← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 9 z 13

Badanie zmienności funkcji — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i punkty przegięcia

Pochodna mówi, gdzie funkcja rośnie, gdzie maleje i gdzie zawraca. Tutaj zamienisz to w jedną procedurę z pięciu etapów — tę samą dla ekstremów i dla punktów przegięcia — i przejdziesz z nią wszystkie zadania z listy.

Czasok. 90 min
PotrzebujeszLiczenie pochodnych (moduł 8). Reguły, których używamy w rachunkach, przypominamy przy każdej linii.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • zbadać znak wyrażenia tabelą znaków z liczbami próbnymi
  • wyznaczyć przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne procedurą z zajęć
  • odróżnić warunek konieczny od dostatecznego i rozpoznać punkt stacjonarny bez ekstremum
  • policzyć drugą pochodną i odczytać z jej znaku wypukłość i wklęsłość
  • wyznaczyć punkty przegięcia i zapisać je jako punkty (x₀, f(x₀))
  • zbadać jedną funkcję w całości — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i przegięcia

Po co to jest

Wyobraź sobie wykres zysku firmy w zależności od wielkości produkcji. Zanim go narysujesz, chcesz wiedzieć trzy rzeczy:

  1. Gdzie wykres idzie w górę, a gdzie w dół — przy jakiej produkcji zysk rośnie, a przy jakiej spada.
  2. Gdzie są szczyty i dołki — przy jakiej produkcji zysk jest największy w okolicy.
  3. Jak wykres się wygina — czy zysk rośnie coraz szybciej, czy coraz wolniej.

Na każde z tych pytań odpowiada pochodna. Tak wygląda wynik pełnego badania jednej funkcji z listy zadań:

−2−112−6−4−22xyszczyt (max)dołek (min)przegięcie

funkcja rośniefunkcja malejeekstremum: szczyt albo dołekpunkt przegięcia

Jak czytać:

wykres funkcji f(x)=(x+1)2(x−2)f(x) = (x + 1)^2(x - 2) z zadań 1 h) i 2 b). Zielone kawałki rosną, różowy maleje. Biała kropka po lewej to szczyt, po prawej — dołek. W fioletowym punkcie wykres zmienia wygięcie: z lewej wygina się jak odwrócona miska (∩), z prawej jak miska (∪).

Na końcu modułu każdy taki opis zrobisz z samego wzoru funkcji, bez rysowania.

Jak przejdziemy przez ten moduł

  1. Pojęcia na rysunkach (sekcja 3): co znaczy „rośnie”, „ekstremum”, „wypukła” i „punkt przegięcia”.
  2. Znak wyrażenia (sekcja 4): jedna umiejętność, której potrzebuje każde zadanie — jak sprawdzić, gdzie wyrażenie jest dodatnie, a gdzie ujemne.
  3. Procedura z zajęć w pięciu etapach — najpierw z pierwszą pochodną (monotoniczność i ekstrema, Zad. 1), potem z drugą (wypukłość i przegięcia, Zad. 2).

Co będzie na kolokwium

Na liście są dwa polecenia: Zad. 1 (13 funkcji) i Zad. 2 (5 funkcji). Rozwiązuje się je tą samą procedurą z pięciu etapów. Poniżej są polecenia od najprostszego, w tym typowe warianty. Każde ma w module swój przepis i ćwiczenia.

To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych pojęć. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu na konkretne polecenie.

  1. 1
    „Zbadaj znak pochodnej (na przykład )”

    To etap 4 każdego zadania. Rozkładasz pochodną na czynniki i robisz tabelę znaków: z każdego przedziału jedna liczba próbna.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓etap 4 w każdym zadaniu z listy
  2. 2
    „Wyznacz ekstrema i przedziały monotoniczności funkcji”

    Procedura z pierwszą pochodną: dziedzina, pochodna, , znak pochodnej, tabela zmienności ze strzałkami.

  3. 3
    „Oblicz drugą pochodną funkcji”

    Liczysz pochodną, a potem pochodną wyniku — tymi samymi regułami co w module 8.

  4. 4
    „Wyznacz przedziały wklęsłości i wypukłości oraz punkty przegięcia funkcji”

    Ta sama procedura, ale z drugą pochodną . W tabeli zamiast strzałek są kształty ∪ i ∩.

  5. 5
    „Zbadaj przebieg zmienności funkcji (monotoniczność, ekstrema, wypukłość, punkty przegięcia)”

    Obie procedury na jednej funkcji i jedna wspólna tabela.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓typowy wariant: Zad. 1 h) i Zad. 2 b) to ta sama funkcja

Pojęcia od podstaw

Najpierw zobaczysz każde pojęcie na rysunku, a dopiero potem w zapisie ze slajdów. Pójdziemy tak: rośnie i maleje → ekstremum → kiedy pochodna wskazuje ekstremum → druga pochodna → wypukłość → punkt przegięcia.

Monotoniczność: rośnie albo maleje

Na przykład dla f(x)=x2f(x) = x^2: f(1)=1f(1) = 1, a f(2)=4f(2) = 4. Większy argument, większa wartość — i tak jest dla każdych dwóch liczb dodatnich, więc w przedziale (0,∞)(0, \infty) funkcja rośnie.

Skąd to wiedzieć bez rysowania? Ze znaku pochodnej. Pochodna to nachylenie stycznej: dodatnia — styczna idzie w górę, ujemna — opada. Na slajdzie z zajęć zapisano to tak:

Zobacz to na dwóch wykresach jeden pod drugim — u góry funkcja, na dole jej pochodna:

wykres funkcji

−2−112−6−4−22xymaxmin↗↘↗

wykres pochodnej

−2−112−3369xy00+−+

pochodna dodatnia („+”) — funkcja rośnie (↗)pochodna ujemna („−”) — funkcja maleje (↘)przerywana linia: pochodna równa zero

Jak czytać:

dolny wykres to pochodna. Tam, gdzie leży nad osią xx (znak „+”), górny wykres idzie w górę (↗). Tam, gdzie pod osią (znak „−”), górny wykres idzie w dół (↘). Przerywane linie stoją w miejscach, gdzie pochodna przecina oś, czyli f′(x)=0f'(x) = 0: w x=−1x = -1 i x=1x = 1. Dokładnie tam funkcja zawraca. Kolory przedziałów są w obu wykresach te same.

Ekstremum lokalne: szczyt albo dołek w okolicy

Slajd z zajęć: ekstremum lokalne to punkt, w którym funkcja przyjmuje lokalnie (w otoczeniu punktu) wartość największą albo najmniejszą.

