Po co ekonomiście logika?
Na pierwszych ćwiczeniach z matematyki tablica szybko zapełnia się dziwnymi znaczkami: , , , , . Prowadzący czyta je płynnie, a my jeszcze zastanawiamy się, który daszek znaczy „i”, a który „lub”. Po dziesięciu minutach łatwo się zgubić — i do końca zajęć już się nie odnaleźć.
Ten moduł robi coś prostego: przedstawia te znaczki po kolei, jeden po drugim. Każdy dostaje nazwę, sposób czytania na głos, przykład z życia i pułapkę, w którą najczęściej się wpada.
Dlaczego warto? Bo logika to nie osobny dział, który zaliczysz i zapomnisz. To język, w którym zapisane są wszystkie kolejne tematy. Zbiór liczb od 1 do 4 zapiszemy jako — i bez znajomości nie przeczytasz nawet definicji.
Co będzie na kolokwium
Z logiki na kolokwium wraca kilka typów poleceń. Każde ma w tym module swój przepis, rozwiązane przykłady i ćwiczenia z natychmiastową odpowiedzią. Jeśli powtarzasz na ostatnią chwilę, zacznij od tej listy.
- 1„Oblicz wartość logiczną zdania dla , , ”
Wstawiasz 0 i 1 w miejsce literek i liczysz spójnik po spójniku, od środka nawiasów.
- 2„Odczytaj zdanie / zapisz je za pomocą symboli”
Ustalasz kolejność działań, znajdujesz spójnik główny i czytasz od niego.
- 3„Sprawdź, czy zdanie jest tautologią”
Budujesz tabelę zero-jedynkową. Same jedynki w ostatniej kolumnie — tautologia.
- 4„Dla jakich wartości , , zdania … są jednocześnie prawdziwe?”
Ta sama tabela, ale szukasz wierszy, w których wszystkie podane zdania mają 1.
- 5„Zapisz słownie zdanie z kwantyfikatorami i określ jego wartość logiczną”
Czytasz od lewej. Przy szukasz kontrprzykładu, przy — przykładu.
- 6„Zapisz negację (zaprzeczenie) zdania”
zamieniasz na i odwrotnie, a na końcu zaprzeczasz warunek.
Słowa w poleceniu mogą być inne („zbadaj”, „ustal”, „wyznacz”). Liczy się to, o co pyta zadanie: o wartość, o tautologię, o wiersze, o zapis słowny czy o zaprzeczenie.
Zdanie logiczne — co nim jest, a co nie
Wszystko zaczyna się od zdania logicznego.
Najczęściej są to zwykłe zdania oznajmujące, na przykład „W Poznaniu jeżdżą tramwaje”. Da się to sprawdzić — i to jest prawda.
Uwaga, bo tu robi się pierwszy błąd: zdanie fałszywe też jest zdaniem logicznym. „2 + 2 = 5” jest fałszem, ale wiemy to na pewno — więc to pełnoprawne zdanie logiczne. Liczy się to, że da się ustalić wartość, a nie to, że wychodzi prawda.
Zdaniami logicznymi nie są:
- rozkazy („Zamknij okno!”) — rozkaz można wykonać albo nie, ale nie jest ani prawdziwy, ani fałszywy;
- pytania („Która godzina?”) — pytanie niczego nie stwierdza;
- prognozy („Jutro będzie padać”) — dziś nie da się tego sprawdzić;
- opinie („Matematyka jest nudna”) — zależą od gustu, nie od faktów.
Czy to jest zdanie logiczne? Kliknij odpowiedź przy każdym
„W Poznaniu jeżdżą tramwaje.”
Dobrze.Nie. Da się sprawdzić — i jest prawdą.
„2 + 2 = 5”
Dobrze.Nie. To fałsz, ale pewny fałsz. Zdanie fałszywe to też zdanie logiczne.
„Zamknij drzwi!”
Dobrze.Nie. Rozkaz nie jest ani prawdziwy, ani fałszywy.
„Która jest godzina?”
Dobrze.Nie. Pytanie niczego nie stwierdza.
„Jutro w Poznaniu będzie padać.”
Dobrze.Nie. To prognoza — dziś nie da się jej sprawdzić.
„Warszawa jest stolicą Niemiec.”
Dobrze.Nie. Fałsz, ale da się go sprawdzić — więc to zdanie logiczne (o wartości 0).
„”
Dobrze.Nie. Nie wiadomo, ile wynosi . Dla to prawda, dla innych liczb fałsz. Takie wyrażenie to funkcja zdaniowa — poznasz ją pod koniec modułu.
„Pizza hawajska jest najlepsza.”
Dobrze.Nie. Opinia. Nie ma faktu, który by ją rozstrzygnął.
Prawda to 1, fałsz to 0
Pisanie „prawda” i „fałsz” szybko by się znudziło, więc matematycy używają cyfr:
- zdanie prawdziwe ma wartość logiczną 1,
- zdanie fałszywe ma wartość logiczną 0.
Zdania proste i złożone
- Zdanie proste to takie, którego nie da się rozłożyć na mniejsze zdania: „Pada deszcz”.
- Zdanie złożone powstaje ze sklejenia zdań prostych: „Pada deszcz i wieje wiatr”.
Zdania proste oznaczamy małymi literami: , , … Litera to tylko skrót, jak ksywka. Zamiast pisać za każdym razem „pada deszcz”, piszemy .
Spójniki, czyli klej do zdań
Zdania proste sklejamy w złożone za pomocą spójników. Na zajęciach jest ich pięć. Oto cała piątka w jednym miejscu — dalej omówimy każdy osobno.
Odwraca wartość zdania: z prawdy robi fałsz, z fałszu prawdę.
Jak zapamiętać: kreska z haczykiem, która „przekreśla” zdanie.
Prawdziwa tylko wtedy, gdy oba zdania są prawdziwe.
Jak zapamiętać: daszek ∧ jak litera A z angielskiego And.
Prawdziwa, gdy co najmniej jedno zdanie jest prawdziwe.
Jak zapamiętać: ∨ jak „v” z łacińskiego vel (lub). To odwrócony daszek koniunkcji.
Fałszywa tylko w jednym przypadku: z prawdy wychodzi fałsz.
Jak zapamiętać: strzałka pokazuje kierunek: od warunku do skutku.
Prawdziwa, gdy oba zdania mają tę samą wartość.
Jak zapamiętać: strzałka w obie strony = implikacja w obie strony.
Negacja, koniunkcja, alternatywa
Negacja ¬ — „nieprawda, że”
Negacja to najprostszy spójnik. Bierze jedno zdanie i odwraca jego wartość.
- : „Pada deszcz” — powiedzmy, że to prawda (1).
