← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 1 z 13

Logika — zdania, spójniki i kwantyfikatory

Logika to gramatyka matematyki. Każdy następny temat — zbiory, relacje, programowanie liniowe — pisze się jej symbolami. Tu poznasz je po kolei, a do każdego polecenia z kolokwium dostaniesz przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią.

Czasok. 70 min
PotrzebujeszNic. Zaczynamy od zera.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • odróżnić zdanie logiczne od zdania, które nim nie jest
  • przeczytać symbole ¬ ∧ ∨ ⇒ ⇔ ∀ ∃ i całe zdania złożone
  • obliczyć wartość zdania i sprawdzić tabelą, czy jest tautologią
  • ustalić, czy zdanie z kwantyfikatorami jest prawdziwe
  • zapisać zaprzeczenie zdania z kwantyfikatorami

Po co ekonomiście logika?

Na pierwszych ćwiczeniach z matematyki tablica szybko zapełnia się dziwnymi znaczkami: ∧\land, ∨\lor, ⇒\Rightarrow, ∀\forall, ∃\exists. Prowadzący czyta je płynnie, a my jeszcze zastanawiamy się, który daszek znaczy „i”, a który „lub”. Po dziesięciu minutach łatwo się zgubić — i do końca zajęć już się nie odnaleźć.

Ten moduł robi coś prostego: przedstawia te znaczki po kolei, jeden po drugim. Każdy dostaje nazwę, sposób czytania na głos, przykład z życia i pułapkę, w którą najczęściej się wpada.

Dlaczego warto? Bo logika to nie osobny dział, który zaliczysz i zapomnisz. To język, w którym zapisane są wszystkie kolejne tematy. Zbiór liczb od 1 do 4 zapiszemy jako {x∈N:x≥1∧x≤4}\{x \in \mathbb{N} : x \geq 1 \land x \leq 4\} — i bez znajomości ∧\land nie przeczytasz nawet definicji.

Co będzie na kolokwium

Z logiki na kolokwium wraca kilka typów poleceń. Każde ma w tym module swój przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią. Jeśli powtarzasz na ostatnią chwilę, zacznij od tej listy.

  1. 1
    „Oblicz wartość logiczną zdania dla , , ”

    Wstawiasz 0 i 1 w miejsce literek i liczysz spójnik po spójniku, od środka nawiasów.

  2. 2
    „Odczytaj zdanie / zapisz je za pomocą symboli”

    Ustalasz kolejność działań, znajdujesz spójnik główny i czytasz od niego.

  3. 3
    „Sprawdź, czy zdanie jest tautologią”

    Budujesz tabelę zero-jedynkową. Same jedynki w ostatniej kolumnie — tautologia.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 14–15
  4. 4
    „Dla jakich wartości , , zdania … są jednocześnie prawdziwe?”

    Ta sama tabela, ale szukasz wierszy, w których wszystkie podane zdania mają 1.

  5. 5
    „Zapisz słownie zdanie z kwantyfikatorami i określ jego wartość logiczną”

    Czytasz od lewej. Przy szukasz kontrprzykładu, przy — przykładu.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓jak w Zad. 1, str. 19–20
  6. 6
    „Zapisz negację (zaprzeczenie) zdania”

    zamieniasz na i odwrotnie, a na końcu zaprzeczasz warunek.

Słowa w poleceniu mogą być inne („zbadaj”, „ustal”, „wyznacz”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o wartość, o tautologię, o wiersze, o zapis słowny czy o zaprzeczenie.

Zdanie logiczne — co nim jest, a co nie

Wszystko zaczyna się od zdania logicznego.

Najczęściej są to zwykłe zdania oznajmujące, na przykład „W Poznaniu jeżdżą tramwaje”. Da się to sprawdzić — i to jest prawda.

Uwaga, bo tu robi się pierwszy błąd: zdanie fałszywe też jest zdaniem logicznym. „2 + 2 = 5” jest fałszem, ale wiemy to na pewno — więc to pełnoprawne zdanie logiczne. Liczy się to, że da się ustalić wartość, a nie to, że wychodzi prawda.

Zdaniami logicznymi nie są:

  • rozkazy („Zamknij okno!”) — rozkaz można wykonać albo nie, ale nie jest ani prawdziwy, ani fałszywy;
  • pytania („Która godzina?”) — pytanie niczego nie stwierdza;
  • prognozy („Jutro będzie padać”) — dziś nie da się tego sprawdzić;
  • opinie („Matematyka jest nudna”) — zależą od gustu, nie od faktów.
Ćwiczenie

Czy to jest zdanie logiczne? Kliknij odpowiedź przy każdym

  • „W Poznaniu jeżdżą tramwaje.”

  • „2 + 2 = 5”

  • „Zamknij drzwi!”

  • „Która jest godzina?”

  • „Jutro w Poznaniu będzie padać.”

  • „Warszawa jest stolicą Niemiec.”

  • „”

  • „Pizza hawajska jest najlepsza.”

Prawda to 1, fałsz to 0

Pisanie „prawda” i „fałsz” szybko by się znudziło, więc matematycy używają cyfr:

  • zdanie prawdziwe ma wartość logiczną 1,
  • zdanie fałszywe ma wartość logiczną 0.

Zdania proste i złożone

  • Zdanie proste to takie, którego nie da się rozłożyć na mniejsze zdania: „Pada deszcz”.
  • Zdanie złożone powstaje ze sklejenia zdań prostych: „Pada deszcz i wieje wiatr”.

Zdania proste oznaczamy małymi literami: pp, qq, rr… Litera to tylko skrót, jak ksywka. Zamiast pisać za każdym razem „pada deszcz”, piszemy pp.

Spójniki, czyli klej do zdań

Zdania proste sklejamy w złożone za pomocą spójników. Na zajęciach jest ich pięć. Oto cała piątka w jednym miejscu — dalej omówimy każdy osobno.

Negacja
czytamy: „nieprawda, że…”

Odwraca wartość zdania: z prawdy robi fałsz, z fałszu prawdę.

Jak zapamiętać: kreska z haczykiem, która „przekreśla” zdanie.

Koniunkcja
czytamy: „i”

Prawdziwa tylko wtedy, gdy oba zdania są prawdziwe.

Jak zapamiętać: daszek ∧ jak litera A z angielskiego And.

Alternatywa
czytamy: „lub”

Prawdziwa, gdy co najmniej jedno zdanie jest prawdziwe.

Jak zapamiętać: ∨ jak „v” z łacińskiego vel (lub). To odwrócony daszek koniunkcji.

Implikacja
czytamy: „jeżeli …, to …”

Fałszywa tylko w jednym przypadku: z prawdy wychodzi fałsz.

Jak zapamiętać: strzałka pokazuje kierunek: od warunku do skutku.

Równoważność
czytamy: „… wtedy i tylko wtedy, gdy …”

Prawdziwa, gdy oba zdania mają tę samą wartość.

Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = implikacja w obie strony.

Negacja, koniunkcja, alternatywa

Negacja ¬ — „nieprawda, że”

Negacja to najprostszy spójnik. Bierze jedno zdanie i odwraca jego wartość.

  • pp: „Pada deszcz” — powiedzmy, że to prawda (1).
  • ¬p\neg p: „Nieprawda, że pada deszcz” — fałsz (0).
01
10
Jak czytać tę tabelę:

w lewej kolumnie są wszystkie możliwe wartości pp (tylko dwie: 0 i 1). W prawej — wartość ¬p\neg p. W każdym wierszu prawa kolumna jest odwrotnością lewej.