  • Maksimum lokalne — w okolicy punktu nic nie jest wyżej. Na wykresie: szczyt.
  • Minimum lokalne — w okolicy punktu nic nie jest niżej. Na wykresie: dołek.
  • Otoczenie punktu to mały przedział wokół niego, np. od x0−0,5x_0 - 0{,}5 do x0+0,5x_0 + 0{,}5, gdzie x0x_0 (czytamy „iks zero”) to konkretny punkt na osi xx. „Lokalnie” znaczy: patrzysz tylko na najbliższą okolicę, nie na cały wykres.
−112−1123xymax lokalnemin lokalnemax lokalne

otoczenie punktu — mały przedział wokół niegoekstremum lokalnefunkcja rośniefunkcja maleje

Jak czytać:

wykres ma trzy ekstrema lokalne. Fioletowy pasek to otoczenie punktu x=−1x = -1: w tym pasku nic nie leży wyżej niż szczyt przy x=−1x = -1, więc to maksimum lokalne. Przy x=2x = 2 wykres wznosi się dużo wyżej — to też maksimum lokalne, a przy okazji największa wartość na całym rysunku. Maksimum lokalne nie musi więc być najwyższym punktem wykresu.

Jedno zdanie, żeby zapamiętać: maksimum lokalne to szczyt jednego pagórka — najwyższy w okolicy, choć gdzie indziej mogą być wyższe góry.

Kiedy pochodna wskazuje ekstremum: warunek konieczny i dostateczny

Na szczycie i w dołku styczna jest pozioma (gdy pochodna w tym punkcie istnieje) — jej nachylenie to 00. Stąd pierwszy warunek ze slajdu:

Punkt stacjonarny
czytamy: „ef prim od iks zero równa się zero”

W punkcie pochodna jest zerem, czyli styczna jest pozioma. To kandydat na ekstremum — nie pewniak.

Jak zapamiętać: „Stacjonarny” znaczy „stojący w miejscu”: w tym jednym punkcie styczna jest pozioma.

„Konieczny” znaczy: bez tego ekstremum nie będzie, ale to jeszcze za mało. Jak z egzaminem: trzeba na niego przyjść, ale samo przyjście nie wystarcza do zdania. Dlatego jest drugi warunek:

Po co dwa warunki? Bo pozioma styczna nie zawsze oznacza szczyt albo dołek:

−11−2−112xyf′(0) = 0

funkcja rośniepunkt stacjonarny bez ekstremum (pusta kropka)

Jak czytać:

wykres f(x)=x3f(x) = x^3. Pochodna f′(x)=3x2f'(x) = 3x^2, więc f′(0)=3⋅02=0f'(0) = 3 \cdot 0^2 = 0 — w zerze styczna jest pozioma. Ale f′(−1)=3⋅(−1)2=3>0f'(-1) = 3 \cdot (-1)^2 = 3 > 0 i f′(1)=3⋅12=3>0f'(1) = 3 \cdot 1^2 = 3 > 0: po obu stronach ten sam znak. Funkcja rośnie, na chwilę się wypłaszcza i rośnie dalej. Ekstremum nie ma.

Sprawdź się
  1. W punkcie wyszło . Co już wiesz?

Druga pochodna

Pochodna f′f' to też funkcja, więc i ją można zróżniczkować (policzyć jej pochodną). Slajd z zajęć:

Czytamy: ef bis równa się pochodna z ef prim

druga pochodna, inaczej pochodna drugiego rzędu; czytamy „ef bis”
pochodna pochodnej — bierzesz wynik i liczysz z niego pochodną jeszcze raz

Dalsze pochodne liczysz tak samo, za każdym razem z poprzedniego wyniku. Trzecią zapisujesz f′′′f''' (na slajdzie także f(3)f^{(3)}), a dalsze — numerem w nawiasie: f(4)f^{(4)}, f(5)f^{(5)}, … Ogólnie f(n)=(f(n−1))′f^{(n)} = \left(f^{(n-1)}\right)'.

Druga pochodna
czytamy: „ef bis od iks”

Pochodna pierwszej pochodnej. Mówi, jak zmienia się nachylenie stycznej: gdy , nachylenie stycznej rośnie, idąc w prawo (np. z na , potem na ).

Jak zapamiętać: Dwie kreski = pochodna liczona dwa razy.

Pochodna rzędu n
czytamy: „ef en-ta od iks, czyli en-ta pochodna”

Pochodna liczona razy po kolei. Nawias odróżnia ją od potęgi: to czwarta pochodna, a — funkcja do czwartej potęgi.

Jak zapamiętać: Funkcja, która ma pochodnych w przedziale, to funkcja -krotnie różniczkowalna (słowo ze slajdu).

funkcjawynikjak
f(x)f(x)x3−3x−2x^3 - 3x - 2funkcja z rysunków wyżej
f′(x)f'(x)3x2−33x^2 - 3wzór 3 dla x3x^3 i 3x3x, pochodna stałej to 00
f′′(x)f''(x)6x6xpochodna z 3x2−33x^2 - 3: 3⋅2x−0=6x3 \cdot 2x - 0 = 6x
f′′′(x)f'''(x)66pochodna z 6x6x
f(4)(x)f^{(4)}(x)00pochodna stałej

Jak czytać tabelę: każdy wiersz od drugiego to pochodna wyniku z wiersza wyżej. Ostatnia kolumna mówi, co liczysz.

Wypukłość i wklęsłość: jak wykres się wygina

Slajd z zajęć:

Przesuń punkt suwakiem. Turkusowe pole pokazuje, że wykres jest nad styczną, a złote — że pod nią:

−2−112−6−4−22xyP

wypukły (∪): wykres nad styczną, wklęsły (∩): wykres pod styczną, punkt przegięciastyczna w punkcie

. Druga pochodna: . Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).

nachylenie stycznej kształt
wklęsły ∩
wklęsły ∩
wklęsły ∩
wklęsły ∩
przegięcie
wypukły ∪
wypukły ∪
wypukły ∪
wypukły ∪
Jak czytać:

krzywa to wykres f(x)=x3−3x−2f(x) = x^3 - 3x - 2 — ta sama funkcja co na rysunkach wyżej. Biały odcinek to styczna w punkcie x0x_0. Pole między wykresem a styczną jest turkusowe, gdy wykres leży nad styczną (wypukły), a złote, gdy pod nią (wklęsły). Kolumna „nachylenie stycznej” to f′(x0)f'(x_0): dla x0x_0 od −2-2 do 00 liczby maleją (99, potem 3,753{,}75, 00, −2,25-2{,}25, −3-3), a od 00 do 22 rosną. Wypukły wykres to taki, na którym nachylenie stycznej rośnie — dlatego jego druga pochodna (pochodna nachylenia) jest dodatnia. Kliknij wiersz tabeli, żeby przeskoczyć do punktu.

