Badanie zmienności funkcji — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i punkty przegięcia
Pochodna mówi, gdzie funkcja rośnie, gdzie maleje i gdzie zawraca. Tutaj zamienisz to w jedną procedurę z pięciu etapów — tę samą dla ekstremów i dla punktów przegięcia — i przejdziesz z nią wszystkie zadania z listy.
Czasok. 90 min
PotrzebujeszLiczenie pochodnych (moduł 8). Reguły, których używamy w rachunkach, przypominamy przy każdej linii.
Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.
Po tym module umiesz:
zbadać znak wyrażenia tabelą znaków z liczbami próbnymi
wyznaczyć przedziały monotoniczności i ekstrema lokalne procedurą z zajęć
odróżnić warunek konieczny od dostatecznego i rozpoznać punkt stacjonarny bez ekstremum
policzyć drugą pochodną i odczytać z jej znaku wypukłość i wklęsłość
wyznaczyć punkty przegięcia i zapisać je jako punkty (x₀, f(x₀))
zbadać jedną funkcję w całości — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i przegięcia
Po co to jest
Wyobraź sobie wykres zysku firmy w zależności od wielkości produkcji. Zanim go narysujesz, chcesz wiedzieć trzy rzeczy:
Gdzie wykres idzie w górę, a gdzie w dół — przy jakiej produkcji zysk rośnie, a przy jakiej spada.
Gdzie są szczyty i dołki — przy jakiej produkcji zysk jest największy w okolicy.
Jak wykres się wygina — czy zysk rośnie coraz szybciej, czy coraz wolniej.
Na każde z tych pytań odpowiada pochodna. Tak wygląda wynik pełnego badania jednej funkcji z listy zadań:
funkcja rośniefunkcja malejeekstremum: szczyt albo dołekpunkt przegięcia
Jak czytać:
wykres funkcji f(x)=(x+1)2(x−2) z zadań 1 h) i 2 b). Zielone kawałki rosną, różowy maleje. Biała kropka po lewej to szczyt, po prawej — dołek. W fioletowym punkcie wykres zmienia wygięcie: z lewej wygina się jak odwrócona miska (∩), z prawej jak miska (∪).
Na końcu modułu każdy taki opis zrobisz z samego wzoru funkcji, bez rysowania.
Jak przejdziemy przez ten moduł
Pojęcia na rysunkach (sekcja 3): co znaczy „rośnie”, „ekstremum”, „wypukła” i „punkt przegięcia”.
Znak wyrażenia (sekcja 4): jedna umiejętność, której potrzebuje każde zadanie — jak sprawdzić, gdzie wyrażenie jest dodatnie, a gdzie ujemne.
Procedura z zajęć w pięciu etapach — najpierw z pierwszą pochodną (monotoniczność i ekstrema, Zad. 1), potem z drugą (wypukłość i przegięcia, Zad. 2).
Co będzie na kolokwium
Na liście są dwa polecenia: Zad. 1 (13 funkcji) i Zad. 2 (5 funkcji). Rozwiązuje się je tą samą procedurą z pięciu etapów. Poniżej są polecenia od najprostszego, w tym typowe warianty. Każde ma w module swój przepis i ćwiczenia.
To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych pojęć. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu na konkretne polecenie.
1
„Zbadaj znak pochodnej (na przykład f′(x)=(x2+4)2−2(x+4)(x−1))”
To etap 4 każdego zadania. Rozkładasz pochodną na czynniki i robisz tabelę znaków: z każdego przedziału jedna liczba próbna.
Najpierw zobaczysz każde pojęcie na rysunku, a dopiero potem w zapisie ze slajdów. Pójdziemy tak: rośnie i maleje → ekstremum → kiedy pochodna wskazuje ekstremum → druga pochodna → wypukłość → punkt przegięcia.
Monotoniczność: rośnie albo maleje
Na przykład dla f(x)=x2:f(1)=1, a f(2)=4. Większy argument, większa wartość — i tak jest dla każdych dwóch liczb dodatnich, więc w przedziale (0,∞) funkcja rośnie.
Skąd to wiedzieć bez rysowania? Ze znaku pochodnej. Pochodna to nachylenie stycznej: dodatnia — styczna idzie w górę, ujemna — opada. Na slajdzie z zajęć zapisano to tak:
Zobacz to na dwóch wykresach jeden pod drugim — u góry funkcja, na dole jej pochodna:
dolny wykres to pochodna. Tam, gdzie leży nad osią x (znak „+”), górny wykres idzie w górę (↗). Tam, gdzie pod osią (znak „−”), górny wykres idzie w dół (↘). Przerywane linie stoją w miejscach, gdzie pochodna przecina oś, czyli f′(x)=0: w x=−1 i x=1. Dokładnie tam funkcja zawraca. Kolory przedziałów są w obu wykresach te same.
Ekstremum lokalne: szczyt albo dołek w okolicy
Slajd z zajęć: ekstremum lokalne to punkt, w którym funkcja przyjmuje lokalnie (w otoczeniu punktu) wartość największą albo najmniejszą.
Maksimum lokalne — w okolicy punktu nic nie jest wyżej. Na wykresie: szczyt.
Minimum lokalne — w okolicy punktu nic nie jest niżej. Na wykresie: dołek.
Otoczenie punktu to mały przedział wokół niego, np. od x0−0,5 do x0+0,5, gdzie x0 (czytamy „iks zero”) to konkretny punkt na osi x. „Lokalnie” znaczy: patrzysz tylko na najbliższą okolicę, nie na cały wykres.
otoczenie punktu x=−1 — mały przedział wokół niegoekstremum lokalnefunkcja rośniefunkcja maleje
Jak czytać:
wykres ma trzy ekstrema lokalne. Fioletowy pasek to otoczenie punktu x=−1: w tym pasku nic nie leży wyżej niż szczyt przy x=−1, więc to maksimum lokalne. Przy x=2 wykres wznosi się dużo wyżej — to też maksimum lokalne, a przy okazji największa wartość na całym rysunku. Maksimum lokalne nie musi więc być najwyższym punktem wykresu.
Jedno zdanie, żeby zapamiętać: maksimum lokalne to szczyt jednego pagórka — najwyższy w okolicy, choć gdzie indziej mogą być wyższe góry.
Kiedy pochodna wskazuje ekstremum: warunek konieczny i dostateczny
Na szczycie i w dołku styczna jest pozioma (gdy pochodna w tym punkcie istnieje) — jej nachylenie to 0. Stąd pierwszy warunek ze slajdu:
f′(x0)=0
Punkt stacjonarny
czytamy: „ef prim od iks zero równa się zero”
W punkcie x0 pochodna jest zerem, czyli styczna jest pozioma. To kandydat na ekstremum — nie pewniak.
Jak zapamiętać:„Stacjonarny” znaczy „stojący w miejscu”: w tym jednym punkcie styczna jest pozioma.
„Konieczny” znaczy: bez tego ekstremum nie będzie, ale to jeszcze za mało. Jak z egzaminem: trzeba na niego przyjść, ale samo przyjście nie wystarcza do zdania. Dlatego jest drugi warunek:
Po co dwa warunki? Bo pozioma styczna nie zawsze oznacza szczyt albo dołek:
funkcja rośniepunkt stacjonarny bez ekstremum (pusta kropka)
Jak czytać:
wykres f(x)=x3. Pochodna f′(x)=3x2, więc f′(0)=3⋅02=0 — w zerze styczna jest pozioma. Ale f′(−1)=3⋅(−1)2=3>0 i f′(1)=3⋅12=3>0: po obu stronach ten sam znak. Funkcja rośnie, na chwilę się wypłaszcza i rośnie dalej. Ekstremum nie ma.
Sprawdź się
W punkcie x0=2 wyszło f′(2)=0. Co już wiesz?
Dobrze.Nie tym razem.f′(2)=0 to tylko warunek konieczny. Ekstremum potwierdza dopiero zmiana znaku pochodnej — przykład x3 pokazuje, że może jej nie być. f′(2)=0 mówi o nachyleniu stycznej, a nie o wartości funkcji f(2).
Druga pochodna
Pochodna f′ to też funkcja, więc i ją można zróżniczkować (policzyć jej pochodną). Slajd z zajęć:
f′′=(f′)′
Czytamy:ef bis równa się pochodna z ef prim
f′′
druga pochodna, inaczej pochodna drugiego rzędu; czytamy „ef bis”
(f′)′
pochodna pochodnej — bierzesz wynik f′ i liczysz z niego pochodną jeszcze raz
Dalsze pochodne liczysz tak samo, za każdym razem z poprzedniego wyniku. Trzecią zapisujesz f′′′ (na slajdzie także f(3)), a dalsze — numerem w nawiasie: f(4),f(5), … Ogólnie f(n)=(f(n−1))′.
f′′(x)
Druga pochodna
czytamy: „ef bis od iks”
Pochodna pierwszej pochodnej. Mówi, jak zmienia się nachylenie stycznej: gdy f′′(x)>0, nachylenie stycznej rośnie, idąc w prawo (np. z −3 na 0, potem na 9).
Jak zapamiętać:Dwie kreski = pochodna liczona dwa razy.
f(n)(x)
Pochodna rzędu n
czytamy: „ef en-ta od iks, czyli en-ta pochodna”
Pochodna liczona n razy po kolei. Nawias odróżnia ją od potęgi: f(4) to czwarta pochodna, a f4 — funkcja do czwartej potęgi.
Jak zapamiętać:Funkcja, która ma n pochodnych w przedziale, to funkcja n-krotnie różniczkowalna (słowo ze slajdu).
funkcja
wynik
jak
f(x)
x3−3x−2
funkcja z rysunków wyżej
f′(x)
3x2−3
wzór 3 dla x3 i 3x, pochodna stałej to 0
f′′(x)
6x
pochodna z 3x2−3:3⋅2x−0=6x
f′′′(x)
6
pochodna z 6x
f(4)(x)
0
pochodna stałej
Jak czytać tabelę: każdy wiersz od drugiego to pochodna wyniku z wiersza wyżej. Ostatnia kolumna mówi, co liczysz.
