie jest rozwiązanie układu — jedno równanie to za mało.

Trzy rodzaje układów

Najłatwiej to zobaczyć przy dwóch niewiadomych. Równanie z dwiema niewiadomymi, np. x1+2x2=3x_1 + 2x_2 = 3, to prosta na płaszczyźnie (o ile przy x1x_1 albo x2x_2 stoi liczba różna od zera). Rozwiązanie układu to punkt, który leży na obu prostych naraz.

oznaczony — jedno rozwiązanie

123451234x₁x₂(1, 2)

Proste przecinają się w jednym punkcie (1, 2). Tylko ta para liczb spełnia oba równania.

sprzeczny — brak rozwiązań

123451234x₁x₂

Proste są równoległe i nigdy się nie spotykają. Żaden punkt nie leży na obu naraz.

nieoznaczony — nieskończenie wiele

123451234x₁x₂

Drugie równanie to pierwsze razy 2 — to ta sama prosta. Każdy jej punkt spełnia oba równania.

Jak czytać ten rysunek:

w każdym okienku są dwa równania i ich proste: turkusowa to pierwsze równanie, złota — drugie. Rozwiązania to punkty wspólne obu prostych. Na pierwszym rysunku jest jeden taki punkt, na drugim żadnego, a na trzecim proste leżą jedna na drugiej i każdy punkt tej prostej jest wspólny.

Zapis macierzowy

Liczyć na samych równaniach jest niewygodnie: ciągle przepisujesz te same x1x_1, x2x_2, x3x_3. Dlatego układ zapisuje się w tabelce liczb — macierzy. Niewiadome znikają, a ich rolę przejmuje miejsce: kolumna = niewiadoma, wiersz = równanie.

Macierz układu
czytamy: „macierz A”

Liczby stojące przy niewiadomych. Wiersz to równanie , kolumna to niewiadoma .

Jak zapamiętać: A jak „ile czego” — współczynniki.

Wektor wyrazów wolnych
czytamy: „wektor b”

Liczby z prawych stron równań, w kolejności równań. Zapisuje się je jako kolumnę.

Jak zapamiętać: b stoi tam, gdzie kończy się równanie — po znaku =.

Macierz rozszerzona
czytamy: „macierz rozszerzona układu”

Macierz z dopisaną kolumną . Pionowa kreska stoi w miejscu znaku równości.

Jak zapamiętać: kreska = znak „=”. Przed nią lewe strony, za nią prawe.

Przykład ze slajdów. Kliknij dowolny składnik równania albo kratkę macierzy:

x₁x₂x₃b

Jak czytać ten rysunek:

układ równań i jego macierz rozszerzona. Nad kolumnami macierzy są nazwy niewiadomych, ostatnia kolumna (bb) to prawe strony. Kliknięcie podświetla na złoto parę „składnik — kratka” i mówi, skąd wzięła się liczba. Samo x1x_1 w drugim równaniu daje 1, a −x3-x_3 w pierwszym daje −1-1.

Macierz układu i wektor wyrazów wolnych osobno:

Zadanie · krok po kroku

Zapisz macierz rozszerzoną nieuporządkowanego układu

{x1+2x3=53x2−x1=1x2+x3−4=0\begin{cases} x_1 + 2x_3 = 5 \\ 3x_2 - x_1 = 1 \\ x_2 + x_3 - 4 = 0 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co
  1. Porządkujemy równania. W macierzy każda kolumna należy do jednej niewiadomej, więc niewiadome muszą stać w tej samej kolejności w każdym równaniu.
  2. Przepisujemy liczby do macierzy, razem z „niewidzialnymi” zerami.

Inaczej się nie da: macierz nie ma pustych kratek, więc za brakujące niewiadome trzeba jawnie wpisać zera.

  1. Uporządkuj równania
    • Równanie 1 nie ma x2x_2: x1+0x2+2x3=5x_1 + 0x_2 + 2x_3 = 5.
    • W równaniu 2 przestawiasz składniki: −x1+3x2+0x3=1-x_1 + 3x_2 + 0x_3 = 1.
    • W równaniu 3 przenosisz −4-4 na prawą stronę (ze zmianą znaku): 0x1+x2+x3=40x_1 + x_2 + x_3 = 4.
    Dlaczego?

    3x2−x13x_2 - x_1 to suma 3x2+(−x1)3x_2 + (-x_1). Składniki sumy wolno przestawiać, a minus jedzie razem z x1x_1: wychodzi −x1+3x2-x_1 + 3x_2. Liczba przeniesiona na drugą stronę równania zmienia znak — tak jak w każdym równaniu z liceum.