Ten sam układ co przy monotoniczności, tylko o piętro wyżej: druga pochodna steruje kształtem tak, jak pierwsza steruje strzałkami.

wykres funkcji

−2−112−6−4−22xyP∩∪

wykres drugiej pochodnej

−2−112−12−6612xy0−+

druga pochodna dodatnia („+”) — wykres wypukły (∪)druga pochodna ujemna („−”) — wykres wklęsły (∩)przerywana linia: druga pochodna równa zero

Jak czytać:

dolny wykres to druga pochodna f′′(x)=6xf''(x) = 6x. Tam, gdzie jest pod osią (znak „−”), górny wykres jest wklęsły (∩). Tam, gdzie nad osią (znak „+”), górny wykres jest wypukły (∪). W x=0x = 0 druga pochodna przecina oś — tam wykres zmienia kształt.

Punkt przegięcia

Działa to dokładnie jak przy ekstremach, tylko z drugą pochodną. I tak jak tam, samo f′′(x0)=0f''(x_0) = 0 nie wystarcza:

−11−1123xyP = (0, 1)

wklęsła (∩)wypukła (∪)punkt przegięcia

Jak czytać:

wykres f(x)=x3+1f(x) = x^3 + 1 — ten sam co na slajdzie z zajęć. f′′(x)=6xf''(x) = 6x: dla x<0x < 0 ujemna (wklęsła), dla x>0x > 0 dodatnia (wypukła). W x=0x = 0 znak się zmienia, więc P=(0,f(0))=(0,1)P = (0, f(0)) = (0, 1) to punkt przegięcia.

−11−1123xyf″(0) = 0

wypukła (∪)f″ = 0 bez zmiany znaku (pusta kropka)

Jak czytać:

wykres f(x)=x4f(x) = x^4. f′′(x)=12x2f''(x) = 12x^2, więc f′′(0)=0f''(0) = 0. Ale f′′(−1)=12>0f''(-1) = 12 > 0 i f′′(1)=12>0f''(1) = 12 > 0 — po obu stronach plus. Wykres jest wypukły z obu stron, kształt się nie zmienia. Punktu przegięcia nie ma.

Znak wyrażenia: tabela znaków

Cel: dla każdego przedziału na osi xx wiedzieć, czy wyrażenie jest dodatnie (+), czy ujemne (−). Tak wygląda gotowa tabela znaków dla przykładowej pochodnej f′(x)=(x−1)(x+2)f'(x) = (x - 1)(x + 2):

liczba próbna
−−−0+
−0+++
+0−0+
np. −−+
−00
np. −+−
0+0
np. +++

„+” — wynik dodatni„−” — wynik ujemnypunkty, w których czynnik jest zerem

Jak czytać tabelę: przy xx są przedziały i punkty, w których czynniki są zerem (−2-2 i 11, na fioletowo). Przy każdym przedziale stoi liczba próbna — jedna liczba z tego przedziału. Dalej jest znak każdego czynnika, a na końcu, przy f′(x)f'(x), znak całej pochodnej. Na telefonie tabela jest obrócona: przedziały są w wierszach.

To etap 4 każdego zadania z listy. Kluczowy pomysł: wyrażenie może zmienić znak tylko tam, gdzie jest zerem albo gdzie go nie ma (dziura w dziedzinie). Między takimi punktami znak jest stały:

−3−2−112−3−2−11234xy+−+

wyrażenie dodatnie (+)wyrażenie ujemne (−)zero wyrażenia (pusta kropka)

Jak czytać:

wykres y=(x−1)(x+2)y = (x - 1)(x + 2). Przechodzi z jednej strony osi na drugą tylko w zerach: x=−2x = -2 i x=1x = 1. Między nimi nie przecina osi, więc w każdym przedziale ma jeden znak. Dlatego wystarczy sprawdzić jedną liczbę z przedziału.

Rachunek z tabeli „na kartce” dla trzech liczb próbnych:

x=−3 ⁣: (−3−1)⋅(−3+2)=(−4)⋅(−1)=4>0x=0 ⁣: (0−1)⋅(0+2)=(−1)⋅2=−2<0x=2 ⁣: (2−1)⋅(2+2)=1⋅4=4>0\begin{aligned} x = -3\colon \ & (-3 - 1) \cdot (-3 + 2) \\ & = (-4) \cdot (-1) = 4 > 0 \\[6pt] x = 0\colon \ & (0 - 1) \cdot (0 + 2) \\ & = (-1) \cdot 2 = -2 < 0 \\[6pt] x = 2\colon \ & (2 - 1) \cdot (2 + 2) \\ & = 1 \cdot 4 = 4 > 0 \end{aligned}

Jak czytać: w każdym wierszu liczba próbna wstawiona do obu czynników. W pierwszym wierszu dwa minusy — iloczyn dodatni. W drugim jeden minus — iloczyn ujemny. Stąd: f′(x)>0f'(x) > 0 dla x∈(−∞,−2)∪(1,∞)x \in (-\infty, -2) \cup (1, \infty) i f′(x)<0f'(x) < 0 dla x∈(−2,1)x \in (-2, 1).

Sprawdź się
  1. Znak wyrażenia w przedziale to:

Monotoniczność i ekstrema

Cel: tabela zmienności — dla każdego przedziału strzałka ↗ albo ↘, a w każdym punkcie stacjonarnym wniosek: max, min albo „—” (brak ekstremum). Tak wygląda gotowa tabela dla funkcji z rysunków:

+0−0+
↗max↘min↗
+↗
0max
−↘
0min
+↗

„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja malejepunkty stacjonarne

Jak czytać tabelę: przy xx są przedziały i punkty stacjonarne (fioletowe). Przy f′(x)f'(x) — znak pochodnej. Przy f(x)f(x) — co robi funkcja: przy „+” strzałka w górę, przy „−” w dół. W punkcie, gdzie strzałka zmienia kierunek z ↗ na ↘, jest maksimum, a z ↘ na ↗ — minimum. Na slajdach i w notatkach z zajęć strzałki pisze się też pionowo, ↑ i ↓ — znaczą to samo.

W rachunkach przy pierwszej linii każdego etapu stoi jego numer. Najedź na niego kursorem (na telefonie: stuknij), żeby przypomnieć sobie, po co ten etap jest w tym miejscu. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby linie pojawiały się po kolei.

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 h)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności — gdzie funkcja rośnie, gdzie maleje i gdzie ma ekstrema.

  1. Dziedzina: to wielomian, więc nic nie trzeba wyrzucać.
  2. Pochodna: najpierw wymnażamy nawiasy — wtedy każdy składnik liczymy wzorem 3. Wynik rozkładamy na czynniki, bo znak iloczynu łatwo odczytać ze znaków czynników. Inna droga: reguła iloczynu — wynik ten sam.
  3. Warunek konieczny: przyrównujemy pochodną do zera i dostajemy kandydatów na ekstrema.
  4. Znak pochodnej: tabela znaków z liczbami próbnymi.
  5. Tabela zmienności: strzałki, warunek dostateczny i wartości ekstremów ze wzoru funkcji.
  1. Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
  2. Najpierw wymnóż nawiasy. Dla wielomianu to najprostsza droga: potem każdy składnik liczysz wzorem 3.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Można też od razu regułą iloczynu: . Wynik jest ten sam.