Wypukłość i wklęsłość: jak wykres się wygina
Slajd z zajęć:
Przesuń punkt suwakiem. Turkusowe pole pokazuje, że wykres jest nad styczną, a złote — że pod nią:
wypukły (∪): wykres nad styczną, f′′(x)>0wklęsły (∩): wykres pod styczną, f′′(x)<0punkt przegięciastyczna w punkcie x0
x0=1. Druga pochodna: f′′(1)=6⋅1=6>0. Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).
x0=−2. Druga pochodna: f′′(−2)=6⋅(−2)=−12<0. Wykres leży pod styczną (złote pole) — w tym miejscu jest wklęsły (∩).
x0=−1,5. Druga pochodna: f′′(−1,5)=6⋅(−1,5)=−9<0. Wykres leży pod styczną (złote pole) — w tym miejscu jest wklęsły (∩).
x0=−1. Druga pochodna: f′′(−1)=6⋅(−1)=−6<0. Wykres leży pod styczną (złote pole) — w tym miejscu jest wklęsły (∩).
x0=−0,5. Druga pochodna: f′′(−0,5)=6⋅(−0,5)=−3<0. Wykres leży pod styczną (złote pole) — w tym miejscu jest wklęsły (∩).
x0=0. Druga pochodna: f′′(0)=6⋅0=0. Styczna przecina wykres: z lewej wykres jest pod nią, z prawej — nad nią. Kształt zmienia się z ∩ na ∪: to punkt przegięciaP=(0,−2).
x0=0,5. Druga pochodna: f′′(0,5)=6⋅0,5=3>0. Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).
x0=1. Druga pochodna: f′′(1)=6⋅1=6>0. Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).
x0=1,5. Druga pochodna: f′′(1,5)=6⋅1,5=9>0. Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).
x0=2. Druga pochodna: f′′(2)=6⋅2=12>0. Wykres leży nad styczną (turkusowe pole) — w tym miejscu jest wypukły (∪).
x0
nachylenie stycznej f′(x0)
f′′(x0)
kształt
−2
9
−12
wklęsły ∩
−1,5
3,75
−9
wklęsły ∩
−1
0
−6
wklęsły ∩
−0,5
−2,25
−3
wklęsły ∩
0
−3
0
przegięcie
0,5
−2,25
3
wypukły ∪
1
0
6
wypukły ∪
1,5
3,75
9
wypukły ∪
2
9
12
wypukły ∪
Jak czytać:
krzywa to wykres f(x)=x3−3x−2 — ta sama funkcja co na rysunkach wyżej. Biały odcinek to styczna w punkcie x0. Pole między wykresem a styczną jest turkusowe, gdy wykres leży nad styczną (wypukły), a złote, gdy pod nią (wklęsły). Kolumna „nachylenie stycznej” to f′(x0): dla x0 od −2 do 0 liczby maleją (9, potem 3,75,0,−2,25,−3), a od 0 do 2 rosną. Wypukły wykres to taki, na którym nachylenie stycznej rośnie — dlatego jego druga pochodna (pochodna nachylenia) jest dodatnia. Kliknij wiersz tabeli, żeby przeskoczyć do punktu.
Ten sam układ co przy monotoniczności, tylko o piętro wyżej: druga pochodna steruje kształtem tak, jak pierwsza steruje strzałkami.
wykres funkcji f(x)=x3−3x−2
wykres drugiej pochodnej f′′(x)=6x
druga pochodna dodatnia („+”) — wykres wypukły (∪)druga pochodna ujemna („−”) — wykres wklęsły (∩)przerywana linia: druga pochodna równa zero
Jak czytać:
dolny wykres to druga pochodna f′′(x)=6x. Tam, gdzie jest pod osią (znak „−”), górny wykres jest wklęsły (∩). Tam, gdzie nad osią (znak „+”), górny wykres jest wypukły (∪). W x=0 druga pochodna przecina oś — tam wykres zmienia kształt.
Punkt przegięcia
Działa to dokładnie jak przy ekstremach, tylko z drugą pochodną. I tak jak tam, samo f′′(x0)=0 nie wystarcza:
wklęsła (∩)wypukła (∪)punkt przegięcia
Jak czytać:
wykres f(x)=x3+1 — ten sam co na slajdzie z zajęć. f′′(x)=6x: dla x<0 ujemna (wklęsła), dla x>0 dodatnia (wypukła). W x=0 znak się zmienia, więc P=(0,f(0))=(0,1) to punkt przegięcia.
wypukła (∪)f″ = 0 bez zmiany znaku (pusta kropka)
Jak czytać:
wykres f(x)=x4.f′′(x)=12x2, więc f′′(0)=0. Ale f′′(−1)=12>0 i f′′(1)=12>0 — po obu stronach plus. Wykres jest wypukły z obu stron, kształt się nie zmienia. Punktu przegięcia nie ma.
Znak wyrażenia: tabela znaków
Cel: dla każdego przedziału na osi x wiedzieć, czy wyrażenie jest dodatnie (+), czy ujemne (−). Tak wygląda gotowa tabela znaków dla przykładowej pochodnej f′(x)=(x−1)(x+2):
x
(−∞,−2)
−2
(−2,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−3
x=0
x=2
x−1
−
−
−
0
+
x+2
−
0
+
+
+
f′(x)
+
0
−
0
+
x
x−1
x+2
f′(x)
(−∞,−2)np. −3
−
−
+
−2
−
0
0
(−2,1)np. 0
−
+
−
1
0
+
0
(1,∞)np. 2
+
+
+
„+” — wynik dodatni„−” — wynik ujemnypunkty, w których czynnik jest zerem
Jak czytać tabelę: przy x są przedziały i punkty, w których czynniki są zerem (−2 i 1, na fioletowo). Przy każdym przedziale stoi liczba próbna — jedna liczba z tego przedziału. Dalej jest znak każdego czynnika, a na końcu, przy f′(x), znak całej pochodnej. Na telefonie tabela jest obrócona: przedziały są w wierszach.
To etap 4 każdego zadania z listy. Kluczowy pomysł: wyrażenie może zmienić znak tylko tam, gdzie jest zerem albo gdzie go nie ma (dziura w dziedzinie). Między takimi punktami znak jest stały:
wykres y=(x−1)(x+2). Przechodzi z jednej strony osi na drugą tylko w zerach: x=−2 i x=1. Między nimi nie przecina osi, więc w każdym przedziale ma jeden znak. Dlatego wystarczy sprawdzić jedną liczbę z przedziału.
Rachunek z tabeli „na kartce” dla trzech liczb próbnych:
Jak czytać: w każdym wierszu liczba próbna wstawiona do obu czynników. W pierwszym wierszu dwa minusy — iloczyn dodatni. W drugim jeden minus — iloczyn ujemny. Stąd: f′(x)>0 dla x∈(−∞,−2)∪(1,∞) i f′(x)<0 dla x∈(−2,1).
Sprawdź się
Znak wyrażenia (x−3)(x+1) w przedziale (−1,3) to:
Dobrze.Nie tym razem.Weź x=0:(0−3)⋅(0+1)=(−3)⋅1=−3<0. Każda inna liczba z przedziału da ten sam znak, bo między zerami −1 i 3 wyrażenie nie przecina osi.
Monotoniczność i ekstrema
Cel: tabela zmienności — dla każdego przedziału strzałka ↗ albo ↘, a w każdym punkcie stacjonarnym wniosek: max, min albo „—” (brak ekstremum). Tak wygląda gotowa tabela dla funkcji z rysunków:
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
f′(x)
+
0
−
0
+
f(x)
↗
max
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
+
↗
−1
0
max
(−1,1)
−
↘
1
0
min
(1,∞)
+
↗
„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja malejepunkty stacjonarne
Jak czytać tabelę: przy x są przedziały i punkty stacjonarne (fioletowe). Przy f′(x) — znak pochodnej. Przy f(x) — co robi funkcja: przy „+” strzałka w górę, przy „−” w dół. W punkcie, gdzie strzałka zmienia kierunek z ↗ na ↘, jest maksimum, a z ↘ na ↗ — minimum. Na slajdach i w notatkach z zajęć strzałki pisze się też pionowo, ↑ i ↓ — znaczą to samo.
W rachunkach przy pierwszej linii każdego etapu stoi jego numer. Najedź na niego kursorem (na telefonie: stuknij), żeby przypomnieć sobie, po co ten etap jest w tym miejscu. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby linie pojawiały się po kolei.
Zadanie · krok po kroku
f(x)=(x+1)2(x−2)
Zad. 1 h)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności — gdzie funkcja rośnie, gdzie maleje i gdzie ma ekstrema.
Dziedzina: to wielomian, więc nic nie trzeba wyrzucać.
Pochodna: najpierw wymnażamy nawiasy — wtedy każdy składnik liczymy wzorem 3. Wynik rozkładamy na czynniki, bo znak iloczynu łatwo odczytać ze znaków czynników. Inna droga: reguła iloczynu — wynik ten sam.
Warunek konieczny: przyrównujemy pochodną do zera i dostajemy kandydatów na ekstrema.
Znak pochodnej: tabela znaków z liczbami próbnymi.
Tabela zmienności: strzałki, warunek dostateczny i wartości ekstremów ze wzoru funkcji.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Df=R
Najpierw wymnóż nawiasy. Dla wielomianu to najprostsza droga: potem każdy składnik liczysz wzorem 3.
f(x)=(x2+2x+1)(x−2)=x3−3x−2
f(x)=(x2+2x+1)(x−2)=x3−3x−2
Na kartce:(x+1)2=x2+2x+1(x2+2x+1)(x−2)=x3−2x2+2x2−4x+x−2x3−2x2+2x2−4x+x−2=x3−3x−2
Dlaczego?
Można też od razu regułą iloczynu: 2(x+1)(x−2)+(x+1)2=3x2−3. Wynik jest ten sam.
Policz pochodną: każdy składnik osobno.
f′(x)=3x2−3
Na kartce:(x3)′=3x2(3x)′=3(2)′=0
Rozłóż na czynniki: wyłącz 3, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2=(a−b)(a+b).