Koniunkcja ∧ — „i”

Koniunkcja p∧qp \land q jest prawdziwa tylko wtedy, gdy oba zdania są prawdziwe naraz. Wystarczy, że jedno zawiedzie, i cała koniunkcja jest fałszywa.

Przykład z życia: „Do egzaminu jesteś dopuszczony, jeśli masz zaliczone ćwiczenia i oddany projekt”. Samo zaliczenie nie wystarczy. Sam projekt też nie. Potrzebne są oba warunki.

000
010
100
111
Jak czytać tę tabelę:

dwa zdania mają razem 4 możliwe układy wartości. Jedynka w kolumnie p∧qp \land q jest tylko w ostatnim wierszu — tam, gdzie p=1p = 1 i q=1q = 1.

⚡zasilaniepqżarówka
= 1 — żarówka świeci
Jak czytać ten schemat:

włączniki pp i qq stoją jeden za drugim (szeregowo). Prąd musi przejść przez oba, więc żarówka świeci tylko wtedy, gdy oba są włączone. Kliknij włącznik, żeby go wyłączyć — i zobacz, że jeden wyłączony gasi wszystko. Dokładnie tak działa ∧\land.

Alternatywa ∨ — „lub”

Alternatywa p∨qp \lor q jest prawdziwa, gdy co najmniej jedno ze zdań jest prawdziwe. Fałszywa jest tylko wtedy, gdy oba są fałszywe.

000
011
101
111
Jak czytać tę tabelę:

jedyne zero jest w pierwszym wierszu, gdzie oba zdania są fałszywe. Zwróć uwagę na ostatni wiersz: gdy prawdziwe są oba zdania, alternatywa też jest prawdziwa.

⚡zasilaniepqżarówka
= 1 — żarówka świeci
Jak czytać ten schemat:

tu włączniki są w dwóch osobnych gałęziach (równolegle). Prąd może popłynąć górą albo dołem, więc wystarczy, że włączony jest jeden z nich. Żarówka gaśnie dopiero wtedy, gdy wyłączysz oba. Tak działa ∨\lor.

Sprawdź się
  1. Wiemy, że jest fałszywe (0), a prawdziwe (1). Ile wynosi , a ile ?

Implikacja — „jeżeli…, to…”

Implikacja p⇒qp \Rightarrow q to zdanie typu „jeżeli pp, to qq”. Jej części mają swoje nazwy:

Czytamy: jeżeli , to

poprzednik (założenie, warunek) — to, co stoi przed strzałką
strzałka implikacji
następnik (wniosek, skutek) — to, co stoi za strzałką

Z całej implikacji trzeba zapamiętać jedną regułę:

001
011
100
111
Jak czytać tę tabelę:

trzy wiersze dają 1. Zero jest tylko w trzecim wierszu: p=1p = 1, q=0q = 0 — prawda na początku, fałsz na końcu.

jedyny przypadek, gdy implikacja jest fałszywa

Równoważność i tabela wszystkich spójników

Równoważność ⇔ — „wtedy i tylko wtedy”

Równoważność p⇔qp \Leftrightarrow q jest prawdziwa, gdy oba zdania mają tę samą wartość: oba prawdziwe albo oba fałszywe.

Stąd nazwa: równoważność to implikacja w obie strony — p⇒qp \Rightarrow q i jednocześnie q⇒pq \Rightarrow p. W skrócie piszemy „wtw” (wtedy i tylko wtedy).

Wszystkie spójniki naraz

Tę tabelę warto mieć w głowie. Dla dwóch zdań są 4 możliwe układy wartości, a każdy spójnik daje w nich swój wynik:

12345
0010011
0110110
1000100
1101111
Jak czytać tę tabelę:

każdy wiersz to jeden możliwy układ (np. trzeci wiersz: pp prawdziwe, qq fałszywe). Każda kolumna mówi, jaką wartość ma dany spójnik w tym układzie. Najłatwiej zapamiętać kolumny po ich „wyjątkach”: ∧\land ma jedną jedynkę (oba = 1), ∨\lor ma jedno zero (oba = 0), ⇒\Rightarrow ma jedno zero (z 1 wychodzi 0), ⇔\Leftrightarrow daje 1, gdy wartości są równe.

Symulator

Przełącz p i q — patrz, co się dzieje

  • „nieprawda, że dostałeś 5”?
  • „dostałeś 5 i stawiam pizzę”?
  • „dostałeś 5 lub stawiam pizzę”?
  • „jeśli dostaniesz 5, to stawiam pizzę”?
  • „stawiam pizzę wtedy i tylko wtedy, gdy dostaniesz 5”?

Jak czytać zdanie złożone

W arytmetyce najpierw mnożymy, potem dodajemy: 2+3⋅4=142 + 3 \cdot 4 = 14, a nie 2020. Ze spójnikami jest tak samo — mają swoją kolejność:

  1. najpierw negacja ¬\neg (wiąże najsilniej),
  2. potem koniunkcja ∧\land i alternatywa ∨\lor,
  3. na końcu implikacja ⇒\Rightarrow i równoważność ⇔\Leftrightarrow.

Dzięki temu można pominąć część nawiasów. Te dwa zapisy znaczą dokładnie to samo:

[(¬p)∨q]⇔(p∧q)to samo co¬p∨q⇔p∧q\begin{gathered} [(\neg p) \lor q] \Leftrightarrow (p \land q) \\ \text{to samo co} \\ \neg p \lor q \Leftrightarrow p \land q \end{gathered}

Przepis: jak odczytać zdanie

  1. Negacja dotyczy tylko tego, co stoi tuż za nią: jednej literki (¬p\neg p) albo całego nawiasu (¬(p∨q)\neg(p \lor q)).
  2. Nawiasy liczysz najpierw — to, co w nawiasie, traktuj jak jedną całość.
  3. Koniunkcja i alternatywa łączą sąsiednie kawałki.
  4. Implikacja albo równoważność stojąca poza nawiasami zostaje na koniec. Spójnik liczony na samym końcu to spójnik główny — to on mówi, czym jest całe zdanie.
  5. Czytasz od spójnika głównego: przy ⇒\Rightarrow — „jeżeli [lewa strona], to [prawa strona]”, przy ⇔\Leftrightarrow — „[lewa strona] wtedy i tylko wtedy, gdy [prawa strona]”.

Przykłady

Czytamy: jeżeli nieprawda, że , lub , to

negacja dotyczy tylko — stoi tuż przy nim
potem alternatywa łączy z — to cała lewa strona
na końcu implikacja — to spójnik główny. Prawa strona to
to samo zdanie ze wszystkimi nawiasami

Czytamy: nieprawda, że ( i ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , lub nieprawda, że

negacja stoi przed nawiasem, więc dotyczy całego nawiasu
tu każda negacja dotyczy tylko swojej literki, a potem obie łączy
spójnik główny — łączy lewą i prawą stronę

Czytamy: zapis zdania „Jeżeli pada deszcz i nieprawda, że mam parasol, to zmoknę”

= „pada deszcz”, = „mam parasol”, = „zmoknę”
„jeżeli …, to …” — to implikacja i zarazem spójnik główny
warunek „pada deszcz i nieprawda, że mam parasol” — stoi przed strzałką
Sprawdź się
  1. Który spójnik jest główny w zdaniu ?

