Po co ekonomiście układy równań?
Szwalnia szyje bluzy i kurtki. Bluza wymaga 1 godziny szycia i 2 metrów materiału, kurtka — 2 godzin i 3 metrów. W tym tygodniu jest 40 godzin pracy i 70 metrów materiału. Ile bluz i ile kurtek uszyć, żeby zużyć wszystko?
Oznacz liczbę bluz przez , a kurtek przez . Godziny i metry dają dwa warunki, które muszą zachodzić naraz:
To jest układ równań. Jego rozwiązanie to 20 bluz i 10 kurtek: godzin i metrów. W tym module policzysz to samodzielnie — jednym przepisem, który działa tak samo dla dwóch i dla dziesięciu niewiadomych.
Gdy szwalnia doda trzeci produkt, a godzin i materiału będzie tyle samo, rozwiązań układu zrobi się nieskończenie wiele. Wtedy szczególnie ciekawe są rozwiązania bazowe — rozwiązania, w których jeden z produktów ma zero. Te bez liczb ujemnych to plany, w których szyje się najwyżej dwa rodzaje produktów. Wrócą w programowaniu liniowym.
Co będzie na kolokwium
Z układów równań na kolokwium wraca pięć typów poleceń. Zwykle pojawiają się w jednym zadaniu, po kolei: zapisz, rozwiąż, rozpoznaj rodzaj, a dla układu nieoznaczonego wyznacz rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe.
- 1„Zapisz układ w postaci macierzowej”
Liczby przy niewiadomych to macierz , prawe strony to wektor . Razem, rozdzielone kreską, dają macierz rozszerzoną .
- 2„Rozwiąż układ równań”
Macierz rozszerzoną sprowadzasz operacjami na wierszach do postaci bazowej i odczytujesz z niej wynik.
- 3„Określ, czy układ jest oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny”
Patrzysz na postać bazową: wiersz zer przed kreską i liczba różna od zera za kreską — sprzeczny; każda niewiadoma stoi w swoim równaniu sama (ma konkretną wartość) — oznaczony; inaczej — nieoznaczony.
- 4„Wyznacz rozwiązanie ogólne”
Niewiadome, których kolumny nie wchodzą do macierzy jednostkowej, zamieniasz na parametry i wyrażasz przez nie pozostałe.
- 5„Wyznacz rozwiązania bazowe”
Wypisujesz zestawy po niewiadomych ( to rząd macierzy ), resztę niewiadomych zerujesz i liczysz te z zestawu.
Układ równań — pojęcia od podstaw
Równanie liniowe
Liniowe
- — też liniowe, z jedną niewiadomą
Nieliniowe
- — kwadrat
- — niewiadoma razy niewiadoma
- — niewiadoma w mianowniku
Zamiast piszemy jedną literę z numerem. Numer na dole to tylko nazwa — nie potęga i nie mnożenie. Na slajdach niewiadome nazywają się też zmiennymi.
Jak zapamiętać: numer na dole mówi „która z kolei”. Przy stu niewiadomych liter by zabrakło, numerów nie.
Wszystkie równania w klamrze muszą być spełnione naraz, przez te same liczby.
Jak zapamiętać: klamra spina równania jak spinacz kartki — działają tylko razem.
Rozwiązanie układu
Para ze szwalni spełnia oba równania: i . To rozwiązanie.
Para spełnia pierwsze równanie (), ale drugiego już nie: , a nie 70. To nie jest rozwiązanie układu — jedno równanie to za mało.
Trzy rodzaje układów
Najłatwiej to zobaczyć przy dwóch niewiadomych. Równanie z dwiema niewiadomymi, np. , to prosta na płaszczyźnie (o ile przy albo stoi liczba różna od zera). Rozwiązanie układu to punkt, który leży na obu prostych naraz.
oznaczony — jedno rozwiązanie
Proste przecinają się w jednym punkcie (1, 2). Tylko ta para liczb spełnia oba równania.
sprzeczny — brak rozwiązań
Proste są równoległe i nigdy się nie spotykają. Żaden punkt nie leży na obu naraz.
nieoznaczony — nieskończenie wiele
Drugie równanie to pierwsze razy 2 — to ta sama prosta. Każdy jej punkt spełnia oba równania.
w każdym okienku są dwa równania i ich proste: turkusowa to pierwsze równanie, złota — drugie. Rozwiązania to punkty wspólne obu prostych. Na pierwszym rysunku jest jeden taki punkt, na drugim żadnego, a na trzecim proste leżą jedna na drugiej i każdy punkt tej prostej jest wspólny.
Zapis macierzowy
Liczyć na samych równaniach jest niewygodnie: ciągle przepisujesz te same , , . Dlatego układ zapisuje się w tabelce liczb — macierzy. Niewiadome znikają, a ich rolę przejmuje miejsce: kolumna = niewiadoma, wiersz = równanie.
Liczby stojące przy niewiadomych. Wiersz to równanie , kolumna to niewiadoma .
Jak zapamiętać: A jak „ile czego” — współczynniki.
Liczby z prawych stron równań, w kolejności równań. Zapisuje się je jako kolumnę.
Jak zapamiętać: b stoi tam, gdzie kończy się równanie — po znaku =.
Macierz z dopisaną kolumną . Pionowa kreska stoi w miejscu znaku równości.
Jak zapamiętać: kreska = znak „=”. Przed nią lewe strony, za nią prawe.
Przykład ze slajdów. Kliknij dowolny składnik równania albo kratkę macierzy:
- W równaniu 1 przy stoi . Wpisujesz (wiersz 1, kolumna 1).
- W równaniu 1 przy stoi . Wpisujesz (wiersz 1, kolumna 2).
- W równaniu 1 stoi , czyli . Wpisujesz −1 (wiersz 1, kolumna 3).
- Po prawej stronie równania 1 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do wiersza 1 w ostatniej kolumnie.
- W równaniu 2 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1 (wiersz 2, kolumna 1).
- W równaniu 2 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1 (wiersz 2, kolumna 2).