=3(x2−1)=3(x−1)(x+1)
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
f′(x)=0⟺x−1=0lubx+1=0⟺x=1lubx=−1
f′(x)=0⟺x−1=0lubx+1=0⟺x=1lubx=−1
Liczba 3 jest dodatnia i nie zmienia znaku. O znaku decydują czynniki x−1 i x+1.
f′(x)>0⟺(x−1)(x+1)>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−2
x=0
x=2
x+1
−
0
+
+
+
x−1
−
−
−
0
+
f′(x)
+
0
−
0
+
x
x+1
x−1
f′(x)
(−∞,−1)np. −2
−
−
+
−1
0
−
0
(−1,1)np. 0
+
−
−
1
+
0
0
(1,∞)np. 2
+
+
+
Na kartce:x=−2:(−2+1)⋅(−2−1)=(−1)⋅(−3)=3>0x=0:(0+1)⋅(0−1)=1⋅(−1)=−1<0x=2:(2+1)⋅(2−1)=3⋅1=3>0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−∞,−1)∪(1,∞)f′(x)<0dlax∈(−1,1)
f′(x)>0dla:(−∞,−1)∪(1,∞)f′(x)<0dla:(−1,1)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
f′(x)
+
0
−
0
+
f(x)
↗
max
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
+
↗
−1
0
max
(−1,1)
−
↘
1
0
min
(1,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(−1)=f(−1)=(−1+1)2⋅(−1−2)=02⋅(−3)=0
fmax(−1)=f(−1)=(−1+1)2⋅(−1−2)=02⋅(−3)=0
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(1)=f(1)=(1+1)2⋅(1−2)=4⋅(−1)=−4
fmin(1)=f(1)=(1+1)2⋅(1−2)=4⋅(−1)=−4
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞), a maleje w przedziale (−1,1).
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Najpierw wymnóż nawiasy. Dla wielomianu to najprostsza droga: potem każdy składnik liczysz wzorem 3.
Policz pochodną: każdy składnik osobno.
Rozłóż na czynniki: wyłącz 3, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2=(a−b)(a+b).
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
Liczba 3 jest dodatnia i nie zmienia znaku. O znaku decydują czynniki x−1 i x+1.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞), a maleje w przedziale (−1,1).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Teraz przykład z dziurami w dziedzinie — tam trzeba pilnować, żeby nie łączyć przedziałów przez dziurę:
Zadanie · krok po kroku
f(x)=x2−9x2
Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności.
Dziedzina: mianownik nie może być zerem — wyjdą dwie dziury w osi, −3 i 3. W tabeli dostaną kolumny z „×”.
Pochodna: to iloraz, więc reguła 4. Licznik upraszczamy, aż zostanie jeden czynnik.
Warunek konieczny: ułamek jest zerem, gdy licznik jest zerem.
Znak: mianownik to kwadrat — zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
Tabela zmienności z dziurami i wartość ekstremum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem. Wyrzuć liczby, dla których x2−9=0.
Df=R∖{−3,3}
Na kartce:x2−9=0x2=9x=3lubx=−3
Dlaczego?
Przez zero nie da się dzielić. Zapis R∖{−3,3} czytamy: „wszystkie liczby rzeczywiste oprócz −3 i 3”.
Policz pochodną. To iloraz: licznik x2, mianownik x2−9. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x2−9)2(x2)′⋅(x2−9)−x2⋅(x2−9)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=(x2−9)22x⋅(x2−9)−x2⋅2x
Na kartce:(x2)′=2x(x2−9)′=2x−0=2x
Wymnóż nawiasy w liczniku i zredukuj.
=(x2−9)22x3−18x−2x3=(x2−9)2−18x
Na kartce:2x⋅(x2−9)=2x3−18xx2⋅2x=2x32x3−2x3=0
Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj pochodną do zera. Ułamek jest zerem, gdy jego licznik jest zerem.
f′(x)=0⟺−18x=0⟺x=0
Dlaczego?
Mianownik nie jest zerem, bo pilnuje tego dziedzina. x=0 należy do dziedziny — to punkt stacjonarny.
Mianownik (x2−9)2 jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
f′(x)>0⟺−18x>0
Dlaczego?
Kwadrat liczby różnej od zera jest dodatni. W dziedzinie x2−9=0, więc (x2−9)2>0.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−3)
−3
(−3,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
liczba próbna
x=−4
x=−1
x=1
x=4
−18x
+
×
+
0
−
×
−
f′(x)
+
×
+
0
−
×
−
x
−18x
f′(x)
(−∞,−3)np. −4
+
+
−3
×
×
(−3,0)np. −1
+
+
0
0
0
(0,3)np. 1
−
−
3
×
×
(3,∞)np. 4
−
−
Na kartce:x=−4:−18⋅(−4)=72>0x=−1:−18⋅(−1)=18>0x=1:−18⋅1=−18<0x=4:−18⋅4=−72<0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny i dziury w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−∞,−3)∪(−3,0)f′(x)<0dlax∈(0,3)∪(3,∞)
f′(x)>0dla:(−∞,−3)∪(−3,0)f′(x)<0dla:(0,3)∪(3,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−3)
−3
(−3,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
f′(x)
+
×
+
0
−
×
−
f(x)
↗
×
↗
max
↘
×
↘
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−3)
+
↗
−3
×
×
(−3,0)
+
↗
0
0
max
(0,3)
−
↘
3
×
×
(3,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(0)=f(0)=02−902=−90=0
fmax(0)=f(0)=02−902=−90=0
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−3) i (−3,0), a maleje w przedziałach (0,3) i (3,∞).
Nie zapisuj „rośnie w (−∞,0)”: w x=−3 funkcji nie ma, a wykres ucieka tam w górę i wraca z dołu. Przedziały oddzielone dziurą w dziedzinie wypisujesz osobno.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: mianownik nie może być zerem. Wyrzuć liczby, dla których x2−9=0.
Policz pochodną. To iloraz: licznik x2, mianownik x2−9. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wymnóż nawiasy w liczniku i zredukuj.
Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj pochodną do zera. Ułamek jest zerem, gdy jego licznik jest zerem.
Mianownik (x2−9)2 jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−3) i (−3,0), a maleje w przedziałach (0,3) i (3,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Przykład d) — z logarytmem. Wynik zgadza się z rozwiązaniem z zajęć:
Zadanie · krok po kroku
f(x)=x1+lnx
Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności.
Dziedzina: logarytm istnieje tylko dla liczb dodatnich, a mianownik x nie może być zerem.
Pochodna: reguła ilorazu, potem upraszczamy licznik.
Warunek konieczny:−lnx=0, czyli lnx=0.
Znak: mianownik x2 jest dodatni. Jako liczby próbne bierzemy potęgi e — wtedy logarytm liczy się od razu. Na zajęciach znak lnx odczytano ze szkicu wykresu lnx (ujemny dla x<1, dodatni dla x>1) — to też dobra droga.
Tabela zmienności i wartość maksimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: lnx istnieje tylko dla x>0, a mianownik x nie może być zerem.
Df=(0,∞)
Na kartce:x>0(logarytm)x=0(mianownik)
Dlaczego?
Oba warunki naraz spełniają liczby dodatnie — warunek x=0 jest już w x>0.
Policz pochodną. To iloraz: licznik 1+lnx, mianownik x. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=x2(1+lnx)′⋅x−(1+lnx)⋅(x)′
f′(x)=x2(1+lnx)′⋅x−(1+lnx)⋅(x)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=x2x1⋅x−(1+lnx)⋅1
Na kartce:(1+lnx)′=0+x1=x1(x)′=1
Uprość licznik.
=x21−1−lnx=x2−lnx
Na kartce:x1⋅x=1−(1+lnx)=−1−lnx
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
f′(x)=0⟺−lnx=0⟺lnx=0⟺x=1
f′(x)=0⟺−lnx=0⟺lnx=0⟺x=1
Dlaczego?
lnx=0, bo e0=1: logarytm naturalny to wykładnik, do którego podnosisz e.
Mianownik x2 jest w dziedzinie zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik −lnx.
f′(x)>0⟺−lnx>0
Dlaczego?
Jako liczby próbne wygodnie brać potęgi e:lne−1=−1 i lne=1 — logarytm liczysz od razu.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(0,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=e−1
x=e
−lnx
+
0
−
f′(x)
+
0
−
x
−lnx
f′(x)
(0,1)np. e−1
+
+
1
0
0
(1,∞)np. e
−
−
Na kartce:x=e−1:−lne−1=−(−1)=1>0x=e:−lne=−1<0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(0,1)f′(x)<0dlax∈(1,∞)
f′(x)>0dla:(0,1)f′(x)<0dla:(1,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(0,1)
1
(1,∞)
f′(x)
+
0
−
f(x)
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(0,1)
+
↗
1
0
max
(1,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(1)=f(1)=11+ln1=11+0=1
fmax(1)=f(1)=11+ln1=11+0=1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,1), a maleje w przedziale (1,∞).
rosˊnie w(0,1)maleje w(1,∞)fmax(1)=1
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: lnx istnieje tylko dla x>0, a mianownik x nie może być zerem.
Policz pochodną. To iloraz: licznik 1+lnx, mianownik x. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Uprość licznik.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
Mianownik x2 jest w dziedzinie zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik −lnx.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,1), a maleje w przedziale (1,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Punkt stacjonarny, w którym ekstremum nie ma — tak wygląda to w tabeli:
Zadanie · krok po kroku
f(x)=x3⋅e−x
Zad. 1 e)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności.
Dziedzina: wszystkie liczby.
Pochodna: reguła iloczynu, potem wyłączamy wspólny czynnik x2e−x przed nawias.
Warunek konieczny: dwa punkty stacjonarne, 0 i 3.
Znak:e−x zawsze dodatnie. Uważaj na x2 — jest zerem w x=0, ale nie zmienia znaku.
Tabela zmienności: w x=3 maksimum, a w x=0 — brak ekstremum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: nie ma mianownika z x, logarytmu ani pierwiastka.
Df=R
Policz pochodną. To iloczyn: x3 razy e−x. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x3)′⋅e−x+x3⋅(e−x)′
Podstaw pochodne obu czynników.
=3x2⋅e−x+x3⋅(−e−x)
Na kartce:(x3)′=3x2(e−x)′=e−x⋅(−x)′=−e−x
Wyłącz wspólny czynnik x2e−x przed nawias.
