← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 8 z 13

Pochodna funkcji jednej zmiennej — co mierzy pochodna, wzory i reguły krok po kroku

Pochodna mówi, jak szybko coś się zmienia w danym miejscu — na wykresie to stromość. Najpierw zobaczysz to na rysunkach, potem poznasz wzory i reguły z zajęć, a na końcu przejdziesz z jednym przepisem wszystkie przykłady z listy zadań.

Czasok. 80 min
PotrzebujeszPotęgi, pierwiastki i logarytmy z liceum — przypominamy je na miejscu.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • wyjaśnić, co mierzy pochodna i co mówi jej znak
  • zamienić pierwiastki i ułamki na potęgi i policzyć pochodną potęgi
  • rozpoznać, której reguły użyć — testem ostatniego działania
  • policzyć pochodną iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej
  • policzyć pochodną, gdy trzeba kilku reguł naraz — także dla x do potęgi x
  • policzyć wartość pochodnej w punkcie i odczytać z niej nachylenie stycznej

Po co to jest

Pochodna odpowiada na jedno pytanie: jak szybko coś się zmienia w jednym konkretnym miejscu.

Jedziesz z Poznania do Warszawy: 300300 km w 33 godziny. Średnio to 300:3=100300 : 3 = 100 km/h. Licznik w aucie pokazywał jednak raz 6060, raz 130130, a w korku 00. Średnia opisuje całą trasę, a licznik — jedną chwilę. Prędkość na liczniku to właśnie pochodna. Mówi, jak szybko w tej chwili przybywa przejechanych kilometrów.

czas droga1 h2 h3 h10020030060 km/h130 km/h — stromokorek — płasko140 km/h

Droga w czasie. Tam, gdzie wykres jest stromy, jedziesz szybko. Tam, gdzie jest płaski, stoisz.

liczba sztuk zyskrośnieszczyt — płaskomaleje

Zysk przy różnej produkcji. Białe kreski pokazują, jak stromo biegnie wykres w danym miejscu. Na szczycie kreska leży płasko.

Na wykresie szybkość zmiany widać jako stromość. Gdzie wykres idzie ostro w górę, coś rośnie szybko. Gdzie jest płaski, nic się nie zmienia. Pochodna to liczba, która mówi, jak stromy jest wykres w danym miejscu.

Drugi rysunek to przykład z ekonomii. Zysk firmy najpierw rośnie razem z produkcją, a potem spada, bo towaru jest za dużo, a koszty rosną. Najwięcej zarabiasz na szczycie. Szczyt to miejsce, w którym wykres na chwilę robi się płaski — pochodna wynosi tam 00. Tak właśnie szuka się największych i najmniejszych wartości funkcji.

Do czego pochodna przyda się na zajęciach

  • Temat 9 — badanie zmienności funkcji. Szukasz, gdzie funkcja rośnie, gdzie maleje i gdzie ma szczyt albo dołek. Drugi krok procedury z zajęć brzmi: „wyznacz pochodną funkcji”.
  • Tematy 10 i 11 — funkcje wielu zmiennych. Pochodne cząstkowe (pochodne względem jednej zmiennej, gdy pozostałe traktujesz jak stałe) liczysz tymi samymi wzorami i regułami co tutaj.
  • Tematy 12 i 13 — całki. Całkowanie to odwracanie pochodnej.

Bez liczenia pochodnych nie ruszysz w żadnym z tych tematów.

Jak przejdziemy przez ten moduł

  1. Zobaczysz, co mierzy pochodna — na rysunkach, od stromości prostej do stycznej (sekcja 3). Bez tego wzory to zaklęcia do wkucia.
  2. Poznasz wzory i reguły z zajęć i dowiesz się, do czego służy każdy z nich (sekcja 4).
  3. Dostaniesz jeden przepis, który działa na każdy przykład (przepis), i przejdziesz z nim krok po kroku całą listę zadań.

Co będzie na kolokwium

Na liście zadań z tego tematu jest jedno polecenie — „Oblicz pochodną funkcji” — i 2525 przykładów (od a do y). Różnią się tym, z jakich kawałków zbudowana jest funkcja. Poniżej typy, od najprostszego. Każdy ma w module swój przepis i ćwiczenia.

To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych wzorów. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu na konkretny przykład.

  1. 1
    „Oblicz pochodną funkcji — potęgi i pierwiastki (np. )”

    Pierwiastki i ułamki zapisujesz jako potęgi. Potem każdy składnik liczysz jednym wzorem z tabeli.

  2. 2
    „Oblicz pochodną funkcji — iloczyn (np. )”

    Funkcja to dwa kawałki pomnożone przez siebie. Liczysz pochodną każdego kawałka i składasz je regułą iloczynu.

  3. 3
    „Oblicz pochodną funkcji — iloraz (np. )”

    Funkcja to ułamek: kawałek przez kawałek. Liczysz pochodne licznika i mianownika i składasz je regułą ilorazu.

  4. 4
    „Oblicz pochodną funkcji — funkcja w funkcji (np. )”

    Jedna funkcja siedzi w drugiej, np. pierwiastek z . Liczysz warstwa po warstwie regułą funkcji złożonej.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓Zad. 1 d)–f), i), k)–m), o), r), v); spoza listy: str. 171, e)
  5. 5
    „Oblicz pochodną funkcji — kilka reguł naraz (np. )”

    Reguły łączą się w jednym przykładzie. Przepis jest ten sam, tylko kawałki liczysz kolejnymi regułami.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓Zad. 1 g), h), j), p), s)–u), x)
  6. 6
    „Oblicz pochodną funkcji ”

    Nie pasuje ani wzór na potęgę, ani na funkcję wykładniczą. Jest na to jeden trik.

  7. 7
    „Oblicz pochodną w punkcie, np. ”

    czytamy „ef prim od dwóch”: to pochodna w punkcie (wyjaśniamy ją w sekcji 3). Najpierw liczysz wzór na pochodną, dopiero potem wstawiasz liczbę.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓slajd o stycznej (typowy wariant)

Co mierzy pochodna — pojęcia od podstaw

Zanim pojawi się pierwszy wzór, zobaczysz na rysunkach, co właściwie liczysz. Pójdziemy tak: stromość prostej → stromość krzywej → jak ją zmierzyć → skąd biorą się wzory → co mówi znak pochodnej.

Funkcja i jej wykres

Stromość prostej

Zacznijmy od najprostszego wykresu — prostej. Jej stromość to jedna liczba: o ile prosta idzie w górę, gdy zrobisz krok o 11 w prawo. Tę liczbę nazywamy nachyleniem. Wybierz nachylenie i zobacz schodek:

1234−112345xy121211111½1½10101−11−1

Krok o w prawo — prosta idzie w górę. Nachylenie: . Stromo pod górę.

krok o 1 w prawoo ile prosta idzie w górę (albo w dół) — to jest nachylenie
Jak czytać:

fioletowy odcinek to krok o 11 w prawo. Turkusowy — o ile prosta poszła w tym kroku w górę albo w dół. Turkusowy odcinek z liczbą to nachylenie. Gdy prosta idzie w górę, liczba jest dodatnia, a gdy w dół — ujemna. Schodek narysowano w dwóch miejscach. Na prostej wygląda wszędzie tak samo, bo prosta ma wszędzie tę samą stromość.

Na wykresie drogi z pierwszego rysunku nachylenie to prędkość. Na odcinku „130 km/h” krok o 11 godzinę w prawo to 130130 km w górę.

Krzywa w różnych miejscach ma różną stromość

−2−112312345xyw dółpłaskopod góręstromopod górę
Jak czytać:

krzywa to wykres f(x)=x2f(x) = x^2. Białe kreski pokazują, w którą stronę i jak stromo biegnie wykres w czterech miejscach. Przy x=−1x = -1 wykres schodzi w dół, przy x=0x = 0 jest płasko, a dalej idzie coraz bardziej stromo pod górę.

Krzywa nie ma jednej stromości — zmienia się ona od miejsca do miejsca. Pochodna w punkcie to stromość krzywej w tym jednym miejscu. Kłopot w tym, że na krzywej nie da się zrobić schodka: po kroku o 11 w prawo krzywa zdąży już skręcić.

Pomysł: weź drugi punkt wykresu trochę dalej i poprowadź przez oba punkty prostą. Stromość prostej już umiesz policzyć. Potem przysuwaj drugi punkt coraz bliżej pierwszego.

Sieczna — prosta przez dwa punkty wykresu

Zobaczmy to na f(x)=x2f(x) = x^2. Startujesz w punkcie P=(1, 1)P = (1,\ 1). Drugi punkt QQ leży o krok dalej w prawo. Prosta przez PP i QQ to sieczna. Do opisu potrzebne są trzy oznaczenia:

Punkt startowy
czytamy: „iks zero”

Miejsce na osi , w którym mierzysz stromość. Tu . Zero w indeksie (mała cyfra na dole) to tylko etykieta — nie mnożysz przez zero.

Jak zapamiętać: Zero jak „start”: punkt, od którego zaczynasz.

Krok w prawo
czytamy: „delta iks”

O ile przesuwasz się w poziomie: z do . To jedna liczba, np. — nie „delta razy iks”. Na slajdzie: przyrost argumentu.

Jak zapamiętać: (delta) to greckie D — jak D w łacińskim „differentia”, czyli różnica.

O ile w górę
czytamy: „delta igrek”

O ile zmieniła się wartość funkcji: wartość w minus wartość w . Gdy wykres poszedł w dół, wychodzi liczba ujemna. Na slajdzie: przyrost wartości.

Jak zapamiętać: Igrek to oś pionowa — mówi, o ile w górę (albo w dół).