Obliczanie wartości zdania złożonego

Zadanie · krok po kroku

Oblicz (p ⇒ q) ∨ ¬r dla p = 1, q = 0, r = 0

Plan — co zrobimy i po co
  1. Wstawiamy zera i jedynki w miejsce literek. Od tej chwili liczymy na samych cyfrach.
  2. Liczymy nawias, bo nawias zawsze idzie pierwszy.
  3. Liczymy negację ¬r\neg r. Dotyczy tylko jednej literki, więc da się ją policzyć od razu.
  4. Na końcu liczymy spójnik główny ∨\lor. Jego wynik to wartość całego zdania.

Kroki 2 i 3 możesz zamienić miejscami — nawias i negacja nie zależą od siebie. Spójnik główny zawsze zostaje na koniec.

  1. Wstaw wartości w miejsce literek
    (1⇒0)∨¬0(1 \Rightarrow 0) \lor \neg 0
  2. Policz nawias

    1⇒0=01 \Rightarrow 0 = 0.

    Dlaczego?

    To jedyny przypadek, w którym implikacja jest fałszywa: prawda na początku, fałsz na końcu.

  3. Policz negację

    ¬0=1\neg 0 = 1 — negacja odwraca wartość.

  4. Policz spójnik główny

    Zostało 0∨1=10 \lor 1 = 1. Zdanie jest prawdziwe.

    Dlaczego?

    Alternatywie wystarczy jedna jedynka. Spójnik główny to ∨\lor, bo nawias i negację policzyliśmy wcześniej.

    Inny sposób

    Szybciej: spójnik główny to ∨\lor, a alternatywie wystarczy jedna jedynka. Skoro ¬0=1\neg 0 = 1, całe zdanie jest prawdziwe — nawiasu nie trzeba nawet liczyć. Ten skrót działa tylko wtedy, gdy po jednej stronie ∨\lor wyjdzie 1. Przy ∧\land działa odwrotnie: wystarczy jedno 0 po jednej stronie, żeby całość była fałszywa.

Tabela zero-jedynkowa: ile wierszy i jak ją wypełnić

Obliczanie wartości dla jednego układu zer i jedynek już znasz. Tabela zero-jedynkowa robi to samo dla wszystkich możliwych układów naraz — każdy wiersz to jeden układ.

1 literka → 2 wiersze
0
1
  • : 0 i 1 na zmianę
2 literki → 4 wiersze
00
01
10
11
  • : 2 zera, potem 2 jedynki
  • : 0 i 1 na zmianę
3 literki → 8 wierszy
000
001
010
011
100
101
110
111
  • : 4 zera, potem 4 jedynki
  • : 2 zera, 2 jedynki — i tak na zmianę
  • : 0 i 1 na zmianę
Jak czytać:

każda tabela zawiera wszystkie możliwe układy zer i jedynek dla swoich literek. Złota kreska dzieli tabelę na połowy: w górnej pierwsza literka ma 0, w dolnej 1. Zobacz, że w tabeli dla pp, qq, rr obie połowy kolumn qq i rr wyglądają dokładnie jak tabela dla dwóch literek. Dlatego każda nowa literka podwaja liczbę wierszy.

Liczbę wierszy liczysz ze wzoru:

liczba różnych literek w zdaniu (np. → ). Jeśli występuje w zdaniu trzy razy, liczy się raz.
każda literka ma 2 możliwe wartości, a każda nowa literka podwaja tabelę:
liczba literek nn1234
liczba wierszy 2n2^n24816

Tautologia: czy zdanie jest zawsze prawdziwe?

Przykład z życia: „Jutro będzie padać lub jutro nie będzie padać”. Nie wiem, jaka będzie pogoda, ale wiem, że to zdanie jest prawdziwe. W symbolach: p∨¬pp \lor \neg p. Jego prawdziwość wynika z samej budowy zdania, nie z faktów.

Zadanie · krok po kroku

Przykład 1 (dwie literki): czy (p ∧ q) ⇒ p jest tautologią?

Plan — co zrobimy i po co
  1. Liczymy literki, bo od nich zależy liczba wierszy. Tabela musi mieć wszystkie układy zer i jedynek.
  2. Szukamy spójnika głównego. Mówi, którą kolumnę liczymy na samym końcu, a kawałki po jego obu stronach to kolumny pomocnicze.
  3. Wypełniamy tabelę kolumna po kolumnie, od kawałków najbardziej w środku.
  4. Patrzymy na ostatnią kolumnę: same 1 — tautologia, choć jedno 0 — nie.

Tak się to robi, gdy polecenie mówi „metodą zero-jedynkową”. Szybszą drogę bez całej tabeli znajdziesz pod następnym przykładem.

  1. Policz literki i wiersze

    Literki: pp i qq, czyli n=2n = 2. Tabela ma 22=42^2 = 4 wiersze. Kolumna pp: 0, 0, 1, 1. Kolumna qq: 0, 1, 0, 1.

    Bo tak — umowa

    Kolejność wierszy to umowa: w pierwszej kolumnie najpierw zera, potem jedynki, w ostatniej 0 i 1 na zmianę. Dzięki temu każdy układ pojawia się dokładnie raz.

  2. Znajdź spójnik główny i kolumny pomocnicze

    Nawias liczymy najpierw, więc spójnikiem głównym jest ⇒\Rightarrow. Lewa strona to p∧qp \land q (kolumna pomocnicza), prawa to samo pp (mamy je już w tabeli).

  3. Wypełnij tabelę kolumna po kolumnie

    Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj.

    0001
    0101
    1001
    1111
    Jak czytać tę tabelę:

    kolumna p∧qp \land q ma jedynkę tylko w ostatnim wierszu. Ostatnia kolumna to implikacja: z kolumny p∧qp \land q do kolumny pp.

  4. Odczytaj wynik

    W ostatniej kolumnie są same jedynki — zdanie jest tautologią.

    Dlaczego?

    Implikacja dałaby 0 tylko przy lewej stronie = 1 i prawej = 0. Lewa strona (p∧qp \land q) jest równa 1 tylko w ostatnim wierszu, a tam prawa strona (pp) też jest równa 1. Po ludzku: „jeśli mam kartę i PIN, to mam kartę” — tego nie da się złamać.

Zadanie · krok po kroku

Przykład 2 (trzy literki): czy (p ∨ q) ∧ (p ∧ r) ⇒ p ∧ q ∧ r jest tautologią?

Zad. 1, str. 14–15, przykład r)

Sprawdź metodą zero-jedynkową, czy zdanie

(p∨q)∧(p∧r)⇒p∧q∧r(p \lor q) \land (p \land r) \Rightarrow p \land q \land r

jest tautologią.

Plan — co zrobimy i po co
  1. Liczymy literki: trzy literki to 8 wierszy.
  2. Szukamy spójnika głównego. Dzieli zdanie na lewą i prawą stronę.
  3. Planujemy kolumny pomocnicze od środka na zewnątrz. Każda nowa kolumna korzysta tylko z kolumn, które już są w tabeli.
  4. Wypełniamy tabelę.
  5. Szukamy zera w ostatniej kolumnie. Jedno zero wystarczy, żeby zdanie nie było tautologią.