  2. Przepisz liczby do macierzy

    Każde równanie to jeden wiersz. Liczbę przy x1x_1 wpisujesz w kolumnie 1, przy x2x_2 — w kolumnie 2, przy x3x_3 — w kolumnie 3, a prawą stronę za kreską.

    x₁x₂x₃b

    Jak czytać ten rysunek:

    wyblakłe składniki 0x10x_1, 0x20x_2, 0x30x_3 to niewiadome, których w równaniu nie było — w macierzy stoją za nie zera. Kliknij je, a zobaczysz, do której kratki trafiają.

    Dlaczego?

    Kolumna mówi, przy której niewiadomej stała liczba. Dlatego zera za brakujące niewiadome muszą zostać — bez nich liczby przesunęłyby się do cudzych kolumn.

Postać bazowa — rozwiązujemy układ na macierzy

Rozwiązujemy układ na macierzy rozszerzonej. Upraszczamy ją operacjami elementarnymi na wierszach. Najpierw zobacz, do czego zmierzasz.

Dlaczego wolno zmieniać wiersze?

Wiersz macierzy to całe równanie. Każda z trzech operacji elementarnych to coś, co wolno zrobić z równaniami i co nie zmienia rozwiązań:

Na macierzyNa równaniach
zamiana dwóch wierszyzapisanie równań w innej kolejności
pomnożenie wiersza przez liczbę ≠0\neq 0pomnożenie obu stron równania przez tę liczbę
dodanie do wiersza wielokrotności innego wierszadodanie równań stronami (jak w metodzie przeciwnych współczynników)
Operacja na wierszu
czytamy: „nowy wiersz 2 to wiersz 2 minus dwa razy wiersz 1”

to wiersze macierzy. Prim (’) oznacza wiersz po zmianie. Zmienia się tylko wiersz z primem.

Jak zapamiętać: prim = „nowy”.

Zamiana wierszy
czytamy: „zamieniamy wiersz 1 z wierszem 2”

Wiersze zamieniają się miejscami. Liczby w nich zostają te same.

Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = zamiana.

Postać bazowa — nazwa z zajęć

Kształt, do którego zmierzasz, ma na zajęciach swoją nazwę:

Takie kolumny nazywamy krótko kolumnami jednostkowymi. W każdym wierszu liczy się tylko jedna — dwie jedynki w jednym wierszu nie dają dwóch kolumn macierzy jednostkowej.

Tak wygląda postać bazowa układu ze szwalni:

x₁x₂b
→

kolumny macierzy jednostkowej

Zero w kolumnie znaczy, że tej niewiadomej w danym równaniu nie ma. Kolumna jednostkowa zostawia więc swoją niewiadomą tylko w jednym równaniu. Gdy do macierzy jednostkowej wchodzą kolumny wszystkich niewiadomych, każda niewiadoma stoi w swoim równaniu sama — i wynik czytasz wprost.

Jak policzyć jedną operację — na kartce

Zapis w2′=w2−3w1w_2' = w_2 - 3w_1 czytasz: nowy wiersz 2 to stary wiersz 2 minus trzy razy wiersz 1. Liczysz go jak odejmowanie pisemne — na kartce, kolumna po kolumnie:

  1. Na górze zapisz wiersz, który zmieniasz (w2w_2).
  2. Pod nim zapisz wiersz pomocniczy pomnożony przez liczbę z operacji (3⋅w13 \cdot w_1). Każdą liczbę mnożysz osobno. Z lewej postaw znak operacji — tu minus.
  3. Pod linią licz kolumnami: liczba z góry minus liczba spod spodu. Jedna kolumna naraz.
  4. To, co wyszło pod linią, to nowy wiersz 2. Wstawiasz go do macierzy w miejsce starego. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.

Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”: liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotem, a przy trudniejszych rachunkach (wynik poniżej zera, ułamki) zobaczysz, jak je policzyć. Taki przycisk jest przy każdym kroku w zadaniach niżej.

wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

Rachunek na kartce

Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

Zadanie · krok po kroku

Rozwiąż układ ze szwalni

{x1+2x2=402x1+3x2=70\begin{cases} x_1 + 2x_2 = 40 \\ 2x_1 + 3x_2 = 70 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co

Cel: jedynki po skosie, zera dookoła — wtedy wynik stoi za kreską.

  1. Zapisujemy macierz rozszerzoną — na niej liczy się szybciej.
  2. Kolumna 1: w lewym górnym rogu już stoi 1, więc tylko zerujemy liczbę pod nią.
  3. Kolumna 2: robimy jedynkę w wierszu 2, potem zero nad nią.
  4. Odczytujemy wynik i sprawdzamy go w równaniach wyjściowych.

Przy każdym kroku zobaczysz, co ta sama operacja robi z równaniami. Rachunek każdej operacji możesz odtworzyć przyciskiem „▶ Zobacz krok po kroku”.