121234xyy = x²Δx = 1Δy = 3QΔx = 0,5Δy = 1,25QP

krok w prawo o ile w górę punkt i sieczna przez i styczna w punkcie (przerywana — pojawi się na końcu)

Krok w prawo: . Drugi punkt ma , a , więc .
O ile w górę: .
Nachylenie siecznej: .

krok w prawoQdrugi punkto ile w góręnachylenie siecznej
Jak czytać:

krzywa to wykres f(x)=x2f(x) = x^2. Biały punkt to PP. Fioletowy odcinek to krok w prawo Δx\Delta x, turkusowy — o ile wykres poszedł w górę, czyli Δy\Delta y. Różowe jest wszystko, co dotyczy siecznej: punkt QQ, prosta przez PP i QQ i jej nachylenie w ostatniej kolumnie tabeli. Nachylenie siecznej to Δy:Δx\Delta y : \Delta x — tak samo jak schodek przy prostej, tylko krok w prawo nie musi wynosić 11. Kolory kolumn w tabeli są takie same jak na rysunku. Osie mają tę samą skalę, więc stromość na rysunku jest prawdziwa. Gdy współrzędne mają przecinek dziesiętny, oddzielamy je średnikiem: Q=(1,5; 2,25)Q = (1{,}5;\ 2{,}25).

Nachylenie siecznej to ułamek ΔyΔx\frac{\Delta y}{\Delta x}: o ile w górę, przez o ile w prawo. Na slajdzie ten ułamek nazywa się ilorazem różnicowym i ma taki zapis:

Czytamy: delta igrek przez delta iks równa się: ef od iks zero plus delta iks, minus ef od iks zero, a to wszystko przez delta iks

wartość na końcu kroku — wysokość punktu ; w przykładzie
wartość na starcie — wysokość punktu ; w przykładzie
krok w prawo — przez to dzielisz; w przykładzie

Pochodna w punkcie — dokąd zmierzają wyniki

W tabeli wyszło: 33; 2,52{,}5; 2,12{,}1; 2,012{,}01. Im mniejszy krok, tym bliżej 22, a sieczna przylega coraz ciaśniej do jednej prostej. Liczba, do której zmierzają wyniki, to granica. Ta granica to pochodna w punkcie: f′(1)=2f'(1) = 2. Na slajdzie zapisano to tak:

Czytamy: ef prim od iks zero równa się granica ilorazu różnicowego, gdy delta iks dąży do zera

pochodna funkcji w punkcie — kreska przy to „prim”
granica (łac. limes) — liczba, do której zbliżają się wyniki
delta iks dąży do zera — bierzesz coraz mniejsze kroki (w prawo albo w lewo), ale nigdy zero, bo przez zero nie da się dzielić

Gdy ta granica istnieje i jest liczbą (nie nieskończonością), mówimy, że funkcja ma pochodną w punkcie x0x_0 — jest w nim różniczkowalna.

Styczna: f′(x0)=tg⁡αf'(x_0) = \operatorname{tg}\alpha

Prosta, do której zbliżają się sieczne, to styczna. Blisko punktu styczności prawie pokrywa się z wykresem. Pochodna w punkcie to nachylenie stycznej. Na slajdzie nachylenie zapisano jako tangens kąta:

f′(x0)=tg⁡αf'(x_0) = \operatorname{tg}\alpha

Czytamy: „ef prim od iks zero równa się tangens alfa”. tg⁡α\operatorname{tg}\alpha to dokładnie wysokość schodka z poprzednich rysunków: o ile styczna idzie w górę na każdy krok o 11 w prawo.

Przesuń punkt suwakiem. Tym razem styczna jedzie po wykresie innej funkcji, a schodek pokazuje jej nachylenie:

1311,251−0,751−11−0,7511,2513−2−112−2−112xy

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemnastyczna (przerywana)krok o w prawoo ile styczna idzie w górę albo w dół:

: . Pochodna dodatnia — styczna idzie w górę, funkcja w tym miejscu rośnie. : na w prawo styczna wznosi się o .

funkcja w tym miejscu
rośnie ↗
rośnie ↗
szczyt, styczna pozioma
maleje ↘
maleje ↘
maleje ↘
dołek, styczna pozioma
rośnie ↗
rośnie ↗
Jak czytać:

krzywa to wykres f(x)=x33−xf(x) = \frac{x^3}{3} - x. Jej pochodna to f′(x)=x2−1f'(x) = x^2 - 1 — skąd się bierze, zobaczysz w sekcji „Pochodna w punkcie”. Zielone kawałki krzywej: funkcja rośnie. Różowy kawałek: maleje. Biała przerywana prosta to styczna. Fioletowy odcinek to krok o 11 w prawo, turkusowy — o ile w tym kroku styczna się wznosi albo opada. Gdy schodek nie mieści się na prawo od punktu, rysujemy ten sam schodek przed punktem. Styczna może przeciąć wykres — zobacz np. x0=0x_0 = 0. Kliknij wiersz tabeli, żeby przeskoczyć do punktu.

Skąd się bierze wzór (x2)′=2x(x^2)' = 2x

Liczenie granicy za każdym razem byłoby męczące. Na szczęście da się to zrobić raz na zawsze. Najpierw ten sam rachunek co w tabeli siecznych, ale w innych punktach — z małym krokiem Δx=0,01\Delta x = 0{,}01:

start wartość po kroku: o ile w górę nachylenie siecznejzmierza dogdy krok → 0

Jak czytać tabelę: w każdym wierszu startujesz w innym punkcie x0x_0 i robisz krok 0,010{,}01 w prawo. Nachylenie siecznej jest już bardzo blisko liczby z ostatniej kolumny. Gdyby krok dalej zmniejszać, jak w tabeli siecznych, wyniki zbliżałyby się do niej coraz bardziej. Te liczby to 22, 44 i 66 — za każdym razem 22 razy punkt startowy.

Czy tak jest w każdym punkcie? Sprawdźmy literami zamiast liczbami:

Skąd wzór

Nachylenie stycznej do w dowolnym punkcie

  1. Zapisz nachylenie siecznej tak jak w tabeli, ale literami: start w , krok w prawo .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Liczby z tabeli dały „ razy punkt”. Litery pokażą, że tak jest w każdym punkcie, a nie tylko w , i .

    Wartość na końcu: . Wartość na starcie: . Ich różnica to .

  2. Rozpisz kwadrat sumy wzorem z liceum.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Za wstawiasz , za — . Wychodzi .

  3. Skreśl i — razem dają .
  4. Podziel każdy składnik licznika przez .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Dzielić wolno, bo to krok w prawo — mały, ale nie zero. Sprawdź z tabelą: dla i wychodzi .

  5. Zmniejszaj krok do zera: składnik znika, zostaje .
    Dlaczego?

    To dokładnie to, co pokazała tabela: , , . Pochodna w punkcie to .

Wyszło f′(x0)=2x0f'(x_0) = 2x_0 dla każdego punktu. Za x0x_0 można wstawić dowolną liczbę, więc zapisujemy krócej: f′(x)=2xf'(x) = 2x. To pochodna jako funkcja: wstawiasz punkt i od razu dostajesz nachylenie stycznej, bez liczenia granicy.

Krótko piszemy też (x2)′=2x(x^2)' = 2x. Kreska za nawiasem (czytamy ją „prim”) znaczy „pochodna tego, co w nawiasie”.

punkt xxf′(x)=2xf'(x) = 2xco to znaczy
−1-12⋅(−1)=−22 \cdot (-1) = -2styczna opada — funkcja maleje
002⋅0=02 \cdot 0 = 0styczna pozioma — dołek paraboli
112⋅1=22 \cdot 1 = 2styczna wznosi się o 22 na 11 w prawo
222⋅2=42 \cdot 2 = 4wznosi się dużo szybciej: o 44

Jak czytać tabelę: w każdym wierszu wstawiasz punkt do wzoru f′(x)=2xf'(x) = 2x. Wynik to nachylenie stycznej w tym punkcie. Porównaj z białymi kreskami na rysunku „Krzywa w różnych miejscach ma różną stromość” — to te same cztery punkty.

Co mówi znak pochodnej

Wyobraź sobie, że idziesz po wykresie od lewej do prawej. Pochodna mówi, jak stromo jest pod nogami:

Pochodna dodatnia

Styczna idzie w górę. Funkcja rośnie — idziesz pod górę.

Pochodna ujemna

Styczna idzie w dół. Funkcja maleje — schodzisz z górki.

Pochodna równa zero

Styczna leży płasko. Tu z lewej jest szczyt, a z prawej dołek — w tych miejscach funkcja przestaje rosnąć albo maleć.

Jak czytać:

wszystkie trzy obrazki pokazują tę samą funkcję co rysunek z suwakiem, f(x)=x33−xf(x) = \frac{x^3}{3} - x. Zielony kawałek krzywej: funkcja rośnie. Różowy: maleje. Biała kreska to styczna w zaznaczonym punkcie.

To, gdzie funkcja rośnie, a gdzie maleje, nazywa się jej monotonicznością. Na slajdach z zajęć związek monotoniczności ze znakiem pochodnej zapisano tak:

Pełne badanie, gdzie funkcja rośnie, a gdzie maleje (z tabelką znaków), zrobisz w module 9 — „Badanie zmienności funkcji”. Tu najpierw uczysz się liczyć samą pochodną.

Sprawdź się
  1. Dla pewnej funkcji wyszło . Co możesz powiedzieć o monotoniczności?

Wzory i reguły z zajęć

Wiesz już, że pochodna to nachylenie wykresu. Teraz narzędzia do liczenia: wzory podają pochodne najprostszych funkcji, a reguły mówią, co zrobić, gdy funkcja jest z nich zbudowana.