  3. Policz pochodną: każdy składnik osobno.

    Na kartce:

  4. Rozłóż na czynniki: wyłącz , a rozpisz wzorem .
  5. Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
  6. Liczba jest dodatnia i nie zmienia znaku. O znaku decydują czynniki i .
  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+++
    −−−0+
    +0−0+
    np. −−+
    0−0
    np. +−−
    +00
    np. +++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−0+
    ↗max↘min↗
    +↗
    0max
    −↘
    0min
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  12. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i , a maleje w przedziale .
  13. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −3−2−1123−5−4−3−2−1123xymaxmin

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Teraz przykład z dziurami w dziedzinie — tam trzeba pilnować, żeby nie łączyć przedziałów przez dziurę:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności.

  1. Dziedzina: mianownik nie może być zerem — wyjdą dwie dziury w osi, −3-3 i 33. W tabeli dostaną kolumny z „×”.
  2. Pochodna: to iloraz, więc reguła 4. Licznik upraszczamy, aż zostanie jeden czynnik.
  3. Warunek konieczny: ułamek jest zerem, gdy licznik jest zerem.
  4. Znak: mianownik to kwadrat — zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
  5. Tabela zmienności z dziurami i wartość ekstremum.
  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem. Wyrzuć liczby, dla których .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Przez zero nie da się dzielić. Zapis czytamy: „wszystkie liczby rzeczywiste oprócz i ”.

  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Wymnóż nawiasy w liczniku i zredukuj.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj pochodną do zera. Ułamek jest zerem, gdy jego licznik jest zerem.
    Dlaczego?

    Mianownik nie jest zerem, bo pilnuje tego dziedzina. należy do dziedziny — to punkt stacjonarny.

  6. Mianownik jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
    Dlaczego?

    Kwadrat liczby różnej od zera jest dodatni. W dziedzinie , więc .

  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +×+0−×−
    +×+0−×−
    np. ++
    ××
    np. ++
    00
    np. −−
    ××
    np. −−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny i dziury w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +×+0−×−
    ↗×↗max↘×↘
    +↗
    ××
    +↗
    0max
    −↘
    ××
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i , a maleje w przedziałach i .
    Dlaczego?

    Nie zapisuj „rośnie w ”: w funkcji nie ma, a wykres ucieka tam w górę i wraca z dołu. Przedziały oddzielone dziurą w dziedzinie wypisujesz osobno.

  12. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −7−6−5−4−3−2−11234567−3−2−11234xymax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Przykład d) — z logarytmem. Wynik zgadza się z rozwiązaniem z zajęć:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności.

  1. Dziedzina: logarytm istnieje tylko dla liczb dodatnich, a mianownik xx nie może być zerem.
  2. Pochodna: reguła ilorazu, potem upraszczamy licznik.
  3. Warunek konieczny: −ln⁡x=0-\ln x = 0, czyli ln⁡x=0\ln x = 0.
  4. Znak: mianownik x2x^2 jest dodatni. Jako liczby próbne bierzemy potęgi ee — wtedy logarytm liczy się od razu. Na zajęciach znak ln⁡x\ln x odczytano ze szkicu wykresu ln⁡x\ln x (ujemny dla x<1x < 1, dodatni dla x>1x > 1) — to też dobra droga.
  5. Tabela zmienności i wartość maksimum.
  1. Wyznacz dziedzinę: istnieje tylko dla , a mianownik nie może być zerem.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Oba warunki naraz spełniają liczby dodatnie — warunek jest już w .

  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Uprość licznik.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
    Dlaczego?

    , bo : logarytm naturalny to wykładnik, do którego podnosisz .

  6. Mianownik jest w dziedzinie zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik .
    Dlaczego?

    Jako liczby próbne wygodnie brać potęgi : i — logarytm liczysz od razu.

  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +0−
    +0−
    np. ++
    00
    np. −−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−
    ↗max↘
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziale .
  12. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    1234567−3−2−11xymax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Punkt stacjonarny, w którym ekstremum nie ma — tak wygląda to w tabeli:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności.

  1. Dziedzina: wszystkie liczby.
  2. Pochodna: reguła iloczynu, potem wyłączamy wspólny czynnik x2e−xx^2e^{-x} przed nawias.
  3. Warunek konieczny: dwa punkty stacjonarne, 00 i 33.
  4. Znak: e−xe^{-x} zawsze dodatnie. Uważaj na x2x^2 — jest zerem w x=0x = 0, ale nie zmienia znaku.
  5. Tabela zmienności: w x=3x = 3 maksimum, a w x=0x = 0 — brak ekstremum.
  1. Wyznacz dziedzinę: nie ma mianownika z , logarytmu ani pierwiastka.
  2. Policz pochodną. To iloczyn: razy . Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne obu czynników.

    Na kartce:

  4. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem; nigdy nie jest zerem.
  6. Czynnik jest zawsze dodatni. O znaku decydują i .
  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +0+++
    +++0−
    +0+0−
    np. +++
    0+0
    np. +++
    +00
    np. +−−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0+0−
    ↗—↗max↘
    +↗
    0—
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna jest równa , ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.

    Na kartce:

  12. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i , a maleje w przedziale .
    Dlaczego?

    W funkcja nie zawraca — tylko na chwilę się wypłaszcza. Rośnie więc nawet na całym . Bezpieczniej jednak zapisać przedziały tak, jak wyszły w tabeli.

  13. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach. Pusta kropka to punkt stacjonarny bez ekstremum.
    −112345678−1,5−1−0,50,511,5xybrak ekstremummax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Pozostałe przykłady z listy

Ta sama procedura, krok po kroku. Kliknij przykład, żeby go rozwinąć.

Zad. 1 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pochodna nigdy nie jest zerem — nie ma punktów stacjonarnych ani ekstremów. Funkcja rośnie w dwóch przedziałach osobno.

  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem.

    Na kartce:

  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Uprość licznik.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny. Licznik to , a nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Nie ma punktów stacjonarnych, więc nie ma też ekstremów.
  6. Licznik jest dodatni, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie też dodatni. Pochodna jest dodatnia wszędzie w dziedzinie.
  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +×+
    +×+
    np. ++
    ××
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Dziura w dziedzinie dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +×+
    ↗×↗
    +↗
    ××
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i . Funkcja nie ma ekstremów.
    Dlaczego?

    Nie pisz „rośnie w całej dziedzinie”. Przykład: , a — większy argument, mniejsza wartość. Funkcja rośnie w każdym przedziale osobno.

  11. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −5−4−3−2−11234−4−2246xy

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 c)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pochodna iloczynu z czynnikiem (reguła 5) i wyłączenie przed nawias. Ten czynnik jest zawsze dodatni.