- W równaniu 2 przy stoi . Wpisujesz (wiersz 2, kolumna 3).
- Po prawej stronie równania 2 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do wiersza 2 w ostatniej kolumnie.
Stuknij dowolny składnik równania albo kratkę macierzy.
układ równań i jego macierz rozszerzona. Nad kolumnami macierzy są nazwy niewiadomych, ostatnia kolumna () to prawe strony. Kliknięcie podświetla na złoto parę „składnik — kratka” i mówi, skąd wzięła się liczba. Samo w drugim równaniu daje 1, a w pierwszym daje .
Macierz układu i wektor wyrazów wolnych osobno:
Zapisz macierz rozszerzoną nieuporządkowanego układu
- Porządkujemy równania. W macierzy każda kolumna należy do jednej niewiadomej, więc niewiadome muszą stać w tej samej kolejności w każdym równaniu.
- Przepisujemy liczby do macierzy, razem z „niewidzialnymi” zerami.
Inaczej się nie da: macierz nie ma pustych kratek, więc za brakujące niewiadome trzeba jawnie wpisać zera.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Uporządkuj równania
- Równanie 1 nie ma : .
- W równaniu 2 przestawiasz składniki: .
- W równaniu 3 przenosisz na prawą stronę (ze zmianą znaku): .
Dlaczego?to suma . Składniki sumy wolno przestawiać, a minus jedzie razem z : wychodzi . Liczba przeniesiona na drugą stronę równania zmienia znak — tak jak w każdym równaniu z liceum.
- Przepisz liczby do macierzy
Każde równanie to jeden wiersz. Liczbę przy wpisujesz w kolumnie 1, przy — w kolumnie 2, przy — w kolumnie 3, a prawą stronę za kreską.
x₁x₂x₃b- W równaniu 1 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1 (wiersz 1, kolumna 1).
- W równaniu 1 nie ma . To tak, jakby stało , więc w kratce (wiersz 1, kolumna 2) wpisujesz 0.
- W równaniu 1 przy stoi . Wpisujesz (wiersz 1, kolumna 3).
- Po prawej stronie równania 1 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do wiersza 1 w ostatniej kolumnie.
- W równaniu 2 stoi , czyli . Wpisujesz −1 (wiersz 2, kolumna 1).
- W równaniu 2 przy stoi . Wpisujesz (wiersz 2, kolumna 2).
- W równaniu 2 nie ma . To tak, jakby stało , więc w kratce (wiersz 2, kolumna 3) wpisujesz 0.
- Po prawej stronie równania 2 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do wiersza 2 w ostatniej kolumnie.
- W równaniu 3 nie ma . To tak, jakby stało , więc w kratce (wiersz 3, kolumna 1) wpisujesz 0.
- W równaniu 3 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1 (wiersz 3, kolumna 2).
- W równaniu 3 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1 (wiersz 3, kolumna 3).
- Po prawej stronie równania 3 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do wiersza 3 w ostatniej kolumnie.
Stuknij dowolny składnik równania albo kratkę macierzy.
Jak czytać ten rysunek: wyblakłe składniki , , to niewiadome, których w równaniu nie było — w macierzy stoją za nie zera. Kliknij je, a zobaczysz, do której kratki trafiają.
Dlaczego?Kolumna mówi, przy której niewiadomej stała liczba. Dlatego zera za brakujące niewiadome muszą zostać — bez nich liczby przesunęłyby się do cudzych kolumn.
Postać bazowa — rozwiązujemy układ na macierzy
Rozwiązujemy układ na macierzy rozszerzonej. Upraszczamy ją operacjami elementarnymi na wierszach. Najpierw zobacz, do czego zmierzasz.
Dlaczego wolno zmieniać wiersze?
Wiersz macierzy to całe równanie. Każda z trzech operacji elementarnych to coś, co wolno zrobić z równaniami i co nie zmienia rozwiązań:
| Na macierzy | Na równaniach |
|---|---|
| zamiana dwóch wierszy | zapisanie równań w innej kolejności |
| pomnożenie wiersza przez liczbę | pomnożenie obu stron równania przez tę liczbę |
| dodanie do wiersza wielokrotności innego wiersza | dodanie równań stronami (jak w metodzie przeciwnych współczynników) |
to wiersze macierzy. Prim (’) oznacza wiersz po zmianie. Zmienia się tylko wiersz z primem.
Jak zapamiętać: prim = „nowy”.
Wiersze zamieniają się miejscami. Liczby w nich zostają te same.
Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = zamiana.
Postać bazowa — nazwa z zajęć
Kształt, do którego zmierzasz, ma na zajęciach swoją nazwę:
Takie kolumny nazywamy krótko kolumnami jednostkowymi. W każdym wierszu liczy się tylko jedna — dwie jedynki w jednym wierszu nie dają dwóch kolumn macierzy jednostkowej.
Tak wygląda postać bazowa układu ze szwalni:
kolumny macierzy jednostkowej
Zero w kolumnie znaczy, że tej niewiadomej w danym równaniu nie ma. Kolumna jednostkowa zostawia więc swoją niewiadomą tylko w jednym równaniu. Gdy do macierzy jednostkowej wchodzą kolumny wszystkich niewiadomych, każda niewiadoma stoi w swoim równaniu sama — i wynik czytasz wprost.
Jak policzyć jedną operację — na kartce
Zapis czytasz: nowy wiersz 2 to stary wiersz 2 minus trzy razy wiersz 1. Liczysz go jak odejmowanie pisemne — na kartce, kolumna po kolumnie:
- Na górze zapisz wiersz, który zmieniasz ().
- Pod nim zapisz wiersz pomocniczy pomnożony przez liczbę z operacji (). Każdą liczbę mnożysz osobno. Z lewej postaw znak operacji — tu minus.
- Pod linią licz kolumnami: liczba z góry minus liczba spod spodu. Jedna kolumna naraz.