  1. Zapisz macierz rozszerzoną

    Liczby przy x1x_1 idą do kolumny 1, przy x2x_2 — do kolumny 2, a prawe strony — za kreskę.

    x₁x₂b
    Dlaczego?

    Na samych liczbach liczy się szybciej, a kolumna dalej mówi, której niewiadomej dotyczy liczba.

  2. Kolumna 1: zero pod jedynką

    W wierszu 2 pod jedynką stoi 2. Odejmujesz dwa razy wiersz 1: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Na równaniach: od drugiego równania odejmujesz dwa razy pierwsze. Zostaje równanie bez x1x_1:

    Dlaczego?

    Zero pod jedynką to niewiadoma x1x_1 usunięta z równania 2. W liczbie za kreską też odejmujesz: 70−2⋅40=−1070 - 2 \cdot 40 = -10 — prawa strona należy do tego samego równania.

  3. Kolumna 2: jedynka w wierszu 2

    W wierszu 2 stoi −1-1. Mnożysz wiersz przez −1-1 — zmieniasz znaki w całym wierszu.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.

    Dlaczego?

    Równanie −x2=−10-x_2 = -10 to to samo co x2=10x_2 = 10. Mnożenie obu stron przez −1-1 nie zmienia rozwiązania.

  4. Kolumna 2: zero nad jedynką

    Nad jedynką stoi 2. Odejmujesz dwa razy wiersz 2.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zero nad jedynką usuwa x2x_2 z równania 1. Kolumny obu niewiadomych tworzą teraz macierz jednostkową — to postać bazowa.

  5. Odczytaj wynik i sprawdź

    x1=20x_1 = 20, x2=10x_2 = 10: 20 bluz i 10 kurtek. Sprawdzenie w równaniach wyjściowych:

    Oba wyniki zgadzają się z prawymi stronami (40 i 70).

    Dlaczego?

    Sprawdzasz w równaniach wyjściowych, a nie w postaci bazowej. Błąd w rachunku przechodzi do postaci bazowej i tam go nie zauważysz.

Ten sam przepis przy trzech niewiadomych — tylko więcej kolumn:

Zadanie · krok po kroku

Rozwiąż układ trzech równań

{x1+x2+x3=62x1+3x2+x3=11x1+2x2+3x3=14\begin{cases} x_1 + x_2 + x_3 = 6 \\ 2x_1 + 3x_2 + x_3 = 11 \\ x_1 + 2x_2 + 3x_3 = 14 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co

Cel: jedynki po skosie w trzech kolumnach, zera dookoła.

  1. Kolumna 1: jedynka już stoi w wierszu 1, zerujemy liczby pod nią.
  2. Kolumna 2: jedynka w wierszu 2 już jest po kroku 1, zerujemy liczby nad nią i pod nią.
  3. Kolumna 3: robimy jedynkę w wierszu 3, a potem zera nad nią.
  4. Odczytujemy wynik i sprawdzamy go.

Kolejność kolumn od lewej do prawej to po prostu najwygodniejsza droga. Inna kolejność też da ten sam wynik, ale łatwiej wtedy zepsuć zrobione już zera.

  1. Kolumna 1: zera pod jedynką

    W wierszu 2 stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1. W wierszu 3 stoi 1 — odejmujesz wiersz 1.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zera pod jedynką usuwają x1x_1 z równań 2 i 3. Obie operacje używają wiersza 1, którego nie zmieniasz, więc można je zrobić w jednym kroku.

  2. Kolumna 2: zera nad i pod jedynką

    W wierszu 2 jest już jedynka. Nad nią stoi 1, pod nią też 1 — w obu wierszach odejmujesz wiersz 2.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Jedynka w wierszu 2 pojawiła się po kroku 1 sama — nie trzeba jej robić. Zera nad nią i pod nią usuwają x2x_2 z równań 1 i 3.

  3. Kolumna 3: jedynka w wierszu 3

    W wierszu 3 stoi 3. Mnożysz wiersz przez 13\frac{1}{3}, czyli dzielisz go przez 3.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.

    Dlaczego?

    Wiersz 3 to równanie 3x3=93x_3 = 9. Po podzieleniu obu stron przez 3 wychodzi x3=3x_3 = 3 — rozwiązanie się nie zmienia.

  4. Kolumna 3: zera nad jedynką

    Nad jedynką stoją 2 i −1-1. Od wiersza 1 odejmujesz dwa razy wiersz 3, do wiersza 2 dodajesz wiersz 3.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Obie operacje używają tej samej gotowej jedynki z wiersza 3, więc można je zrobić w jednym kroku. Wiersz 3 przepisujesz bez zmian.

  5. Odczytaj wynik i sprawdź

    x1=1x_1 = 1, x2=2x_2 = 2, x3=3x_3 = 3 — układ ma jedno rozwiązanie. Sprawdzenie:

    Dlaczego?