=3x2e−x−x3e−x=x2e−x(3−x)
Na kartce:3x2e−x=x2e−x⋅3x3e−x=x2e−x⋅x
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem; e−x nigdy nie jest zerem.
f′(x)=0⟺x2=0lub3−x=0⟺x=0lubx=3
f′(x)=0⟺x2=0lub3−x=0⟺x=0lubx=3
Czynnik e−x jest zawsze dodatni. O znaku decydują x2 i 3−x.
f′(x)>0⟺x2(3−x)>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
liczba próbna
x=−1
x=1
x=4
x2
+
0
+
+
+
3−x
+
+
+
0
−
f′(x)
+
0
+
0
−
x
x2
3−x
f′(x)
(−∞,0)np. −1
+
+
+
0
0
+
0
(0,3)np. 1
+
+
+
3
+
0
0
(3,∞)np. 4
+
−
−
Na kartce:x=−1:(−1)2⋅(−(−1)+3)=1⋅4=4>0x=1:12⋅(−1+3)=1⋅2=2>0x=4:42⋅(−4+3)=16⋅(−1)=−16<0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−∞,0)∪(0,3)f′(x)<0dlax∈(3,∞)
f′(x)>0dla:(−∞,0)∪(0,3)f′(x)<0dla:(3,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
f′(x)
+
0
+
0
−
f(x)
↗
—
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(−∞,0)
+
↗
0
0
—
(0,3)
+
↗
3
0
max
(3,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=0 pochodna jest równa 0, ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
f′(0)=0,ale bez zmiany znaku
W punkcie x=3 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=3 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(3)=f(3)=33⋅e−3=27e−3=e327
fmax(3)=f(3)=33⋅e−3=27e−3=e327
Na kartce:e327≈1,34
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,0) i (0,3), a maleje w przedziale (3,∞).
W x=0 funkcja nie zawraca — tylko na chwilę się wypłaszcza. Rośnie więc nawet na całym (−∞,3). Bezpieczniej jednak zapisać przedziały tak, jak wyszły w tabeli.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach. Pusta kropka to punkt stacjonarny bez ekstremum.
Wyznacz dziedzinę: nie ma mianownika z x, logarytmu ani pierwiastka.
Policz pochodną. To iloczyn: x3 razy e−x. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne obu czynników.
Wyłącz wspólny czynnik x2e−x przed nawias.
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem; e−x nigdy nie jest zerem.
Czynnik e−x jest zawsze dodatni. O znaku decydują x2 i 3−x.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 pochodna jest równa 0, ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
W punkcie x=3 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=3 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,0) i (0,3), a maleje w przedziale (3,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach. Pusta kropka to punkt stacjonarny bez ekstremum.
Pozostałe przykłady z listy
Ta sama procedura, krok po kroku. Kliknij przykład, żeby go rozwinąć.
Zad. 1 b)f(x)=x+1x
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pochodna nigdy nie jest zerem — nie ma punktów stacjonarnych ani ekstremów. Funkcja rośnie w dwóch przedziałach osobno.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x+1 nie może być zerem.
Df=R∖{−1}
Na kartce:x+1=0⟺x=−1
Policz pochodną. To iloraz: licznik x, mianownik x+1. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x+1)2(x)′⋅(x+1)−x⋅(x+1)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=(x+1)21⋅(x+1)−x⋅1
Na kartce:(x)′=1(x+1)′=1+0=1
Uprość licznik.
=(x+1)2x+1−x=(x+1)21
Na kartce:x−x=0
Sprawdź warunek konieczny. Licznik to 1, a 1 nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Nie ma punktów stacjonarnych, więc nie ma też ekstremów.
f′(x)=0⟺1=0
Licznik 1 jest dodatni, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie też dodatni. Pochodna jest dodatnia wszędzie w dziedzinie.
f′(x)=(x+1)21>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,∞)
liczba próbna
x=−2
x=0
1
+
×
+
f′(x)
+
×
+
x
1
f′(x)
(−∞,−1)np. −2
+
+
−1
×
×
(−1,∞)np. 0
+
+
Na kartce:x=−2:1>0x=0:1>0
Dlaczego?
Dziura w dziedzinie dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−∞,−1)∪(−1,∞)f′(x)<0nigdzie
f′(x)>0dla:(−∞,−1)∪(−1,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,∞)
f′(x)
+
×
+
f(x)
↗
×
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
+
↗
−1
×
×
(−1,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (−1,∞). Funkcja nie ma ekstremów.
rosˊnie w(−∞,−1),(−1,∞)
Dlaczego?
Nie pisz „rośnie w całej dziedzinie”. Przykład: f(−2)=−1−2=2, a f(0)=0 — większy argument, mniejsza wartość. Funkcja rośnie w każdym przedziale osobno.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: mianownik x+1 nie może być zerem.
Policz pochodną. To iloraz: licznik x, mianownik x+1. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Uprość licznik.
Sprawdź warunek konieczny. Licznik to 1, a 1 nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Nie ma punktów stacjonarnych, więc nie ma też ekstremów.
Licznik 1 jest dodatni, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie też dodatni. Pochodna jest dodatnia wszędzie w dziedzinie.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (−1,∞). Funkcja nie ma ekstremów.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 c)f(x)=x⋅e−2x2
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pochodna iloczynu z czynnikiem e□ (reguła 5) i wyłączenie e−2x2 przed nawias. Ten czynnik jest zawsze dodatni.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: nie ma ułamka z x w mianowniku, logarytmu ani pierwiastka. Wszystkie liczby są dobre.
Df=R
Policz pochodną. To iloczyn: pierwszy czynnik x, drugi e−2x2. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x)′⋅e−2x2+x⋅(e−2x2)′
pomocniczoPomocniczo policz pochodną drugiego czynnika: e□ przepisujesz i mnożysz przez pochodną wykładnika.
(e−2x2)′=e−2x2⋅(−21x2)′=e−2x2⋅(−x)
(e−2x2)′=e−2x2⋅(−21x2)′=e−2x2⋅(−x)
Na kartce:(−21x2)′=−21⋅2x=−x
Podstaw: (x)′=1 i policzoną pochodną drugiego czynnika.
f′(x)=1⋅e−2x2+x⋅e−2x2⋅(−x)
Wyłącz wspólny czynnik e−2x2 przed nawias.
=e−2x2−x2e−2x2=e−2x2(1−x2)
Dlaczego?
Przy badaniu znaku iloczyn jest wygodniejszy niż suma: znak iloczynu odczytasz ze znaków czynników.
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
f′(x)=0⟺1−x2=0⟺x=−1lubx=1
f′(x)=0⟺1−x2=0⟺x=−1lubx=1
Na kartce:1−x2=0x2=1
Dlaczego?
e do dowolnej potęgi jest dodatnie, nigdy zero — ten czynnik nie daje rozwiązań.
Czynnik e−2x2 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje 1−x2.
f′(x)>0⟺1−x2>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−2
x=0
x=2
1−x2
−
0
+
0
−
f′(x)
−
0
+
0
−
x
1−x2
f′(x)
(−∞,−1)np. −2
−
−
−1
0
0
(−1,1)np. 0
+
+
1
0
0
(1,∞)np. 2
−
−
Na kartce:x=−2:1−(−2)2=1−4=−3<0x=0:1−02=1−0=1>0x=2:1−22=1−4=−3<0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−1,1)f′(x)<0dlax∈(−∞,−1)∪(1,∞)
f′(x)>0dla:(−1,1)f′(x)<0dla:(−∞,−1)∪(1,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
f′(x)
−
0
+
0
−
f(x)
↘
min
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
−
↘
−1
0
min
(−1,1)
+
↗
1
0
max
(1,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(−1)=f(−1)=−1⋅e−2(−1)2=−e−21=−e1
fmin(−1)=f(−1)=−1⋅e−2(−1)2=−e−21=−e1
Na kartce:e−21=e211=e1≈0,61
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(1)=f(1)=1⋅e−212=e−21=e1
fmax(1)=f(1)=1⋅e−212=e−21=e1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−1,1), a maleje w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞).
Wyznacz dziedzinę: nie ma ułamka z x w mianowniku, logarytmu ani pierwiastka. Wszystkie liczby są dobre.
Policz pochodną. To iloczyn: pierwszy czynnik x, drugi e−2x2. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
Pomocniczo policz pochodną drugiego czynnika: e□ przepisujesz i mnożysz przez pochodną wykładnika.
Podstaw: (x)′=1 i policzoną pochodną drugiego czynnika.
Wyłącz wspólny czynnik e−2x2 przed nawias.
Sprawdź warunek konieczny. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
Czynnik e−2x2 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje 1−x2.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−1,1), a maleje w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 f)f(x)=x+1ex
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: dziura x=−1 tuż obok punktu stacjonarnego 0 — w tabeli są trzy przedziały.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x+1 nie może być zerem.
Df=R∖{−1}
Na kartce:x+1=0⟺x=−1
Policz pochodną. To iloraz: licznik ex, mianownik x+1. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x+1)2(ex)′⋅(x+1)−ex⋅(x+1)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=(x+1)2ex⋅(x+1)−ex⋅1
Na kartce:(ex)′=ex(x+1)′=1
Wymnóż i zredukuj licznik.
=(x+1)2xex+ex−ex=(x+1)2xex
Na kartce:ex⋅(x+1)=xex+ex
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. ex nigdy nie jest zerem, więc zostaje x=0.
f′(x)=0⟺xex=0⟺x=0
ex>0 zawsze, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie dodatni. O znaku decyduje sam czynnik x.
f′(x)>0⟺x>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,∞)
liczba próbna
x=−2
x=−0,5
x=1
x
−
×
−
0
+
f′(x)
−
×
−
0
+
x
x
f′(x)
(−∞,−1)np. −2
−
−
−1
×
×
(−1,0)np. −0,5
−
−
0
0
0
(0,∞)np. 1
+
+
Na kartce:x=−2:−2<0x=−0,5:−0,5<0x=1:1>0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny i dziura w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(0,∞)f′(x)<0dlax∈(−∞,−1)∪(−1,0)
f′(x)>0dla:(0,∞)f′(x)<0dla:(−∞,−1)∪(−1,0)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,∞)
f′(x)
−
×
−
0
+
f(x)
↘
×
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
−
↘
−1
×
×
(−1,0)
−
↘
0
0
min
(0,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(0)=f(0)=0+1e0=11=1
fmin(0)=f(0)=0+1e0=11=1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,∞), a maleje w przedziałach (−∞,−1) i (−1,0).
rosˊnie w(0,∞)maleje w(−∞,−1),(−1,0)fmin(0)=1
Dlaczego?