- To, co wyszło pod linią, to nowy wiersz 2. Wstawiasz go do macierzy w miejsce starego. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”: liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotem, a przy trudniejszych rachunkach (wynik poniżej zera, ułamki) zobaczysz, jak je policzyć. Taki przycisk jest przy każdym kroku w zadaniach niżej.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Rozwiąż układ ze szwalni
Cel: jedynki po skosie, zera dookoła — wtedy wynik stoi za kreską.
- Zapisujemy macierz rozszerzoną — na niej liczy się szybciej.
- Kolumna 1: w lewym górnym rogu już stoi 1, więc tylko zerujemy liczbę pod nią.
- Kolumna 2: robimy jedynkę w wierszu 2, potem zero nad nią.
- Odczytujemy wynik i sprawdzamy go w równaniach wyjściowych.
Przy każdym kroku zobaczysz, co ta sama operacja robi z równaniami. Rachunek każdej operacji możesz odtworzyć przyciskiem „▶ Zobacz krok po kroku”.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Zapisz macierz rozszerzoną
Liczby przy idą do kolumny 1, przy — do kolumny 2, a prawe strony — za kreskę.
x₁x₂bDlaczego?Na samych liczbach liczy się szybciej, a kolumna dalej mówi, której niewiadomej dotyczy liczba.
- Kolumna 1: zero pod jedynką
W wierszu 2 pod jedynką stoi 2. Odejmujesz dwa razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Na równaniach: od drugiego równania odejmujesz dwa razy pierwsze. Zostaje równanie bez :
Dlaczego?Zero pod jedynką to niewiadoma usunięta z równania 2. W liczbie za kreską też odejmujesz: — prawa strona należy do tego samego równania.
- Kolumna 2: jedynka w wierszu 2
W wierszu 2 stoi . Mnożysz wiersz przez — zmieniasz znaki w całym wierszu.
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.
- Po lewej macierz przed krokiem. Mnożysz wiersz 2 przez — cel: jedynka w kolumnie 2 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Mnożenie przez zmienia tylko znak. To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna za kreską: . Mnożenie przez zmienia tylko znak.
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Równanie to to samo co . Mnożenie obu stron przez nie zmienia rozwiązania.
- Kolumna 2: zero nad jedynką
Nad jedynką stoi 2. Odejmujesz dwa razy wiersz 2.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 2 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna za kreską: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zero nad jedynką usuwa z równania 1. Kolumny obu niewiadomych tworzą teraz macierz jednostkową — to postać bazowa.
- Odczytaj wynik i sprawdź
, : 20 bluz i 10 kurtek. Sprawdzenie w równaniach wyjściowych:
Oba wyniki zgadzają się z prawymi stronami (40 i 70).
Dlaczego?Sprawdzasz w równaniach wyjściowych, a nie w postaci bazowej. Błąd w rachunku przechodzi do postaci bazowej i tam go nie zauważysz.
Ten sam przepis przy trzech niewiadomych — tylko więcej kolumn:
Rozwiąż układ trzech równań
Cel: jedynki po skosie w trzech kolumnach, zera dookoła.
- Kolumna 1: jedynka już stoi w wierszu 1, zerujemy liczby pod nią.
- Kolumna 2: jedynka w wierszu 2 już jest po kroku 1, zerujemy liczby nad nią i pod nią.
- Kolumna 3: robimy jedynkę w wierszu 3, a potem zera nad nią.
- Odczytujemy wynik i sprawdzamy go.
Kolejność kolumn od lewej do prawej to po prostu najwygodniejsza droga. Inna kolejność też da ten sam wynik, ale łatwiej wtedy zepsuć zrobione już zera.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Kolumna 1: zera pod jedynką
W wierszu 2 stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1. W wierszu 3 stoi 1 — odejmujesz wiersz 1.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 1. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna za kreską: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zera pod jedynką usuwają z równań 2 i 3. Obie operacje używają wiersza 1, którego nie zmieniasz, więc można je zrobić w jednym kroku.
- Kolumna 2: zera nad i pod jedynką
W wierszu 2 jest już jedynka. Nad nią stoi 1, pod nią też 1 — w obu wierszach odejmujesz wiersz 2.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 3 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 3 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Kolumna za kreską: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Kolumna za kreską: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Jedynka w wierszu 2 pojawiła się po kroku 1 sama — nie trzeba jej robić. Zera nad nią i pod nią usuwają z równań 1 i 3.
- Kolumna 3: jedynka w wierszu 3
W wierszu 3 stoi 3. Mnożysz wiersz przez , czyli dzielisz go przez 3.
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz, pod złotą linią ten sam wiersz po pomnożeniu — każdą liczbę mnożysz osobno.
- Po lewej macierz przed krokiem. Mnożysz wiersz 3 przez — cel: jedynka w kolumnie 3 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 3 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez : . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna za kreską: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 3: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersze 1 i 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Wiersz 3 to równanie . Po podzieleniu obu stron przez 3 wychodzi — rozwiązanie się nie zmienia.
- Kolumna 3: zera nad jedynką
Nad jedynką stoją 2 i . Od wiersza 1 odejmujesz dwa razy wiersz 3, do wiersza 2 dodajesz wiersz 3.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 3 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 3 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 3 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna za kreską: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 3. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Plus z lewej przypomina, że ten wiersz dodajesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Stoisz na i idziesz o w górę: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna za kreską: . Stoisz na i idziesz o w górę: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 3 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Obie operacje używają tej samej gotowej jedynki z wiersza 3, więc można je zrobić w jednym kroku. Wiersz 3 przepisujesz bez zmian.
- Odczytaj wynik i sprawdź
, , — układ ma jedno rozwiązanie. Sprawdzenie:
Dlaczego?Przed kreską stoi cała macierz jednostkowa, więc każdy wiersz to równanie z jedną niewiadomą: , , .
Oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny?
Rodzaj układu odczytujesz z postaci bazowej. Każdy wiersz zamień w myślach z powrotem na równanie. Te równania to zredukowana postać układu (tak nazywają ją slajdy).