Dwa nowe znaczki: ee i ln⁡\ln

W tabeli wzorów i w przykładach są dwa znaczki, których jeszcze nie było:

  • ee to liczba, tak jak π\pi. Wynosi około 2,7182{,}718 i nazywa się liczbą Eulera. Na kalkulatorze jest pod przyciskiem exe^x.
  • exe^x to funkcja: liczba ee podniesiona do potęgi xx. Na przykład e0=1e^0 = 1, e1=e≈2,72e^1 = e \approx 2{,}72, e2≈7,39e^2 \approx 7{,}39.
  • ln⁡x\ln x (czytamy „logarytm naturalny z iks”) odpowiada na pytanie: do jakiej potęgi trzeba podnieść ee, żeby dostać xx? Na przykład ln⁡1=0\ln 1 = 0, bo e0=1e^0 = 1, oraz ln⁡e=1\ln e = 1, bo e1=ee^1 = e. Logarytm istnieje tylko dla x>0x > 0.

Dlaczego akurat ee? Wykres exe^x ma wyjątkową własność: w każdym punkcie jest tak samo stromy jak wysoki. Przy x=0x = 0 wykres jest na wysokości 11 i ma nachylenie 11. Przy x=1x = 1 jest na wysokości około 2,722{,}72 i ma nachylenie też około 2,722{,}72. Dlatego w tabeli stoi (ex)′=ex(e^x)' = e^x: pochodna to ta sama funkcja.

−11123xy11y = eˣ

Przy : wysokość , nachylenie stycznej .

−11123xy12,72y = eˣ

Przy : wysokość , nachylenie stycznej też .

krok o w prawowysokość punktu — i zarazem o ile styczna idzie w góręstyczna (przerywana)

Jak czytać:

krzywa to wykres y=exy = e^x, a biała przerywana prosta — styczna w zaznaczonym punkcie. Styczna do exe^x trafia w oś xx zawsze dokładnie 11 w lewo od punktu. Dlatego schodek „11 w prawo” (fioletowy) kończy się na wykresie, a turkusowy odcinek to jednocześnie wysokość punktu i to, o ile styczna idzie w górę. Dla innej podstawy te dwie liczby się różnią: pochodna 2x2^x to 2xln⁡22^x \ln 2 (wzór 4), czyli tylko około 0,690{,}69 wysokości.

Tabela wzorów: gotowe pochodne najprostszych funkcji

Każdy wiersz tabeli to jedna prosta funkcja — „klocek” — i jej pochodna, czyli wzór na nachylenie wykresu w każdym punkcie. Numeracja jak na slajdzie:

nrwzórpo ludzkuprzykład
1(c)′=0(c)' = 0stała się nie zmienia: wykres to pozioma prosta(7)′=0(7)' = 0
2(x)′=1(x)' = 1prosta y=xy = x: krok w prawo, jeden w górę—
3(xn)′=nxn−1(x^n)' = nx^{n-1}wykładnik schodzi przed xx, w wykładniku zostaje o 11 mniej(x2)′=2x(x^2)' = 2x, (x5)′=5x4(x^5)' = 5x^4
4(ax)′=axln⁡a(a^x)' = a^x \ln aaxa^x zostaje bez zmian, dopisujesz razy ln⁡\ln podstawy(2x)′=2xln⁡2(2^x)' = 2^x \ln 2
5(ex)′=ex(e^x)' = e^xexe^x się nie zmienia: nachylenie równe wysokości—
6(log⁡ax)′=1xln⁡a(\log_a x)' = \frac{1}{x \ln a}jedynka przez iloczyn: xx razy ln⁡\ln podstawy(log⁡2x)′=1xln⁡2(\log_2 x)' = \frac{1}{x \ln 2}
7(ln⁡x)′=1x(\ln x)' = \frac{1}{x}jedynka przez xx—
8 ★(sin⁡x)′=cos⁡x(\sin x)' = \cos x
9 ★(cos⁡x)′=−sin⁡x(\cos x)' = -\sin x
10 ★(tg⁡x)′=1cos⁡2x(\operatorname{tg} x)' = \frac{1}{\cos^2 x}
11 ★(ctg⁡x)′=−1sin⁡2x(\operatorname{ctg} x)' = -\frac{1}{\sin^2 x}

Jak czytać tabelę: w kolumnie „wzór” po lewej stronie znaku równości stoi funkcja, po prawej — jej pochodna. aa, cc i nn to stałe (konkretne liczby). Podstawa aa musi być dodatnia, a we wzorze 6 także różna od 11. (x5)′(x^5)' czytamy „iks do piątej prim”, czyli pochodna z iks do piątej. Wzór 3 dla n=2n = 2 daje dokładnie to, co wyprowadziliśmy wyżej: (x2)′=2x2−1=2x(x^2)' = 2x^{2-1} = 2x.

Każdy wzór podaje nachylenie wykresu w każdym punkcie. Trzy przykłady, co to znaczy na wykresie:

  • (x2)′=2x(x^2)' = 2x: przy x=1x = 1 nachylenie wynosi 22, przy x=3x = 3 — już 66. Im dalej w prawo, tym stromiej.
  • (ex)′=ex(e^x)' = e^x: nachylenie równe wysokości. Im wyżej wykres, tym bardziej stromy.
  • (ln⁡x)′=1x(\ln x)' = \frac1x: przy x=1x = 1 nachylenie wynosi 11, przy x=2x = 2 — 12\frac12, przy x=10x = 10 — 0,10{,}1. Wykres ln⁡x\ln x ciągle rośnie, ale coraz wolniej.

Wzory 8–11 (funkcje trygonometryczne) są na slajdzie oznaczone gwiazdką, a na liście zadań nie ma ani jednej funkcji trygonometrycznej. Zapytaj prowadzącego, czy obowiązują na kolokwium. Dalej w module ich nie używamy.

Reguły: jak łączyć klocki

Funkcje z kolokwium rzadko są pojedynczym klockiem z tabeli. Zwykle są z nich zbudowane: klocki są dodane, pomnożone, podzielone albo jeden siedzi w drugim. Dla każdego sposobu łączenia jest jedna reguła. Mówi, jak z pochodnych klocków złożyć pochodną całości:

Reguła 1

Liczba razy klocek

Liczba czeka z przodu. Pochodną liczysz z samego klocka.

Reguła 2

Klocki dodane albo odjęte

Każdy klocek osobno. Znak między nimi zostaje.

Reguła 3

Klocki pomnożone

Pochodna raz na pierwszym, raz na drugim klocku. Wyniki dodajesz.

Przepis krok po kroku ↓

Reguła 4

Klocek przez klocek

Wzór „góra–dół”: jak przy mnożeniu, ale z minusem, a na dole mianownik do kwadratu.

Przepis krok po kroku ↓

Reguła 5

Klocek w klocku

Pochodna zewnętrznego klocka ze środkiem bez zmian, razy pochodna środka.

Przepis krok po kroku ↓

Jak czytać karty: na górze karty jest numer reguły ze slajdu, pod nim — jak połączone są kawałki, co robi reguła i mały przykład z wynikiem. Obwódki pokazują kawałki, z których zbudowana jest funkcja. Reguły 3–5 mają w tym module własne sekcje z przepisem krok po kroku.

Na slajdzie te same reguły zapisano literami:

nrreguławzór ze slajdukiedy
1stała przed pochodną(c⋅f(x))′=c⋅f′(x)(c \cdot f(x))' = c \cdot f'(x)liczba razy funkcja
2suma i różnica(f(x)±g(x))′=f′(x)±g′(x)(f(x) \pm g(x))' = f'(x) \pm g'(x)składniki połączone ++ albo −-
3iloczyn(f(x)⋅g(x))′=f′(x)g(x)+f(x)g′(x)(f(x) \cdot g(x))' = f'(x)g(x) + f(x)g'(x)dwie funkcje z xx pomnożone przez siebie
4iloraz(f(x)g(x))′=f′(x)g(x)−f(x)g′(x)[g(x)]2\left(\frac{f(x)}{g(x)}\right)' = \frac{f'(x)g(x) - f(x)g'(x)}{[g(x)]^2}funkcja przez funkcję, g(x)≠0g(x) \neq 0
5funkcja złożona[f(g(x))]′=f′(g(x))⋅g′(x)[f(g(x))]' = f'(g(x)) \cdot g'(x)funkcja wstawiona do funkcji

Jak czytać tabelę: każdy wiersz to jedna reguła z numerem jak na slajdzie. Ostatnia kolumna mówi, po czym ją rozpoznać.

Jak rozpoznać, której reguły użyć

ostatnie działanieregułaprzykład z listy: jak liczysz przy x=2x = 2
dodawanie, odejmowanie2 — każdy składnik osobnor) e−x+e2xe^{-x} + e^{2x}: e−2e^{-2} i e4e^{4}, na końcu dodajesz (każdy składnik policzysz potem regułą 5)
mnożenie dwóch funkcji z xx3 — iloczynq) xln⁡xx \ln x: ln⁡2\ln 2, na końcu 2⋅ln⁡22 \cdot \ln 2
dzielenie4 — ilorazw) ln⁡xex\frac{\ln x}{e^x}: ln⁡2\ln 2 i e2e^2, na końcu dzielisz
potęga, pierwiastek, ln⁡\ln, e…e^{\ldots} albo a…a^{\ldots} z czegoś, co nie jest samym xx5 — funkcja złożonaf) 5x−7\sqrt{5x - 7}: 5⋅2−7=35 \cdot 2 - 7 = 3, na końcu 3\sqrt{3}
wzór z tabeli z samym xx w środkutylko tabelax5x^5, ln⁡x\ln x, exe^x

Jak czytać tabelę: w trzeciej kolumnie rozpisano, w jakiej kolejności liczysz wartość funkcji. Ostatnie działanie w tej kolejności to nazwa z pierwszej kolumny. Mnożenie przez stałą (np. 3x23x^2) to reguła 1 — nie potrzebujesz reguły iloczynu.