Funkcja maleje w (−∞,−1) i w (−1,0) — osobno, bo w x=−1 jej nie ma.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: mianownik x+1 nie może być zerem.
Policz pochodną. To iloraz: licznik ex, mianownik x+1. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wymnóż i zredukuj licznik.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. ex nigdy nie jest zerem, więc zostaje x=0.
ex>0 zawsze, a mianownik to kwadrat — w dziedzinie dodatni. O znaku decyduje sam czynnik x.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,∞), a maleje w przedziałach (−∞,−1) i (−1,0).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 g)f(x)=x2−4x3
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trzy punkty stacjonarne i dwie dziury — tabela ma 11 kolumn. W x=0 brak ekstremum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2−4 nie może być zerem.
Df=R∖{−2,2}
Na kartce:x2−4=0x2=4x=2lubx=−2
Policz pochodną. To iloraz: licznik x3, mianownik x2−4. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x2−4)2(x3)′⋅(x2−4)−x3⋅(x2−4)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=(x2−4)23x2(x2−4)−x3⋅2x
Na kartce:(x3)′=3x2(x2−4)′=2x
Wymnóż i zredukuj licznik.
=(x2−4)23x4−12x2−2x4=(x2−4)2x4−12x2
Na kartce:3x2(x2−4)=3x4−12x2x3⋅2x=2x43x4−2x4=x4
Wyłącz x2 przed nawias w liczniku.
=(x2−4)2x2(x2−12)
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. Wychodzą trzy punkty: x=0,x=−23 i x=23.
f′(x)=0⟺x2=0lubx2=12
Na kartce:x2=12⟺x=12lubx=−1212=4⋅3=23≈3,46
Dlaczego?
Wszystkie trzy należą do dziedziny: żaden nie jest równy −2 ani 2.
Mianownik (x2−4)2 jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
f′(x)>0⟺x2(x2−12)>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−23)
−23
(−23,−2)
−2
(−2,0)
0
(0,2)
2
(2,23)
23
(23,∞)
liczba próbna
x=−4
x=−3
x=−1
x=1
x=3
x=4
x2
+
+
+
×
+
0
+
×
+
+
+
x2−12
+
0
−
×
−
−
−
×
−
0
+
f′(x)
+
0
−
×
−
0
−
×
−
0
+
x
x2
x2−12
f′(x)
(−∞,−23)np. −4
+
+
+
−23
+
0
0
(−23,−2)np. −3
+
−
−
−2
×
×
×
(−2,0)np. −1
+
−
−
0
0
−
0
(0,2)np. 1
+
−
−
2
×
×
×
(2,23)np. 3
+
−
−
23
+
0
0
(23,∞)np. 4
+
+
+
Na kartce:x=−4:(−4)2⋅((−4)2−12)=16⋅4=64>0x=−3:(−3)2⋅((−3)2−12)=9⋅(−3)=−27<0x=−1:(−1)2⋅((−1)2−12)=1⋅(−11)=−11<0x=1:12⋅(12−12)=1⋅(−11)=−11<0x=3:32⋅(32−12)=9⋅(−3)=−27<0x=4:42⋅(42−12)=16⋅4=64>0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne i dziury w dziedzinie dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−23)
−23
(−23,−2)
−2
(−2,0)
0
(0,2)
2
(2,23)
23
(23,∞)
f′(x)
+
0
−
×
−
0
−
×
−
0
+
f(x)
↗
max
↘
×
↘
—
↘
×
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−23)
+
↗
−23
0
max
(−23,−2)
−
↘
−2
×
×
(−2,0)
−
↘
0
0
—
(0,2)
−
↘
2
×
×
(2,23)
−
↘
23
0
min
(23,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=−23 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−23 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Na kartce:(−23)3=(−2)3⋅(3)3=−8⋅33=−243(−23)2=4⋅3=12
W punkcie x=0 pochodna jest równa 0, ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
f′(0)=0,ale bez zmiany znaku
W punkcie x=23 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=23 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Maksimum (−33) wyszło mniejsze od minimum (33). To nie błąd: ekstrema są lokalne — każde porównujesz tylko z najbliższą okolicą. Między nimi są dziury w dziedzinie (−2 i 2), przy których wykres ucieka w górę i w dół.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−23) i (23,∞), a maleje w przedziałach (−23,−2),(−2,0),(0,2) i (2,23).
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2−4 nie może być zerem.
Policz pochodną. To iloraz: licznik x3, mianownik x2−4. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wymnóż i zredukuj licznik.
Wyłącz x2 przed nawias w liczniku.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru. Wychodzą trzy punkty: x=0,x=−23 i x=23.
Mianownik (x2−4)2 jest kwadratem, więc w dziedzinie jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−23 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−23 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=0 pochodna jest równa 0, ale po obu stronach ma ten sam znak. Funkcja tu nie zawraca — nie ma ekstremum.
W punkcie x=23 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=23 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−23) i (23,∞), a maleje w przedziałach (−23,−2),(−2,0),(0,2) i (2,23).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach. Pusta kropka to punkt stacjonarny bez ekstremum.
Zad. 1 i)f(x)=−x4+2x2
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trzy czynniki liniowe, w tym −4x ze stałą ujemną. Wychodzą dwa maksima i minimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Df=R
Policz pochodną: każdy składnik osobno.
f′(x)=−4x3+4x
Na kartce:(−x4)′=−4x3(2x2)′=2⋅2x=4x
Rozłóż na czynniki: wyłącz −4x, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2.
=−4x(x2−1)=−4x(x−1)(x+1)
=−4x(x2−1)=−4x(x−1)(x+1)
Na kartce:−4x3=−4x⋅x24x=−4x⋅(−1)
Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik po kolei równy zeru.
f′(x)=0⟺x=0lubx=1lubx=−1
f′(x)=0⟺x=0lubx=1lubx=−1
Pochodna jest iloczynem trzech czynników. Ustal znak każdego z nich.
f′(x)>0⟺−4x(x−1)(x+1)>0
f′(x)>0⟺−4x(x−1)(x+1)>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−2
x=−0,5
x=0,5
x=2
−4x
+
+
+
0
−
−
−
x−1
−
−
−
−
−
0
+
x+1
−
0
+
+
+
+
+
f′(x)
+
0
−
0
+
0
−
x
−4x
x−1
x+1
f′(x)
(−∞,−1)np. −2
+
−
−
+
−1
+
−
0
0
(−1,0)np. −0,5
+
−
+
−
0
0
−
+
0
(0,1)np. 0,5
−
−
+
+
1
−
0
+
0
(1,∞)np. 2
−
+
+
−
Na kartce:x=−2:(−4⋅(−2))⋅(−2−1)⋅(−2+1)=8⋅(−3)⋅(−1)=24>0x=−0,5:(−4⋅(−0,5))⋅(−0,5−1)⋅(−0,5+1)=2⋅(−1,5)⋅0,5=−1,5<0x=0,5:(−4⋅0,5)⋅(0,5−1)⋅(0,5+1)=(−2)⋅(−0,5)⋅1,5=1,5>0x=2:(−4⋅2)⋅(2−1)⋅(2+1)=(−8)⋅1⋅3=−24<0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−∞,−1)∪(0,1)f′(x)<0dlax∈(−1,0)∪(1,∞)
f′(x)>0dla:(−∞,−1)∪(0,1)f′(x)<0dla:(−1,0)∪(1,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,1)
1
(1,∞)
f′(x)
+
0
−
0
+
0
−
f(x)
↗
max
↘
min
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−1)
+
↗
−1
0
max
(−1,0)
−
↘
0
0
min
(0,1)
+
↗
1
0
max
(1,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(−1)=f(−1)=−(−1)4+2⋅(−1)2=−1+2=1
fmax(−1)=f(−1)=−(−1)4+2⋅(−1)2=−1+2=1
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(0)=f(0)=−04+2⋅02=0
fmin(0)=f(0)=−04+2⋅02=0
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(1)=f(1)=−14+2⋅12=−1+2=1
fmax(1)=f(1)=−14+2⋅12=−1+2=1
Na kartce:−14=−(14)=−1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (0,1), a maleje w przedziałach (−1,0) i (1,∞).
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Policz pochodną: każdy składnik osobno.
Rozłóż na czynniki: wyłącz −4x, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2.
Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik po kolei równy zeru.
Pochodna jest iloczynem trzech czynników. Ustal znak każdego z nich.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziałach (−∞,−1) i (0,1), a maleje w przedziałach (−1,0) i (1,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 j)f(x)=x2+42x+3
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: trójmian w liczniku rozkładamy deltą, a stała −2 zostaje w tabeli, bo odwraca znak.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2+4 jest zawsze dodatni (x2≥0, plus 4), więc nigdy nie jest zerem.
Df=R
Policz pochodną. To iloraz: licznik 2x+3, mianownik x2+4. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x2+4)2(2x+3)′⋅(x2+4)−(2x+3)⋅(x2+4)′
f′(x)=(x2+4)2(2x+3)′⋅(x2+4)−(2x+3)⋅(x2+4)′
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
=(x2+4)22(x2+4)−(2x+3)⋅2x
Na kartce:(2x+3)′=2(x2+4)′=2x
Wymnóż i zredukuj licznik.
=(x2+4)22x2+8−4x2−6x=(x2+4)2−2x2−6x+8
=(x2+4)22x2+8−4x2−6x=(x2+4)2−2x2−6x+8
Na kartce:2(x2+4)=2x2+8(2x+3)⋅2x=4x2+6x
Wyłącz −2 i rozłóż trójmian x2+3x−4 deltą.