Sprzeczny. Wiersz z samymi zerami przed kreską i liczbą różną od zera za kreską. Weź układ , . Pod jedynką stoi 2, więc odejmujesz dwa razy wiersz 1:
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
Jak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna za kreską: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Drugi wiersz zamieniasz z powrotem na równanie:
wiersz sprzeczny: przed kreską same zera, za kreską liczba różna od zera
Zero razy dowolna liczba to zero, więc lewa strona to zawsze 0 — cokolwiek wstawisz za i . Równość jest fałszywa, więc żadna para liczb nie spełnia układu. Na rysunku z prostymi to dwie proste równoległe.
Oznaczony. Każda niewiadoma ma konkretną wartość: stoi w swoim równaniu sama, jak w obu zadaniach wyżej. Na macierzy widać to tak: kolumny wszystkich niewiadomych tworzą macierz jednostkową.
kolumny macierzy jednostkowej
Nieoznaczony. Sprzecznego wiersza nie ma, ale któraś niewiadoma nie ma konkretnej wartości: w którymś równaniu stoją co najmniej dwie niewiadome. Na macierzy: kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Na przykład układ ze slajdów po operacjach (cały rachunek — w następnej sekcji):
kolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem
W obu równaniach jest . Za możesz wstawić dowolną liczbę i z każdą wyjdzie inne rozwiązanie.
Rozwiązanie ogólne układu nieoznaczonego
Układ nieoznaczony ma nieskończenie wiele rozwiązań. Nie wypiszesz ich po kolei — zapisujesz je wszystkie naraz jednym wzorem. Pomaga w tym parametr.
to dowolna liczba. Wstawiasz różne i dostajesz różne rozwiązania układu.
Jak zapamiętać: parametr to „pokrętło”: kręcisz nim i przesuwasz się po wszystkich rozwiązaniach.
Rozwiąż układ ze slajdów
układ z przykładu na slajdachCel: tyle jedynek po skosie, ile się da. Równania są dwa, więc jedynki będą najwyżej dwie — trzecia niewiadoma zostanie parametrem.
- Zamieniamy wiersze, żeby w lewym górnym rogu stała jedynka.
- Zerujemy liczbę pod tą jedynką.
- W kolumnie 2 jedynka już stoi, więc zerujemy liczbę nad nią.
- Kolumna 3 zostaje bez jedynki — wolnych wierszy już nie ma. staje się parametrem i zapisujemy rozwiązanie ogólne.
- Sprawdzamy dla dwóch wartości parametru.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Jedynka w lewym górnym rogu
W wierszu 2 na początku stoi 1. Zamieniasz wiersze miejscami.
wiersze, które zamieniasz miejscami
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemZamiana wierszy: liczby zostają te same, zmienia się tylko kolejność wierszy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zamieniasz miejscami wiersze 1 i 2.
- Wiersze 1 i 2 zamieniają się miejscami. Liczby w nich zostają te same — zmienia się tylko kolejność wierszy.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej.
Inny sposóbMożna też pomnożyć wiersz 1 przez . Jedynka też by wyszła, ale razem z ułamkami: , , . Zamiana jest wygodniejsza, bo w wierszu 2 jedynka już stoi.
- Zero pod jedynką
Pod jedynką stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Jesteś już poniżej zera i schodzisz jeszcze niżej: .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zero pod jedynką usuwa z równania 2. Przy okazji w wierszu 2, w kolumnie 2, wyszła jedynka — w następnym kroku nie trzeba jej robić.
- Zero nad jedynką w kolumnie 2
Nad jedynką w kolumnie 2 stoi 1 — odejmujesz wiersz 2.
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Kolumna za kreską: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zero nad jedynką usuwa z równania 1. Teraz jest tylko w równaniu 1, a — tylko w równaniu 2.
Postać bazowa jest gotowa. Wolnych wierszy już nie ma, więc kolumna 3 zostaje bez jedynki:
→x₁x₂x₃bkolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem
- Odczytaj rozwiązanie ogólne
Kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej, więc zostaje parametrem: . Teraz każdy wiersz po kolei zamieniasz na równanie:
Parametr: — kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za wolno wstawić dowolną liczbę.
Wiersz 1
- Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- to zero — znika; zapisujesz krócej: .
- Za wstawiasz .
- Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
Wiersz 2
- Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- to zero — znika; zapisujesz krócej: .
- Za wstawiasz .
- Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
Rozwiązanie ogólne:Bo tak — umowaParametrem robisz niewiadomą, której kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Tak się to robi na zajęciach. Wtedy w każdym równaniu zostaje jedna niewiadoma z macierzy jednostkowej, a reszta składników zawiera tylko parametr — wystarczy przenieść je na prawą stronę.
- Sprawdź dla dwóch wartości a
Za wstawiasz najpierw 0, potem 1. Każdy wzór liczysz osobno.
Dla :
Dla :
Obie trójki wstawiasz do równań wyjściowych:
Wyniki zgadzają się z prawymi stronami (7 i 5), więc obie trójki spełniają układ. Każde inne też da rozwiązanie — stąd „nieskończenie wiele”.
Układ z dwoma parametrami
Wyznacz rozwiązanie ogólne układu:
Cel: tyle jedynek po skosie, ile się da. Równania są dwa, więc jedynki będą najwyżej dwie, a niewiadome są cztery — dwie zostaną parametrami.
- Kolumna 1: jedynka już stoi, zerujemy liczbę pod nią.
- Kolumna 2: sprawdzamy, czy da się zrobić jedynkę. Tu się nie da, więc idziemy dalej.
- Kolumna 3: jedynka pojawi się sama, zerujemy liczbę nad nią.
- Odczytujemy rozwiązanie ogólne z dwoma parametrami i sprawdzamy je.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Zapisz macierz rozszerzoną
Cztery niewiadome to cztery kolumny przed kreską. Prawe strony idą za kreskę.
x₁x₂x₃x₄b - Kolumna 1: zero pod jedynką
W wierszu 1 na początku już stoi 1. Pod nią, w wierszu 2, stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , . Minus razy plus daje minus. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: . Stoisz na i idziesz o w górę: .