Ćwiczenie

Która reguła idzie na pierwszy ogień?

Przepis na każdą pochodną

Każdą pochodną z listy liczysz tymi samymi pięcioma etapami. Kolejność nie jest przypadkowa — przy każdym etapie jest powód:

  1. 1

    przygotuj

    Pierwiastki i ułamki zapisz jako potęgi, stałe postaw przed wyrażeniem, rozpisz logarytm albo nietypowy zapis (np. , ).

    Dlaczego w tym miejscu: Na samym początku, bo wzory z tabeli pasują tylko do „czystych” klocków: , , … Po przygotowaniu często wystarcza prostsza reguła: to już nie dzielenie, tylko liczba razy potęga. Gdy nie ma czego przygotowywać, zaczynasz od etapu 2.

  2. 2

    rozpoznaj

    Testem ostatniego działania wybierz regułę, nazwij kawałki i zapisz szablon reguły słowami.

    Dlaczego w tym miejscu: Regułę wybierasz po kształcie funkcji, a prawdziwy kształt widać dopiero po przygotowaniu. Szablon mówi, jakich kawałków będzie potrzeba.

  3. 3

    policz kawałki

    Pochodne kawałków policz z boku, „pomocniczo”.

    Dlaczego w tym miejscu: Przed wstawianiem, żeby potem tylko przenosić gotowe wyniki, a nie liczyć dwóch rzeczy naraz. Policzony kawałek od razu upraszczasz — do szablonu trafia wtedy krótszy wzór.

  4. 4

    wstaw

    Każdy kawałek wpisz w jego miejsce w szablonie.

    Dlaczego w tym miejscu: Najpierw cały wzór, bez upraszczania. Wtedy łatwo sprawdzić, czy każdy kawałek trafił na swoje miejsce. Gdy szablon nie potrzebuje pochodnych liczonych z boku (np. sam wzór 3), etap 3 odpada i wstawiasz liczby, które widać w funkcji.

  5. 5

    uprość

    Policz liczby, skróć, wyłącz wspólny czynnik.

    Dlaczego w tym miejscu: Na końcu, gdy wszystko stoi już na swoim miejscu. Upraszczanie w trakcie wstawiania miesza się z regułą i łatwo wtedy zgubić kawałek. Wyłączenie wspólnego czynnika nie jest obowiązkowe — wynik bez niego też jest dobry. Robimy to, bo wynik wychodzi krótszy, a w module 9 z takiej postaci łatwiej odczytać znak pochodnej.

Zobacz cały przepis na jednym przykładzie. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”. Przy liniach stoi numer etapu, a w linii „wstaw” kawałki wlatują do szablonu po kolei — każdy na swoje miejsce.

Przepis w działaniu

  1. Zapisz pierwiastek jako potęgę: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: To pierwszy ruch, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli osobnego wzoru nie ma.

    Pierwiastek kwadratowy to potęga .

  2. Wybierz regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz. Ostatnie działanie to mnożenie — więc reguła 3.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami.
    Dlaczego?

    Szablon mówi, czego potrzebujesz: pochodnej pierwszego kawałka i pochodnej drugiego. Policzysz je teraz z boku.

  4. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka: wykładnik schodzi przed , w wykładniku zostaje o mniej.

    Na kartce:

  5. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka — jest wprost w tabeli.
  6. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  7. Uprość drugi składnik: to jedna potęga.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Przy mnożeniu potęg tej samej podstawy wykładniki się dodają: .

  8. Zapisz bez potęg z minusem i sprowadź do wspólnego mianownika .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Potęga to „jedynka przez pierwiastek”. Drugi ułamek rozszerzasz przez , żeby oba miały na dole .

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

W rachunkach w tym module przy liniach stoi etap przepisu. Najedź na niego kursorem (na telefonie: stuknij), żeby przypomnieć sobie, po co ten etap jest w tym miejscu. Tak samo działają etykiety reguł i wzorów — pokazują wzór, z którego korzystasz.

Potęgi i pierwiastki

Najczęstszy pierwszy ruch przy liczeniu pochodnej: zamienić pierwiastki i ułamki na potęgi. Wtedy prawie wszystko liczy się jednym wzorem — wzorem 3.

Wpisz wykładnik

Zamień na potęgę

Wpisz wykładnik, tak żeby po obu stronach była ta sama funkcja.

Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Czytamy: pochodna z iks do potęgi en równa się en razy iks do potęgi en minus jeden

wykładnik — schodzi przed i staje się mnożnikiem
nowy wykładnik — o jeden mniejszy od starego

Zobacz, jak wykładnik „schodzi na dół”. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku” — fioletowy wykładnik przeleci na nowe miejsca:

Przykład

Wykładnik schodzi na dół:

  1. Odczytaj liczbę przed () i wykładnik (). To liczba razy potęga — wzór 3 z regułą 1.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo funkcja jest już liczbą razy potęga — nie ma czego przygotowywać.

  2. szablon regułyZapisz szablon: liczba czeka z przodu, wykładnik schodzi przed , w wykładniku zostaje o mniej.
  3. Wstaw liczbę i wykładnik do szablonu. Fioletowy wykładnik ląduje w dwóch miejscach.

    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Etap 3 odpada: szablon wzoru 3 nie potrzebuje pochodnych liczonych z boku — liczby i wykładniki widać od razu w funkcji.

  4. Policz liczbę przed i nowy wykładnik.

    Na kartce:

liczba przed wykładnik: schodzi przed , a w wykładniku zostaje o mniej

Z wykładnikiem ułamkowym działa to tak samo. Trzeba tylko policzyć na kartce odejmowanie ułamków:

Przykład

Wykładnik ułamkowy:

  1. Odczytaj wykładnik: to ułamek — wzór 3 działa tak samo.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo funkcja jest już potęgą.

  2. szablon regułyZapisz szablon wzoru 3.
  3. Wstaw wykładnik do szablonu: przed i do wykładnika.

  4. Odejmij od ułamka: zapisz jako .

    Na kartce:

  5. Zapisz potęgę jako pierwiastek trzeciego stopnia.

wykładnik: schodzi przed , a w wykładniku zostaje o mniej

Sprawdź się
  1. Pochodna to:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x).

  1. Przygotuj: zamieniamy oba składniki na potęgi — bo do potęg jest gotowy wzór 3.
  2. Rozpoznaj: różnica dwóch składników, więc każdy liczymy osobno (reguła 2) według szablonu wzoru 3.
  3. Policz kawałki: odpada — wzór 3 nie potrzebuje pochodnych liczonych z boku.
  4. Wstaw: liczby przed xx i wykładniki wlatują do szablonu.
  5. Uprość: na kartce liczymy liczby przed xx i nowe wykładniki. Na koniec możemy wrócić do ułamków.
  1. Wyciągnij stałą przed ułamek, a pierwiastek zapisz jako potęgę .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo wzór 3 działa tylko na postać „liczba razy do potęgi”. Gdyby zacząć liczyć od razu, wyglądałoby jak dzielenie i trzeba by użyć reguły ilorazu — dłużej i łatwiej o błąd.

    — dwójka to stała, zostanie z przodu (reguła 1). , bo pierwiastek kwadratowy to potęga .

  2. Zapisz „jedynkę przez potęgę” jako potęgę z minusem.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: To jeszcze przygotowanie. Dopiero teraz oba składniki mają postać „liczba razy ” — taką, do której pasuje wzór 3.

    : potęga przechodzi z mianownika do licznika, a wykładnik zmienia znak.

  3. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki. To różnica dwóch składników, więc każdy liczysz osobno (reguła 2). Każdy składnik to liczba razy potęga: liczba przed (turkusowa) i wykładnik (fioletowy).
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz osobno i , a na końcu odejmujesz. Ostatnie działanie to odejmowanie — reguła 2. W drugim składniku liczby przed nie widać — to .

  4. szablon regułyZapisz szablon wzoru 3 dla jednego składnika. Zastosujesz go w obu składnikach.
    Dlaczego?

    Liczba przed czeka z przodu (reguła 1). Wykładnik schodzi przed i mnoży tę liczbę, a w wykładniku zostaje o mniej (wzór 3).

  5. Wstaw liczby do szablonu w każdym składniku: wykładnik schodzi przed , a w wykładniku zostaje „stary wykładnik minus ”. Minus między składnikami zostaje.

    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Etap 3 odpada: szablon wzoru 3 nie potrzebuje pochodnych liczonych z boku — liczby i wykładniki widać od razu w funkcji.

  6. Policz liczby przed i nowe wykładniki.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus przed nawiasem i minus w nawiasie dają plus. Od ułamka odejmujesz zapisaną jako — wtedy oba ułamki mają ten sam mianownik.

  7. Jeśli chcesz, wróć do zapisu z ułamkami i pierwiastkiem — oba zapisy są poprawne.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Potęga z minusem to jedynka przez potęgę. rozkładasz na , bo przy mnożeniu potęg wykładniki się dodają: .

liczba przed wykładnik: schodzi przed , a w wykładniku zostaje o mniej

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x). Ten sam przepis co w a): potęgi → wzór 3 dla każdego składnika → rachunek na ułamkach.

  1. Zapisz oba pierwiastki jako potęgi.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli wzoru nie ma.

    : wykładnik spod pierwiastka idzie do licznika, stopień pierwiastka — do mianownika. .

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: różnica dwóch potęg, więc każdy składnik osobno (reguła 2), każdy wzorem 3. Wykładniki są fioletowe.
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz osobno i , a na końcu odejmujesz. Ostatnie działanie to odejmowanie — reguła 2.

  3. szablon regułyZapisz szablon wzoru 3. Zastosujesz go w obu składnikach.
  4. Wstaw wykładniki do szablonu w każdym składniku. Minus między składnikami zostaje.