  1. Wyznacz dziedzinę: nie ma ułamka z w mianowniku, logarytmu ani pierwiastka. Wszystkie liczby są dobre.
  2. Policz pochodną. To iloczyn: pierwszy czynnik , drugi . Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
  3. pomocniczoPomocniczo policz pochodną drugiego czynnika: przepisujesz i mnożysz przez pochodną wykładnika.

    Na kartce:

  4. Podstaw: i policzoną pochodną drugiego czynnika.
  5. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias.
    Dlaczego?

    Przy badaniu znaku iloczyn jest wygodniejszy niż suma: znak iloczynu odczytasz ze znaków czynników.

  6. Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    do dowolnej potęgi jest dodatnie, nigdy zero — ten czynnik nie daje rozwiązań.

  7. Czynnik jest zawsze dodatni. O znaku decyduje .
  8. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+0−
    −0+0−
    np. −−
    00
    np. ++
    00
    np. −−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  9. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  10. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+0−
    ↘min↗max↘
    −↘
    0min
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.

    Na kartce:

  12. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  13. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziałach i .
  14. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −4−3−2−11234−1−0,50,51xyminmax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 f)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: dziura tuż obok punktu stacjonarnego — w tabeli są trzy przedziały.

  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem.

    Na kartce:

  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Wymnóż i zredukuj licznik.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. nigdy nie jest zerem, więc zostaje .
  6. zawsze, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie dodatni. O znaku decyduje sam czynnik .
  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −×−0+
    −×−0+
    np. −−
    ××
    np. −−
    00
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny i dziura w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    −×−0+
    ↘×↘min↗
    −↘
    ××
    −↘
    0min
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziałach i .
    Dlaczego?

    Funkcja maleje w i w — osobno, bo w jej nie ma.

  12. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −5−4−3−2−112−4−224xymin

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 g)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trzy punkty stacjonarne i dwie dziury — tabela ma kolumn. W brak ekstremum.

  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem.

    Na kartce:

  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Wymnóż i zredukuj licznik.

    Na kartce:

  5. Wyłącz przed nawias w liczniku.
  6. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. Wychodzą trzy punkty: , i .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Wszystkie trzy należą do dziedziny: żaden nie jest równy ani .

  7. Mianownik jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
  8. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +++×+0+×+++
    +0−×−−−×−0+
    +0−×−0−×−0+
    np. +++
    +00
    np. +−−
    ×××
    np. +−−
    0−0
    np. +−−
    ×××
    np. +−−
    +00
    np. +++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne i dziury w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  9. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  10. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−×−0−×−0+
    ↗max↘×↘—↘×↘min↗
    +↗
    0max
    −↘
    ××
    −↘
    0—
    −↘
    ××
    −↘
    0min
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.

    Na kartce:

  12. W punkcie pochodna jest równa , ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
  13. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
    Dlaczego?

    Maksimum () wyszło mniejsze od minimum (). To nie błąd: ekstrema są lokalne — każde porównujesz tylko z najbliższą okolicą. Między nimi są dziury w dziedzinie ( i ), przy których wykres ucieka w górę i w dół.

  14. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i , a maleje w przedziałach , , i .
    Dlaczego?

    W pochodna jest zerem, ale nie zmienia znaku — nie ma tam ekstremum. Przedziały przy , i wypisujesz osobno, tak jak w tabeli.

  15. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach. Pusta kropka to punkt stacjonarny bez ekstremum.
    −7−6−5−4−3−2−11234567−12−8−44812xymaxbrakmin

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 i)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trzy czynniki liniowe, w tym ze stałą ujemną. Wychodzą dwa maksima i minimum.

  1. Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
  2. Policz pochodną: każdy składnik osobno.

    Na kartce:

  3. Rozłóż na czynniki: wyłącz , a rozpisz wzorem .

    Na kartce:

  4. Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik po kolei równy zeru.
  5. Pochodna jest iloczynem trzech czynników. Ustal znak każdego z nich.
  6. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +++0−−−
    −−−−−0+
    −0+++++
    +0−0+0−
    np. +−−+
    +−00
    np. +−+−
    0−+0
    np. −−++
    −0+0
    np. −++−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  7. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  8. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−0+0−
    ↗max↘min↗max↘
    +↗
    0max
    −↘
    0min
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  9. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.

    Na kartce:

  12. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach i , a maleje w przedziałach i .
  13. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −2−112−11xymaxminmax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 j)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trójmian w liczniku rozkładamy deltą, a stała zostaje w tabeli, bo odwraca znak.

  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik jest zawsze dodatni (, plus ), więc nigdy nie jest zerem.
  2. Policz pochodną. To iloraz: licznik , mianownik . Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  4. Wymnóż i zredukuj licznik.

    Na kartce:

  5. Wyłącz i rozłóż trójmian deltą.

    Na kartce:

  6. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru, czyli czynnik albo równy zeru.
  7. Mianownik jest zawsze dodatni. Liczba jest ujemna — ona też zmienia znak iloczynu, więc zostaje w tabeli.
  8. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −−−−−
    −0+++
    −−−0+
    −0+0−
    np. −−−−
    −0−0
    np. −+−+
    −+00
    np. −++−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  9. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  10. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+0−
    ↘min↗max↘
    −↘
    0min
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  11. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  12. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  13. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziałach i .
  14. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −10−8−6−4−2246−0,50,51xyminmax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 k)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: dziedzina przez logarytm, punkt stacjonarny i liczby próbne jako potęgi .

  1. Wyznacz dziedzinę: istnieje tylko dla .
  2. Policz pochodną. To iloczyn: razy . Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
  3. Podstaw pochodne czynników i policz.

    Na kartce:

  4. Sprawdź warunek konieczny.
    Dlaczego?

    znaczy: podniesione do potęgi daje . Stąd — należy do dziedziny.

  5. Pochodna to jeden czynnik. Ustal jego znak liczbami próbnymi — znowu wygodne są potęgi .
  6. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+
    −0+
    np. −−
    00
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  7. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  8. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+
    ↘min↗
    −↘
    0min
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  9. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.

    Na kartce:

  10. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziale .
  11. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    12312xymin

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 l)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: funkcja złożona z . Mianownik jest zawsze dodatni.

  1. Wyznacz dziedzinę: pod logarytmem musi być liczba dodatnia, a dla każdego .
  2. Policz pochodną. To funkcja złożona: ze środkiem . Pochodna to , potem razy pochodna środka.
  3. Podstaw i pomnóż.
  4. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
  5. Mianownik jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik .
  6. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+
    −0+
    np. −−
    00
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  7. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  8. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+
    ↘min↗
    −↘
    0min
    +↗
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  9. W punkcie pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  10. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziale .
  11. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −4−3−2−11234123xymin

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Zad. 1 m)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pierwiastek — dziedzina z końcami. Na końcach dziedziny pochodnej nie ma.

  1. Wyznacz dziedzinę: pod pierwiastkiem kwadratowym nie może być liczba ujemna.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Nawiasy kwadratowe znaczą, że końce i należą do dziedziny: istnieje.