- Kolumna 3: .
- Kolumna 4: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Kolumna za kreską: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zero pod jedynką usuwa z równania 2. Przy okazji zero wyszło też w kolumnie 2: .
- Kolumna 2: tu jedynki nie zrobisz
Wiersz 1 ma już swoją jedynkę (z kolumny 1). Wolny został tylko wiersz 2, a w nim w kolumnie 2 stoi 0:
x₁x₂x₃x₄btu potrzebna byłaby jedynka, a stoi 0
Z zera jedynki nie zrobisz — zero razy dowolna liczba to wciąż zero. Kolumnę 2 zostawiasz bez jedynki i przechodzisz do kolumny 3.
Dlaczego?Tak mówi przepis: gdy w wolnych wierszach kolumny są same zera, przechodzisz do kolejnej kolumny. Niewiadoma nie dostanie jedynki, więc będzie parametrem.
- Kolumna 3: zero nad jedynką
W wierszu 2, w kolumnie 3, już stoi 1 — jedynki nie trzeba robić. Nad nią, w wierszu 1, stoi 2 — odejmujesz dwa razy wiersz 2: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 3 wiersza 1 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 2 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , , . Zero razy dowolna liczba to zero. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 4: . Jesteś już poniżej zera () i schodzisz o niżej: , więc wynik to .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz: stoisz na i schodzisz o w dół: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 2 przepisujesz bez zmian.
Dlaczego?Zero nad jedynką usuwa z równania 1. Teraz oba wiersze mają swoje jedynki (z kolumn 1 i 3). Wolnych wierszy już nie ma, więc kolumna 4 zostaje bez jedynki — to koniec operacji.
- Które niewiadome będą parametrami→x₁x₂x₃x₄b
kolumny macierzy jednostkowejkolumny poza nią — te niewiadome będą parametrami
Macierz jednostkową tworzą kolumny i — nie muszą stać obok siebie. Poza nią zostały i : to dwa parametry, i .
Bo tak — umowaParametry oznaczamy po kolei od lewej: , potem . Litery nie bierzemy, bo jest już zajęta przez wektor wyrazów wolnych.
- Odczytaj rozwiązanie ogólne
Parametry: i — kolumny tych niewiadomych nie wchodzą do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za i za wolno wstawić dowolne liczby.
Wiersz 1
- Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- to zero — znika; i zapisujesz krócej: i .
- Za i wstawiasz i .
- Składniki i przenosisz na prawą stronę — zmieniają znaki: i .
Wiersz 2
- Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- i to zera — znikają; zapisujesz krócej: .
- Za wstawiasz .
- Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
Rozwiązanie ogólne: - Sprawdź — każdy parametr osobno
Przy dwóch parametrach sprawdzasz trzy zestawy: najpierw oba zera, potem , potem .
Dla :
Dla :
Dla :
We wszystkich trzech zestawach wychodzą prawe strony 1 i 4.
Dlaczego?Jedno sprawdzenie nie wystarczy: gdy , błąd przy się nie ujawni. Dlatego każdy parametr dostaje osobno jedynkę.
Rozwiązania bazowe
Rozwiązanie ogólne zawiera nieskończenie wiele rozwiązań. Spośród nich wybiera się kilka szczególnych — takie, w których niewiadome spoza wybranego zestawu są zerami. Zerujesz tyle niewiadomych, ile jest parametrów.
Stopień macierzy jednostkowej w postaci bazowej, czyli liczba kolumn jednostkowych (każda z jedynką w innym wierszu). Tyle niewiadomych liczy każda baza.
Jak zapamiętać: ile kolumn ma macierz jednostkowa, tyle niewiadomych w bazie.
Zestaw niewiadomych bazowych. Numer w nawiasie u góry to numer bazy, nie potęga.
Jak zapamiętać: B jak „baza”, nawias u góry = „która z kolei”.
Cały wektor wartości niewiadomych dla bazy — razem z zerami.
Jak zapamiętać: X z tym samym numerem co baza.
W szwalni z trzema produktami rozwiązanie bazowe to rozwiązanie, w którym jeden z produktów ma zero. Jeśli nie ma w nim liczb ujemnych, jest to plan, w którym szyjesz najwyżej dwa rodzaje produktów — tyle, ile masz zasobów (godziny i materiał).
Rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe
Zad. 1, str. 100, f)Rozwiąż układ. Jeśli jest nieoznaczony, wyznacz rozwiązanie ogólne i wszystkie rozwiązania bazowe.
- Sprowadzamy macierz rozszerzoną do postaci bazowej — dopiero z niej widać rodzaj układu.
- Odczytujemy rodzaj: dwa równania i trzy niewiadome, więc oznaczony nie będzie.
- Zapisujemy rozwiązanie ogólne z parametrem.
- Liczymy i wypisujemy zestawy zmiennych bazowych.
- Dla każdego zestawu liczymy rozwiązanie bazowe.
Rozwiązania bazowe liczymy z postaci bazowej, a nie z układu wyjściowego. Z wyjściowego też wyjdą, ale rachunek jest dłuższy.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Postać bazowa
Kolumna 1: w wierszu 2 pod jedynką stoi 3 — odejmujesz trzy razy wiersz 1: .
wiersz, który zmieniasz · wiersz, którego używasz (przepisujesz go bez zmian)
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. Zmieniasz wiersz 2 (złoty) za pomocą wiersza 1 (turkusowy — on się nie zmienia). Cel: zero w kolumnie 1 wiersza 2 — teraz stoi tam .
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem zapisz wiersz 1 pomnożony przez — każdą liczbę osobno: , , , . Minus razy plus daje minus. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 2: .
- Kolumna 3: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Kolumna za kreską: . Odejmujesz więcej, niż masz. Do zera schodzisz o , a z zostaje jeszcze — o tyle schodzisz poniżej zera. Wynik: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej. Wiersz 1 przepisujesz bez zmian.