  5. Policz nowe wykładniki i znaki.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Jedynkę zapisujesz jako , żeby odjąć ułamki o tym samym mianowniku. Minus razy minus daje plus.

  6. Jeśli chcesz, wróć do pierwiastków.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Potęga z minusem to jedynka przez potęgę: .

wykładnik: schodzi przed , a w wykładniku zostaje o mniej

Pochodna iloczynu

Iloczyn to wynik mnożenia. Regułę 3 stosujesz, gdy ostatnie działanie to mnożenie dwóch funkcji, w których jest xx — np. xln⁡xx \ln x albo x2e3xx^2 e^{3x}.

Czytamy: pochodna iloczynu to pochodna pierwszego razy drugi plus pierwszy razy pochodna drugiego

pierwszy czynnik — funkcja przed znakiem mnożenia
drugi czynnik — funkcja po znaku mnożenia
pierwszy składnik wyniku: pochodną ma tylko pierwszy czynnik
drugi składnik wyniku: pochodną ma tylko drugi czynnik

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 q)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x).

  1. Przygotuj: odpada — nie ma pierwiastków ani ułamków.
  2. Rozpoznaj: nazywamy czynniki i zapisujemy szablon reguły 3 — bo wzór na iloczyn potrzebuje osobno pierwszego i drugiego czynnika.
  3. Policz kawałki: pomocniczo liczymy pochodne czynników — obie są w tabeli.
  4. Wstaw: kawałki wlatują do szablonu. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby zobaczyć, który kawałek trafia w które miejsce.
  5. Uprość: liczymy oba iloczyny.
  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu mnożysz przez . Ostatnie działanie to mnożenie — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.
  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka.
  5. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  6. Policz oba iloczyny.

    Na kartce:

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Trzy czynniki? Reguła 3 jest dla dwóch, więc dwa z nich łączysz w jeden:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 n)
  1. Trzy czynniki, a reguła 3 jest dla dwóch. Pogrupuj: pierwszy kawałek to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Mnożenie można grupować dowolnie, więc dwa pierwsze czynniki traktujesz jak jeden kawałek. Test ostatniego działania: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka. To też iloczyn: razy . Zapisz regułę 3 z tymi czynnikami — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
  4. pomocniczoPolicz pochodne obu czynników i podstaw je w miejsca z kreską.

    Na kartce:

  5. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka.
  6. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  7. Uprość drugi składnik: .

    Na kartce:

  8. Wymnóż nawias przez i w każdym składniku pokaż czynnik .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    , więc w drugim składniku zostaje .

  9. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias. W nawiasie zostaje , i — bo .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym końcu. To nieobowiązkowe — wynik z poprzedniej linii też jest dobry. Wyłączamy, bo wynik wychodzi krótszy, a w module 9 z takiej postaci łatwiej odczytać znak pochodnej.

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Pochodna ilorazu

Iloraz to wynik dzielenia. Regułę 4 stosujesz, gdy ostatnie działanie to dzielenie: funkcja przez funkcję, np. ln⁡xex\frac{\ln x}{e^x}.

Czytamy: pochodna ilorazu to: pochodna licznika razy mianownik, minus licznik razy pochodna mianownika, a wszystko przez mianownik do kwadratu

licznik — „góra” ułamka
mianownik — „dół” ułamka; nie może być zerem
nowy licznik — jak w iloczynie, ale z minusem; zaczynasz od pochodnej licznika
nowy mianownik — stary mianownik do kwadratu

licznik i jego pochodnamianownik i jego pochodna

Najpierw prosty przykład, potem przykłady z listy:

Przykład

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: licznik to , mianownik to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania. Pod kreską stoi , a nie sama potęga — zamiana na potęgę nic by tu nie uprościła.

    Test ostatniego działania: przy liczysz osobno i , a na końcu dzielisz. Ostatnie działanie to dzielenie — reguła 4.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 4 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną licznika.
  4. pomocniczoPolicz pochodną mianownika.
  5. Wstaw kawałki w szablon — po kolei, każdy w swoje miejsce. Kolejność w liczniku ma znaczenie: zaczynasz od pochodnej licznika.

  6. Policz oba iloczyny w liczniku i odejmij. Mianownika do kwadratu nie wymnażasz.

    Na kartce:

licznik i jego pochodnamianownik i jego pochodna

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 w)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x) w możliwie prostej postaci.

  1. Przygotuj: odpada — pod kreską stoi exe^x, klocek z tabeli.
  2. Rozpoznaj: nazywamy licznik i mianownik i zapisujemy szablon reguły 4 — bo wzór potrzebuje ich osobno.
  3. Policz kawałki: pomocniczo liczymy pochodne obu — są w tabeli.
  4. Wstaw: kawałki wlatują do szablonu „góra–dół”, każdy na swoje miejsce.
  5. Uprość: exe^x występuje w liczniku i w mianowniku, więc da się je skrócić.
  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: licznik to , mianownik to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania. Pod kreską stoi — klocek z tabeli, a nie potęga ani pierwiastek — więc nie ma czego zamieniać na potęgę. Ułamek liczymy wprost regułą ilorazu.

    Test ostatniego działania: przy liczysz i osobno , a na końcu dzielisz. Ostatnie działanie to dzielenie — reguła 4.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 4 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną licznika.
  4. pomocniczoPolicz pochodną mianownika.
  5. Wstaw kawałki w szablon — po kolei, każdy w swoje miejsce. Kolejność w liczniku ma znaczenie: zaczynasz od pochodnej licznika.

  6. Policz mianownik: . W liczniku zostaw iloczyny tak, jak są — zaraz z nich skorzystasz.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Przy potędze potęgi wykładniki się mnożą: .

  7. Wyłącz wspólny czynnik w liczniku. Oba trafiają przed nawias; w nawiasie zostaje z pierwszego składnika i z drugiego.
  8. Skróć z licznika z jednym z mianownika.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Przy dzieleniu potęg o tej samej podstawie wykładniki się odejmują: .

  9. Pomnóż licznik i mianownik przez , żeby pozbyć się ułamka w liczniku.

    Na kartce:

licznik i jego pochodnamianownik i jego pochodna

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 c)
  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: licznik to , mianownik to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, choć przepis pozwala też przygotować ułamek: . Tu celowo liczymy regułą ilorazu, bo to przykład do tej sekcji. Drogę przez potęgę pokazujemy po sekcji o funkcji złożonej.

    Test ostatniego działania: przy liczysz najpierw , a na końcu dzielisz przez wynik. Ostatnie działanie to dzielenie — więc reguła 4.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 4 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną licznika.
    Dlaczego?

    to stała, a pochodna stałej to .

  4. pomocniczoPolicz pochodną mianownika — jest wprost w tabeli.
  5. Wstaw kawałki w szablon — po kolei, każdy w swoje miejsce. Kolejność w liczniku ma znaczenie: zaczynasz od pochodnej licznika.

  6. Policz oba iloczyny w liczniku.

    Na kartce:

  7. Uprość piętrowy ułamek: dzielisz przez .
    Dlaczego?

    Dzielenie przez to dopisanie do mianownika, obok . Minus zostaje przed całym ułamkiem.

licznik i jego pochodnamianownik i jego pochodna

Gdy w liczniku stoi sama liczba, jak w c), jest też szybsza droga — przez potęgę z minusem. Pokażemy ją po sekcji o funkcji złożonej.

Pochodna funkcji złożonej

Funkcja złożona to funkcja wstawiona do innej funkcji. W 5x−7\sqrt{5x - 7} najpierw liczysz 5x−75x - 7, a potem z wyniku pierwiastek. Jest jak cebula: ma warstwę zewnętrzną (pierwiastek) i środek (5x−75x - 7).

funkcjazewnętrzna (z kratką)środek
5x−7\sqrt{5x - 7}□\sqrt{\square}5x−75x - 7
e−x22e^{-\frac{x^2}{2}}e□e^{\square}−x22-\frac{x^2}{2}
(ln⁡x)3(\ln x)^3□3\square^3ln⁡x\ln x
ln⁡(2x)\ln(2x)ln⁡□\ln \square2x2x
1x2+1=(x2+1)−12\frac{1}{\sqrt{x^2+1}} = (x^2+1)^{-\frac12}□−12\square^{-\frac12}x2+1x^2 + 1

Jak czytać tabelę: kratka □\square to miejsce, w którym w funkcji zewnętrznej stoi środek. Wstaw środek w kratkę — dostaniesz funkcję z pierwszej kolumny. Środek znajdziesz testem ostatniego działania: ostatnie działanie to funkcja zewnętrzna, a to, na czym je wykonujesz, to środek. Pierwiastki i ułamki „jedynka przez…” najpierw zamień na potęgi — dopiero wtedy ostatnim działaniem jest potęga.

Czytamy: pochodna funkcji złożonej to pochodna funkcji zewnętrznej, w której zamiast iks stoi cały środek, razy pochodna środka

środek (funkcja wewnętrzna) — to, co siedzi w kratce
funkcja zewnętrzna — to, co robisz ze środkiem na końcu
pochodna zewnętrznej z tabeli, a w miejscu — cały środek, bez zmian
razy pochodna środka — tego nie wolno pominąć

środek i jego pochodna

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 f)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x).

  1. Przygotuj: zapisujemy pierwiastek jako potęgę — bo do potęgi jest wzór 3.
  2. Rozpoznaj: ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym xx — reguła 5. Nazywamy środek i wykładnik, zapisujemy szablon.
  3. Policz kawałki: pomocniczo liczymy pochodną środka.
  4. Wstaw: wykładnik, środek bez zmian i pochodna środka wlatują do szablonu.
  5. Uprość: liczymy nowy wykładnik i zapisujemy wynik bez potęgi z minusem.

Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”: złoty środek i fioletowy wykładnik przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze.