    Przed kreską stoi cała macierz jednostkowa, więc każdy wiersz to równanie z jedną niewiadomą: x1=1x_1 = 1, x2=2x_2 = 2, x3=3x_3 = 3.

Oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny?

Rodzaj układu odczytujesz z postaci bazowej. Każdy wiersz zamień w myślach z powrotem na równanie. Te równania to zredukowana postać układu (tak nazywają ją slajdy).

Sprzeczny. Wiersz z samymi zerami przed kreską i liczbą różną od zera za kreską. Weź układ x1+2x2=3x_1 + 2x_2 = 3, 2x1+4x2=122x_1 + 4x_2 = 12. Pod jedynką stoi 2, więc odejmujesz dwa razy wiersz 1:

wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

Rachunek na kartce

Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

Drugi wiersz zamieniasz z powrotem na równanie:

x₁x₂b
→

wiersz sprzeczny: przed kreską same zera, za kreską liczba różna od zera

Zero razy dowolna liczba to zero, więc lewa strona to zawsze 0 — cokolwiek wstawisz za x1x_1 i x2x_2. Równość 0=60 = 6 jest fałszywa, więc żadna para liczb nie spełnia układu. Na rysunku z prostymi to dwie proste równoległe.

Oznaczony. Każda niewiadoma ma konkretną wartość: stoi w swoim równaniu sama, jak w obu zadaniach wyżej. Na macierzy widać to tak: kolumny wszystkich niewiadomych tworzą macierz jednostkową.

x₁x₂x₃b
→

kolumny macierzy jednostkowej

Nieoznaczony. Sprzecznego wiersza nie ma, ale któraś niewiadoma nie ma konkretnej wartości: w którymś równaniu stoją co najmniej dwie niewiadome. Na macierzy: kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Na przykład układ ze slajdów po operacjach (cały rachunek — w następnej sekcji):

x₁x₂x₃b
→

kolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem

W obu równaniach jest x3x_3. Za x3x_3 możesz wstawić dowolną liczbę i z każdą wyjdzie inne rozwiązanie.

Rozwiązanie ogólne układu nieoznaczonego

Układ nieoznaczony ma nieskończenie wiele rozwiązań. Nie wypiszesz ich po kolei — zapisujesz je wszystkie naraz jednym wzorem. Pomaga w tym parametr.

Parametr
czytamy: „a należy do zbioru liczb rzeczywistych”

to dowolna liczba. Wstawiasz różne i dostajesz różne rozwiązania układu.

Jak zapamiętać: parametr to „pokrętło”: kręcisz nim i przesuwasz się po wszystkich rozwiązaniach.

Zadanie · krok po kroku

Rozwiąż układ ze slajdów

układ z przykładu na slajdach
{2x1+3x2−x3=7x1+x2+2x3=5\begin{cases} 2x_1 + 3x_2 - x_3 = 7 \\ x_1 + x_2 + 2x_3 = 5 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tyle jedynek po skosie, ile się da. Równania są dwa, więc jedynki będą najwyżej dwie — trzecia niewiadoma zostanie parametrem.

  1. Zamieniamy wiersze, żeby w lewym górnym rogu stała jedynka.
  2. Zerujemy liczbę pod tą jedynką.
  3. W kolumnie 2 jedynka już stoi, więc zerujemy liczbę nad nią.
  4. Kolumna 3 zostaje bez jedynki — wolnych wierszy już nie ma. x3x_3 staje się parametrem i zapisujemy rozwiązanie ogólne.
  5. Sprawdzamy dla dwóch wartości parametru.
  1. Jedynka w lewym górnym rogu

    W wierszu 2 na początku stoi 1. Zamieniasz wiersze miejscami.

    wiersze, które zamieniasz miejscami

    Rachunek na kartce

    Zamiana wierszy: liczby zostają te same, zmienia się tylko kolejność wierszy.

    Inny sposób

    Można też pomnożyć wiersz 1 przez 12\frac{1}{2}. Jedynka też by wyszła, ale razem z ułamkami: 32\frac{3}{2}, −12-\frac{1}{2}, 72\frac{7}{2}. Zamiana jest wygodniejsza, bo w wierszu 2 jedynka już stoi.

  2. Zero pod jedynką

    Pod jedynką stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zero pod jedynką usuwa x1x_1 z równania 2. Przy okazji w wierszu 2, w kolumnie 2, wyszła jedynka — w następnym kroku nie trzeba jej robić.

  3. Zero nad jedynką w kolumnie 2

    Nad jedynką w kolumnie 2 stoi 1 — odejmujesz wiersz 2.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zero nad jedynką usuwa x2x_2 z równania 1. Teraz x1x_1 jest tylko w równaniu 1, a x2x_2 — tylko w równaniu 2.