Polecenie mówi „metodą zero-jedynkową”, więc pełna tabela jest obowiązkowa. Bez tego wymogu można szybciej: od razu szukać wiersza, w którym implikacja daje 0 (ramka pod zadaniem).

  1. Policz literki i wiersze

    W zdaniu występują trzy różne literki: pp, qq, rr. Czyli n=3n = 3, a tabela ma 23=82^3 = 8 wierszy. Kolumna pp: cztery zera, cztery jedynki. Kolumna qq: po dwa na zmianę. Kolumna rr: 0 i 1 na zmianę.

  2. Znajdź spójnik główny

    Według kolejności działań najpóźniej liczymy implikację ⇒\Rightarrow. Zdanie ma więc postać „lewa strona ⇒\Rightarrow prawa strona”:

    • lewa strona (poprzednik): (p∨q)∧(p∧r)(p \lor q) \land (p \land r),
    • prawa strona (następnik): p∧q∧rp \land q \land r.
    Dlaczego?

    Nawiasy wokół p∨qp \lor q i p∧rp \land r są tu potrzebne, bo bez nich mielibyśmy mieszankę ∨\lor i ∧\land na jednym poziomie. Za to wokół całej lewej strony nawiasów już nie ma — ⇒\Rightarrow i tak liczy się na końcu.

  3. Zaplanuj kolumny pomocnicze

    Liczymy od środka na zewnątrz:

    1. p∨qp \lor q
    2. p∧rp \land r
    3. (p∨q)∧(p∧r)(p \lor q) \land (p \land r) — cała lewa strona
    4. p∧q∧rp \land q \land r — prawa strona (prawdziwa tylko, gdy wszystkie trzy literki są prawdziwe)
    5. całe zdanie: lewa ⇒\Rightarrow prawa
  4. Wypełnij tabelę kolumna po kolumnie

    Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj.

    12345
    00000001
    00100001
    01010001
    01110001
    10010001
    10111100
    11010001
    11111111
    Jak czytać tę tabelę:

    pierwsze trzy kolumny to wszystkie 8 układów. Kolumna 3 (lewa strona) i kolumna 4 (prawa strona) to wejścia do implikacji. Ostatnia kolumna to wynik całego zdania.

    wiersz, w którym zdanie jest fałszywe
  5. Odczytaj wynik

    W ostatniej kolumnie jest jedno zero — w wierszu p=1p = 1, q=0q = 0, r=1r = 1. Zdanie nie jest tautologią.

    Dlaczego?

    W tym wierszu lewa strona jest prawdziwa: p∨q=1∨0=1p \lor q = 1 \lor 0 = 1 oraz p∧r=1∧1=1p \land r = 1 \land 1 = 1, więc 1∧1=11 \land 1 = 1. Prawa strona jest fałszywa: p∧q∧r=1∧0∧1=0p \land q \land r = 1 \land 0 \land 1 = 0. Implikacja 1⇒01 \Rightarrow 0 to jedyny fałszywy przypadek implikacji.

Pięć kolejnych zdań do sprawdzenia — z tabelą, którą wypełniasz sam i od razu widzisz błędy — czeka w ćwiczeniach na końcu modułu.

Dla jakich wartości zdania są prawdziwe?

Zadanie · krok po kroku

Dla jakich wartości p, q, r prawdziwe są jednocześnie zdania p ⇒ q ∨ r oraz q ⇒ r?

Zad. 2, str. 15, przykład e)
Plan — co zrobimy i po co
  1. Ustalamy, gdzie stoją niewidoczne nawiasy w p⇒q∨rp \Rightarrow q \lor r. Od tego zależy, co liczymy.
  2. Budujemy jedną tabelę dla obu zdań. „Jednocześnie” znaczy: w tym samym wierszu, czyli przy tych samych pp, qq, rr.
  3. Wypisujemy wiersze, w których oba zdania mają 1. To jest odpowiedź.
  4. Opisujemy wynik słowami. Nie jest to obowiązkowe, ale pomaga sprawdzić, czy wynik ma sens.

Da się też rozumować bez tabeli (ramka „Dlaczego?” w kroku 4), ale na kolokwium tabela jest pewniejsza.

  1. Ustal, jak czytać pierwsze zdanie

    W zapisie p⇒q∨rp \Rightarrow q \lor r nie ma nawiasów. Z kolejności działań wiemy, że ∨\lor liczymy przed ⇒\Rightarrow, więc to zdanie znaczy:

    p⇒(q∨r)p \Rightarrow (q \lor r)
    Bo tak — umowa

    Kolejność spójników to umowa, tak jak „mnożenie przed dodawaniem” w arytmetyce: najpierw ¬\neg, potem ∧\land i ∨\lor, na końcu ⇒\Rightarrow i ⇔\Leftrightarrow. Gdy nawiasów brak, liczysz właśnie w tej kolejności.

  2. Zbuduj tabelę dla obu zdań

    Trzy literki → 8 wierszy. Kolumna pomocnicza: q∨rq \lor r. Potem dwa zdania, które nas interesują. Policz kolumnę, a potem ją odkryj.

    123
    000011
    001111
    010110
    011111
    100001
    101111
    110110
    111111
    Jak czytać tę tabelę:

    interesują nas wiersze, w których obie fioletowe kolumny mają 1. Po odkryciu całej tabeli zostaną zaznaczone.

    wiersze, w których oba zdania są prawdziwe
  3. Wypisz wiersze, w których oba zdania mają 1

    (p,q,r)=(0,0,0)(p, q, r) = (0, 0, 0), (0,0,1)(0, 0, 1), (0,1,1)(0, 1, 1), (1,0,1)(1, 0, 1), (1,1,1)(1, 1, 1).

  4. Opisz wynik słowami

    Oba zdania są prawdziwe, gdy rr jest prawdziwe (wtedy pp i qq mogą być dowolne), albo gdy wszystkie trzy literki są fałszywe.

    Dlaczego?

    Jeśli r=1r = 1, to q∨r=1q \lor r = 1 i q⇒r=1q \Rightarrow r = 1 — następniki obu implikacji są prawdziwe, więc obie implikacje są prawdziwe niezależnie od reszty. Jeśli r=0r = 0, to q⇒0q \Rightarrow 0 jest prawdziwe tylko przy q=0q = 0. Wtedy q∨r=0q \lor r = 0, a p⇒0p \Rightarrow 0 jest prawdziwe tylko przy p=0p = 0. Zostaje jeden wiersz: 0, 0, 0.

Prawa logiki, które warto znać

Niektóre tautologie przydają się tak często, że mają własne nazwy.

Czytamy: nieprawda, że nieprawda, że — wtedy i tylko wtedy, gdy . Nazwa: prawo podwójnego przeczenia.

podwójne zaprzeczenie. Po ludzku: „Nieprawda, że nie zdałem” = „Zdałem”.
każde zdanie jest równoważne samemu sobie. Na zajęciach nazywane prawem równoważności. Oczywiste — ale formalnie to też tautologia.

Prawa de Morgana

To najważniejsze prawa tego modułu. Mówią, jak zaprzeczyć zdaniu z „i” albo z „lub”.