  2. Zapisz pierwiastek jako potęgę — wtedy policzysz pochodną wzorem 3 z regułą 5.
  3. Policz pochodną: wykładnik schodzi przed nawias, środek bez zmian, razy pochodna środka.

    Na kartce:

  4. Podstaw i uprość.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Pochodna istnieje tylko dla : na końcach dziedziny mianownik jest zerem.

  5. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
  6. Mianownik jest dodatni dla . O znaku decyduje licznik .
  7. Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +0−
    +0−
    np. ++
    00
    np. −−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−
    ↗max↘
    +↗
    0max
    −↘
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.

  10. W punkcie pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając do wzoru funkcji , nie do pochodnej.
  11. Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale , a maleje w przedziale .
    Dlaczego?

    Na końcach dziedziny ( i ) pochodna nie istnieje, więc procedura z zajęć ich nie sprawdza. Wartość jest najmniejsza w całej dziedzinie; czy nazywać ją ekstremum lokalnym, zależy od przyjętej definicji — zapytaj prowadzącego, jeśli to ważne.

  12. Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
    −2−11212xymax

funkcja rośnie — pochodna dodatniafunkcja maleje — pochodna ujemna

Wypełnij tabelę

Sprawdź się: tabela zmienności dla

Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

W nagłówku są już przedziały i punkty stacjonarne. Uzupełnij znak pochodnej w każdym przedziale, strzałki i wnioski w punktach.

0
0
0

„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje

Druga pochodna

Cel: wzór na f′′(x)f''(x), rozłożony na czynniki. Potrzebny w Zad. 2 i przy pełnym badaniu.

Dwa krótkie przykłady:

f(x)=x4−4x3f′(x)=4x3−12x2f′′(x)=12x2−24x=12x(x−2)\begin{aligned} f(x) &= x^4 - 4x^3 \\ f'(x) &= 4x^3 - 12x^2 \\ f''(x) &= 12x^2 - 24x \\ &= 12x(x - 2) \end{aligned}f(x)=xexf′(x)=1⋅ex+x⋅ex=ex(x+1)f′′(x)=ex(x+1)+ex⋅1=ex(x+2)\begin{aligned} f(x) &= xe^x \\ f'(x) &= 1 \cdot e^x + x \cdot e^x \\ &= e^x(x + 1) \\ f''(x) &= e^x(x + 1) + e^x \cdot 1 \\ &= e^x(x + 2) \end{aligned}

Jak czytać: pierwszy rachunek to wielomian — każdy składnik osobno wzorem 3. Drugi to iloczyn — reguła 3 dwa razy. Przy f′′f'' w drugim rachunku pierwszym czynnikiem jest exe^x, a drugim x+1x + 1; ich pochodne to exe^x i 11.

Wypukłość, wklęsłość i punkty przegięcia

Cel: tabela zmienności z drugą pochodną (w tym module nazywamy ją krótko tabelą kształtu): znak f′′(x)f''(x) i kształt — ∪ (wypukła) albo ∩ (wklęsła) w każdym przedziale, a w punktach, gdzie f′′(x)=0f''(x) = 0: punkt przegięcia albo „—”. Tak wygląda gotowa tabela dla funkcji z rysunków:

−0+
∩przegięcie∪
−∩
0przegięcie
+∪

„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsłypunkt, w którym

Jak czytać tabelę: przy „+” kształt ∪, przy „−” kształt ∩. Gdzie kształt się zmienia, jest punkt przegięcia — w tym przykładzie w x=0x = 0.

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela kształtu — gdzie wykres jest wypukły, gdzie wklęsły i gdzie są punkty przegięcia.

  1. Dziedzina: wielomian, więc wszystkie liczby.
  2. Druga pochodna: dwa razy wzór 3, potem rozkład na czynniki (wzór a2−b2a^2 - b^2).
  3. Warunek konieczny: f′′(x)=0f''(x) = 0 — kandydaci −1-1 i 11.
  4. Znak: stała −12-12 jest ujemna — zostaje w tabeli, bo odwraca znak.
  5. Tabela i punkty przegięcia: druga współrzędna ze wzoru funkcji.
  1. Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
  2. Policz pierwszą pochodną: każdy składnik osobno.

    Na kartce:

  3. Policz drugą pochodną: pochodną wyniku z poprzedniej linii.

    Na kartce:

  4. Rozłóż na czynniki: wyłącz , a rozpisz wzorem .
  5. Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj drugą pochodną do zera.
  6. Liczba jest ujemna — zostaje w tabeli, bo odwraca znak iloczynu.
  7. Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −−−−−
    −−−0+
    −0+++
    −0+0−
    np. −−−−
    −−00
    np. −−++
    −0+0
    np. −++−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zera dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie , sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+0−
    ∩przegięcie∪przegięcie∩
    −∩
    0przegięcie
    +∪
    0przegięcie
    −∩
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.

  10. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  11. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .

    Na kartce:

  12. Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale , a wklęsła w przedziałach i .
  13. Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
    −3−2−1123−4−2246xyP₁P₂

wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia

Przykład d) — tu druga pochodna wymaga skracania. Wynik zgadza się z rozwiązaniem z zajęć:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela kształtu.

  1. Dziedzina: mianownik 1+x21 + x^2 nigdy nie jest zerem.
  2. Druga pochodna: pierwsza z reguły ilorazu, druga też. W liczniku wyłączamy (1+x2)(1 + x^2) i skracamy z mianownikiem — bez tego rachunek robi się bardzo długi.
  3. Warunek konieczny: licznik 2−6x2=02 - 6x^2 = 0.
  4. Znak: mianownik dodatni; o znaku decyduje 2−6x22 - 6x^2. Na zajęciach znak odczytano ze szkicu paraboli — tak jak tutaj.
  5. Tabela i dwa punkty przegięcia z tą samą drugą współrzędną 14\frac14.
  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik , więc nigdy nie jest zerem.
  2. Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.

    Na kartce:

  3. Policz drugą pochodną. Znowu iloraz: licznik , mianownik .

    Na kartce:

  4. pomocniczoPomocniczo: pochodna mianownika to funkcja złożona.
  5. Podstaw pochodne licznika i mianownika.
  6. Wyłącz wspólny czynnik w liczniku.

    Na kartce:

  7. Skróć z licznika i mianownika, potem zredukuj.

    Na kartce:

  8. Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    zamieniasz na , mnożąc licznik i mianownik przez . To ta sama liczba, zapisana bez pierwiastka w mianowniku.

  9. Mianownik jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik .
    Dlaczego?

    Ten sam znak da szkic paraboli : ramiona w dół, miejsca zerowe , dodatnia między nimi.

  10. Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+0−
    −0+0−
    np. −−
    00
    np. ++
    00
    np. −−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zera dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  11. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  12. Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie , sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+0−
    ∩przegięcie∪przegięcie∩
    −∩
    0przegięcie
    +∪
    0przegięcie
    −∩
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.