    Postać bazowa jest gotowa. Wolnych wierszy już nie ma, więc kolumna 3 zostaje bez jedynki:

    x₁x₂x₃b
    →

    kolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem

  4. Odczytaj rozwiązanie ogólne

    Kolumna x3x_3 nie wchodzi do macierzy jednostkowej, więc x3x_3 zostaje parametrem: x3=ax_3 = a. Teraz każdy wiersz po kolei zamieniasz na równanie:

    Parametr: — kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za wolno wstawić dowolną liczbę.

    Wiersz 1

    1. Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. to zero — znika; zapisujesz krócej: .
    3. Za wstawiasz .
    4. Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .

    Wiersz 2

    1. Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. to zero — znika; zapisujesz krócej: .
    3. Za wstawiasz .
    4. Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
    Rozwiązanie ogólne:
    Bo tak — umowa

    Parametrem robisz niewiadomą, której kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Tak się to robi na zajęciach. Wtedy w każdym równaniu zostaje jedna niewiadoma z macierzy jednostkowej, a reszta składników zawiera tylko parametr — wystarczy przenieść je na prawą stronę.

  5. Sprawdź dla dwóch wartości a

    Za aa wstawiasz najpierw 0, potem 1. Każdy wzór liczysz osobno.

    Dla a=0a = 0:

    Dla a=1a = 1:

    Obie trójki wstawiasz do równań wyjściowych:

    Wyniki zgadzają się z prawymi stronami (7 i 5), więc obie trójki spełniają układ. Każde inne aa też da rozwiązanie — stąd „nieskończenie wiele”.

Zadanie · krok po kroku

Układ z dwoma parametrami

Wyznacz rozwiązanie ogólne układu:

{x1−x2+2x3−x4=12x1−2x2+5x3+x4=4\begin{cases} x_1 - x_2 + 2x_3 - x_4 = 1 \\ 2x_1 - 2x_2 + 5x_3 + x_4 = 4 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tyle jedynek po skosie, ile się da. Równania są dwa, więc jedynki będą najwyżej dwie, a niewiadome są cztery — dwie zostaną parametrami.

  1. Kolumna 1: jedynka już stoi, zerujemy liczbę pod nią.
  2. Kolumna 2: sprawdzamy, czy da się zrobić jedynkę. Tu się nie da, więc idziemy dalej.
  3. Kolumna 3: jedynka pojawi się sama, zerujemy liczbę nad nią.
  4. Odczytujemy rozwiązanie ogólne z dwoma parametrami i sprawdzamy je.
  1. Zapisz macierz rozszerzoną

    Cztery niewiadome to cztery kolumny przed kreską. Prawe strony idą za kreskę.

    x₁x₂x₃x₄b
  2. Kolumna 1: zero pod jedynką

    W wierszu 1 na początku już stoi 1. Pod nią, w wierszu 2, stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zero pod jedynką usuwa x1x_1 z równania 2. Przy okazji zero wyszło też w kolumnie 2: −2−(−2)=0-2 - (-2) = 0.

  3. Kolumna 2: tu jedynki nie zrobisz

    Wiersz 1 ma już swoją jedynkę (z kolumny 1). Wolny został tylko wiersz 2, a w nim w kolumnie 2 stoi 0:

    x₁x₂x₃x₄b

    tu potrzebna byłaby jedynka, a stoi 0

    Z zera jedynki nie zrobisz — zero razy dowolna liczba to wciąż zero. Kolumnę 2 zostawiasz bez jedynki i przechodzisz do kolumny 3.

    Dlaczego?

    Tak mówi przepis: gdy w wolnych wierszach kolumny są same zera, przechodzisz do kolejnej kolumny. Niewiadoma x2x_2 nie dostanie jedynki, więc będzie parametrem.

  4. Kolumna 3: zero nad jedynką

    W wierszu 2, w kolumnie 3, już stoi 1 — jedynki nie trzeba robić. Nad nią, w wierszu 1, stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 2: 2−2⋅1=02 - 2 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Zero nad jedynką usuwa x3x_3 z równania 1. Teraz oba wiersze mają swoje jedynki (z kolumn 1 i 3). Wolnych wierszy już nie ma, więc kolumna 4 zostaje bez jedynki — to koniec operacji.

  5. Które niewiadome będą parametrami
    x₁x₂x₃x₄b
    →

    kolumny macierzy jednostkowejkolumny poza nią — te niewiadome będą parametrami

    Macierz jednostkową tworzą kolumny x1x_1 i x3x_3 — nie muszą stać obok siebie. Poza nią zostały x2x_2 i x4x_4: to dwa parametry, x2=ax_2 = a i x4=cx_4 = c.

    Bo tak — umowa

    Parametry oznaczamy po kolei od lewej: aa, potem cc. Litery bb nie bierzemy, bo jest już zajęta przez wektor wyrazów wolnych.