Czytamy: nieprawda, że ( lub ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , i nieprawda, że

„Nieprawda, że (pada deszcz lub wieje wiatr)”
„Nieprawda, że pada deszcz, i nieprawda, że wieje wiatr” — po ludzku: nie pada i nie wieje

Czytamy: nieprawda, że ( i ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , lub nieprawda, że

„Nieprawda, że (mam kartę i znam PIN)”
„Nieprawda, że mam kartę, lub nieprawda, że znam PIN” (a może jedno i drugie)

Trzy prawa spoza slajdów, które oszczędzają czas

Te prawa możesz sprawdzić tabelą tak samo jak de Morgana.

  • (p⇒q)⇔(¬p∨q)(p \Rightarrow q) \Leftrightarrow (\neg p \lor q) — implikację zawsze da się zapisać jako alternatywę. Z tego korzysta formuła z Excela =LUB(NIE(A1);B1).
  • (p⇒q)⇔(¬q⇒¬p)(p \Rightarrow q) \Leftrightarrow (\neg q \Rightarrow \neg p) — prawo kontrapozycji. Czytamy: „jeżeli nieprawda, że qq, to nieprawda, że pp”. „Jeśli pada, to ulica jest mokra” znaczy to samo, co „jeśli ulica nie jest mokra, to nie pada”.
  • ¬(p⇒q)⇔(p∧¬q)\neg(p \Rightarrow q) \Leftrightarrow (p \land \neg q) — zaprzeczenie implikacji. Implikacja jest fałszywa tylko przy 1⇒01 \Rightarrow 0, czyli gdy pp zachodzi, a qq nie. „Nieprawda, że jeśli dostaniesz 5, to stawiam pizzę” znaczy: „dostałeś 5 i nieprawda, że stawiam pizzę”. Przyda się przy zaprzeczaniu zdań z kwantyfikatorami.

Funkcja zdaniowa — zdanie z dziurą

Wyrażenie 5x2=1255x^2 = 125 nie jest zdaniem logicznym. Dopóki nie wiemy, ile wynosi xx, nie da się powiedzieć, czy to prawda, czy fałsz:

  • dla x=5x = 5: 5⋅25=1255 \cdot 25 = 125 — prawda,
  • dla x=−41x = -41: 5⋅1681=84055 \cdot 1681 = 8405 — fałsz,
  • dla x=−5x = -5: 5⋅25=1255 \cdot 25 = 125 — też prawda (minus podniesiony do kwadratu znika).

Takie wyrażenie to funkcja zdaniowa. Zapisujemy ją jako P(x)P(x) — „PP od xx”.

Czytamy: od

nazwa funkcji zdaniowej (dowolna litera, zwykle wielka)
zmienna — „dziura”, w którą wstawiamy liczbę lub obiekt
funkcja z wstawioną liczbą 5 — to już zwykłe zdanie logiczne (tu: prawdziwe)

Funkcję zdaniową można zamienić w zdanie logiczne na dwa sposoby:

  1. wstawić konkretną wartość zmiennej (jak wyżej: x=5x = 5),
  2. powiedzieć, dla ilu wartości ma zachodzić — „dla każdego xx” albo „istnieje xx”. Do tego służą kwantyfikatory.

Kwantyfikatory ∀ i ∃ — jak je czytać

Kwantyfikator ogólny
czytamy: „dla każdego…”

Warunek ma być spełniony przez wszystkie elementy, bez wyjątku.

Jak zapamiętać: odwrócone A — od angielskiego All (wszystkie).

Kwantyfikator szczegółowy
czytamy: „istnieje…”

Wystarczy, że warunek spełnia co najmniej jeden element.

Jak zapamiętać: odwrócone E — od angielskiego Exists (istnieje).

Kwantyfikator „dokładnie jeden”
czytamy: „istnieje dokładnie jeden…”

Warunek spełnia jeden element — nie zero i nie dwa. Używany rzadko, w zadaniach z zajęć praktycznie się nie pojawia.

Zdanie „dla każdej liczby rzeczywistej xx zachodzi x2≥0x^2 \geq 0” spotkasz w jednym z dwóch zapisów. Oba znaczą to samo:

∀x∈R  x2≥0∀x∈R: x2≥0\forall_{x \in \mathbb{R}}\ \ x^2 \geq 0 \qquad\qquad \forall x \in \mathbb{R}:\ x^2 \geq 0

Czytamy: dla każdej liczby rzeczywistej : do kwadratu jest większe lub równe zero

„dla każdego”
„ należące do ” — skąd bierzemy . Znak czytamy „należy do”.
warunek, czyli funkcja zdaniowa, która ma być spełniona

Czytamy: dla każdej liczby rzeczywistej istnieje liczba rzeczywista taka, że

„dla każdej liczby rzeczywistej ”
„istnieje liczba rzeczywista taka, że”
warunek: „ jest większe od ”

Czytamy: istnieją liczby naturalne i takie, że dla każdej liczby rzeczywistej iloczyn jest równy iloczynowi

„istnieją liczby naturalne i takie, że” — dwa kwantyfikatory zapisane razem
„dla każdej liczby rzeczywistej ”
warunek: równanie, w którym lewa strona to , a prawa to

Czy zdanie z kwantyfikatorami jest prawdziwe?

Jeden kwantyfikator

  • ∀x∈R x2≥0\forall_{x \in \mathbb{R}}\ x^2 \geq 0 — prawda. Kwadrat liczby nigdy nie jest ujemny.
  • ∀x∈R x2>0\forall_{x \in \mathbb{R}}\ x^2 > 0 — fałsz. Kontrprzykład: x=0x = 0, bo 02=00^2 = 0, a nie >0> 0.
  • ∃x∈R x2=4\exists_{x \in \mathbb{R}}\ x^2 = 4 — prawda. Przykład: x=2x = 2.
  • ∃x∈R x2=−1\exists_{x \in \mathbb{R}}\ x^2 = -1 — fałsz. Żaden kwadrat liczby rzeczywistej nie jest ujemny.

Dwa kwantyfikatory: liczy się kolejność

Kwantyfikatory tego samego rodzaju można zamieniać miejscami: „dla każdego xx i dla każdego yy” znaczy to samo, co „dla każdego yy i dla każdego xx”. Kwantyfikatorów różnego rodzaju zamieniać nie wolno — zmienia się sens zdania.

Jak to sprawdzać w zadaniu? Zależy od tego, co stoi pierwsze:

Najpierw ∀\forall, potem ∃\exists

∀x ∃y …\forall_{x}\ \exists_{y}\ \ldots

„Do każdego xx da się dobrać jakieś yy.”

  1. Weź dowolne xx.
  2. Poszukaj yy, które do niego pasuje. Wolno, żeby yy zależało od xx — np. y=x+1y = x + 1.
  3. Umiesz podać taki przepis na yy — zdanie jest prawdziwe. Istnieje xx, do którego nie pasuje żadne yy — fałszywe (podaj to xx).

Najpierw ∃\exists, potem ∀\forall

∃y ∀x …\exists_{y}\ \forall_{x}\ \ldots

„Istnieje jedno yy, które działa dla wszystkich xx naraz.”

  1. Wybierz jedną konkretną liczbę yy — bez xx w środku. Najczęściej warto sprawdzić 0 albo 1.
  2. Sprawdź, czy z tym yy warunek zachodzi dla każdego xx.
  3. Tak — zdanie jest prawdziwe. Każde yy da się „zepsuć” jakimś xx — fałszywe.
Zadanie · krok po kroku

Przykład 1: czy ∀x∈ℝ ∃y∈ℝ y > x jest prawdziwe?