=(x2+4)2−2(x2+3x−4)=(x2+4)2−2(x+4)(x−1)
=(x2+4)2−2(x2+3x−4)=(x2+4)2−2(x+4)(x−1)
Na kartce:Δ=32−4⋅1⋅(−4)=9+16=25Δ=5x1=2−3−5=−4x2=2−3+5=1
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru, czyli czynnik x+4 albo x−1 równy zeru.
f′(x)=0⟺x=−4lubx=1
Mianownik (x2+4)2 jest zawsze dodatni. Liczba −2 jest ujemna — ona też zmienia znak iloczynu, więc zostaje w tabeli.
f′(x)>0⟺−2(x+4)(x−1)>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−4)
−4
(−4,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−5
x=0
x=2
−2
−
−
−
−
−
x+4
−
0
+
+
+
x−1
−
−
−
0
+
f′(x)
−
0
+
0
−
x
−2
x+4
x−1
f′(x)
(−∞,−4)np. −5
−
−
−
−
−4
−
0
−
0
(−4,1)np. 0
−
+
−
+
1
−
+
0
0
(1,∞)np. 2
−
+
+
−
Na kartce:x=−5:(−2)⋅(−5+4)⋅(−5−1)=(−2)⋅(−1)⋅(−6)=−12<0x=0:(−2)⋅(0+4)⋅(0−1)=(−2)⋅4⋅(−1)=8>0x=2:(−2)⋅(2+4)⋅(2−1)=(−2)⋅6⋅1=−12<0
Dlaczego?
Punkty stacjonarne dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−4,1)f′(x)<0dlax∈(−∞,−4)∪(1,∞)
f′(x)>0dla:(−4,1)f′(x)<0dla:(−∞,−4)∪(1,∞)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−4)
−4
(−4,1)
1
(1,∞)
f′(x)
−
0
+
0
−
f(x)
↘
min
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(−∞,−4)
−
↘
−4
0
min
(−4,1)
+
↗
1
0
max
(1,∞)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=−4 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−4 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(−4)=f(−4)=(−4)2+42⋅(−4)+3=20−5=−41
fmin(−4)=f(−4)=(−4)2+42⋅(−4)+3=20−5=−41
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(1)=f(1)=12+42⋅1+3=55=1
fmax(1)=f(1)=12+42⋅1+3=55=1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−4,1), a maleje w przedziałach (−∞,−4) i (1,∞).
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2+4 jest zawsze dodatni (x2≥0, plus 4), więc nigdy nie jest zerem.
Policz pochodną. To iloraz: licznik 2x+3, mianownik x2+4. Zapisz regułę 4 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wymnóż i zredukuj licznik.
Wyłącz −2 i rozłóż trójmian x2+3x−4 deltą.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru, czyli czynnik x+4 albo x−1 równy zeru.
Mianownik (x2+4)2 jest zawsze dodatni. Liczba −2 jest ujemna — ona też zmienia znak iloczynu, więc zostaje w tabeli.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−4 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=−4 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
W punkcie x=1 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−4,1), a maleje w przedziałach (−∞,−4) i (1,∞).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 k)f(x)=xlnx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: dziedzina (0,∞) przez logarytm, punkt stacjonarny e1 i liczby próbne jako potęgi e.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: lnx istnieje tylko dla x>0.
Df=(0,∞)
Policz pochodną. To iloczyn: x razy lnx. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
f′(x)=(x)′⋅lnx+x⋅(lnx)′
Podstaw pochodne czynników i policz.
=1⋅lnx+x⋅x1=lnx+1
Na kartce:(x)′=1(lnx)′=x1x⋅x1=1
Sprawdź warunek konieczny.
f′(x)=0⟺lnx=−1⟺x=e−1=e1
f′(x)=0⟺lnx=−1⟺x=e−1=e1
Dlaczego?
lnx=−1 znaczy: e podniesione do potęgi −1 daje x. Stąd x=e−1=e1≈0,37 — należy do dziedziny.
Pochodna to jeden czynnik. Ustal jego znak liczbami próbnymi — znowu wygodne są potęgi e.
f′(x)>0⟺lnx+1>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(0,e1)
e1
(e1,∞)
liczba próbna
x=e−2
x=1
lnx+1
−
0
+
f′(x)
−
0
+
x
lnx+1
f′(x)
(0,e1)np. e−2
−
−
e1
0
0
(e1,∞)np. 1
+
+
Na kartce:x=e−2:lne−2+1=−2+1=−1<0x=1:ln1+1=0+1=1>0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(e1,∞)f′(x)<0dlax∈(0,e1)
f′(x)>0dla:(e1,∞)f′(x)<0dla:(0,e1)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(0,e1)
e1
(e1,∞)
f′(x)
−
0
+
f(x)
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(0,e1)
−
↘
e1
0
min
(e1,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=e1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=e1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(e1)=f(e1)=e1⋅lne1=e1⋅(−1)=−e1
fmin(e1)=f(e1)=e1⋅lne1=e1⋅(−1)=−e1
Na kartce:lne1=lne−1=−1
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (e1,∞), a maleje w przedziale (0,e1).
rosˊnie w(e1,∞)maleje w(0,e1)fmin(e1)=−e1
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Policz pochodną. To iloczyn: x razy lnx. Zapisz regułę 3 z tymi kawałkami.
Podstaw pochodne czynników i policz.
Sprawdź warunek konieczny.
Pochodna to jeden czynnik. Ustal jego znak liczbami próbnymi — znowu wygodne są potęgi e.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=e1 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=e1 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (e1,∞), a maleje w przedziale (0,e1).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 l)f(x)=ln(x2+1)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: funkcja złożona z ln. Mianownik x2+1 jest zawsze dodatni.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: pod logarytmem musi być liczba dodatnia, a x2+1≥1>0 dla każdego x.
Df=R
Policz pochodną. To funkcja złożona: ln□ ze środkiem x2+1. Pochodna ln□ to □1, potem razy pochodna środka.
f′(x)=x2+11⋅(x2+1)′
Podstaw (x2+1)′=2x i pomnóż.
=x2+11⋅2x=x2+12x
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
f′(x)=0⟺2x=0⟺x=0
Mianownik x2+1 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik 2x.
f′(x)>0⟺2x>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
liczba próbna
x=−1
x=1
2x
−
0
+
f′(x)
−
0
+
x
2x
f′(x)
(−∞,0)np. −1
−
−
0
0
0
(0,∞)np. 1
+
+
Na kartce:x=−1:2⋅(−1)=−2<0x=1:2⋅1=2>0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(0,∞)f′(x)<0dlax∈(−∞,0)
f′(x)>0dla:(0,∞)f′(x)<0dla:(−∞,0)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
f′(x)
−
0
+
f(x)
↘
min
↗
x
f′(x)
f(x)
(−∞,0)
−
↘
0
0
min
(0,∞)
+
↗
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmin(0)=f(0)=ln(02+1)=ln1=0
fmin(0)=f(0)=ln(02+1)=ln1=0
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,∞), a maleje w przedziale (−∞,0).
rosˊnie w(0,∞)maleje w(−∞,0)fmin(0)=0
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: pod logarytmem musi być liczba dodatnia, a x2+1≥1>0 dla każdego x.
Policz pochodną. To funkcja złożona: ln□ ze środkiem x2+1. Pochodna ln□ to □1, potem razy pochodna środka.
Podstaw (x2+1)′=2x i pomnóż.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
Mianownik x2+1 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik 2x.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „−” na „+”: funkcja najpierw maleje, potem rośnie. To minimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (0,∞), a maleje w przedziale (−∞,0).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Zad. 1 m)f(x)=4−x2
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela zmienności. Nowe tutaj: pierwiastek — dziedzina [−2,2] z końcami. Na końcach dziedziny pochodnej nie ma.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: pod pierwiastkiem kwadratowym nie może być liczba ujemna.
Df=[−2,2]
Na kartce:4−x2≥0x2≤4−2≤x≤2
Dlaczego?
Nawiasy kwadratowe znaczą, że końce −2 i 2 należą do dziedziny: 0=0 istnieje.
Zapisz pierwiastek jako potęgę 21 — wtedy policzysz pochodną wzorem 3 z regułą 5.
f(x)=(4−x2)21
Policz pochodną: wykładnik schodzi przed nawias, środek bez zmian, razy pochodna środka.
f′(x)=21(4−x2)−21⋅(4−x2)′
Na kartce:21−1=−21
Podstaw (4−x2)′=−2x i uprość.
=21(4−x2)−21⋅(−2x)=4−x2−x
=21(4−x2)−21⋅(−2x)=4−x2−x
Na kartce:21⋅(−2x)=−x(4−x2)−21=4−x21
Dlaczego?
Pochodna istnieje tylko dla x∈(−2,2): na końcach dziedziny mianownik 4−x2 jest zerem.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
f′(x)=0⟺−x=0⟺x=0
Mianownik 4−x2 jest dodatni dla x∈(−2,2). O znaku decyduje licznik −x.
f′(x)>0⟺−x>0
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−2,0)
0
(0,2)
liczba próbna
x=−1
x=1
−x
+
0
−
f′(x)
+
0
−
x
−x
f′(x)
(−2,0)np. −1
+
+
0
0
0
(0,2)np. 1
−
−
Na kartce:x=−1:−(−1)=1>0x=1:−1=−1<0
Dlaczego?
Punkt stacjonarny dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
f′(x)>0dlax∈(−2,0)f′(x)<0dlax∈(0,2)
f′(x)>0dla:(−2,0)f′(x)<0dla:(0,2)
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−2,0)
0
(0,2)
f′(x)
+
0
−
f(x)
↗
max
↘
x
f′(x)
f(x)
(−2,0)
+
↗
0
0
max
(0,2)
−
↘
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: zmiana z „+” na „−” daje maksimum, z „−” na „+” — minimum. Bez zmiany znaku nie ma ekstremum.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
fmax(0)=f(0)=4−02=4=2
fmax(0)=f(0)=4−02=4=2
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−2,0), a maleje w przedziale (0,2).
rosˊnie w(−2,0)maleje w(0,2)fmax(0)=2
Dlaczego?