  6. Odczytaj rozwiązanie ogólne

    Parametry: i — kolumny tych niewiadomych nie wchodzą do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za i za wolno wstawić dowolne liczby.

    Wiersz 1

    1. Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. to zero — znika; i zapisujesz krócej: i .
    3. Za i wstawiasz i .
    4. Składniki i przenosisz na prawą stronę — zmieniają znaki: i .

    Wiersz 2

    1. Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. i to zera — znikają; zapisujesz krócej: .
    3. Za wstawiasz .
    4. Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
    Rozwiązanie ogólne:
  7. Sprawdź — każdy parametr osobno

    Przy dwóch parametrach sprawdzasz trzy zestawy: najpierw oba zera, potem a=1a = 1, potem c=1c = 1.

    Dla (a,c)=(0,0)(a, c) = (0, 0):

    Dla (a,c)=(1,0)(a, c) = (1, 0):

    Dla (a,c)=(0,1)(a, c) = (0, 1):

    We wszystkich trzech zestawach wychodzą prawe strony 1 i 4.

    Dlaczego?

    Jedno sprawdzenie nie wystarczy: gdy c=0c = 0, błąd przy cc się nie ujawni. Dlatego każdy parametr dostaje osobno jedynkę.

Rozwiązania bazowe

Rozwiązanie ogólne zawiera nieskończenie wiele rozwiązań. Spośród nich wybiera się kilka szczególnych — takie, w których niewiadome spoza wybranego zestawu są zerami. Zerujesz tyle niewiadomych, ile jest parametrów.

Rząd macierzy układu
czytamy: „rząd A”

Stopień macierzy jednostkowej w postaci bazowej, czyli liczba kolumn jednostkowych (każda z jedynką w innym wierszu). Tyle niewiadomych liczy każda baza.

Jak zapamiętać: ile kolumn ma macierz jednostkowa, tyle niewiadomych w bazie.

Baza
czytamy: „be jeden”

Zestaw niewiadomych bazowych. Numer w nawiasie u góry to numer bazy, nie potęga.

Jak zapamiętać: B jak „baza”, nawias u góry = „która z kolei”.

Rozwiązanie bazowe
czytamy: „duże iks jeden”

Cały wektor wartości niewiadomych dla bazy — razem z zerami.

Jak zapamiętać: X z tym samym numerem co baza.

W szwalni z trzema produktami rozwiązanie bazowe to rozwiązanie, w którym jeden z produktów ma zero. Jeśli nie ma w nim liczb ujemnych, jest to plan, w którym szyjesz najwyżej dwa rodzaje produktów — tyle, ile masz zasobów (godziny i materiał).

Zadanie · krok po kroku

Rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe

Zad. 1, str. 100, f)

Rozwiąż układ. Jeśli jest nieoznaczony, wyznacz rozwiązanie ogólne i wszystkie rozwiązania bazowe.

{x1+2x2−7x3=103x1+8x2+5x3=6\begin{cases} x_1 + 2x_2 - 7x_3 = 10 \\ 3x_1 + 8x_2 + 5x_3 = 6 \end{cases}
Plan — co zrobimy i po co
  1. Sprowadzamy macierz rozszerzoną do postaci bazowej — dopiero z niej widać rodzaj układu.
  2. Odczytujemy rodzaj: dwa równania i trzy niewiadome, więc oznaczony nie będzie.
  3. Zapisujemy rozwiązanie ogólne z parametrem.
  4. Liczymy r(A)r(A) i wypisujemy zestawy zmiennych bazowych.
  5. Dla każdego zestawu liczymy rozwiązanie bazowe.

Rozwiązania bazowe liczymy z postaci bazowej, a nie z układu wyjściowego. Z wyjściowego też wyjdą, ale rachunek jest dłuższy.

  1. Postać bazowa

    Kolumna 1: w wierszu 2 pod jedynką stoi 3 — odejmujesz trzy razy wiersz 1: 3−3⋅1=03 - 3 \cdot 1 = 0.

    wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Kolumna 2: w wierszu 1 stoi 2 i w wierszu 2 też 2. Od wiersza 1 odejmujesz wiersz 2, a wiersz 2 dzielisz przez 2 — oba ruchy w jednym kroku.

    wiersz, który zmieniasz

    Rachunek na kartce

    Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.

    Dlaczego?

    Mnożnik przy zerowaniu to −22=−1-\frac{2}{2} = -1: zerowana liczba (2) podzielona przez liczbę w wierszu pomocniczym (też 2), z przeciwnym znakiem. Dlatego w1′=w1−w2w_1' = w_1 - w_2 — zero powstaje od razu, bez czekania na jedynkę. Obie operacje liczysz z wierszy sprzed kroku: w1′=w1−w2w_1' = w_1 - w_2 używa starego wiersza 2 (0,2,26∣−24)(0, 2, 26 \mid -24), a w2′=w2⋅12w_2' = w_2 \cdot \frac{1}{2} dzieli ten sam stary wiersz przez 2. Wolno tak, bo wiersz 1 nie jest używany do zmiany wiersza 2.