- : „Nieprawda, że pada deszcz” — fałsz (0).
| 0 | 1 |
| 1 | 0 |
w lewej kolumnie są wszystkie możliwe wartości (tylko dwie: 0 i 1). W prawej — wartość . W każdym wierszu prawa kolumna jest odwrotnością lewej.
Koniunkcja ∧ — „i”
Koniunkcja jest prawdziwa tylko wtedy, gdy oba zdania są prawdziwe naraz. Wystarczy, że jedno zawiedzie, i cała koniunkcja jest fałszywa.
Przykład z życia: „Do egzaminu jesteś dopuszczony, jeśli masz zaliczone ćwiczenia i oddany projekt”. Samo zaliczenie nie wystarczy. Sam projekt też nie. Potrzebne są oba warunki.
| 0 | 0 | 0 |
| 0 | 1 | 0 |
| 1 | 0 | 0 |
| 1 | 1 | 1 |
dwa zdania mają razem 4 możliwe układy wartości. Jedynka w kolumnie jest tylko w ostatnim wierszu — tam, gdzie i .
włączniki i stoją jeden za drugim (szeregowo). Prąd musi przejść przez oba, więc żarówka świeci tylko wtedy, gdy oba są włączone. Kliknij włącznik, żeby go wyłączyć — i zobacz, że jeden wyłączony gasi wszystko. Dokładnie tak działa .
Alternatywa ∨ — „lub”
Alternatywa jest prawdziwa, gdy co najmniej jedno ze zdań jest prawdziwe. Fałszywa jest tylko wtedy, gdy oba są fałszywe.
| 0 | 0 | 0 |
| 0 | 1 | 1 |
| 1 | 0 | 1 |
| 1 | 1 | 1 |
jedyne zero jest w pierwszym wierszu, gdzie oba zdania są fałszywe. Zwróć uwagę na ostatni wiersz: gdy prawdziwe są oba zdania, alternatywa też jest prawdziwa.
tu włączniki są w dwóch osobnych gałęziach (równolegle). Prąd może popłynąć górą albo dołem, więc wystarczy, że włączony jest jeden z nich. Żarówka gaśnie dopiero wtedy, gdy wyłączysz oba. Tak działa .
Wiemy, że jest fałszywe (0), a prawdziwe (1). Ile wynosi , a ile ?
Dobrze.Nie tym razem. Koniunkcja potrzebuje obu prawdziwych zdań, a jest fałszywe — więc 0. Alternatywie wystarczy jedno prawdziwe — jest prawdziwe, więc 1.
Implikacja — „jeżeli…, to…”
Implikacja to zdanie typu „jeżeli , to ”. Jej części mają swoje nazwy:
Czytamy: jeżeli , to
- poprzednik (założenie, warunek) — to, co stoi przed strzałką
- strzałka implikacji
- następnik (wniosek, skutek) — to, co stoi za strzałką
Z całej implikacji trzeba zapamiętać jedną regułę:
| 0 | 0 | 1 |
| 0 | 1 | 1 |
| 1 | 0 | 0 |
| 1 | 1 | 1 |
trzy wiersze dają 1. Zero jest tylko w trzecim wierszu: , — prawda na początku, fałsz na końcu.
jedyny przypadek, gdy implikacja jest fałszywaRównoważność i tabela wszystkich spójników
Równoważność ⇔ — „wtedy i tylko wtedy”
Równoważność jest prawdziwa, gdy oba zdania mają tę samą wartość: oba prawdziwe albo oba fałszywe.
Stąd nazwa: równoważność to implikacja w obie strony — i jednocześnie . W skrócie piszemy „wtw” (wtedy i tylko wtedy).
Wszystkie spójniki naraz
Tę tabelę warto mieć w głowie. Dla dwóch zdań są 4 możliwe układy wartości, a każdy spójnik daje w nich swój wynik:
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 1 | 0 | 0 | 1 | 1 |
| 0 | 1 | 1 | 0 | 1 | 1 | 0 |
| 1 | 0 | 0 | 0 | 1 | 0 | 0 |
| 1 | 1 | 0 | 1 | 1 | 1 | 1 |
każdy wiersz to jeden możliwy układ (np. trzeci wiersz: prawdziwe, fałszywe). Każda kolumna mówi, jaką wartość ma dany spójnik w tym układzie. Najłatwiej zapamiętać kolumny po ich „wyjątkach”: ma jedną jedynkę (oba = 1), ma jedno zero (oba = 0), ma jedno zero (z 1 wychodzi 0), daje 1, gdy wartości są równe.
Przełącz p i q — patrz, co się dzieje
- „nieprawda, że dostałeś 5”?
- „dostałeś 5 i stawiam pizzę”?
- „dostałeś 5 lub stawiam pizzę”?
- „jeśli dostaniesz 5, to stawiam pizzę”?
- „stawiam pizzę wtedy i tylko wtedy, gdy dostaniesz 5”?
Zacznij od ustawienia, które jest na start: p = 1, q = 0. To jedyna sytuacja, w której implikacja jest fałszywa.
Jak czytać zdanie złożone
W arytmetyce najpierw mnożymy, potem dodajemy: , a nie . Ze spójnikami jest tak samo — mają swoją kolejność:
- najpierw negacja (wiąże najsilniej),
- potem koniunkcja i alternatywa ,
- na końcu implikacja i równoważność .
Dzięki temu można pominąć część nawiasów. Te dwa zapisy znaczą dokładnie to samo:
Przepis: jak odczytać zdanie
- Negacja dotyczy tylko tego, co stoi tuż za nią: jednej literki () albo całego nawiasu ().
- Nawiasy liczysz najpierw — to, co w nawiasie, traktuj jak jedną całość.
- Koniunkcja i alternatywa łączą sąsiednie kawałki.
- Implikacja albo równoważność stojąca poza nawiasami zostaje na koniec. Spójnik liczony na samym końcu to spójnik główny — to on mówi, czym jest całe zdanie.
- Czytasz od spójnika głównego: przy — „jeżeli [lewa strona], to [prawa strona]”, przy — „[lewa strona] wtedy i tylko wtedy, gdy [prawa strona]”.
Przykłady
Czytamy: jeżeli nieprawda, że , lub , to
- negacja dotyczy tylko — stoi tuż przy nim
- potem alternatywa łączy z — to cała lewa strona
- na końcu implikacja — to spójnik główny. Prawa strona to
- to samo zdanie ze wszystkimi nawiasami
Czytamy: nieprawda, że ( i ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , lub nieprawda, że
- negacja stoi przed nawiasem, więc dotyczy całego nawiasu
- tu każda negacja dotyczy tylko swojej literki, a potem obie łączy
- spójnik główny — łączy lewą i prawą stronę
Czytamy: zapis zdania „Jeżeli pada deszcz i nieprawda, że mam parasol, to zmoknę”
- = „pada deszcz”, = „mam parasol”, = „zmoknę”
- „jeżeli …, to …” — to implikacja i zarazem spójnik główny
- warunek „pada deszcz i nieprawda, że mam parasol” — stoi przed strzałką
Który spójnik jest główny w zdaniu ?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw liczymy , potem , a na końcu . To, co liczymy na końcu, jest spójnikiem głównym.