Na końcach dziedziny (x=−2 i x=2) pochodna nie istnieje, więc procedura z zajęć ich nie sprawdza. Wartość f(−2)=f(2)=0 jest najmniejsza w całej dziedzinie; czy nazywać ją ekstremum lokalnym, zależy od przyjętej definicji — zapytaj prowadzącego, jeśli to ważne.
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wyznacz dziedzinę: pod pierwiastkiem kwadratowym nie może być liczba ujemna.
Zapisz pierwiastek jako potęgę 21 — wtedy policzysz pochodną wzorem 3 z regułą 5.
Policz pochodną: wykładnik schodzi przed nawias, środek bez zmian, razy pochodna środka.
Podstaw (4−x2)′=−2x i uprość.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
Mianownik 4−x2 jest dodatni dla x∈(−2,2). O znaku decyduje licznik −x.
Ustal znak pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′(x) w tabeli: „+” to f′(x)>0, „−” to f′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli zmienności: przy „+” strzałka w górę ↗ (rośnie), przy „−” w dół ↘ (maleje). W punkcie stacjonarnym sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 pochodna zmienia znak z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje. To maksimum lokalne — policz jego wartość, wstawiając x=0 do wzoru funkcji f, nie do pochodnej.
Zapisz odpowiedź. Funkcja rośnie w przedziale (−2,0), a maleje w przedziale (0,2).
Sprawdź na wykresie: zielone kawałki rosną, różowe maleją, a pełne kropki stoją w ekstremach.
Wypełnij tabelę
Sprawdź się: tabela zmienności dla f(x)=x4−2x2
Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′(x)=4x3−4x=4x(x−1)(x+1).
W nagłówku są już przedziały i punkty stacjonarne. Uzupełnij znak pochodnej w każdym przedziale, strzałki i wnioski w punktach.
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,1)
1
(1,∞)
f′(x)
f(x)
0
0
0
„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje
Przedział (−∞,−1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=−2:(4⋅(−2))⋅(−2−1)⋅(−2+1)=(−8)⋅(−3)⋅(−1)=−24<0
Przedział (−∞,−1): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „−”, więc ↘.
Przy x=−1 znak zmienia się z „−” na „+”: funkcja maleje, potem rośnie — min.
Przedział (−1,0): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=−0,5:(4⋅(−0,5))⋅(−0,5−1)⋅(−0,5+1)=(−2)⋅(−1,5)⋅0,5=1,5>0
Przedział (−1,0): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Przy x=0 znak zmienia się z „+” na „−”: funkcja rośnie, potem maleje — max.
Przedział (0,1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=0,5:(4⋅0,5)⋅(0,5−1)⋅(0,5+1)=2⋅(−0,5)⋅1,5=−1,5<0
Przedział (0,1): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „−”, więc ↘.
Przy x=1 znak zmienia się z „−” na „+”: funkcja maleje, potem rośnie — min.
Przedział (1,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=2:(4⋅2)⋅(2−1)⋅(2+1)=8⋅1⋅3=24>0
Przedział (1,∞): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Druga pochodna
Cel: wzór na f′′(x), rozłożony na czynniki. Potrzebny w Zad. 2 i przy pełnym badaniu.
Jak czytać: pierwszy rachunek to wielomian — każdy składnik osobno wzorem 3. Drugi to iloczyn — reguła 3 dwa razy. Przy f′′ w drugim rachunku pierwszym czynnikiem jest ex, a drugim x+1; ich pochodne to ex i 1.
Wypukłość, wklęsłość i punkty przegięcia
Cel: tabela zmienności z drugą pochodną (w tym module nazywamy ją krótko tabelą kształtu): znak f′′(x) i kształt — ∪ (wypukła) albo ∩ (wklęsła) w każdym przedziale, a w punktach, gdzie f′′(x)=0: punkt przegięcia albo „—”. Tak wygląda gotowa tabela dla funkcji z rysunków:
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
f′′(x)
−
0
+
f(x)
∩
przegięcie
∪
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,0)
−
∩
0
0
przegięcie
(0,∞)
+
∪
„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsłypunkt, w którym f′′(x)=0
Jak czytać tabelę: przy „+” kształt ∪, przy „−” kształt ∩. Gdzie kształt się zmienia, jest punkt przegięcia — w tym przykładzie w x=0.
Zadanie · krok po kroku
f(x)=−x4+6x2−4
Zad. 2 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela kształtu — gdzie wykres jest wypukły, gdzie wklęsły i gdzie są punkty przegięcia.
Dziedzina: wielomian, więc wszystkie liczby.
Druga pochodna: dwa razy wzór 3, potem rozkład na czynniki (wzór a2−b2).
Warunek konieczny:f′′(x)=0 — kandydaci −1 i 1.
Znak: stała −12 jest ujemna — zostaje w tabeli, bo odwraca znak.
Tabela i punkty przegięcia: druga współrzędna ze wzoru funkcji.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Df=R
Policz pierwszą pochodną: każdy składnik osobno.
f′(x)=−4x3+12x
Na kartce:(−x4)′=−4x3(6x2)′=12x(−4)′=0
Policz drugą pochodną: pochodną wyniku z poprzedniej linii.
f′′(x)=−12x2+12
Na kartce:(−4x3)′=−12x2(12x)′=12
Rozłóż na czynniki: wyłącz −12, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2.
=−12(x2−1)=−12(x−1)(x+1)
=−12(x2−1)=−12(x−1)(x+1)
Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj drugą pochodną do zera.
f′′(x)=0⟺x=1lubx=−1
Liczba −12 jest ujemna — zostaje w tabeli, bo odwraca znak iloczynu.
f′′(x)>0⟺−12(x−1)(x+1)>0
f′′(x)>0⟺−12(x−1)(x+1)>0
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
liczba próbna
x=−2
x=0
x=2
−12
−
−
−
−
−
x−1
−
−
−
0
+
x+1
−
0
+
+
+
f′′(x)
−
0
+
0
−
x
−12
x−1
x+1
f′′(x)
(−∞,−1)np. −2
−
−
−
−
−1
−
−
0
0
(−1,1)np. 0
−
−
+
+
1
−
0
+
0
(1,∞)np. 2
−
+
+
−
Na kartce:x=−2:(−12)⋅(−2−1)⋅(−2+1)=(−12)⋅(−3)⋅(−1)=−36<0x=0:(−12)⋅(0−1)⋅(0+1)=(−12)⋅(−1)⋅1=12>0x=2:(−12)⋅(2−1)⋅(2+1)=(−12)⋅1⋅3=−36<0
Dlaczego?
Zera f′′ dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
f′′(x)>0dlax∈(−1,1)f′′(x)<0dlax∈(−∞,−1)∪(1,∞)
f′′(x)>0dla:(−1,1)f′′(x)<0dla:(−∞,−1)∪(1,∞)
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
f′′(x)
−
0
+
0
−
f(x)
∩
przegięcie
∪
przegięcie
∩
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,−1)
−
∩
−1
0
przegięcie
(−1,1)
+
∪
1
0
przegięcie
(1,∞)
−
∩
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.
W punkcie x=−1 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P1=(−1,f(−1)),f(−1)=−(−1)4+6⋅(−1)2−4=−1+6−4=1
P1f(−1)=(−1,f(−1))=−(−1)4+6⋅(−1)2−4=−1+6−4=1
W punkcie x=1 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P2=(1,f(1)),f(1)=−14+6⋅12−4=−1+6−4=1
P2f(1)=(1,f(1))=−14+6⋅12−4=−1+6−4=1
Na kartce:−14=−(14)=−1
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (−1,1), a wklęsła w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 dziedzina2 druga pochodna3 warunek konieczny4 znak drugiej pochodnej5 tabela i wnioski
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Policz pierwszą pochodną: każdy składnik osobno.
Policz drugą pochodną: pochodną wyniku z poprzedniej linii.
Rozłóż na czynniki: wyłącz −12, a x2−1 rozpisz wzorem a2−b2.
Sprawdź warunek konieczny: przyrównaj drugą pochodną do zera.
Liczba −12 jest ujemna — zostaje w tabeli, bo odwraca znak iloczynu.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−1 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
W punkcie x=1 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (−1,1), a wklęsła w przedziałach (−∞,−1) i (1,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
Przykład d) — tu druga pochodna wymaga skracania. Wynik zgadza się z rozwiązaniem z zajęć:
Zadanie · krok po kroku
f(x)=1+x2x2
Zad. 2 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela kształtu.
Dziedzina: mianownik 1+x2 nigdy nie jest zerem.
Druga pochodna: pierwsza z reguły ilorazu, druga też. W liczniku wyłączamy (1+x2) i skracamy z mianownikiem — bez tego rachunek robi się bardzo długi.
Warunek konieczny: licznik 2−6x2=0.
Znak: mianownik dodatni; o znaku decyduje 2−6x2. Na zajęciach znak odczytano ze szkicu paraboli — tak jak tutaj.
Tabela i dwa punkty przegięcia z tą samą drugą współrzędną 41.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik 1+x2≥1, więc nigdy nie jest zerem.
Df=R
Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.
f′(x)=(1+x2)22x(1+x2)−x2⋅2x=(1+x2)22x
f′(x)=(1+x2)22x(1+x2)−x2⋅2x=(1+x2)22x
Na kartce:2x+2x3−2x3=2x
Policz drugą pochodną. Znowu iloraz: licznik 2x, mianownik (1+x2)2.
f′′(x)=(1+x2)4(2x)′⋅(1+x2)2−2x⋅((1+x2)2)′
f′′(x)=(1+x2)4(2x)′⋅(1+x2)2−2x⋅((1+x2)2)′
Na kartce:((1+x2)2)2=(1+x2)4
pomocniczoPomocniczo: pochodna mianownika to funkcja złożona.
((1+x2)2)′=2(1+x2)⋅2x
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
f′′(x)=(1+x2)42(1+x2)2−2x⋅2(1+x2)⋅2x
f′′(x)=(1+x2)42(1+x2)2−2x⋅2(1+x2)⋅2x
Wyłącz wspólny czynnik (1+x2) w liczniku.
=(1+x2)4(1+x2)(2(1+x2)−8x2)
Na kartce:2x⋅2(1+x2)⋅2x=(1+x2)⋅8x2
Skróć (1+x2) z licznika i mianownika, potem zredukuj.