  2. Rodzaj układu
    x₁x₂x₃b
    →

    kolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem

    Sprzecznego wiersza nie ma. Macierz jednostkową tworzą kolumny x1x_1 i x2x_2, a kolumna x3x_3 do niej nie wchodzi. Układ jest nieoznaczony.

    Dlaczego?

    W obu równaniach stoją po dwie niewiadome, bo w każdym jest też x3x_3. Za x3x_3 możesz wstawić dowolną liczbę, a x1x_1 i x2x_2 dopasują się do niej — dlatego rozwiązań jest nieskończenie wiele.

  3. Rozwiązanie ogólne

    Kolumna x3x_3 nie wchodzi do macierzy jednostkowej, więc x3=ax_3 = a. Każdy wiersz po kolei zamieniasz na równanie:

    Parametr: — kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za wolno wstawić dowolną liczbę.

    Wiersz 1

    1. Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. to zero — znika; zapisujesz krócej: .
    3. Za wstawiasz .
    4. Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .

    Wiersz 2

    1. Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
    2. to zero — znika; zapisujesz krócej: .
    3. Za wstawiasz .
    4. Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
    Rozwiązanie ogólne:
    Sprawdzenie

    Dla a=0a = 0 (to będzie też pierwsze rozwiązanie bazowe):

    Dla a=1a = 1:

    W obu przypadkach wychodzą prawe strony 10 i 6.

  4. Rząd i zestawy zmiennych bazowych

    Kolumny jednostkowe są dwie, więc r(A)=2r(A) = 2 i każda baza liczy 2 niewiadome. Żadna niewiadoma nie stoi w równaniu sama (w obu wierszach są po dwie liczby różne od zera przed kreską), więc sprawdzasz wszystkie pary (kombinacje):

    {x1,x2},{x1,x3},{x2,x3}\{x_1, x_2\},\quad \{x_1, x_3\},\quad \{x_2, x_3\}
  5. Policz każde rozwiązanie bazowe
    x₁x₂x₃b

    Baza

    Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .

    1. z równania 1:
      ⟹
    2. z równania 2:
      ⟹

    Baza

    Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .

    1. z równania 2:
      ⟹⟹
    2. z równania 1:
      ⟹

    Baza

    Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .

    1. z równania 1:
      ⟹⟹
    2. z równania 2:
      ⟹

    Jak czytać ten rysunek:

    fioletowe kolumny to niewiadome z wybranego zestawu, wyblakłe — niewiadome, które dostają 0. Pod macierzą jest rachunek: najpierw równanie, w którym została jedna niewiadoma, potem drugie. Przełączaj zestawy przyciskami.

    Dlaczego?

    Zero z niebazowej zmiennej „gasi” jej składnik w równaniu. W B(1)B^{(1)} znika x3x_3, więc oba równania od razu dają wynik. W B(2)B^{(2)} znika x2x_2 i równanie 2 ma już tylko x3x_3 — od niego zaczynasz.

  6. Wynik

    Układ jest nieoznaczony. Rozwiązanie ogólne:

    Rozwiązania bazowe:

    Dlaczego?

    Polecenie pyta o trzy rzeczy: rodzaj układu, rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe. W odpowiedzi podajesz wszystkie trzy — samo „nieoznaczony” to za mało.

Ściąga przed kolokwium

ZapisAA — liczby przy niewiadomych, bb — prawe strony, [A∣b][A \mid b] — razem, z kreską w miejscu „=”. Brak niewiadomej = 0, samo xx = 1, −x-x = −1-1.
Cel operacjiPrzed kreską jedynki po skosie, zera dookoła — wtedy za kreską stoją wyniki. Gdy się nie da, układ jest nieoznaczony albo sprzeczny.
OperacjeTylko na wierszach. Zmieniasz cały wiersz, także liczbę za kreską. Na kartce: na górze wiersz, który zmieniasz, pod nim pomnożony wiersz pomocniczy, pod linią wynik — kolumna po kolumnie. Kilka operacji w kroku liczysz na wierszach sprzed kroku.
Postać bazowaPrzed kreską jak największa macierz jednostkowa: kolumny z jedną jedynką i zerami, jedynki w różnych wierszach. Kolumna po kolumnie: jedynka, potem zera.
SprzecznyWiersz z samymi zerami przed kreską i liczbą ≠0\neq 0 za kreską, np. 0=60 = 6. Wiersz z samych zer (także za kreską) skreślasz.
OznaczonyKażda niewiadoma stoi w swoim równaniu sama: kolumny wszystkich niewiadomych tworzą macierz jednostkową. Wynik czytasz wprost.
NieoznaczonyNiewiadome spoza macierzy jednostkowej → parametry aa, cc (a∈Ra \in \mathbb{R}). Przenosząc na prawo, zmieniasz znak.
Rozwiązania bazoweZestawy (kombinacje) po r(A)r(A) niewiadomych, z niewiadomymi, które stoją same. Reszta = 0. Wynik jako cały wektor X(k)X^{(k)}. Sprzeczność albo brak jednoznacznego wyniku = to nie baza.
SprawdzenieWynik podstawiasz do równań wyjściowych. Przy rozwiązaniu ogólnym — liczby dla a=0a = 0 i a=1a = 1, a przy dwóch parametrach np. dla (a,c)=(0,0)(a, c) = (0, 0), (1,0)(1, 0), (0,1)(0, 1).