Plan — co zrobimy i po co
  1. Czytamy zdanie na głos. Dopiero słowami widać, o co pyta.
  2. Rozpoznajemy typ: najpierw ∀\forall, potem ∃\exists. Od typu zależy przepis.
  3. Szukamy przepisu na yy, który zależy od xx. Przy ∀∃\forall \exists wolno dobrać yy osobno do każdego xx.
  4. Sprawdzamy przepis na literze xx, a nie na kilku liczbach. ∀\forall wymaga, żeby działał dla każdego xx.
  5. Zapisujemy wniosek.

Tak się to robi przy każdym zdaniu, które zaczyna się od ∀∃\forall \exists.

  1. Przeczytaj zdanie

    „Dla każdej liczby rzeczywistej xx istnieje liczba rzeczywista yy taka, że y>xy > x.” Czyli: do każdej liczby da się znaleźć większą.

  2. Rozpoznaj typ

    Najpierw ∀\forall, potem ∃\exists. Do każdego xx szukamy pasującego yy — i yy może zależeć od xx.

  3. Znajdź przepis na y

    Weźmy y=x+1y = x + 1. Na przykład: x=5→y=6x = 5 \to y = 6, x=−3→y=−2x = -3 \to y = -2.

    Inny sposób

    Przepis nie musi być jeden. y=x+2y = x + 2 albo y=x+0,5y = x + 0{,}5 też działają. Uważaj tylko na przepisy, które działają nie zawsze: y=2xy = 2x dla x=−1x = -1 daje y=−2y = -2, a −2>−1-2 > -1 jest fałszem.

  4. Sprawdź przepis dla każdego x

    Wstawiamy y=x+1y = x + 1 do warunku y>xy > x i dostajemy x+1>xx + 1 > x. Dodanie 1 zawsze daje liczbę większą, więc nierówność zachodzi dla każdego xx.

    Dlaczego?

    Sprawdzamy przepis ogólnie, a nie tylko dla kilku liczb, bo ∀\forall wymaga, żeby działało dla każdego xx.

  5. Wniosek

    Zdanie jest prawdziwe.

Zadanie · krok po kroku

Przykład 2: czy ∃y∈ℝ ∀x∈ℝ y > x jest prawdziwe?

Plan — co zrobimy i po co
  1. Czytamy zdanie na głos.
  2. Rozpoznajemy typ: najpierw ∃\exists, potem ∀\forall. Potrzebne jest jedno yy, które działa dla wszystkich xx naraz.
  3. Próbujemy kilku kandydatów na yy. To rozgrzewka: widać, jak każdy kandydat się psuje.
  4. Pokazujemy, że da się zepsuć każde yy. Kilka nieudanych prób to za mało — trzeba pokazać, że nie zadziała żadne yy.
  5. Zapisujemy wniosek.

Kroku 3 nie musisz pisać na kolokwium. Dowodem jest krok 4.

  1. Przeczytaj zdanie

    „Istnieje liczba rzeczywista yy taka, że dla każdej liczby rzeczywistej xx: y>xy > x.” Czyli: istnieje liczba większa od wszystkich liczb.

  2. Rozpoznaj typ

    Najpierw ∃\exists, potem ∀\forall. Musimy wskazać jedno konkretne yy, a potem ono musi być większe od każdego xx.

  3. Spróbuj kilku kandydatów

    y=1000y = 1000? Nie działa, bo x=1001x = 1001 jest większe. y=1 000 000y = 1\,000\,000? Psuje je x=1 000 001x = 1\,000\,001.

  4. Pokaż, że każde y da się zepsuć

    Jakie yy nie wybierzesz, weź x=y+1x = y + 1. Wtedy y>y+1y > y + 1 jest fałszem. Żadne yy nie działa dla wszystkich xx.

    Inny sposób

    Wystarczy nawet x=yx = y. Wtedy warunek brzmi y>yy > y, a żadna liczba nie jest większa od samej siebie.

  5. Wniosek

    Zdanie jest fałszywe.

    Dlaczego?

    W przykładzie 1 dobieraliśmy yy do każdego xx osobno. Tutaj yy musi być ustalone z góry — i to robi różnicę.

Zadanie · krok po kroku

Czy zdanie ∃m,n∈ℕ ∀x∈ℝ mn = mx jest prawdziwe?

Zad. 1, str. 19–20, przykład h)

Zapisz słownie i określ wartość logiczną zdania

∃m,n∈N ∀x∈R  mn=mx\exists_{m, n \in \mathbb{N}}\ \forall_{x \in \mathbb{R}}\ \ mn = mx
Plan — co zrobimy i po co
  1. Czytamy zdanie i dzielimy warunek na lewą i prawą stronę równania.
  2. Rozpoznajemy typ: ∃\exists przed ∀\forall. Szukamy konkretnych mm i nn, które działają dla każdego xx.
  3. Sprawdzamy, która strona zmienia się razem z xx. Tę stronę trzeba „unieruchomić”.
  4. Dobieramy mm tak, żeby xx przestał mieć znaczenie.
  5. Sprawdzamy równanie dla dowolnego xx: lewa strona, prawa strona, porównanie.
  6. Zapisujemy wniosek.

To ten sam przepis co w przykładzie 2 wyżej. Tam żadne yy nie działało, a tu udaje się znaleźć mm i nn.

  1. Przeczytaj zdanie i nazwij jego części

    „Istnieją liczby naturalne mm i nn takie, że dla każdej liczby rzeczywistej xx iloczyn mnmn jest równy iloczynowi mxmx.”

    Warunek to równanie. Lewa strona: m⋅nm \cdot n. Prawa strona: m⋅xm \cdot x.

  2. Rozpoznaj typ

    Najpierw ∃\exists, potem ∀\forall. Szukamy więc konkretnych liczb mm i nn (bez xx), przy których równanie jest prawdziwe dla każdego xx.

  3. Zobacz, która strona zależy od x

    Lewa strona m⋅nm \cdot n nie ma w sobie xx. Gdy wybierzemy mm i nn, jest jedną stałą liczbą. Prawa strona m⋅xm \cdot x zmienia się razem z xx — np. dla m=2m = 2: przy x=1x = 1 daje 2, przy x=5x = 5 daje 10.

    Dlaczego?

    Stała liczba nie może być równa czemuś, co ciągle się zmienia. Musimy więc tak dobrać mm, żeby prawa strona przestała zależeć od xx.

  4. Wybierz m, przy którym x przestaje mieć znaczenie

    W prawej stronie xx jest mnożone przez mm. Przy mnożeniu zmienna przestaje mieć znaczenie, gdy mnożymy przez 0 (ramka „Kiedy tego użyć” wyżej). Bierzemy m=0m = 0. Liczbę nn wybieramy dowolnie, np. n=0n = 0.

    Dlaczego?

    nn występuje tylko po lewej stronie, a ta przy m=0m = 0 i tak wyjdzie 0. Dlatego wartość nn nie ma tu znaczenia.

    Bo tak — umowa

    Wolno wziąć m=0m = 0, bo w tym kursie — tak jak w rozwiązaniach z zajęć — N={0,1,2,…}\mathbb{N} = \{0, 1, 2, \ldots\}. To umowa. Co by było bez niej, pokazuje ramka pod zadaniem.

  5. Sprawdź równanie: policz każdą stronę osobno

    Lewa strona: m⋅n=0⋅0=0m \cdot n = 0 \cdot 0 = 0.