Kolumna 2: w wierszu 1 stoi 2 i w wierszu 2 też 2. Od wiersza 1 odejmujesz wiersz 2, a wiersz 2 dzielisz przez 2 — oba ruchy w jednym kroku.
wiersz, który zmieniasz
Rachunek na kartce
liczby same przejdą z macierzy na kartkę i z powrotemJak czytać kartkę: na górze wiersz, który zmieniasz (złoty), pod nim wiersz pomocniczy już pomnożony (turkusowy), z lewej znak operacji. Pod złotą linią liczysz kolumnami: liczba z góry minus (albo plus) liczba spod spodu. Ostatni wiersz to nowy wiersz macierzy.
- Po lewej macierz przed krokiem. W tym kroku są 2 operacje — liczysz je po kolei, zawsze na wierszach z macierzy po lewej. 1) Zmieniasz wiersz 1 (złoty) za pomocą wiersza 2 (w tej operacji tylko pomaga — bierzesz jego liczby z macierzy po lewej). Cel: zero w kolumnie 2 wiersza 1 — teraz stoi tam . 2) Mnożysz wiersz 2 przez — cel: jedynka w kolumnie 2 (teraz stoi tam ).
- Zapisz na kartce wiersz 1 — ten, który zmieniasz.
- Pod spodem przepisz wiersz 2. Mnożysz go przez , więc liczby się nie zmieniają. Minus z lewej przypomina, że ten wiersz odejmujesz.
- Kolumna 1: .
- Kolumna 2: . To zero było celem tej operacji.
- Kolumna 3: . Jesteś już poniżej zera () i schodzisz o niżej: , więc wynik to .
- Kolumna za kreską: . Odjąć liczbę ujemną to tak samo, jak dodać liczbę przeciwną: .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 1: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Zapisz na kartce wiersz 2 — ten, który zmieniasz.
- Kolumna 1: . Zero razy dowolna liczba to zero.
- Kolumna 2: . Mnożenie przez to dzielenie przez : . To jest jedynka, o którą chodziło.
- Kolumna 3: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Kolumna za kreską: . Mnożenie przez to dzielenie przez : .
- Wynik spod linii to nowy wiersz 2: . Wstawiasz go do macierzy po prawej w miejsce starego.
- Gotowe — tak powstała macierz po prawej.
Dlaczego?Mnożnik przy zerowaniu to : zerowana liczba (2) podzielona przez liczbę w wierszu pomocniczym (też 2), z przeciwnym znakiem. Dlatego — zero powstaje od razu, bez czekania na jedynkę. Obie operacje liczysz z wierszy sprzed kroku: używa starego wiersza 2 , a dzieli ten sam stary wiersz przez 2. Wolno tak, bo wiersz 1 nie jest używany do zmiany wiersza 2.
- Rodzaj układu→x₁x₂x₃b
kolumny macierzy jednostkowejkolumna poza nią — ta niewiadoma będzie parametrem
Sprzecznego wiersza nie ma. Macierz jednostkową tworzą kolumny i , a kolumna do niej nie wchodzi. Układ jest nieoznaczony.
Dlaczego?W obu równaniach stoją po dwie niewiadome, bo w każdym jest też . Za możesz wstawić dowolną liczbę, a i dopasują się do niej — dlatego rozwiązań jest nieskończenie wiele.
- Rozwiązanie ogólne
Kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej, więc . Każdy wiersz po kolei zamieniasz na równanie:
Parametr: — kolumna tej niewiadomej nie wchodzi do macierzy jednostkowej. Zapis znaczy: za wolno wstawić dowolną liczbę.
Wiersz 1
- Wiersz 1 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- to zero — znika; zapisujesz krócej: .
- Za wstawiasz .
- Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
Wiersz 2
- Wiersz 2 zamieniasz z powrotem na równanie: liczba z kolumny razy niewiadoma tej kolumny.
- to zero — znika; zapisujesz krócej: .
- Za wstawiasz .
- Składnik przenosisz na prawą stronę — zmienia znak na .
Rozwiązanie ogólne:SprawdzenieDla (to będzie też pierwsze rozwiązanie bazowe):
Dla :
W obu przypadkach wychodzą prawe strony 10 i 6.
- Rząd i zestawy zmiennych bazowych
Kolumny jednostkowe są dwie, więc i każda baza liczy 2 niewiadome. Żadna niewiadoma nie stoi w równaniu sama (w obu wierszach są po dwie liczby różne od zera przed kreską), więc sprawdzasz wszystkie pary (kombinacje):
- Policz każde rozwiązanie bazowex₁x₂x₃bWybierz zestaw niewiadomych:
niewiadome z wybranego zestawuniewiadome spoza zestawu — dostają 0
Baza
Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .
- z równania 1:⟹
- z równania 2:⟹
Baza
Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .
- z równania 2:⟹⟹
- z równania 1:⟹
Baza
Niewiadome spoza zestawu dostają zero: .
- z równania 1:⟹⟹
- z równania 2:⟹
Jak czytać ten rysunek: fioletowe kolumny to niewiadome z wybranego zestawu, wyblakłe — niewiadome, które dostają 0. Pod macierzą jest rachunek: najpierw równanie, w którym została jedna niewiadoma, potem drugie. Przełączaj zestawy przyciskami.
Dlaczego?Zero z niebazowej zmiennej „gasi” jej składnik w równaniu. W znika , więc oba równania od razu dają wynik. W znika i równanie 2 ma już tylko — od niego zaczynasz.
- z równania 1:
- Wynik
Układ jest nieoznaczony. Rozwiązanie ogólne:
Rozwiązania bazowe:
Dlaczego?Polecenie pyta o trzy rzeczy: rodzaj układu, rozwiązanie ogólne i rozwiązania bazowe. W odpowiedzi podajesz wszystkie trzy — samo „nieoznaczony” to za mało.
Ściąga przed kolokwium
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest.
Zapis macierzowy
Wpisz macierz rozszerzoną
Uważaj na brakujące niewiadome i na same bez liczby.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- W równaniu 1 przy stoi — wpisujesz tę liczbę razem ze znakiem.