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.

Zapis macierzowy

Wpisz macierz

Wpisz macierz rozszerzoną

Uważaj na brakujące niewiadome i na same xx bez liczby.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Wpisz macierz

Najpierw uporządkuj, potem wpisz

Niewiadome mają stać po lewej, w kolejności x1,x2,x3x_1, x_2, x_3.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Ćwiczenia · 3 zadania
  1. W równaniu do kolumny wpisujesz:

  2. Ile kolumn ma macierz rozszerzona układu 3 równań z 4 niewiadomymi?

  3. W równaniu brakuje . Co wpisujesz w kolumnie ?

Rozwiąż układ

Wpisz rozwiązanie

Rozwiąż układ dwóch równań

Policz na kartce, a potem wpisz wartości niewiadomych.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

x₁x₂
Wpisz rozwiązanie

Rozwiąż układ trzech równań

Wskazówka: po wyzerowaniu kolumny 1 w wierszu 3, w kolumnie 2, stoi gotowa jedynka — zamień wiersze 2 i 3.

Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

x₁x₂x₃
Ćwiczenia · 3 zadania
  1. Który ruch wolno zrobić na macierzy rozszerzonej układu?

  2. Po operacji zmienia się:

  3. Wyszło , dla układu , . Jak sprawdzić wynik?

Oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny?

Ćwiczenia · 7 zadań
  1. To postać bazowa macierzy rozszerzonej. Jaki to układ?

  2. Jaki to układ?

  3. Jaki to układ?

  4. Jaki to układ?

  5. Jaki to układ?

  6. Jaki to układ?

  7. Kolumna ma jedną jedynkę i zero. Jaki to układ?

Rozwiązanie ogólne

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. To postać bazowa. Rozwiązanie ogólne to:

  2. Która niewiadoma będzie parametrem?

  3. Ile wynosi w rozwiązaniu ogólnym tego układu?

  4. Macierz jednostkowa w postaci bazowej ma 2 kolumny, układ ma 5 niewiadomych i nie ma sprzecznego wiersza. Ile parametrów ma rozwiązanie ogólne?

  5. Rozwiązanie ogólne z parametrami i to:

Rozwiązania bazowe

Postać bazowa do dwóch kolejnych zadań:

x₁x₂x₃b
Wpisz rozwiązanie

Rozwiązanie bazowe dla bazy {x₁, x₃}

Baza {x1,x3}\{x_1, x_3\}: najpierw przyjmij x2=0x_2 = 0 (niewiadoma spoza bazy), potem policz pozostałe z równań powyżej.

Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

x₁x₂x₃
Wpisz rozwiązanie

Rozwiązanie bazowe dla bazy {x₂, x₃}

Baza {x2,x3}\{x_2, x_3\} — ten sam układ, inna baza.

Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

x₁x₂x₃
Ćwiczenia · 4 zadania
  1. Układ ma 3 niewiadome, , a żadna niewiadoma nie stoi w równaniu sama. Ile zestawów sprawdzasz?

  2. Układ ma 4 niewiadome, , żadna nie stoi sama. Ile zestawów sprawdzasz?

  3. W tej postaci bazowej stoi w równaniu sama. Które zestawy sprawdzasz?

  4. Baza dała , (układ ma 3 niewiadome). Jak zapisać rozwiązanie bazowe?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań

Układy równań — 10 pytań

  1. Układ oznaczony to układ, który ma:

  2. Macierz rozszerzona układu to:

  3. W postaci bazowej jest wiersz . Układ jest:

  4. Wiersz w postaci bazowej:

  5. Dlaczego operacje na wierszach nie zmieniają rozwiązań układu?

  6. Zapis , znaczy, że:

  7. Układ 2 równań z 3 niewiadomymi:

  8. Ile niewiadomych liczy baza?

  9. W rozwiązaniu bazowym niewiadome spoza bazy:

  10. Zestaw niewiadomych dał po wstawieniu zer równanie . Co to znaczy?

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.