  13. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .

    Na kartce:

  14. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  15. Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale , a wklęsła w przedziałach i .
  16. Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
    −3−2−11230,51xyP₁P₂

wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia

Druga pochodna, która nigdy nie jest zerem, i dziura w dziedzinie — punktu przegięcia nie ma:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 c)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela kształtu.

  1. Dziedzina: mianownik x2≠0x^2 \neq 0, więc x≠0x \neq 0.
  2. Druga pochodna: zamiast reguły ilorazu dzielimy licznik przez mianownik — zostają potęgi i wzór 3.
  3. Warunek konieczny: f′′(x)=6x4f''(x) = \frac{6}{x^4} nigdy nie jest zerem.
  4. Znak: 6>06 > 0 i x4>0x^4 > 0 — dodatnia w całej dziedzinie.
  5. Tabela: wypukła po obu stronach dziury, punktów przegięcia brak.
  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem.
  2. Podziel każdy składnik licznika przez mianownik. Zamiast reguły ilorazu wystarczy wtedy wzór 3.
  3. Policz pierwszą pochodną.

    Na kartce:

  4. Policz drugą pochodną.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny. Licznik nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Punktów przegięcia nie ma.
  6. Licznik jest dodatni, a dla każdego . Druga pochodna jest dodatnia w całej dziedzinie.
  7. Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +×+
    +×+
    np. ++
    ××
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Dziura w dziedzinie dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie , sprawdź, czy znak się zmienia.
    +×+
    ∪×∪
    +∪
    ××
    +∪
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.

  10. Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach i . Punktów przegięcia nie ma.
    Dlaczego?

    W kształt się nie zmienia, a poza tym nie należy do dziedziny — na wykresie nie ma tam punktu.

  11. Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
    −3−2−11232468xy

wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia

Pozostałe przykłady z listy

Zad. 2 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela kształtu. Ta sama funkcja co w Zad. 1 h) — pierwsza pochodna jest już policzona. Druga to , a punkt przegięcia leży w połowie drogi między maksimum a minimum.

  1. Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
  2. Wymnóż nawiasy — rachunek jest taki sam jak w zadaniu 1 h).

    Na kartce:

  3. Policz pierwszą pochodną.
  4. Policz drugą pochodną.

    Na kartce:

  5. Sprawdź warunek konieczny.
  6. Druga pochodna to jeden czynnik — ustal jego znak liczbami próbnymi.
  7. Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    −0+
    −0+
    np. −−
    00
    np. ++

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zero dzieli oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  8. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  9. Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie , sprawdź, czy znak się zmienia.
    −0+
    ∩przegięcie∪
    −∩
    0przegięcie
    +∪
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.

  10. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  11. Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale , a wklęsła w przedziale .
  12. Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
    −3−2−1123−5−4−3−2−1123xyP

wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia

Zad. 2 e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: tabela kształtu. Nowe tutaj: druga pochodna ilorazu ze skracaniem i trzy punkty przegięcia.

  1. Wyznacz dziedzinę: mianownik , więc nigdy nie jest zerem.
  2. Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.

    Na kartce:

  3. Policz drugą pochodną: iloraz z licznikiem i mianownikiem .
  4. Podstaw pochodne licznika i mianownika.

    Na kartce:

  5. Wyłącz w liczniku i skróć z mianownikiem.
  6. Wymnóż nawiasy i zredukuj.

    Na kartce:

  7. Wyłącz i rozłóż .
  8. Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik licznika po kolei równy zeru.
  9. Mianownik jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
  10. Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
    liczba próbna
    +++0−−−
    −−−−−0+
    −0+++++
    +0−0+0−
    np. +−−+
    +−00
    np. +−+−
    0−+0
    np. −−++
    −0+0
    np. −++−

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zera dzielą oś na przedziały. W środku przedziału nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.

  11. Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków w tabeli: „+” to , „−” to .
  12. Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie , sprawdź, czy znak się zmienia.
    +0−0+0−
    ∪przegięcie∩przegięcie∪przegięcie∩
    +∪
    0przegięcie
    −∩
    0przegięcie
    +∪
    0przegięcie
    −∩
    Dlaczego?

    To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.

  13. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  14. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  15. W punkcie druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji .
  16. Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach i , a wklęsła w przedziałach i .
  17. Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
    −7−6−5−4−3−2−11234567−4−3−2−11234xyP₁P₂P₃

wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia

Wypełnij tabelę

Sprawdź się: tabela kształtu dla

Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

Druga pochodna ma dwa zera: 00 i 11. Czy każde z nich daje punkt przegięcia? Wypełnij tabelę i sprawdź.

0
0

„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły

Pełne badanie funkcji

Cel: jedna wspólna tabela, z której odczytasz wszystko naraz — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i punkty przegięcia. Na kolokwium bywa jedno polecenie „zbadaj przebieg zmienności funkcji”. Na liście to dwa osobne zadania, ale Zad. 1 h) i Zad. 2 b) to ta sama funkcja, f(x)=(x+1)2(x−2)=x3−3x−2f(x) = (x + 1)^2(x - 2) = x^3 - 3x - 2. Złóżmy je razem.

Wyniki obu procedur dla tej funkcji (całe rachunki: Zad. 1 h) i Zad. 2 b)):

f′(x)=3x2−3=3(x−1)(x+1)f′(x)=0  ⟺  x=−1 lub x=1\begin{aligned} f'(x) &= 3x^2 - 3 \\ &= 3(x - 1)(x + 1) \\ f'(x) = 0 &\iff x = -1 \ \text{lub} \ x = 1 \end{aligned}f′′(x)=6xf′′(x)=0  ⟺  x=0\begin{aligned} f''(x) &= 6x \\ f''(x) = 0 &\iff x = 0 \end{aligned}

Na osi stają więc trzy punkty: −1-1, 00 i 11. W każdym przedziale i punkcie bierzesz znak z tabeli f′f' i z tabeli f′′f'':

xxf′(x)f'(x)f′′(x)f''(x)funkcja
(−∞,−1)(-\infty, -1)++−-rośnie ↗, wklęsła ∩
−1-100−-maksimum: fmax⁡(−1)=0f_{\max}(-1) = 0
(−1,0)(-1, 0)−-−-maleje ↘, wklęsła ∩
00−-00punkt przegięcia: P=(0,−2)P = (0, -2)
(0,1)(0, 1)−-++maleje ↘, wypukła ∪
1100++minimum: fmin⁡(1)=−4f_{\min}(1) = -4
(1,∞)(1, \infty)++++rośnie ↗, wypukła ∪

Jak czytać tabelę: wiersze to przedziały i punkty z obu procedur, od lewej do prawej na osi. W punkcie −1-1 znak f′′f'' to znak liczby f′′(−1)=6⋅(−1)=−6f''(-1) = 6 \cdot (-1) = -6. W punkcie 00 znak f′f' to znak liczby f′(0)=3⋅02−3=−3f'(0) = 3 \cdot 0^2 - 3 = -3. Ostatnia kolumna łączy oba wnioski.