    Prawa strona: m⋅x=0⋅x=0m \cdot x = 0 \cdot x = 0 — dla każdego xx, bo zero razy dowolna liczba daje zero.

    Obie strony są równe: 0=00 = 0.

    Dlaczego?

    Równanie jest prawdziwe wtedy, gdy lewa i prawa strona mają tę samą wartość. Dlatego zawsze sprawdzamy je tak samo: liczymy lewą stronę, liczymy prawą stronę i porównujemy wyniki.

  6. Wniosek

    Znaleźliśmy m=0m = 0 i n=0n = 0, przy których równanie zachodzi dla wszystkich xx. Zdanie jest prawdziwe.

Zaprzeczanie zdań z kwantyfikatorami

Jak zaprzeczyć zdaniu „Wszyscy zdali”? Bardzo częsta odpowiedź brzmi „Nikt nie zdał” — i jest błędna. Żeby „wszyscy zdali” było nieprawdą, wystarczy, że ktoś nie zdał.

To jest treść praw de Morgana dla kwantyfikatorów:

¬(∀x P(x))⇔∃x ¬P(x)¬(∃x P(x))⇔∀x ¬P(x)\begin{gathered} \neg\left(\forall_{x}\ P(x)\right) \Leftrightarrow \exists_{x}\ \neg P(x) \\ \neg\left(\exists_{x}\ P(x)\right) \Leftrightarrow \forall_{x}\ \neg P(x) \end{gathered}

Czytamy: nieprawda, że dla każdego zachodzi — wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje taki, że nieprawda, że

„nieprawda, że każdy zdał”
„istnieje ktoś, kto nie zdał”
Symulator

Grupa ćwiczeniowa: kliknij osobę, żeby zmienić jej wynik

= „osoba zdała kolokwium”

  • „każdy zdał”?
  • „ktoś zdał (co najmniej jedna osoba)”?
  • „nieprawda, że każdy zdał”?
  • „ktoś nie zdał”?
  • „nieprawda, że ktoś zdał”?
  • „każdy nie zdał (nikt nie zdał)”?

Zauważ: wiersze 3 i 4 mają zawsze tę samą wartość. Tak samo wiersze 5 i 6. Klikaj, ile chcesz — nie da się ich rozdzielić. To właśnie prawa de Morgana dla kwantyfikatorów.

Jak zaprzeczać warunki

warunekzaprzeczeniepo ludzku
a=ba = ba≠ba \neq b„nie jest równe”
a<ba < ba≥ba \geq bjeśli nie mniejsze, to większe albo równe
a>ba > ba≤ba \leq bjeśli nie większe, to mniejsze albo równe
a≤ba \leq ba>ba > b
a≥ba \geq ba<ba < b

Przykłady krok po kroku

Czytamy: zaprzeczenie:

zamieniamy kwantyfikator
zaprzeczamy warunek
wynik: „istnieje liczba rzeczywista, której kwadrat jest ujemny”. Zdanie wyjściowe było prawdziwe, więc zaprzeczenie jest fałszywe.

Czytamy: zaprzeczenie:

oba kwantyfikatory zmieniają rodzaj, ale kolejność zostaje: najpierw , potem
zaprzeczamy warunek

Czytamy: zaprzeczenie:

zamieniamy kwantyfikator
warunek to koniunkcja, więc prawo de Morgana zamienia ją w alternatywę
każdą nierówność zaprzeczamy osobno
Zadanie · krok po kroku

Zaneguj zdanie ∃m,n∈ℕ ∀x∈ℝ mn = mx

Zad. 3, str. 20, przykład h)

Napisz zaprzeczenie zdania

∃m,n∈N ∀x∈R  mn=mx\exists_{m, n \in \mathbb{N}}\ \forall_{x \in \mathbb{R}}\ \ mn = mx
Plan — co zrobimy i po co
  1. Czytamy zdanie na głos. Wtedy łatwiej zauważyć, ile jest kwantyfikatorów: ∃m,n\exists_{m, n} to dwa.
  2. Zamieniamy każdy kwantyfikator na przeciwny. Kolejność i zbiory zostają.
  3. Zaprzeczamy warunek: == zamienia się w ≠\neq.
  4. Jeśli polecenie pyta też o wartość, podajemy ją: zaprzeczenie ma wartość przeciwną do zdania wyjściowego.

Dopisanie ¬\neg przed całym zdaniem to jeszcze nie odpowiedź. Chodzi o postać, w której ¬\neg przeniesiono do środka — tu zostało tylko w znaku ≠\neq.

  1. Przeczytaj zdanie na głos

    „Istnieją liczby naturalne mm i nn takie, że dla każdej liczby rzeczywistej xx: m⋅n=m⋅xm \cdot n = m \cdot x.”

    Dlaczego?

    Zapis ∃m,n∈N\exists_{m, n \in \mathbb{N}} to skrót od dwóch kwantyfikatorów tego samego typu: „istnieje mm” i „istnieje nn”. Oba zmienią się w ∀\forall.

  2. Zamień kwantyfikatory

    ∃m,n∈N\exists_{m, n \in \mathbb{N}} zamienia się w ∀m,n∈N\forall_{m, n \in \mathbb{N}}, a ∀x∈R\forall_{x \in \mathbb{R}} w ∃x∈R\exists_{x \in \mathbb{R}}. Kolejność i zbiory zostają bez zmian.

  3. Zaprzecz warunek

    Zaprzeczeniem mn=mxmn = mx jest mn≠mxmn \neq mx. Cały wynik:

    ¬(∃m,n∈N ∀x∈R mn=mx)⇔  ∀m,n∈N ∃x∈R  mn≠mx\begin{aligned} &\neg\left(\exists_{m, n \in \mathbb{N}}\ \forall_{x \in \mathbb{R}}\ mn = mx\right) \\ &\Leftrightarrow\; \forall_{m, n \in \mathbb{N}}\ \exists_{x \in \mathbb{R}}\ \ mn \neq mx \end{aligned}

    Czytamy: „dla każdych liczb naturalnych mm, nn istnieje liczba rzeczywista xx, dla której mn≠mxmn \neq mx”.

    Inny sposób

    Można też przesuwać ¬\neg do środka po jednym kroku. Każde przejście przez kwantyfikator zmienia jego rodzaj (prawa de Morgana):

    ¬∃m,n∈N ∀x∈R mn=mx⇔∀m,n∈N ¬∀x∈R mn=mx⇔∀m,n∈N ∃x∈R ¬(mn=mx)⇔∀m,n∈N ∃x∈R mn≠mx\begin{aligned} &\neg \exists_{m, n \in \mathbb{N}}\ \forall_{x \in \mathbb{R}}\ mn = mx \\ &\Leftrightarrow \forall_{m, n \in \mathbb{N}}\ \neg \forall_{x \in \mathbb{R}}\ mn = mx \\ &\Leftrightarrow \forall_{m, n \in \mathbb{N}}\ \exists_{x \in \mathbb{R}}\ \neg(mn = mx) \\ &\Leftrightarrow \forall_{m, n \in \mathbb{N}}\ \exists_{x \in \mathbb{R}}\ mn \neq mx \end{aligned}

    Wynik jest ten sam. Ten zapis pokazuje, skąd się bierze przepis „zamień kwantyfikatory i zaprzecz warunek”.