Obliczanie wartości zdania złożonego
Oblicz (p ⇒ q) ∨ ¬r dla p = 1, q = 0, r = 0
- Wstawiamy zera i jedynki w miejsce literek. Od tej chwili liczymy na samych cyfrach.
- Liczymy nawias, bo nawias zawsze idzie pierwszy.
- Liczymy negację . Dotyczy tylko jednej literki, więc da się ją policzyć od razu.
- Na końcu liczymy spójnik główny . Jego wynik to wartość całego zdania.
Kroki 2 i 3 możesz zamienić miejscami — nawias i negacja nie zależą od siebie. Spójnik główny zawsze zostaje na koniec.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Wstaw wartości w miejsce literek
- Policz nawias
.
Dlaczego?To jedyny przypadek, w którym implikacja jest fałszywa: prawda na początku, fałsz na końcu.
- Policz negację
— negacja odwraca wartość.
- Policz spójnik główny
Zostało . Zdanie jest prawdziwe.
Dlaczego?Alternatywie wystarczy jedna jedynka. Spójnik główny to , bo nawias i negację policzyliśmy wcześniej.
Inny sposóbSzybciej: spójnik główny to , a alternatywie wystarczy jedna jedynka. Skoro , całe zdanie jest prawdziwe — nawiasu nie trzeba nawet liczyć. Ten skrót działa tylko wtedy, gdy po jednej stronie wyjdzie 1. Przy działa odwrotnie: wystarczy jedno 0 po jednej stronie, żeby całość była fałszywa.
Tabela zero-jedynkowa: ile wierszy i jak ją wypełnić
Obliczanie wartości dla jednego układu zer i jedynek już znasz. Tabela zero-jedynkowa robi to samo dla wszystkich możliwych układów naraz — każdy wiersz to jeden układ.
| 0 |
| 1 |
- : 0 i 1 na zmianę
| 0 | 0 |
| 0 | 1 |
| 1 | 0 |
| 1 | 1 |
- : 2 zera, potem 2 jedynki
- : 0 i 1 na zmianę
| 0 | 0 | 0 |
| 0 | 0 | 1 |
| 0 | 1 | 0 |
| 0 | 1 | 1 |
| 1 | 0 | 0 |
| 1 | 0 | 1 |
| 1 | 1 | 0 |
| 1 | 1 | 1 |
- : 4 zera, potem 4 jedynki
- : 2 zera, 2 jedynki — i tak na zmianę
- : 0 i 1 na zmianę
każda tabela zawiera wszystkie możliwe układy zer i jedynek dla swoich literek. Złota kreska dzieli tabelę na połowy: w górnej pierwsza literka ma 0, w dolnej 1. Zobacz, że w tabeli dla , , obie połowy kolumn i wyglądają dokładnie jak tabela dla dwóch literek. Dlatego każda nowa literka podwaja liczbę wierszy.
Liczbę wierszy liczysz ze wzoru:
- liczba różnych literek w zdaniu (np. → ). Jeśli występuje w zdaniu trzy razy, liczy się raz.
- każda literka ma 2 możliwe wartości, a każda nowa literka podwaja tabelę:
| liczba literek | 1 | 2 | 3 | 4 |
|---|---|---|---|---|
| liczba wierszy | 2 | 4 | 8 | 16 |
Tautologia: czy zdanie jest zawsze prawdziwe?
Przykład z życia: „Jutro będzie padać lub jutro nie będzie padać”. Nie wiem, jaka będzie pogoda, ale wiem, że to zdanie jest prawdziwe. W symbolach: . Jego prawdziwość wynika z samej budowy zdania, nie z faktów.
Przykład 1 (dwie literki): czy (p ∧ q) ⇒ p jest tautologią?
- Liczymy literki, bo od nich zależy liczba wierszy. Tabela musi mieć wszystkie układy zer i jedynek.
- Szukamy spójnika głównego. Mówi, którą kolumnę liczymy na samym końcu, a kawałki po jego obu stronach to kolumny pomocnicze.
- Wypełniamy tabelę kolumna po kolumnie, od kawałków najbardziej w środku.
- Patrzymy na ostatnią kolumnę: same 1 — tautologia, choć jedno 0 — nie.
Tak się to robi, gdy polecenie mówi „metodą zero-jedynkową”. Szybszą drogę bez całej tabeli znajdziesz pod następnym przykładem.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Policz literki i wiersze
Literki: i , czyli . Tabela ma wiersze. Kolumna : 0, 0, 1, 1. Kolumna : 0, 1, 0, 1.
Bo tak — umowaKolejność wierszy to umowa: w pierwszej kolumnie najpierw zera, potem jedynki, w ostatniej 0 i 1 na zmianę. Dzięki temu każdy układ pojawia się dokładnie raz.
- Znajdź spójnik główny i kolumny pomocnicze
Nawias liczymy najpierw, więc spójnikiem głównym jest . Lewa strona to (kolumna pomocnicza), prawa to samo (mamy je już w tabeli).
- Wypełnij tabelę kolumna po kolumnie
Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj.
0 0 0 1 0 1 0 1 1 0 0 1 1 1 1 1 Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj i sprawdź się. Jak czytać tę tabelę: kolumna ma jedynkę tylko w ostatnim wierszu. Ostatnia kolumna to implikacja: z kolumny do kolumny .
- Odczytaj wynik
W ostatniej kolumnie są same jedynki — zdanie jest tautologią.
Dlaczego?Implikacja dałaby 0 tylko przy lewej stronie = 1 i prawej = 0. Lewa strona () jest równa 1 tylko w ostatnim wierszu, a tam prawa strona () też jest równa 1. Po ludzku: „jeśli mam kartę i PIN, to mam kartę” — tego nie da się złamać.
Przykład 2 (trzy literki): czy (p ∨ q) ∧ (p ∧ r) ⇒ p ∧ q ∧ r jest tautologią?
Zad. 1, str. 14–15, przykład r)Sprawdź metodą zero-jedynkową, czy zdanie
jest tautologią.
- Liczymy literki: trzy literki to 8 wierszy.
- Szukamy spójnika głównego. Dzieli zdanie na lewą i prawą stronę.
- Planujemy kolumny pomocnicze od środka na zewnątrz. Każda nowa kolumna korzysta tylko z kolumn, które już są w tabeli.
- Wypełniamy tabelę.
- Szukamy zera w ostatniej kolumnie. Jedno zero wystarczy, żeby zdanie nie było tautologią.