−2−112−6−4−22xymax (−1, 0)min (1, −4)P = (0, −2)↗ ∩↘ ∩↘ ∪↗ ∪

wklęsła (∩)wypukła (∪)ekstremumpunkt przegięcia

Jak czytać:

wykres f(x)=x3−3x−2f(x) = x^3 - 3x - 2. Złota część jest wklęsła, turkusowa — wypukła. Napisy u góry streszczają każdy przedział: strzałka z f′f', kształt z f′′f''. Wklęsła część rośnie aż do maksimum, potem maleje. Po punkcie przegięcia wykres jest wypukły: maleje coraz wolniej do minimum, potem rośnie coraz szybciej.

Wszystkie odpowiedzi z listy

Wyniki wszystkich zadań w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku.

Zad. 1 — ekstrema i przedziały monotoniczności

  1. Zad. 1 a) krok po kroku ↑
  2. Zad. 1 b) krok po kroku ↑

    Ekstremów brak.

  3. Zad. 1 c) krok po kroku ↑
  4. Zad. 1 d) krok po kroku ↑
  5. Zad. 1 e) krok po kroku ↑
  6. Zad. 1 f) krok po kroku ↑
  7. Zad. 1 g) krok po kroku ↑
  8. Zad. 1 h) krok po kroku ↑
  9. Zad. 1 i) krok po kroku ↑
  10. Zad. 1 j) krok po kroku ↑
  11. Zad. 1 k) krok po kroku ↑
  12. Zad. 1 l) krok po kroku ↑
  13. Zad. 1 m) krok po kroku ↑

Zad. 2 — wypukłość, wklęsłość i punkty przegięcia

  1. Zad. 2 a) krok po kroku ↑
  2. Zad. 2 b) krok po kroku ↑
  3. Zad. 2 c) krok po kroku ↑

    Punktów przegięcia brak.

  4. Zad. 2 d) krok po kroku ↑
  5. Zad. 2 e) krok po kroku ↑

Ściąga przed kolokwium

Procedura (5 etapów)1) dziedzina, 2) pochodna rozłożona na czynniki, 3) warunek konieczny =0= 0, 4) znak: >0> 0 i <0< 0, 5) tabela i warunek dostateczny.
Znak pochodnejf′>0f' > 0 — rośnie ↗, f′<0f' < 0 — maleje ↘.
Ekstremumf′(x0)=0f'(x_0) = 0 i zmiana znaku: z „+” na „−” — max, z „−” na „+” — min. Bez zmiany — brak.
Wartość ekstremumWstaw x0x_0 do wzoru ff, nie f′f'. Zapis: fmax⁡(x0)=f(x0)f_{\max}(x_0) = f(x_0).
Druga pochodnaf′′=(f′)′f'' = (f')' — pochodna pochodnej, czytamy „ef bis”.
Kształtf′′>0f'' > 0 — wypukła ∪ (nad stycznymi), f′′<0f'' < 0 — wklęsła ∩ (pod stycznymi).
Punkt przegięciaf′′(x0)=0f''(x_0) = 0 i zmiana znaku f′′f''. Zapis: P=(x0,f(x0))P = (x_0, f(x_0)).
Tabela znakówZera i dziury na osi, z każdego przedziału jedna liczba próbna. Parzysta liczba minusów — „+”.
Pomiń, bo dodatnieKwadrat w mianowniku, e…e^{\ldots}, x2+cx^2 + c dla c>0c > 0. Ujemne stałe zostają.
Dziury w dziedzinieKolumna z „×”. Przedziałów po obu stronach dziury nie łączysz.
Odpowiedź„Rośnie w (a,b)(a, b) i w (c,d)(c, d)” — przedziały osobno, bez ∪\cup.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.

Znak wyrażenia

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. . Znak pochodnej w przedziałach i to:

  2. Który czynnik możesz pominąć przy badaniu znaku ?

  3. jest dodatnia dla:

  4. W pewnym przedziale znaki trzech czynników wyszły: „−”, „−”, „+”. Znak iloczynu to:

  5. Dlaczego w tabeli znaków wystarczy jedna liczba z przedziału?

Monotoniczność i ekstrema

Wypełnij tabelę

Tabela zmienności dla

Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

0
0

„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje

Wypełnij tabelę

Tabela zmienności dla

Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

Uwaga na kolumnę 00 — tej liczby nie ma w dziedzinie.

0
×
×
0

„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje

Wypełnij tabelę

Tabela zmienności dla

Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

0

„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. W tabeli zmienności: z lewej strony jest „+”, z prawej „−”. W funkcja ma:

  2. . Co jest w punkcie ?

  3. ma maksimum lokalne w . Ile wynosi to maksimum?

  4. Pochodna zmienia znak z „−” na „+” w , a . Jak zapisać wynik?

  5. rośnie w i w . Czy można napisać „rośnie w ”?

  6. Dla w tabeli są kolumny i z „×”. Dlaczego?

Druga pochodna

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. . Druga pochodna to:

  2. . Druga pochodna to:

  3. . Druga pochodna to:

  4. . Ile wynosi ?

  5. . Druga pochodna to:

Wypukłość i punkty przegięcia

Wypełnij tabelę

Tabela kształtu dla

Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

0
0

„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły

Wypełnij tabelę

Tabela kształtu dla

Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: .

Kolumna 00 to dziura w dziedzinie.

×
×

„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. W przedziale . Wykres jest tam:

  2. zmienia znak w , a . Punkt przegięcia to:

  3. . Punkt przegięcia to:

  4. Wykres leży nad każdą ze swoich stycznych. Jest:

  5. Druga pochodna funkcji to i zmienia znak przy . Punkt przegięcia:

Pełne badanie

Ćwiczenia · 4 zadania
  1. W przedziale i . Funkcja:

  2. W przedziale i . Funkcja:

  3. . Co robi funkcja w przedziale ?

  4. Przy pełnym badaniu w punkcie wyszło: , pochodna zmienia znak z „−” na „+”, a . Co jest w ?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań
  1. Ekstremum lokalne to punkt, w którym funkcja przyjmuje:

  2. Warunek konieczny istnienia ekstremum w (gdy istnieje) to:

  3. Warunek dostateczny istnienia ekstremum to:

  4. Pochodna zmienia znak z „−” na „+”. W tym punkcie jest:

  5. Czy każdy punkt stacjonarny jest ekstremum?

  6. Wykres wypukły w przedziale to taki, który:

  7. dla każdego . Wykres funkcji na jest:

  8. Punkt przegięcia zapisujesz jako:

  9. Druga pochodna to:

  10. W tabeli zmienności kolumna z „×” oznacza:

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.