  4. Jeśli trzeba: wartość zaprzeczenia

    Zdanie wyjściowe jest prawdziwe (m=0m = 0, zobacz zadanie wyżej). Zaprzeczenie prawdziwego zdania jest zawsze fałszywe — tu: dla m=0m = 0 nie znajdziemy xx, przy którym 0≠00 \neq 0.

Ściąga przed kolokwium

Zdanie logiczneDa się powiedzieć „prawda” (1) albo „fałsz” (0). Nie są nimi: rozkazy, pytania, prognozy, opinie, wyrażenia ze zmienną.
¬ negacjaCzytamy „nieprawda, że”. Odwraca wartość. ¬¬p⇔p\neg\neg p \Leftrightarrow p.
∧ koniunkcja „i”1 tylko gdy oba = 1. Działa jak mnożenie.
∨ alternatywa „lub”0 tylko gdy oba = 0. „Lub” nie wyklucza obu naraz.
⇒ implikacja0 tylko dla 1⇒01 \Rightarrow 0: z prawdy nie wynika fałsz. Nie wolno jej odwracać.
⇔ równoważność1 gdy wartości są równe. To implikacja w obie strony.
Kolejność¬, potem ∧ i ∨, na końcu ⇒ i ⇔. Mieszasz ∧ z ∨? Daj nawiasy.
Wypełnianie tabeli2n2^n wierszy. Pierwsza kolumna: połowa zer, połowa jedynek. Każda następna: bloki o połowę krótsze. Ostatnia: 0, 1 na zmianę.
TautologiaSame jedynki w ostatniej kolumnie. Jedno 0 — nie jest tautologią.
De Morgan¬(p∨q)⇔¬p∧¬q\neg(p \lor q) \Leftrightarrow \neg p \land \neg q; ¬(p∧q)⇔¬p∨¬q\neg(p \land q) \Leftrightarrow \neg p \lor \neg q.
∀ i ∃∀ — obalasz jednym kontrprzykładem. ∃ — wystarczy jeden przykład. ∀x∃y\forall_x \exists_y: yy może zależeć od xx. ∃y∀x\exists_y \forall_x: jedno yy dla wszystkich (szukaj 0 albo 1).
Negacja z kwantyfikatorami∀ ↔ ∃, kolejność bez zmian, na końcu zaprzecz warunek (<< ↔ ≥\geq, ∧\land ↔ ∨\lor).

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest. Wszystko da się zrobić na telefonie.

Oblicz wartość zdania

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Oblicz dla , .

  2. Oblicz dla , , .

  3. Oblicz dla , , .

  4. Oblicz dla , , .

  5. Oblicz dla , , .

  6. Oblicz dla , , .

Odczytaj zdanie i zapisz je symbolami

Ćwiczenia · 9 zadań
  1. Który spójnik jest główny w zdaniu ?

  2. Jak wstawić nawiasy w zdaniu ?

  3. Jak przeczytać ?

  4. Jak zapisać symbolami „nieprawda, że ( lub )”?

  5. = „uczę się”, = „zdam”. Jak zapisać „Jeżeli się uczę, to zdam”?

  6. = „pada deszcz”, = „wieje wiatr”, = „zostaję w domu”. Jak zapisać „Jeżeli pada deszcz lub wieje wiatr, to zostaję w domu”?

  7. Jak przeczytać ?

  8. Spójnikiem głównym w zdaniu jest:

  9. Jak przeczytać ?

Czy to tautologia?

Każdą tabelę wypełniasz sam. Kolumny z literkami są już gotowe — w kolejnych wpisujesz 0 albo 1. Po „Sprawdź” zobaczysz, które pola są złe i jak je policzyć.

Wypełnij tabelę

Zadanie 1 · jedna literka

Sprawdź, czy zdanie p∨¬pp \lor \neg p jest tautologią. Jedna literka, więc tabela ma 21=22^1 = 2 wiersze.

0
1
Wniosek
  1. Czy zdanie jest tautologią?

Wypełnij tabelę

Zadanie 2 · odwrócona implikacja

Sprawdź, czy zdanie (p⇒q)⇒(q⇒p)(p \Rightarrow q) \Rightarrow (q \Rightarrow p) jest tautologią.

123
00
01
10
11
Wniosek
  1. Czy zdanie jest tautologią?

Wypełnij tabelę

Zadanie 3 · dwie literki

Sprawdź, czy zdanie [(p⇒q)∧p]⇒q[(p \Rightarrow q) \land p] \Rightarrow q jest tautologią.

123
00
01
10
11
Wniosek
  1. Czy zdanie jest tautologią?

Wypełnij tabelę

Zadanie 4 · trzy literki

Sprawdź, czy zdanie (p∨q)∧r⇒p(p \lor q) \land r \Rightarrow p jest tautologią.

123
000
001
010
011
100
101
110
111
Wniosek
  1. Czy zdanie jest tautologią?

Wypełnij tabelę

Zadanie 5 · trzy literki, łańcuch implikacji

Sprawdź, czy zdanie (p⇒q)∧(q⇒r)⇒(p⇒r)(p \Rightarrow q) \land (q \Rightarrow r) \Rightarrow (p \Rightarrow r) jest tautologią.

12345
000
001
010
011
100
101
110
111
Wniosek
  1. Czy zdanie jest tautologią?

Dla jakich wartości zdania są prawdziwe?

Wypełnij tabelę

Dwa zdania naraz

Dla jakich wartości pp, qq, rr prawdziwe są jednocześnie zdania p∨qp \lor q oraz ¬p⇒r\neg p \Rightarrow r? Wypełnij tabelę, a potem odpowiedz na pytanie pod nią.

123
000
001
010
011
100
101
110
111
Odpowiedź
  1. W których wierszach oba zdania ( oraz ) mają wartość 1?

Kwantyfikatory: przeczytaj i oceń

Ćwiczenia · 9 zadań
  1. Jak przeczytać ?

  2. Czy zdanie jest prawdziwe?

  3. Czy zdanie jest prawdziwe?

  4. Czy zdanie jest prawdziwe?

  5. Czy zdanie jest prawdziwe?

  6. Czy zdanie jest prawdziwe?

  7. Czy zdanie jest prawdziwe?

  8. Czy zdanie jest prawdziwe?

  9. Czy zdanie jest prawdziwe?

Zaneguj zdanie

Ćwiczenia · 9 zadań
  1. Zaprzeczenie zdania to:

  2. Zaprzeczenie zdania to:

  3. Zaprzeczenie zdania to:

  4. Zaprzeczenie zdania to:

  5. Zaprzeczenie zdania to:

  6. Zaprzeczenie zdania to:

  7. Zaprzeczeniem zdania „Istnieje student, który zdał wszystkie kolokwia” jest:

  8. Zaprzeczenie zdania to:

  9. Zaprzeczenie zdania to:

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań

Logika — 10 pytań

  1. Które z tych wyrażeń jest zdaniem logicznym?

  2. Jak przeczytać ?

  3. , . Ile wynosi ?

  4. Kiedy implikacja jest fałszywa?

  5. Ile wierszy ma tabela zero-jedynkowa dla zdania ?

  6. Jak wypełnia się kolumnę w tabeli dla trzech literek , , ?

  7. Co jest zaprzeczeniem zdania ?

  8. Zdanie jest tautologią, gdy…

  9. Zaprzeczeniem zdania „Każdy student zdał” jest:

  10. Czym różni się od ?

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.