Polecenie mówi „metodą zero-jedynkową”, więc pełna tabela jest obowiązkowa. Bez tego wymogu można szybciej: od razu szukać wiersza, w którym implikacja daje 0 (ramka pod zadaniem).
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Policz literki i wiersze
W zdaniu występują trzy różne literki: , , . Czyli , a tabela ma wierszy. Kolumna : cztery zera, cztery jedynki. Kolumna : po dwa na zmianę. Kolumna : 0 i 1 na zmianę.
- Znajdź spójnik główny
Według kolejności działań najpóźniej liczymy implikację . Zdanie ma więc postać „lewa strona prawa strona”:
- lewa strona (poprzednik): ,
- prawa strona (następnik): .
Dlaczego?Nawiasy wokół i są tu potrzebne, bo bez nich mielibyśmy mieszankę i na jednym poziomie. Za to wokół całej lewej strony nawiasów już nie ma — i tak liczy się na końcu.
- Zaplanuj kolumny pomocnicze
Liczymy od środka na zewnątrz:
- — cała lewa strona
- — prawa strona (prawdziwa tylko, gdy wszystkie trzy literki są prawdziwe)
- całe zdanie: lewa prawa
- Wypełnij tabelę kolumna po kolumnie
Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj.
1 2 3 4 5 0 0 0 0 0 0 0 1 0 0 1 0 0 0 0 1 0 1 0 1 0 0 0 1 0 1 1 1 0 0 0 1 1 0 0 1 0 0 0 1 1 0 1 1 1 1 0 0 1 1 0 1 0 0 0 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj i sprawdź się. Jak czytać tę tabelę: pierwsze trzy kolumny to wszystkie 8 układów. Kolumna 3 (lewa strona) i kolumna 4 (prawa strona) to wejścia do implikacji. Ostatnia kolumna to wynik całego zdania.
wiersz, w którym zdanie jest fałszywe - Odczytaj wynik
W ostatniej kolumnie jest jedno zero — w wierszu , , . Zdanie nie jest tautologią.
Dlaczego?W tym wierszu lewa strona jest prawdziwa: oraz , więc . Prawa strona jest fałszywa: . Implikacja to jedyny fałszywy przypadek implikacji.
Pięć kolejnych zdań do sprawdzenia — z tabelą, którą wypełniasz sam i od razu widzisz błędy — czeka w ćwiczeniach na końcu modułu.
Dla jakich wartości zdania są prawdziwe?
Dla jakich wartości p, q, r prawdziwe są jednocześnie zdania p ⇒ q ∨ r oraz q ⇒ r?
Zad. 2, str. 15, przykład e)- Ustalamy, gdzie stoją niewidoczne nawiasy w . Od tego zależy, co liczymy.
- Budujemy jedną tabelę dla obu zdań. „Jednocześnie” znaczy: w tym samym wierszu, czyli przy tych samych , , .
- Wypisujemy wiersze, w których oba zdania mają 1. To jest odpowiedź.
- Opisujemy wynik słowami. Nie jest to obowiązkowe, ale pomaga sprawdzić, czy wynik ma sens.
Da się też rozumować bez tabeli (ramka „Dlaczego?” w kroku 4), ale na kolokwium tabela jest pewniejsza.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Ustal, jak czytać pierwsze zdanie
W zapisie nie ma nawiasów. Z kolejności działań wiemy, że liczymy przed , więc to zdanie znaczy:
Bo tak — umowaKolejność spójników to umowa, tak jak „mnożenie przed dodawaniem” w arytmetyce: najpierw , potem i , na końcu i . Gdy nawiasów brak, liczysz właśnie w tej kolejności.
- Zbuduj tabelę dla obu zdań
Trzy literki → 8 wierszy. Kolumna pomocnicza: . Potem dwa zdania, które nas interesują. Policz kolumnę, a potem ją odkryj.
1 2 3 0 0 0 0 1 1 0 0 1 1 1 1 0 1 0 1 1 0 0 1 1 1 1 1 1 0 0 0 0 1 1 0 1 1 1 1 1 1 0 1 1 0 1 1 1 1 1 1 Policz kolumnę w głowie albo na kartce, a potem ją odkryj i sprawdź się. Jak czytać tę tabelę: interesują nas wiersze, w których obie fioletowe kolumny mają 1. Po odkryciu całej tabeli zostaną zaznaczone.
wiersze, w których oba zdania są prawdziwe - Wypisz wiersze, w których oba zdania mają 1
, , , , .
- Opisz wynik słowami
Oba zdania są prawdziwe, gdy jest prawdziwe (wtedy i mogą być dowolne), albo gdy wszystkie trzy literki są fałszywe.
Dlaczego?Jeśli , to i — następniki obu implikacji są prawdziwe, więc obie implikacje są prawdziwe niezależnie od reszty. Jeśli , to jest prawdziwe tylko przy . Wtedy , a jest prawdziwe tylko przy . Zostaje jeden wiersz: 0, 0, 0.
Prawa logiki, które warto znać
Niektóre tautologie przydają się tak często, że mają własne nazwy.
Czytamy: nieprawda, że nieprawda, że — wtedy i tylko wtedy, gdy . Nazwa: prawo podwójnego przeczenia.
- podwójne zaprzeczenie. Po ludzku: „Nieprawda, że nie zdałem” = „Zdałem”.
- każde zdanie jest równoważne samemu sobie. Na zajęciach nazywane prawem równoważności. Oczywiste — ale formalnie to też tautologia.
Prawa de Morgana
To najważniejsze prawa tego modułu. Mówią, jak zaprzeczyć zdaniu z „i” albo z „lub”.
Czytamy: nieprawda, że ( lub ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , i nieprawda, że
- „Nieprawda, że (pada deszcz lub wieje wiatr)”
- „Nieprawda, że pada deszcz, i nieprawda, że wieje wiatr” — po ludzku: nie pada i nie wieje
Czytamy: nieprawda, że ( i ) wtedy i tylko wtedy, gdy nieprawda, że , lub nieprawda, że
- „Nieprawda, że (mam kartę i znam PIN)”
- „Nieprawda, że mam kartę, lub nieprawda, że znam PIN” (a może jedno i drugie)
Trzy prawa spoza slajdów, które oszczędzają czas
Te prawa możesz sprawdzić tabelą tak samo jak de Morgana.
- — implikację zawsze da się zapisać jako alternatywę. Z tego korzysta formuła z Excela
=LUB(NIE(A1);B1). - — prawo kontrapozycji. Czytamy: „jeżeli nieprawda, że , to nieprawda, że ”. „Jeśli pada, to ulica jest mokra” znaczy to samo, co „jeśli ulica nie jest mokra, to nie pada”.