  1. Zapisz pierwiastek jako potęgę .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli wzoru nie ma.

    Pierwiastek kwadratowy to potęga : . W miejscu kratki stoi całe .

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: to potęga, w której środku stoi , a nie sam — funkcja złożona (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu potęgę , czyli pierwiastek. Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka.
    Dlaczego?

    , a , bo to stała.

  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz nowy wykładnik.

    Na kartce:

  7. Pomnóż liczby, a potęgę zapisz jako jedynkę przez pierwiastek.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Pozostałe przykłady z listy — funkcje złożone

Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.

Przykład r)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Ostatnie działanie to dodawanie, więc każdy składnik liczymy osobno (reguła 2). Każdy składnik to z wykładnikiem innym niż sam — funkcja złożona: potęgę przepisujemy i mnożymy przez pochodną wykładnika. Dlatego r) jest w tej sekcji.

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: suma dwóch składników — każdy osobno (reguła 2). Każdy to , ale w wykładniku nie stoi sam — to funkcje złożone (reguła 5). Wykładniki są złote.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test ostatniego działania: przy liczysz osobno i , a na końcu dodajesz — reguła 2. Wzór 5, , działa tylko wtedy, gdy w wykładniku jest dokładnie . Tu są i , więc dochodzi pochodna wykładnika.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 dla jednego składnika — użyjesz go w każdym składniku.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego wykładnika.
    Dlaczego?

    , więc pochodna to .

  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego wykładnika.
  5. Wstaw kawałki w szablon w każdym składniku: wykładnik bez zmian, potem razy jego pochodna.

  6. Uporządkuj: liczbę piszesz przed .

wykładnik (środek) i jego pochodna

Przykład v)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Funkcja złożona: z wykładnikiem . Potęgę przepisujemy bez zmian i mnożymy przez pochodną wykładnika, policzoną z boku.

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: z wykładnikiem . To nie sam , więc funkcja złożona — reguła 5.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu . Ostatnie działanie to z czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną wykładnika: , stała zostaje z przodu, a .

    Na kartce:

  4. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik przepisujesz bez zmian, a na końcu mnożysz przez policzoną pochodną wykładnika.

  5. Uporządkuj: piszesz na początku.

wykładnik (środek) i jego pochodna

Przykład o)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Najpierw zamieniamy ułamek z pierwiastkiem na jedną potęgę — wtedy wystarczy reguła 5 zamiast reguły ilorazu. Środek to .

  1. Zapisz jako potęgę: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na początku, bo zamiast reguły ilorazu z pierwiastkiem w mianowniku wystarczy wtedy jedna potęga.

    Najpierw , potem jedynka przez potęgę: wykładnik zmienia znak.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: potęga ze środkiem — funkcja złożona (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu potęgę . Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka.
  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz nowy wykładnik.

    Na kartce:

  7. Pomnóż liczby i zapisz bez potęgi z minusem.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Ułamek zamieniamy na potęgę z minusem. Zostaje potęga ze środkiem (reguła 5), a minus przed całością czeka z przodu (reguła 1).

  1. Zapisz ułamek jako potęgę z minusem: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na początku, bo wtedy zamiast reguły ilorazu wystarczy potęga — rachunek jest krótszy.

    Jedynka przez coś do kwadratu to to samo do potęgi . Minus przed całością to stała — zostanie przed pochodną (reguła 1).

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: minus przed całością to stała (reguła 1), a reszta to potęga ze środkiem (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , potem potęgę , a na końcu zmieniasz znak. Zmiana znaku to mnożenie przez stałą — stała czeka z przodu (reguła 1). Przed nią jest potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5; minus czeka z przodu.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka — jest w tabeli.
  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz znak przed całością i nowy wykładnik.

    Na kartce:

  7. Zapisz bez potęgi z minusem i pomnóż ułamki.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład i)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Pierwiastek z potęgi zapisujemy jako jedną potęgę . Potem reguła 5 ze środkiem .

  1. Zapisz pierwiastek z potęgi jako jedną potęgę: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli wzoru nie ma.

    Wykładnik spod pierwiastka () idzie do licznika, stopień pierwiastka () — do mianownika.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: potęga ze środkiem — funkcja złożona (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu potęgę . Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka — jest w tabeli.
  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz nowy wykładnik.

    Na kartce:

  7. Zapisz bez potęgi z minusem i pomnóż ułamki.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład m)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Najpierw rozszyfrowujemy zapis — to kwadrat całego logarytmu. Potem reguła 5 ze środkiem , a pochodną środka liczymy z boku — znowu regułą 5.

  1. Rozszyfruj zapis: to kwadrat całego logarytmu, czyli .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Najpierw zapis, bo od niego zależy, którą regułę wybierzesz: kwadrat logarytmu to co innego niż logarytm z kwadratu.

    To umowa w zapisie: potęga przy „ln” dotyczy całego logarytmu. Nie chodzi o ani o logarytm z logarytmu.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: kwadrat, w którego środku stoi — funkcja złożona (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , potem , a na końcu kwadrat. Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka. To znowu funkcja złożona: ze środkiem . Pochodna to , potem razy pochodna środka.
  5. pomocniczoPodstaw i skróć.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Wyszło tyle samo co . To nie przypadek: , a to stała, więc jej pochodna to .

  6. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  7. Policz nowy wykładnik i pomnóż.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Potęgi się nie pisze: .

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład l)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Trzy warstwy: potęga, w niej logarytm, a w nim . Reguła 5 dla potęgi, a pochodną środka liczymy z boku — znowu regułą 5.

  1. Rozpoznaj warstwy. Na zewnątrz potęga , w środku — a w środku logarytmu jeszcze .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo zapis jest już potęgą — nie ma czego przygotowywać.

    Test: przy liczysz , potem , na końcu . Trzy działania jedno w drugim — trzy warstwy, jak w cebuli.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 dla zewnętrznej warstwy (potęgi ).
  3. pomocniczoPolicz pochodną środka. To znowu funkcja złożona: ze środkiem . Pochodna to , potem razy pochodna środka.
  4. pomocniczoPolicz najgłębszą warstwę: .

    Na kartce:

  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz nowy wykładnik i pomnóż liczby.

    Na kartce:

środek i jego pochodnaśrodek logarytmu: i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Potęga, w której środku stoi ułamek. Reguła 5 dla potęgi, a pochodną środka liczymy z boku regułą ilorazu.

  1. Rozpoznaj warstwy: na zewnątrz potęga , w środku ułamek .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo zapis jest już potęgą — nie ma czego przygotowywać.

    Test ostatniego działania: przy liczysz najpierw , a na końcu podnosisz wynik do potęgi . Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — funkcja złożona, reguła 5.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 dla zewnętrznej potęgi: wykładnik schodzi przed nawias, środek przepisujesz bez zmian, na końcu razy pochodna środka.
  3. pomocniczoPolicz pochodną środka. Środek to iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
    Dlaczego?

    To szablon reguły 4 (najedź na „reguła 4”), w którym zamiast słów „licznik” i „mianownik” stoją i . Każdy kawałek stoi na swoim miejscu, więc w następnej linii wystarczy podstawić pochodne.

  4. pomocniczoPolicz pochodne licznika i mianownika i podstaw je w miejsca z kreską.

    Na kartce:

  5. pomocniczoUprość licznik.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus przed nawiasem zmienia znaki obu wyrazów w nawiasie.

  6. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  7. Policz nowy wykładnik.

    Na kartce:

  8. Rozpisz potęgę ułamka: potęga licznika przez potęgę mianownika.
    Dlaczego?

    .

  9. Pomnóż ułamki: licznik razy licznik, mianownik razy mianownik.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Przy mnożeniu potęg o tej samej podstawie wykładniki się dodają.

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład k)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Pierwiastek zapisujemy jako potęgę . Środek to ten sam ułamek co w d), więc jego pochodną liczymy tak samo — regułą ilorazu.

  1. Zapisz pierwiastek jako potęgę .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli wzoru nie ma.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: potęga, w której środku stoi ułamek — ten sam co w przykładzie d). Funkcja złożona (reguła 5), wykładnik .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu potęgę , czyli pierwiastek. Ostatnie działanie to potęga czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka. Środek to iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
  5. pomocniczoPolicz pochodne licznika i mianownika i podstaw je w miejsca z kreską.

    Na kartce:

  6. pomocniczoUprość licznik.

    Na kartce:

  7. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  8. Policz nowy wykładnik.

    Na kartce:

  9. Pomnóż i odwróć ułamek: minus w wykładniku zamienia licznik z mianownikiem.
    Dlaczego?

    — potęga z minusem to odwrotność.

  10. Zapisz potęgę jako pierwiastek.

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Jeszcze jeden przykład, spoza listy: zadanie 1 e) ze str. 171. Łączy pierwiastek z ilorazem.

Zadanie · krok po kroku

spoza listy: Zad. 1, str. 171, e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x). To funkcja złożona z ilorazem w środku.

  1. Przygotuj: zapisujemy pierwiastek jako potęgę 12\frac12.
  2. Rozpoznaj: zewnętrzna to □12\square^{\frac12}, środek to ułamek — reguła 5. Zapisujemy jej szablon.
  3. Policz kawałki: pochodną środka liczymy pomocniczo regułą ilorazu.
  4. Wstaw: kawałki wlatują do szablonu reguły 5.
  5. Uprość: potęga −12-\frac12 odwraca ułamek, a potęgi tej samej podstawy łączymy.
  1. Zapisz pierwiastek jako potęgę .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na samym początku, bo do potęgi jest gotowy wzór 3, a do pierwiastka w tabeli wzoru nie ma.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: potęga, w której środku stoi ułamek — funkcja złożona (reguła 5). Wykładnik to .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu pierwiastek, czyli potęgę — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka. Środek to iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
  5. pomocniczoPolicz pochodne licznika i mianownika i podstaw je w miejsca z kreską. Obie wynoszą .