- W równaniu 1 stoi , czyli . Wpisujesz −1.
- W równaniu 1 przy stoi — wpisujesz tę liczbę razem ze znakiem.
- Po prawej stronie równania 1 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do ostatniej kolumny.
- W równaniu 2 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1.
- W równaniu 2 nie ma . To tak, jakby stało , więc wpisujesz 0.
- W równaniu 2 przy stoi — wpisujesz tę liczbę razem ze znakiem.
- Po prawej stronie równania 2 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do ostatniej kolumny.
- W równaniu 3 nie ma . To tak, jakby stało , więc wpisujesz 0.
- W równaniu 3 stoi , czyli . Wpisujesz −1.
- W równaniu 3 stoi samo , czyli . Wpisujesz 1.
- Po prawej stronie równania 3 stoi . To wyraz wolny — trafia za kreskę, do ostatniej kolumny.
Najpierw uporządkuj, potem wpisz
Niewiadome mają stać po lewej, w kolejności .
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Najpierw uporządkuj równanie: to . Przy stoi .
- W równaniu 1 nie ma — wpisujesz 0.
- Samo to — wpisujesz 1.
- Prawa strona równania 1 to 4.
- Przenieś na lewą stronę, a 3 na prawą: to . Przy stoi .
- Samo to — wpisujesz 1.
- W równaniu 2 nie ma — wpisujesz 0.
- Trójka przechodzi na prawą stronę ze zmianą znaku, więc prawa strona to .
W równaniu do kolumny wpisujesz:
Dobrze.Nie tym razem. Kolumna to niewiadoma, a nie miejsce w równaniu. Przy stoi minus: . Trójka stoi przy i trafia do kolumny 2.Ile kolumn ma macierz rozszerzona układu 3 równań z 4 niewiadomymi?
Dobrze.Nie tym razem. Po jednej kolumnie na niewiadomą (4) i jedna za kreską na prawe strony — razem 5. Wierszy jest 3 — tyle, ile równań. 4 to sama macierz , bez kolumny . 7 wychodzi, gdy dodasz liczbę równań do liczby niewiadomych.W równaniu brakuje . Co wpisujesz w kolumnie ?
Dobrze.Nie tym razem. Brak niewiadomej to . Macierz nie ma pustych kratek, a przesunięcie liczb w lewo pomieszałoby niewiadome. Jedynkę wpisujesz, gdy stoi bez liczby, bo wtedy to . Tu w ogóle nie ma.
Rozwiąż układ
Rozwiąż układ dwóch równań
Policz na kartce, a potem wpisz wartości niewiadomych.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
Kolejne kroki: → → . Sprawdzenie w równaniach wyjściowych: , .
- Wiersz 1 postaci bazowej to .
- Wiersz 2 postaci bazowej to .
Rozwiąż układ trzech równań
Wskazówka: po wyzerowaniu kolumny 1 w wierszu 3, w kolumnie 2, stoi gotowa jedynka — zamień wiersze 2 i 3.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
Kolejne kroki: → → i → → i . Sprawdzenie w równaniach wyjściowych: , , .
- Wiersz 1 postaci bazowej to .
- Wiersz 2 postaci bazowej to .
- Wiersz 3 postaci bazowej to .
Który ruch wolno zrobić na macierzy rozszerzonej układu?
Dobrze.Nie tym razem. To dodawanie równań stronami — rozwiązania się nie zmieniają. Zamiana kolumn pomieszałaby niewiadome, a mnożenie przez 0 kasuje równanie.Po operacji zmienia się:
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz to całe równanie, więc zmienia się też prawa strona. Wiersz 1 tylko pomaga i przepisujesz go bez zmian.Wyszło , dla układu , . Jak sprawdzić wynik?
Dobrze.Nie tym razem. Rozwiązanie musi spełniać wszystkie równania: i . Jedno równanie to za mało — np. spełnia pierwsze, a drugiego nie. Wyznacznik liczysz z samej macierzy : nie ma w nim ani prawych stron, ani Twojego wyniku, więc nie powie, czy wynik jest dobry.
Oznaczony, nieoznaczony czy sprzeczny?
To postać bazowa macierzy rozszerzonej. Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Kolumny obu niewiadomych tworzą macierz jednostkową i nie ma sprzecznego wiersza: , . Każda niewiadoma ma konkretną wartość, więc rozwiązanie jest jedno.Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Drugi wiersz to , czyli — fałsz, cokolwiek wstawisz. Układ jest sprzeczny.Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Macierz jednostkową tworzą kolumny i , a kolumna do niej nie wchodzi — w obu równaniach stoją po dwie niewiadome. Sprzecznego wiersza nie ma, więc będzie parametrem.Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Zero za kreską w wierszu 2 to po prostu . Sprzeczny byłby wiersz z zerami przed kreską i liczbą różną od zera za nią.Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz z samych zer to — prawda, skreślasz go. Zostaje z dwiema niewiadomymi. Częsty błąd: uznać każdy wiersz zer za sprzeczność.Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz 3 to . Wystarczy jeden taki wiersz, żeby cały układ był sprzeczny — nawet jeśli reszta wygląda dobrze.Kolumna ma jedną jedynkę i zero. Jaki to układ?
Dobrze.Nie tym razem. Jedynka z kolumny stoi w wierszu 1, który ma już jedynkę z kolumny . W każdym wierszu do macierzy jednostkowej liczy się tylko jedna kolumna, więc zostaje poza nią. Równanie 1 to — dwie niewiadome, nieskończenie wiele rozwiązań. Odpowiedź „oznaczony” to częsty błąd: liczenie każdej kolumny z jedną jedynką.
Rozwiązanie ogólne
To postać bazowa. Rozwiązanie ogólne to:
Dobrze.Nie tym razem. Kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej, więc . Wiersz 1: , więc — przenosząc na prawo, zmieniasz znak. Wiersz 2: . W odpowiedzi A przepisano liczby bez zmiany znaku. W B parametrem zrobiono , choć jej kolumna wchodzi do macierzy jednostkowej.Która niewiadoma będzie parametrem?