- — zaprzeczenie implikacji. Implikacja jest fałszywa tylko przy , czyli gdy zachodzi, a nie. „Nieprawda, że jeśli dostaniesz 5, to stawiam pizzę” znaczy: „dostałeś 5 i nieprawda, że stawiam pizzę”. Przyda się przy zaprzeczaniu zdań z kwantyfikatorami.
Funkcja zdaniowa — zdanie z dziurą
Wyrażenie nie jest zdaniem logicznym. Dopóki nie wiemy, ile wynosi , nie da się powiedzieć, czy to prawda, czy fałsz:
- dla : — prawda,
- dla : — fałsz,
- dla : — też prawda (minus podniesiony do kwadratu znika).
Takie wyrażenie to funkcja zdaniowa. Zapisujemy ją jako — „ od ”.
Czytamy: od
- nazwa funkcji zdaniowej (dowolna litera, zwykle wielka)
- zmienna — „dziura”, w którą wstawiamy liczbę lub obiekt
- funkcja z wstawioną liczbą 5 — to już zwykłe zdanie logiczne (tu: prawdziwe)
Funkcję zdaniową można zamienić w zdanie logiczne na dwa sposoby:
- wstawić konkretną wartość zmiennej (jak wyżej: ),
- powiedzieć, dla ilu wartości ma zachodzić — „dla każdego ” albo „istnieje ”. Do tego służą kwantyfikatory.
Kwantyfikatory ∀ i ∃ — jak je czytać
Warunek ma być spełniony przez wszystkie elementy, bez wyjątku.
Jak zapamiętać: odwrócone A — od angielskiego All (wszystkie).
Wystarczy, że warunek spełnia co najmniej jeden element.
Jak zapamiętać: odwrócone E — od angielskiego Exists (istnieje).
Warunek spełnia jeden element — nie zero i nie dwa. Używany rzadko, w zadaniach z zajęć praktycznie się nie pojawia.
Zdanie „dla każdej liczby rzeczywistej zachodzi ” spotkasz w jednym z dwóch zapisów. Oba znaczą to samo:
Czytamy: dla każdej liczby rzeczywistej : do kwadratu jest większe lub równe zero
- „dla każdego”
- „ należące do ” — skąd bierzemy . Znak czytamy „należy do”.
- warunek, czyli funkcja zdaniowa, która ma być spełniona
Czytamy: dla każdej liczby rzeczywistej istnieje liczba rzeczywista taka, że
- „dla każdej liczby rzeczywistej ”
- „istnieje liczba rzeczywista taka, że”
- warunek: „ jest większe od ”
Czytamy: istnieją liczby naturalne i takie, że dla każdej liczby rzeczywistej iloczyn jest równy iloczynowi
- „istnieją liczby naturalne i takie, że” — dwa kwantyfikatory zapisane razem
- „dla każdej liczby rzeczywistej ”
- warunek: równanie, w którym lewa strona to , a prawa to
Czy zdanie z kwantyfikatorami jest prawdziwe?
Jeden kwantyfikator
- — prawda. Kwadrat liczby nigdy nie jest ujemny.
- — fałsz. Kontrprzykład: , bo , a nie .
- — prawda. Przykład: .
- — fałsz. Żaden kwadrat liczby rzeczywistej nie jest ujemny.
Dwa kwantyfikatory: liczy się kolejność
Kwantyfikatory tego samego rodzaju można zamieniać miejscami: „dla każdego i dla każdego ” znaczy to samo, co „dla każdego i dla każdego ”. Kwantyfikatorów różnego rodzaju zamieniać nie wolno — zmienia się sens zdania.
Jak to sprawdzać w zadaniu? Zależy od tego, co stoi pierwsze:
Najpierw , potem
„Do każdego da się dobrać jakieś .”
- Weź dowolne .
- Poszukaj , które do niego pasuje. Wolno, żeby zależało od — np. .
- Umiesz podać taki przepis na — zdanie jest prawdziwe. Istnieje , do którego nie pasuje żadne — fałszywe (podaj to ).
Najpierw , potem
„Istnieje jedno , które działa dla wszystkich naraz.”
- Wybierz jedną konkretną liczbę — bez w środku. Najczęściej warto sprawdzić 0 albo 1.
- Sprawdź, czy z tym warunek zachodzi dla każdego .
- Tak — zdanie jest prawdziwe. Każde da się „zepsuć” jakimś — fałszywe.
Przykład 1: czy ∀x∈ℝ ∃y∈ℝ y > x jest prawdziwe?
- Czytamy zdanie na głos. Dopiero słowami widać, o co pyta.
- Rozpoznajemy typ: najpierw , potem . Od typu zależy przepis.
- Szukamy przepisu na , który zależy od . Przy wolno dobrać osobno do każdego .
- Sprawdzamy przepis na literze , a nie na kilku liczbach. wymaga, żeby działał dla każdego .
- Zapisujemy wniosek.
Tak się to robi przy każdym zdaniu, które zaczyna się od .
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Przeczytaj zdanie
„Dla każdej liczby rzeczywistej istnieje liczba rzeczywista taka, że .” Czyli: do każdej liczby da się znaleźć większą.
- Rozpoznaj typ
Najpierw , potem . Do każdego szukamy pasującego — i może zależeć od .
- Znajdź przepis na y
Weźmy . Na przykład: , .
Inny sposóbPrzepis nie musi być jeden. albo też działają. Uważaj tylko na przepisy, które działają nie zawsze: dla daje , a jest fałszem.
- Sprawdź przepis dla każdego x
Wstawiamy do warunku i dostajemy . Dodanie 1 zawsze daje liczbę większą, więc nierówność zachodzi dla każdego .
Dlaczego?Sprawdzamy przepis ogólnie, a nie tylko dla kilku liczb, bo wymaga, żeby działało dla każdego .
- Wniosek
Zdanie jest prawdziwe.
Przykład 2: czy ∃y∈ℝ ∀x∈ℝ y > x jest prawdziwe?
- Czytamy zdanie na głos.
- Rozpoznajemy typ: najpierw , potem . Potrzebne jest jedno , które działa dla wszystkich naraz.
- Próbujemy kilku kandydatów na . To rozgrzewka: widać, jak każdy kandydat się psuje.
- Pokazujemy, że da się zepsuć każde . Kilka nieudanych prób to za mało — trzeba pokazać, że nie zadziała żadne .
- Zapisujemy wniosek.
Kroku 3 nie musisz pisać na kolokwium. Dowodem jest krok 4.
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Przeczytaj zdanie
„Istnieje liczba rzeczywista taka, że dla każdej liczby rzeczywistej : .” Czyli: istnieje liczba większa od wszystkich liczb.
- Rozpoznaj typ
Najpierw , potem . Musimy wskazać jedno konkretne , a potem ono musi być większe od każdego .
- Spróbuj kilku kandydatów
? Nie działa, bo jest większe. ? Psuje je .