    Na kartce:

  6. pomocniczoWymnóż nawiasy w liczniku.

    Na kartce:

  7. pomocniczoZredukuj wyrazy podobne.

    Na kartce:

  8. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  9. Policz nowy wykładnik: . Potęga odwraca ułamek.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    — minus w wykładniku zamienia licznik z mianownikiem.

  10. Pomnóż liczby, a potęgi podziel: wykładniki się odejmują.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    W liczniku jest , w mianowniku . Przy dzieleniu potęg o tej samej podstawie wykładniki się odejmują, więc w mianowniku zostaje .

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Kilka reguł naraz

W większości przykładów z listy reguły się łączą: iloczyn, w którym jeden czynnik jest złożony, suma funkcji złożonych… Nie trzeba nowych wzorów — wystarczy kolejność.

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 s)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x).

  1. Przygotuj: odpada — nie ma pierwiastków ani ułamków.
  2. Rozpoznaj: test ostatniego działania daje mnożenie — więc reguła iloczynu i jej szablon.
  3. Policz kawałki: pochodna x2x^2 z tabeli, pochodna e3xe^{3x} regułą funkcji złożonej (w wykładniku stoi 3x3x, a nie sam xx).
  4. Wstaw: kawałki wlatują do szablonu.
  5. Uprość: porządkujemy iloczyny i wyłączamy wspólny czynnik przed nawias.
  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz. Ostatnie działanie to mnożenie — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.

    Na kartce:

  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka. To funkcja złożona: z wykładnikiem . przepisujesz bez zmian i mnożysz przez pochodną wykładnika.

    Na kartce:

  5. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  6. Uporządkuj iloczyny tak, żeby w obu składnikach było widać ten sam czynnik .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    , więc to razy .

  7. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias. Oba trafiają przed nawias; w nawiasie zostaje z pierwszego składnika i z drugiego.

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Pozostałe przykłady z listy — kilka reguł

Przykład x)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Iloczyn i (reguła 3). Pochodną drugiego czynnika liczymy z boku regułą 5. Na końcu wyłączamy wspólny czynnik .

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.
  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka. To funkcja złożona: ze środkiem . Pochodna to , potem razy pochodna środka.
  5. pomocniczoPodstaw i skróć.

    Na kartce:

  6. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  7. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias. Oba trafiają przed nawias; w nawiasie zostaje z pierwszego składnika i z drugiego.

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Przykład j)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Iloczyn i (reguła 3). Pochodną liczymy z boku regułą 5. Na końcu wyłączamy wspólny czynnik .

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania. Kusi przygotowanie , ale ta zamiana działa tylko dla , a ta funkcja ma sens także dla ujemnych .

    Test ostatniego działania: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz. Ostatnie działanie to mnożenie — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.
  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka. To funkcja złożona: , w środku . Pochodna to , potem razy pochodna środka.
  5. pomocniczoPodstaw i skróć.

    Na kartce:

  6. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  7. Uprość drugi składnik: .

    Na kartce:

  8. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias. Oba trafiają przed nawias; w nawiasie zostaje z pierwszego składnika i z drugiego.

    Na kartce:

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Przykład p)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Pierwiastek zapisujemy jako potęgę. Potem iloczyn (reguła 3), w którym drugi czynnik to funkcja złożona — jego pochodną liczymy z boku regułą 5.

  1. Zapisz pierwiastek jako potęgę: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na początku, bo pochodną pierwiastka policzysz wtedy wzorem 3 (z regułą 5).

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Test: przy liczysz , potem pierwiastek, a na końcu mnożysz przez . Ostatnie działanie to mnożenie — reguła 3.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.
  5. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka. To funkcja złożona: potęga ze środkiem . Zapisz regułę 5 z tymi kawałkami: wykładnik schodzi przed nawias, środek bez zmian — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
  6. pomocniczoPolicz nowy wykładnik i podstaw pochodną środka: .

    Na kartce:

  7. pomocniczoZapisz jednym ułamkiem.

    Na kartce:

  8. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  9. Zapisz jako pierwiastek, a w drugim składniku skróć .

    Na kartce:

  10. Jeśli chcesz, zapisz wynik na jednej kresce ułamkowej.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zapisz jako i pomnóż licznik i mianownik przez . W liczniku wyjdzie , bo .

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Przykład u)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Iloczyn (reguła 3). Pochodną drugiego czynnika, , liczymy z boku wzorem 4 z regułą 5 — w wykładniku nie stoi sam .

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: pierwszy to , drugi to .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo nie ma czego przygotowywać: nie ma pierwiastków ani ułamków z pod kreską.

    Test: przy liczysz i osobno , a na końcu mnożysz . Ostatnie działanie to mnożenie — reguła 3.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 3 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  3. pomocniczoPolicz pochodną pierwszego kawałka.
  4. pomocniczoPolicz pochodną drugiego kawałka: wzór 4 z podstawą . W wykładniku stoi , a nie sam — więc razy pochodna wykładnika.
  5. pomocniczoPodstaw pochodną wykładnika i przestaw ją na początek.

    Na kartce:

  6. Wstaw kawałki w szablon. Każdy kolor trafia w swoje miejsce: turkusowe tam, gdzie „pierwszy”, złote tam, gdzie „drugi”.

  7. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias. Z pierwszego składnika zostaje , z drugiego .

    Na kartce:

  8. Jeśli chcesz, zapisz jako jedną potęgę.

    Na kartce:

pierwszy czynnik i jego pochodnadrugi czynnik i jego pochodna

Przykład t)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Stała czeka z przodu (reguła 1), a reszta to z wykładnikiem (reguła 5). Na końcu upraszczamy .

  1. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: stała czeka z przodu (reguła 1), a reszta to z wykładnikiem — funkcja złożona (reguła 5).
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania i liczymy wprost. Można też najpierw przygotować — tę drogę pokazuje ramka „Inne drogi” pod przykładami.

    Test ostatniego działania: przy liczysz , potem , a na końcu mnożysz przez . Mnożenie przez stałą to reguła 1 — stała czeka z przodu. Przed nim jest z czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  2. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 dla ; stała czeka z przodu.
  3. pomocniczoPolicz pochodną wykładnika — to suma, każdy składnik z tabeli.
  4. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik przepisujesz bez zmian, a na końcu mnożysz przez policzoną pochodną wykładnika.

  5. Uprość potęgę: .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Suma w wykładniku to iloczyn potęg: . A , bo to wykładnik, do którego trzeba podnieść , żeby dostać .

  6. Wymnóż przez nawias.

    Na kartce:

wykładnik (środek) i jego pochodna

Przykład g)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Suma dwóch składników (reguła 2): pierwszy to potęga ze środkiem (reguła 5), drugi — zwykła potęga (wzór 3).

  1. Rozpoznaj regułę: suma dwóch składników, więc każdy osobno (reguła 2). Pierwszy to potęga logarytmu — funkcja złożona ze środkiem . Drugi to zwykła potęga.
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Zaczynamy od rozpoznania, bo oba składniki są już potęgami — nie ma czego przygotowywać.

    Test: przy liczysz osobno i , a na końcu dodajesz. Ostatnie działanie to dodawanie.

  2. szablon regułyZapisz szablon: pierwszy składnik regułą 5 (zewnętrzna potęga ), drugi od razu wzorem 3.
  3. pomocniczoPolicz pochodną środka — jest w tabeli.
  4. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  5. Policz wykładniki, pomnóż przez i zapisz potęgę jako pierwiastek.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Przykład h)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na . Najpierw przygotowujemy drugi składnik: . Potem suma (reguła 2): pierwszy składnik regułą 5, drugi wprost z tabeli.

  1. Przygotuj drugi składnik: .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: Na początku, bo po tej zamianie drugi składnik to stała razy — wystarczy tabela, bez reguły 5.

    Uwaga na zapis: to logarytm podniesiony do potęgi, a to logarytm z potęgi. Wykładnik spod logarytmu wychodzi przed logarytm: dla . Wolno, bo istnieje tylko dla .

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: suma, więc każdy składnik osobno (reguła 2). Pierwszy to potęga ze środkiem (reguła 5), drugi to stała razy .
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz osobno i , a na końcu dodajesz. Ostatnie działanie to dodawanie — reguła 2.

  3. szablon regułyZapisz szablon: pierwszy składnik regułą 5 (zewnętrzna potęga ), drugi to stała razy — od razu z wzoru 7.
  4. pomocniczoPolicz pochodną środka — jest w tabeli.
  5. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik trafia przed nawias i do nowego wykładnika (ten „minus ”), środek przepisujesz bez zmian, a na końcu dopisujesz policzoną pochodną środka.

  6. Policz wykładnik i pomnóż przez .

    Na kartce:

  7. Zapisz na wspólnej kresce ułamkowej.
    Dlaczego?

    Oba składniki mają mianownik , więc liczniki dodajesz nad jedną kreską.

  8. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias: obie trójki z licznika trafiają przed nawias, a w nawiasie zostaje to, co przy nich stało.

    Na kartce:

środek i jego pochodnawykładnik funkcji zewnętrznej

Funkcja x do potęgi x

Przykład y) z listy, f(x)=xxf(x) = x^x, wygląda niewinnie, ale nie pasuje do żadnego wzoru:

  • wzór 3, (xn)′=nxn−1(x^n)' = nx^{n-1}, wymaga stałego wykładnika — a tu wykładnik to xx,
  • wzór 4, (ax)′=axln⁡a(a^x)' = a^x \ln a, wymaga stałej podstawy — a tu podstawa to xx.