Dobrze.Nie tym razem. Macierz jednostkową tworzą kolumny i . Kolumna ma liczby 2 i 0 — nie wchodzi do niej, więc . Wtedy .Ile wynosi w rozwiązaniu ogólnym tego układu?
Dobrze.Nie tym razem. W wierszu 2 niewiadoma stoi sama: . Nie zależy od parametru — jest taka sama w każdym rozwiązaniu. Parametrem jest , bo to jej kolumna nie wchodzi do macierzy jednostkowej, a w wierszu 2 parametru nie ma.Macierz jednostkowa w postaci bazowej ma 2 kolumny, układ ma 5 niewiadomych i nie ma sprzecznego wiersza. Ile parametrów ma rozwiązanie ogólne?
Dobrze.Nie tym razem. Parametrem staje się każda niewiadoma spoza macierzy jednostkowej: . 2 to liczba niewiadomych w macierzy jednostkowej — te wyrażasz przez parametry. 5 to wszystkie niewiadome.Rozwiązanie ogólne z parametrami i to:
Dobrze.Nie tym razem. Poza macierzą jednostkową są i — to parametry i (po kolei). Wiersz 1: , więc . Wiersz 2: , więc . W B przepisano liczby bez zmiany znaku. W C wzięto same liczby za kreską — a w wierszach stoją też parametry, więc i od nich zależą.
Rozwiązania bazowe
Postać bazowa do dwóch kolejnych zadań:
Rozwiązanie bazowe dla bazy {x₁, x₃}
Baza : najpierw przyjmij (niewiadoma spoza bazy), potem policz pozostałe z równań powyżej.
Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- Z równania 1: .
- nie należy do bazy, więc .
- Z równania 2: .
Rozwiązanie bazowe dla bazy {x₂, x₃}
Baza — ten sam układ, inna baza.
Wpisz liczby w pola (ułamek wpisz jako 1/3 albo −2/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
- nie należy do bazy, więc .
- Z równania 2: .
- Z równania 1: .
Układ ma 3 niewiadome, , a żadna niewiadoma nie stoi w równaniu sama. Ile zestawów sprawdzasz?
Dobrze.Nie tym razem. Wszystkie pary z trzech niewiadomych: , , — trzy zestawy. 6 wychodzi, gdy i liczysz osobno, a to ten sam zestaw. 2 to — tyle niewiadomych liczy jeden zestaw.Układ ma 4 niewiadome, , żadna nie stoi sama. Ile zestawów sprawdzasz?
Dobrze.Nie tym razem. Pary z czterech: , , , , , — sześć zestawów. 12 wychodzi, gdy każdą parę liczysz dwa razy, np. i . 4 to liczba niewiadomych, a nie zestawów.W tej postaci bazowej stoi w równaniu sama. Które zestawy sprawdzasz?
Dobrze.Nie tym razem. Wartość jest ustalona, więc musi być w każdej bazie. Zestaw dałby , a to przeczy równaniu .Baza dała , (układ ma 3 niewiadome). Jak zapisać rozwiązanie bazowe?
Dobrze.Nie tym razem. Rozwiązanie bazowe to cały wektor, razem z zerami. jest poza bazą, więc na trzecim miejscu stoi 0.
Quiz z teorii
Układy równań — 10 pytań
Układ oznaczony to układ, który ma:
Dobrze.Nie tym razem. Oznaczony — jedno rozwiązanie. Nieskończenie wiele ma nieoznaczony, a żadnego — sprzeczny.Macierz rozszerzona układu to:
Dobrze.Nie tym razem. Do liczb przy niewiadomych dopisujesz kolumnę prawych stron. Kreska stoi w miejscu znaku równości.W postaci bazowej jest wiersz . Układ jest:
Dobrze.Nie tym razem. Ten wiersz to równanie . Żadne liczby go nie spełnią, więc układ nie ma rozwiązań.Wiersz w postaci bazowej:
Dobrze.Nie tym razem. Równanie jest zawsze prawdziwe i niczego nie zmienia. O rodzaju układu decyduje reszta macierzy.Dlaczego operacje na wierszach nie zmieniają rozwiązań układu?
Dobrze.Nie tym razem. Wiersz to równanie. Zamiana wierszy to zmiana kolejności równań, mnożenie wiersza — mnożenie obu stron równania przez liczbę różną od zera, a dodawanie wierszy — dodawanie równań stronami. Żaden z tych ruchów nie zmienia rozwiązań. Wyznacznik nie ma tu nic do rzeczy (mnożenie wiersza przez 2 go podwaja), a operacje zmieniają cały wiersz, nie tylko kolumnę .Zapis , znaczy, że:
Dobrze.Nie tym razem. Parametr to dowolna liczba. Każda wartość daje inne rozwiązanie układu.Układ 2 równań z 3 niewiadomymi:
Dobrze.Nie tym razem. Macierz jednostkowa ma najwyżej tyle kolumn, ile jest wierszy, czyli 2 (po jednej jedynce na wiersz). Jedna z niewiadomych zostaje poza nią — układ jest nieoznaczony albo sprzeczny.Ile niewiadomych liczy baza?
Dobrze.Nie tym razem. Baza ma tyle niewiadomych, ile kolumn ma macierz jednostkowa w postaci bazowej, czyli . Gdyby w bazie były wszystkie niewiadome, nie byłoby czego zerować. 2 wychodzi tylko w przykładach, w których .W rozwiązaniu bazowym niewiadome spoza bazy:
Dobrze.Nie tym razem. To jest definicja: niebazowe niewiadome dostają wartość 0, a bazowe liczysz z postaci bazowej.Zestaw niewiadomych dał po wstawieniu zer równanie . Co to znaczy?
Dobrze.Nie tym razem. Układ ma rozwiązania — inne zestawy działają. Tylko ten jeden zestaw nie daje rozwiązania, więc nie jest bazą.