- Pokaż, że każde y da się zepsuć
Jakie nie wybierzesz, weź . Wtedy jest fałszem. Żadne nie działa dla wszystkich .
Inny sposóbWystarczy nawet . Wtedy warunek brzmi , a żadna liczba nie jest większa od samej siebie.
- Wniosek
Zdanie jest fałszywe.
Dlaczego?W przykładzie 1 dobieraliśmy do każdego osobno. Tutaj musi być ustalone z góry — i to robi różnicę.
Czy zdanie ∃m,n∈ℕ ∀x∈ℝ mn = mx jest prawdziwe?
Zad. 1, str. 19–20, przykład h)Zapisz słownie i określ wartość logiczną zdania
- Czytamy zdanie i dzielimy warunek na lewą i prawą stronę równania.
- Rozpoznajemy typ: przed . Szukamy konkretnych i , które działają dla każdego .
- Sprawdzamy, która strona zmienia się razem z . Tę stronę trzeba „unieruchomić”.
- Dobieramy tak, żeby przestał mieć znaczenie.
- Sprawdzamy równanie dla dowolnego : lewa strona, prawa strona, porównanie.
- Zapisujemy wniosek.
To ten sam przepis co w przykładzie 2 wyżej. Tam żadne nie działało, a tu udaje się znaleźć i .
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Przeczytaj zdanie i nazwij jego części
„Istnieją liczby naturalne i takie, że dla każdej liczby rzeczywistej iloczyn jest równy iloczynowi .”
Warunek to równanie. Lewa strona: . Prawa strona: .
- Rozpoznaj typ
Najpierw , potem . Szukamy więc konkretnych liczb i (bez ), przy których równanie jest prawdziwe dla każdego .
- Zobacz, która strona zależy od x
Lewa strona nie ma w sobie . Gdy wybierzemy i , jest jedną stałą liczbą. Prawa strona zmienia się razem z — np. dla : przy daje 2, przy daje 10.
Dlaczego?Stała liczba nie może być równa czemuś, co ciągle się zmienia. Musimy więc tak dobrać , żeby prawa strona przestała zależeć od .
- Wybierz m, przy którym x przestaje mieć znaczenie
W prawej stronie jest mnożone przez . Przy mnożeniu zmienna przestaje mieć znaczenie, gdy mnożymy przez 0 (ramka „Kiedy tego użyć” wyżej). Bierzemy . Liczbę wybieramy dowolnie, np. .
Dlaczego?występuje tylko po lewej stronie, a ta przy i tak wyjdzie 0. Dlatego wartość nie ma tu znaczenia.
Bo tak — umowaWolno wziąć , bo w tym kursie — tak jak w rozwiązaniach z zajęć — . To umowa. Co by było bez niej, pokazuje ramka pod zadaniem.
- Sprawdź równanie: policz każdą stronę osobno
Lewa strona: .
Prawa strona: — dla każdego , bo zero razy dowolna liczba daje zero.
Obie strony są równe: .
Dlaczego?Równanie jest prawdziwe wtedy, gdy lewa i prawa strona mają tę samą wartość. Dlatego zawsze sprawdzamy je tak samo: liczymy lewą stronę, liczymy prawą stronę i porównujemy wyniki.
- Wniosek
Znaleźliśmy i , przy których równanie zachodzi dla wszystkich . Zdanie jest prawdziwe.
Zaprzeczanie zdań z kwantyfikatorami
Jak zaprzeczyć zdaniu „Wszyscy zdali”? Bardzo częsta odpowiedź brzmi „Nikt nie zdał” — i jest błędna. Żeby „wszyscy zdali” było nieprawdą, wystarczy, że ktoś nie zdał.
To jest treść praw de Morgana dla kwantyfikatorów:
Czytamy: nieprawda, że dla każdego zachodzi — wtedy i tylko wtedy, gdy istnieje taki, że nieprawda, że
- „nieprawda, że każdy zdał”
- „istnieje ktoś, kto nie zdał”
Grupa ćwiczeniowa: kliknij osobę, żeby zmienić jej wynik
= „osoba zdała kolokwium”
- „każdy zdał”?
- „ktoś zdał (co najmniej jedna osoba)”?
- „nieprawda, że każdy zdał”?
- „ktoś nie zdał”?
- „nieprawda, że ktoś zdał”?
- „każdy nie zdał (nikt nie zdał)”?
Zauważ: wiersze 3 i 4 mają zawsze tę samą wartość. Tak samo wiersze 5 i 6. Klikaj, ile chcesz — nie da się ich rozdzielić. To właśnie prawa de Morgana dla kwantyfikatorów.
Jak zaprzeczać warunki
| warunek | zaprzeczenie | po ludzku |
|---|---|---|
| „nie jest równe” | ||
| jeśli nie mniejsze, to większe albo równe | ||
| jeśli nie większe, to mniejsze albo równe | ||
Przykłady krok po kroku
Czytamy: zaprzeczenie:
- zamieniamy kwantyfikator
- zaprzeczamy warunek
- wynik: „istnieje liczba rzeczywista, której kwadrat jest ujemny”. Zdanie wyjściowe było prawdziwe, więc zaprzeczenie jest fałszywe.
Czytamy: zaprzeczenie:
- oba kwantyfikatory zmieniają rodzaj, ale kolejność zostaje: najpierw , potem
- zaprzeczamy warunek
Czytamy: zaprzeczenie:
- zamieniamy kwantyfikator
- warunek to koniunkcja, więc prawo de Morgana zamienia ją w alternatywę
- każdą nierówność zaprzeczamy osobno
Zaneguj zdanie ∃m,n∈ℕ ∀x∈ℝ mn = mx
Zad. 3, str. 20, przykład h)Napisz zaprzeczenie zdania
- Czytamy zdanie na głos. Wtedy łatwiej zauważyć, ile jest kwantyfikatorów: to dwa.
- Zamieniamy każdy kwantyfikator na przeciwny. Kolejność i zbiory zostają.
- Zaprzeczamy warunek: zamienia się w .
- Jeśli polecenie pyta też o wartość, podajemy ją: zaprzeczenie ma wartość przeciwną do zdania wyjściowego.
Dopisanie przed całym zdaniem to jeszcze nie odpowiedź. Chodzi o postać, w której przeniesiono do środka — tu zostało tylko w znaku .
Spróbuj najpierw samodzielnie. Potem odkrywaj kroki po jednym — w każdym jest „co robimy” i „dlaczego”.
- Przeczytaj zdanie na głos
„Istnieją liczby naturalne i takie, że dla każdej liczby rzeczywistej : .”
Dlaczego?Zapis to skrót od dwóch kwantyfikatorów tego samego typu: „istnieje ” i „istnieje ”. Oba zmienią się w .