Trik: każdą dodatnią liczbę da się zapisać jako potęgę liczby ee: a=eln⁡aa = e^{\ln a}. Wtedy xxx^x (liczone dla x>0x > 0) zamienia się w funkcję złożoną z e□e^{\square} na zewnątrz.

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 y)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: wzór na f′(x)f'(x).

  1. Przygotuj: zapisujemy xxx^x jako exln⁡xe^{x\ln x} — bo do e□e^{\square} jest wzór 5, a do xxx^x nie ma żadnego.
  2. Rozpoznaj: funkcja złożona — e□e^{\square} bez zmian, razy pochodna wykładnika.
  3. Policz kawałki: pochodna wykładnika xln⁡xx\ln x to iloczyn — ten sam co w przykładzie q).
  4. Wstaw: wykładnik i jego pochodna wlatują do szablonu.
  5. Uprość: wracamy do zapisu xxx^x.
  1. Zapisz jako potęgę liczby .
    Dlaczego?

    Dlaczego teraz: To przygotowanie jest konieczne: do nie pasuje żaden wzór z tabeli. Wzór 3 () wymaga stałego wykładnika, a wzór 4 () — stałej podstawy. Do wzór jest.

    Każdą liczbę dodatnią można zapisać jako — logarytm naturalny to właśnie wykładnik, do którego trzeba podnieść , żeby dostać . Potem : wykładnik wychodzi przed logarytm.

  2. Rozpoznaj regułę i nazwij kawałki: z wykładnikiem — to nie sam , więc funkcja złożona (reguła 5).
    Dlaczego?

    Test ostatniego działania: przy liczysz , a na końcu . Ostatnie działanie to z czegoś, co nie jest samym — reguła 5.

  3. szablon regułyZapisz szablon reguły 5 słowami. Pokazuje, jakich kawałków potrzebujesz i gdzie trafi każdy z nich.
  4. pomocniczoPolicz pochodną wykładnika — to iloczyn, ten sam co w przykładzie q). Zapisz regułę 3 z tymi czynnikami — kreska przy nawiasie to pochodna, którą zaraz policzysz.
  5. pomocniczoPodstaw pochodne czynników i policz.

    Na kartce:

  6. Wstaw kawałki w szablon: wykładnik przepisujesz bez zmian, a na końcu mnożysz przez policzoną pochodną wykładnika.

  7. Wróć do zapisu : .

wykładnik (środek) i jego pochodna

Pochodna w punkcie

Pochodna w punkcie to liczba: nachylenie stycznej w tym punkcie, czyli tg⁡α\operatorname{tg}\alpha. Polecenie może brzmieć „oblicz f′(2)f'(2)” albo „oblicz tangens kąta nachylenia stycznej do wykresu w punkcie x0=2x_0 = 2”.

Przykłady:

  • f(x)=x33−xf(x) = \frac{x^3}{3} - x (z rysunku ze styczną). Pierwszy składnik to stała 13\frac13 razy x3x^3: (x33)′=13⋅(x3)′=13⋅3x2=x2\left(\frac{x^3}{3}\right)' = \frac13 \cdot (x^3)' = \frac13 \cdot 3x^2 = x^2 (reguła 1, wzór 3). Drugi: (x)′=1(x)' = 1 (wzór 2). Między nimi stoi minus (reguła 2), więc f′(x)=x2−1f'(x) = x^2 - 1 i f′(2)=22−1=4−1=3f'(2) = 2^2 - 1 = 4 - 1 = 3. Styczna wznosi się o 33 na 11 w prawo.
  • f(x)=xln⁡xf(x) = x\ln x w punkcie x0=ex_0 = e: z przykładu q) f′(x)=ln⁡x+1f'(x) = \ln x + 1, więc f′(e)=ln⁡e+1=1+1=2f'(e) = \ln e + 1 = 1 + 1 = 2.
  • f(x)=5x−7f(x) = \sqrt{5x - 7} w punkcie x0=1,6x_0 = 1{,}6: z przykładu f) f′(x)=525x−7f'(x) = \frac{5}{2\sqrt{5x - 7}}. Środek: 5⋅1,6−7=8−7=15 \cdot 1{,}6 - 7 = 8 - 7 = 1, a 1=1\sqrt{1} = 1. Stąd f′(1,6)=52⋅1=2,5f'(1{,}6) = \frac{5}{2 \cdot 1} = 2{,}5.

Wszystkie odpowiedzi z listy

Wyniki wszystkich przykładów z listy w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku. Twój wynik może wyglądać inaczej i nadal być dobry: na przykład 12xx\frac{1}{2x\sqrt{x}} to to samo co 12x−32\frac12 x^{-\frac32}.

  1. a) krok po kroku ↑
  2. b) krok po kroku ↑
  3. c) krok po kroku ↑
  4. d) krok po kroku ↑
  5. e) krok po kroku ↑
  6. f) krok po kroku ↑
  7. g) krok po kroku ↑
  8. h) krok po kroku ↑
  9. i) krok po kroku ↑
  10. j) krok po kroku ↑
  11. k) krok po kroku ↑
  12. l) krok po kroku ↑
  13. m) krok po kroku ↑
  14. n) krok po kroku ↑
  15. o) krok po kroku ↑
  16. p) krok po kroku ↑
  17. q) krok po kroku ↑
  18. r) krok po kroku ↑
  19. s) krok po kroku ↑
  20. t) krok po kroku ↑
  21. u) krok po kroku ↑
  22. v) krok po kroku ↑
  23. w) krok po kroku ↑
  24. x) krok po kroku ↑
  25. y) krok po kroku ↑
  26. str. 171, e) krok po kroku ↑

Ściąga przed kolokwium

Najpierw potęgix=x12\sqrt{x} = x^{\frac12}, x43=x43\sqrt[3]{x^4} = x^{\frac43}, 1x5=x−5\frac{1}{x^5} = x^{-5}, 1x=x−12\frac{1}{\sqrt{x}} = x^{-\frac12}.
Wzór 3(xn)′=nxn−1(x^n)' = nx^{n-1}: wykładnik przed xx, w wykładniku o 11 mniej. 12−1=−12\frac12 - 1 = -\frac12.
Tabela(c)′=0(c)' = 0, (x)′=1(x)' = 1, (ex)′=ex(e^x)' = e^x, (ax)′=axln⁡a(a^x)' = a^x\ln a, (ln⁡x)′=1x(\ln x)' = \frac1x, (log⁡ax)′=1xln⁡a(\log_a x)' = \frac{1}{x\ln a}.
Test ostatniego działaniaWstaw liczbę i licz. Ostatnie działanie: dodawanie → reguła 2, stała razy funkcja → 1, mnożenie funkcji → 3, dzielenie → 4, funkcja z czegoś → 5.
Iloczyn(fg)′=f′g+fg′(fg)' = f'g + fg' — plus, pochodna raz na jednym, raz na drugim czynniku.
Iloraz(fg)′=f′g−fg′g2\left(\frac{f}{g}\right)' = \frac{f'g - fg'}{g^2} — „pochodna góry razy dół minus góra razy pochodna dołu, przez dół do kwadratu”.
Funkcja złożonaPochodna zewnętrznej, środek bez zmian, razy pochodna środka. Warstwy od zewnątrz.
ee do czegoś(e□)′=e□⋅(□)′(e^{\square})' = e^{\square} \cdot (\square)', np. (e3x)′=3e3x(e^{3x})' = 3e^{3x}.
ln⁡\ln z czegoś(ln⁡□)′=1□⋅(□)′(\ln \square)' = \frac{1}{\square} \cdot (\square)', np. (ln⁡(2x))′=1x(\ln(2x))' = \frac1x.
xxx^xxx=exln⁡xx^x = e^{x\ln x}, więc (xx)′=xx(ln⁡x+1)(x^x)' = x^x(\ln x + 1).
W punkcieNajpierw wzór na f′(x)f'(x), potem wstaw x0x_0. f′(x0)=tg⁡αf'(x_0) = \operatorname{tg}\alpha.
Znak pochodnejf′>0f' > 0 na przedziale — rośnie, f′<0f' < 0 na przedziale — maleje, f′=0f' = 0 na całym przedziale — stała.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.

Potęgi i pierwiastki

Wpisz pochodną

Wzór 3 na liczbach

Policz pochodną każdej potęgi: w pierwsze pole wpisz liczbę przed xx, w małe pole u góry — nowy wykładnik.

Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Pochodna to:

  2. Pochodna to:

  3. Pochodna to:

  4. Pochodna to:

  5. Pochodna to:

  6. Pochodna to:

Iloczyn

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. W regule iloczynu między dwoma składnikami stoi:

  2. Czy do potrzebujesz reguły iloczynu?

Iloraz

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. Czym wzór na pochodną ilorazu różni się od wzoru na iloczyn?

  2. Jak najszybciej policzyć ?

Funkcja złożona

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. W funkcją zewnętrzną jest:

Kilka reguł naraz

Ćwiczenia · 4 zadania
  1. Od której reguły zaczynasz przy ?

Funkcja x do potęgi x

Ćwiczenia · 3 zadania
  1. Jak zapisać , żeby dało się policzyć pochodną?

Pochodna w punkcie

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. . Ile wynosi ?

  2. . Ile wynosi ?

  3. . Ile wynosi tangens kąta nachylenia stycznej w punkcie ?

  4. Wyszło . Co to znaczy?

  5. , czyli . W którym punkcie funkcja rośnie?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań
  1. Iloraz różnicowy to:

  2. Pochodna to:

  3. Co geometrycznie oznacza ?

  4. W pewnym przedziale . Funkcja w tym przedziale:

  5. Dlaczego ?

  6. Pochodna iloczynu to:

  7. W regule ilorazu licznik wyniku to:

  8. Pochodna funkcji złożonej to:

  9. Zapis oznacza:

  10. Dlaczego do nie pasuje wzór 3, ?

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.