- Zamień kwantyfikatory
zamienia się w , a w . Kolejność i zbiory zostają bez zmian.
- Zaprzecz warunek
Zaprzeczeniem jest . Cały wynik:
Czytamy: „dla każdych liczb naturalnych , istnieje liczba rzeczywista , dla której ”.
Inny sposóbMożna też przesuwać do środka po jednym kroku. Każde przejście przez kwantyfikator zmienia jego rodzaj (prawa de Morgana):
Wynik jest ten sam. Ten zapis pokazuje, skąd się bierze przepis „zamień kwantyfikatory i zaprzecz warunek”.
- Jeśli trzeba: wartość zaprzeczenia
Zdanie wyjściowe jest prawdziwe (, zobacz zadanie wyżej). Zaprzeczenie prawdziwego zdania jest zawsze fałszywe — tu: dla nie znajdziemy , przy którym .
Ściąga przed kolokwium
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania z natychmiastową odpowiedzią, ułożone według poleceń z kolokwium. Przy każdej odpowiedzi — dobrej i złej — zobaczysz, dlaczego tak jest. Wszystko da się zrobić na telefonie.
Oblicz wartość zdania
Oblicz dla , .
Dobrze.Nie tym razem. Wstawiamy: . Nawias: (jedyny fałszywy przypadek implikacji). Negacja: . Na końcu .Oblicz dla , , .
Dobrze.Nie tym razem. , a nawias . Na końcu — koniunkcja potrzebuje dwóch jedynek.Oblicz dla , , .
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw (liczymy go przed ): . Potem — gdy założenie jest fałszywe, implikacja jest prawdziwa.Oblicz dla , , .
Dobrze.Nie tym razem. Nawias: , negacja całego nawiasu: . Równoważność — obie strony są takie same.Oblicz dla , , .
Dobrze.Nie tym razem. , . Spójnik główny to : .Oblicz dla , , .
Dobrze.Nie tym razem. oraz , więc .
Odczytaj zdanie i zapisz je symbolami
Który spójnik jest główny w zdaniu ?
Dobrze.Nie tym razem. Negacja dotyczy tylko , potem liczymy , a na końcu . To, co liczymy na końcu, jest spójnikiem głównym. Z nawiasami: .Jak wstawić nawiasy w zdaniu ?
Dobrze.Nie tym razem. Koniunkcję liczymy przed implikacją, więc tworzy całość po lewej stronie strzałki, a — po prawej.Jak przeczytać ?
Dobrze.Nie tym razem. Negacja dotyczy tylko , bo stoi tuż przy nim. Żeby zaprzeczyć całości, potrzebny jest nawias: .Jak zapisać symbolami „nieprawda, że ( lub )”?
Dobrze.Nie tym razem. Negacja ma dotyczyć całego „ lub ”, więc stawiamy ją przed nawiasem. to „nieprawda, że , lub ”, a to jeszcze inne zdanie.= „uczę się”, = „zdam”. Jak zapisać „Jeżeli się uczę, to zdam”?
Dobrze.Nie tym razem. „Jeżeli …” wskazuje poprzednik (przed strzałką), „to …” — następnik. Zapis znaczyłby „jeżeli zdam, to się uczę” — to inne zdanie.= „pada deszcz”, = „wieje wiatr”, = „zostaję w domu”. Jak zapisać „Jeżeli pada deszcz lub wieje wiatr, to zostaję w domu”?
Dobrze.Nie tym razem. Warunkiem jest całe „pada deszcz lub wieje wiatr”, więc ta część stoi przed strzałką. Zapis bez nawiasów znaczy to samo, bo liczymy przed .Jak przeczytać ?
Dobrze.Nie tym razem. liczymy przed , więc to jedna całość po prawej stronie strzałki.Spójnikiem głównym w zdaniu jest:
Dobrze.Nie tym razem. i siedzą w nawiasach, a dotyczy tylko drugiego nawiasu. Poza nawiasami zostaje — liczymy go na końcu.Jak przeczytać ?
Dobrze.Nie tym razem. Każda negacja stoi tuż przy swojej literce, więc dotyczy tylko jej. Spójnik główny to . Pierwsza odpowiedź to zdanie .
Czy to tautologia?
Każdą tabelę wypełniasz sam. Kolumny z literkami są już gotowe — w kolejnych wpisujesz 0 albo 1. Po „Sprawdź” zobaczysz, które pola są złe i jak je policzyć.
Zadanie 1 · jedna literka
Sprawdź, czy zdanie jest tautologią. Jedna literka, więc tabela ma wiersze.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 0 | ||
| 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
Czy zdanie jest tautologią?
Dobrze.Nie tym razem. W ostatniej kolumnie są same jedynki — zdanie jest prawdziwe w każdym wierszu, więc to tautologia.
Zadanie 2 · odwrócona implikacja
Sprawdź, czy zdanie jest tautologią.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 1 | 2 | 3 | ||
|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | |||
| 0 | 1 | |||
| 1 | 0 | |||
| 1 | 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
Czy zdanie jest tautologią?
Dobrze.Nie tym razem. W ostatniej kolumnie jest 0 (np. w wierszu ). Wystarczy jedno zero, żeby zdanie nie było tautologią.
Zadanie 3 · dwie literki
Sprawdź, czy zdanie jest tautologią.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 1 | 2 | 3 | ||
|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | |||
| 0 | 1 | |||
| 1 | 0 | |||
| 1 | 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
Czy zdanie jest tautologią?
Dobrze.Nie tym razem. W ostatniej kolumnie są same jedynki — zdanie jest prawdziwe w każdym wierszu, więc to tautologia.
Zadanie 4 · trzy literki
Sprawdź, czy zdanie jest tautologią.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 1 | 2 | 3 | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 0 | |||
| 0 | 0 | 1 | |||
| 0 | 1 | 0 | |||
| 0 | 1 | 1 | |||
| 1 | 0 | 0 | |||
| 1 | 0 | 1 | |||
| 1 | 1 | 0 | |||
| 1 | 1 | 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
Czy zdanie jest tautologią?
Dobrze.Nie tym razem. W ostatniej kolumnie jest 0 (np. w wierszu ). Wystarczy jedno zero, żeby zdanie nie było tautologią.
Zadanie 5 · trzy literki, łańcuch implikacji
Sprawdź, czy zdanie jest tautologią.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 0 | |||||
| 0 | 0 | 1 | |||||
| 0 | 1 | 0 | |||||
| 0 | 1 | 1 | |||||
| 1 | 0 | 0 | |||||
| 1 | 0 | 1 | |||||
| 1 | 1 | 0 | |||||
| 1 | 1 | 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 1 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
Czy zdanie jest tautologią?
Dobrze.Nie tym razem. W ostatniej kolumnie są same jedynki — zdanie jest prawdziwe w każdym wierszu, więc to tautologia.
Dla jakich wartości zdania są prawdziwe?
Dwa zdania naraz
Dla jakich wartości , , prawdziwe są jednocześnie zdania oraz ? Wypełnij tabelę, a potem odpowiedz na pytanie pod nią.
Stuknij w pole, żeby wpisać wartość (każde stuknięcie: · → 0 → 1). Na komputerze możesz też wpisywać 0 i 1 z klawiatury. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
| 1 | 2 | 3 | |||
|---|---|---|---|---|---|
| 0 | 0 | 0 | |||
| 0 | 0 | 1 | |||
| 0 | 1 | 0 | |||
| 0 | 1 | 1 | |||
| 1 | 0 | 0 | |||
| 1 | 0 | 1 | |||
| 1 | 1 | 0 | |||
| 1 | 1 | 1 |
- Wiersz : ma wartość 0, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 0, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 0, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
- Wiersz : ma wartość 1, więc . Negacja odwraca wartość: z 1 robi 0, a z 0 robi 1.
- Wiersz : ma wartość 1, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko wtedy, gdy obie strony są równe 0.
- Wiersz : ma wartość 0, a ma wartość 1, więc . daje 0 tylko w jednym przypadku: .
W których wierszach oba zdania ( oraz ) mają wartość 1?
Dobrze.Nie tym razem. Gdy , oba zdania są prawdziwe: , a , czyli , daje 1. Gdy , pierwsze zdanie wymaga , a drugie () wymaga . Razem pięć wierszy.
Kwantyfikatory: przeczytaj i oceń
Jak przeczytać ?
Dobrze.Nie tym razem. Czytamy od lewej: najpierw („istnieje liczba naturalna taka, że”), potem , na końcu warunek. Pierwsza odpowiedź zamienia kolejność kwantyfikatorów — a to zmienia sens.Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw , więc szukamy jednej liczby , która działa dla wszystkich . Taką liczbą jest — najmniejsza liczba naturalna, mniejsza lub równa każdej.Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Przy wystarczy jeden kontrprzykład: , bo , a nie .Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Przy wystarczy jeden przykład: (albo ).Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw , potem — do każdego dobieramy . Przepis: . Sprawdzenie: .Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Najpierw — jedno musiałoby pasować do wszystkich . Weź np. : dla działa, ale dla wychodzi . Każde da się tak zepsuć.Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Szukamy jednej liczby, przy której przestaje mieć znaczenie. Przy mnożeniu to 0: dla każdego .Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Dla większości zadziała , ale nie dla : dla każdego . Przy jeden taki wystarczy, żeby zdanie było fałszywe.Czy zdanie jest prawdziwe?
Dobrze.Nie tym razem. Szukamy liczby, która przy mnożeniu nie zmienia . To 1: dla każdego .
Zaneguj zdanie
Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. zamieniamy na , a na . Pierwsza odpowiedź zapomina zamienić kwantyfikator, trzecia źle zaprzecza nierówność (zaprzeczeniem jest , nie ).Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. zamieniamy na , a na . Pierwsza odpowiedź nie zamienia kwantyfikatora, druga nie zaprzecza warunku.Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. Oba kwantyfikatory zmieniają rodzaj, ale zostają w tej samej kolejności ( pierwszy, drugi). Zaprzeczeniem jest , nie .Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. Zamieniamy każdy kwantyfikator: na i na . Pierwsza odpowiedź zmienia tylko pierwszy. Druga zostawia przed kwantyfikatorem i jednocześnie zaprzecza warunek — czyli neguje dwa razy.Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. Warunek to koniunkcja, więc zaprzeczamy go prawem de Morgana: zamienia się w , a każda nierówność się odwraca ( na , na ). Pierwsza odpowiedź zapomina zamienić na .Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. na , na , na , na . Trzecia odpowiedź źle zaprzecza (powinno być — z zerem).Zaprzeczeniem zdania „Istnieje student, który zdał wszystkie kolokwia” jest:
Dobrze.Nie tym razem. Zdanie ma budowę „ student kolokwium: zdał”. Zaprzeczenie: „ student kolokwium: nie zdał” — każdy ma co najmniej jedno niezdane.Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. Zamieniamy oba kwantyfikatory i zaprzeczamy równość. Przy okazji: zdanie wyjściowe jest prawdziwe (), więc jego zaprzeczenie jest fałszywe.Zaprzeczenie zdania to:
Dobrze.Nie tym razem. Zaprzeczeniem implikacji jest : „poprzednik zachodzi, a następnik nie”. Tu: i jednocześnie . Implikacja w odpowiedzi to typowy błąd.
Quiz z teorii
Logika — 10 pytań
Które z tych wyrażeń jest zdaniem logicznym?
Dobrze.Nie tym razem. „” jest fałszywe, ale da się to sprawdzić — więc to zdanie logiczne. Rozkaz i pytanie nimi nie są, a „” to funkcja zdaniowa (nie wiadomo, ile to ).Jak przeczytać ?
Dobrze.Nie tym razem. to koniunkcja — „i”. Skojarzenie: daszek jak litera A (And)., . Ile wynosi ?
Dobrze.Nie tym razem. Logiczne „lub” nie wyklucza obu naraz. Jest fałszywe tylko wtedy, gdy oba zdania są fałszywe.Kiedy implikacja jest fałszywa?
Dobrze.Nie tym razem. Tylko wtedy, gdy z prawdy wychodzi fałsz. Ostatnia odpowiedź opisuje fałszywą równoważność, a nie implikację.Ile wierszy ma tabela zero-jedynkowa dla zdania ?
Dobrze.Nie tym razem. Różne literki to , , — czyli , a . To, że i występują dwa razy, nie ma znaczenia.Jak wypełnia się kolumnę w tabeli dla trzech literek , , ?
Dobrze.Nie tym razem. Pierwsza kolumna: połowa zer, potem połowa jedynek. Przy 8 wierszach to 4 zera i 4 jedynki. „0 i 1 na zmianę” to ostatnia kolumna ().Co jest zaprzeczeniem zdania ?
Dobrze.Nie tym razem. Prawo de Morgana: negujemy oba zdania i zamieniamy na : „nieprawda, że , lub nieprawda, że ”.Zdanie jest tautologią, gdy…
Dobrze.Nie tym razem. Tautologia jest prawdziwa zawsze, czyli w każdym wierszu tabeli.Zaprzeczeniem zdania „Każdy student zdał” jest:
Dobrze.Nie tym razem. . Żeby „każdy zdał” było nieprawdą, wystarczy jedna osoba, która nie zdała.Czym różni się od ?
Dobrze.Nie tym razem. Przy dobierasz do każdego osobno. Przy wybierasz jedno z góry i ono musi działać dla wszystkich . Kwantyfikatorów różnego rodzaju nie wolno zamieniać miejscami.