=(1+x2)32+2x2−8x2=(1+x2)32−6x2
=(1+x2)32+2x2−8x2=(1+x2)32−6x2
Na kartce:1+x2(1+x2)4=(1+x2)32x2−8x2=−6x2
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
f′′(x)=0⟺2−6x2=0⟺x=−33lubx=33
f′′(x)=0⟺2−6x2=0⟺x=−33lubx=33
Na kartce:6x2=2x2=31x=−31lubx=3131=31=33≈0,58
Dlaczego?
31 zamieniasz na 33, mnożąc licznik i mianownik przez 3. To ta sama liczba, zapisana bez pierwiastka w mianowniku.
Mianownik (1+x2)3 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik 2−6x2.
f′′(x)>0⟺2−6x2>0
Dlaczego?
Ten sam znak da szkic paraboli y=2−6x2: ramiona w dół, miejsca zerowe ±33, dodatnia między nimi.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−33)
−33
(−33,33)
33
(33,∞)
liczba próbna
x=−1
x=0
x=1
2−6x2
−
0
+
0
−
f′′(x)
−
0
+
0
−
x
2−6x2
f′′(x)
(−∞,−33)np. −1
−
−
−33
0
0
(−33,33)np. 0
+
+
33
0
0
(33,∞)np. 1
−
−
Na kartce:x=−1:2−6⋅(−1)2=−4<0x=0:2−6⋅02=2>0x=1:2−6⋅12=−4<0
Dlaczego?
Zera f′′ dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−33)
−33
(−33,33)
33
(33,∞)
f′′(x)
−
0
+
0
−
f(x)
∩
przegięcie
∪
przegięcie
∩
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,−33)
−
∩
−33
0
przegięcie
(−33,33)
+
∪
33
0
przegięcie
(33,∞)
−
∩
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.
W punkcie x=−33 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
W punkcie x=33 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P2=(33,f(33)),f(33)=31+131=41
P2f(33)=(33,f(33))=31+131=41
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (−33,33), a wklęsła w przedziałach (−∞,−33) i (33,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 dziedzina2 druga pochodna3 warunek konieczny4 znak drugiej pochodnej5 tabela i wnioski
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
Wyznacz dziedzinę: mianownik 1+x2≥1, więc nigdy nie jest zerem.
Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.
Policz drugą pochodną. Znowu iloraz: licznik 2x, mianownik (1+x2)2.
Pomocniczo: pochodna mianownika to funkcja złożona.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wyłącz wspólny czynnik (1+x2) w liczniku.
Skróć (1+x2) z licznika i mianownika, potem zredukuj.
Sprawdź warunek konieczny: licznik równy zeru.
Mianownik (1+x2)3 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik 2−6x2.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−33 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
W punkcie x=33 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (−33,33), a wklęsła w przedziałach (−∞,−33) i (33,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
Druga pochodna, która nigdy nie jest zerem, i dziura w dziedzinie — punktu przegięcia nie ma:
Zadanie · krok po kroku
f(x)=x22x2+1
Zad. 2 c)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela kształtu.
Dziedzina: mianownik x2=0, więc x=0.
Druga pochodna: zamiast reguły ilorazu dzielimy licznik przez mianownik — zostają potęgi i wzór 3.
Warunek konieczny:f′′(x)=x46 nigdy nie jest zerem.
Znak:6>0 i x4>0 — dodatnia w całej dziedzinie.
Tabela: wypukła po obu stronach dziury, punktów przegięcia brak.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2 nie może być zerem.
Df=R∖{0}
Podziel każdy składnik licznika przez mianownik. Zamiast reguły ilorazu wystarczy wtedy wzór 3.
f(x)=x22x2+x21=2+x−2
Policz pierwszą pochodną.
f′(x)=−2x−3
Na kartce:(2)′=0(x−2)′=−2x−3
Policz drugą pochodną.
f′′(x)=6x−4=x46
Na kartce:−2⋅(−3)=6−3−1=−4
Sprawdź warunek konieczny. Licznik 6 nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Punktów przegięcia nie ma.
f′′(x)=0⟺6=0
Licznik 6 jest dodatni, a x4>0 dla każdego x=0. Druga pochodna jest dodatnia w całej dziedzinie.
f′′(x)=x46>0
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
liczba próbna
x=−1
x=1
6
+
×
+
f′′(x)
+
×
+
x
6
f′′(x)
(−∞,0)np. −1
+
+
0
×
×
(0,∞)np. 1
+
+
Na kartce:x=−1:6>0x=1:6>0
Dlaczego?
Dziura w dziedzinie dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
f′′(x)>0dlax∈(−∞,0)∪(0,∞)f′′(x)<0nigdzie
f′′(x)>0dla:(−∞,0)∪(0,∞)
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
f′′(x)
+
×
+
f(x)
∪
×
∪
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,0)
+
∪
0
×
×
(0,∞)
+
∪
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach (−∞,0) i (0,∞). Punktów przegięcia nie ma.
wypukła w(−∞,0),(0,∞)
Dlaczego?
W x=0 kształt się nie zmienia, a poza tym 0 nie należy do dziedziny — na wykresie nie ma tam punktu.
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 dziedzina2 druga pochodna3 warunek konieczny4 znak drugiej pochodnej5 tabela i wnioski
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2 nie może być zerem.
Podziel każdy składnik licznika przez mianownik. Zamiast reguły ilorazu wystarczy wtedy wzór 3.
Policz pierwszą pochodną.
Policz drugą pochodną.
Sprawdź warunek konieczny. Licznik 6 nigdy nie jest zerem — równanie nie ma rozwiązań. Punktów przegięcia nie ma.
Licznik 6 jest dodatni, a x4>0 dla każdego x=0. Druga pochodna jest dodatnia w całej dziedzinie.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach (−∞,0) i (0,∞). Punktów przegięcia nie ma.
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
Pozostałe przykłady z listy
Zad. 2 b)f(x)=(x+1)2(x−2)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela kształtu. Ta sama funkcja co w Zad. 1 h) — pierwsza pochodna jest już policzona. Druga to 6x, a punkt przegięcia leży w połowie drogi między maksimum a minimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Df=R
Wymnóż nawiasy — rachunek jest taki sam jak w zadaniu 1 h).
f(x)=x3−3x−2
Na kartce:(x+1)2(x−2)=(x2+2x+1)(x−2)=x3−3x−2
Policz pierwszą pochodną.
f′(x)=3x2−3
Policz drugą pochodną.
f′′(x)=6x
Na kartce:(3x2)′=6x(3)′=0
Sprawdź warunek konieczny.
f′′(x)=0⟺6x=0⟺x=0
Druga pochodna to jeden czynnik — ustal jego znak liczbami próbnymi.
f′′(x)>0⟺6x>0
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
liczba próbna
x=−1
x=1
6x
−
0
+
f′′(x)
−
0
+
x
6x
f′′(x)
(−∞,0)np. −1
−
−
0
0
0
(0,∞)np. 1
+
+
Na kartce:x=−1:6⋅(−1)=−6<0x=1:6⋅1=6>0
Dlaczego?
Zero f′′ dzieli oś na przedziały. W środku przedziału f′′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
f′′(x)>0dlax∈(0,∞)f′′(x)<0dlax∈(−∞,0)
f′′(x)>0dla:(0,∞)f′′(x)<0dla:(−∞,0)
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
f′′(x)
−
0
+
f(x)
∩
przegięcie
∪
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,0)
−
∩
0
0
przegięcie
(0,∞)
+
∪
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.
W punkcie x=0 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P=(0,f(0)),f(0)=(0+1)2⋅(0−2)=1⋅(−2)=−2
Pf(0)=(0,f(0))=(0+1)2⋅(0−2)=1⋅(−2)=−2
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (0,∞), a wklęsła w przedziale (−∞,0).
wypukła w(0,∞)wklęsła w(−∞,0)P=(0,−2)
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 dziedzina2 druga pochodna3 warunek konieczny4 znak drugiej pochodnej5 tabela i wnioski
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
Wyznacz dziedzinę: to wielomian — wszystkie liczby są dobre.
Wymnóż nawiasy — rachunek jest taki sam jak w zadaniu 1 h).
Policz pierwszą pochodną.
Policz drugą pochodną.
Sprawdź warunek konieczny.
Druga pochodna to jeden czynnik — ustal jego znak liczbami próbnymi.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=0 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziale (0,∞), a wklęsła w przedziale (−∞,0).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
Zad. 2 e)f(x)=x2+3x3
Plan — co zrobimy i po co
Cel: tabela kształtu. Nowe tutaj: druga pochodna ilorazu ze skracaniem (x2+3) i trzy punkty przegięcia.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2+3≥3, więc nigdy nie jest zerem.
Df=R
Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.
f′(x)=(x2+3)23x2(x2+3)−x3⋅2x=(x2+3)2x4+9x2
f′(x)=(x2+3)23x2(x2+3)−x3⋅2x=(x2+3)2x4+9x2
Na kartce:3x2(x2+3)=3x4+9x23x4+9x2−2x4=x4+9x2
Policz drugą pochodną: iloraz z licznikiem x4+9x2 i mianownikiem (x2+3)2.
Na kartce:(x4+9x2)′=4x3+18x((x2+3)2)′=2(x2+3)⋅2x=4x(x2+3)
Wyłącz (x2+3) w liczniku i skróć z mianownikiem.
=(x2+3)3(4x3+18x)(x2+3)−4x(x4+9x2)
=(x2+3)3(4x3+18x)(x2+3)−4x(x4+9x2)
Wymnóż nawiasy i zredukuj.
=(x2+3)34x5+30x3+54x−4x5−36x3=(x2+3)3−6x3+54x
=(x2+3)34x5+30x3+54x−4x5−36x3=(x2+3)3−6x3+54x
Na kartce:(4x3+18x)(x2+3)=4x5+12x3+18x3+54x=4x5+30x3+54x4x(x4+9x2)=4x5+36x3
Wyłącz −6x i rozłóż x2−9.
=(x2+3)3−6x(x2−9)=(x2+3)3−6x(x−3)(x+3)
=(x2+3)3−6x(x2−9)=(x2+3)3−6x(x−3)(x+3)
Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik licznika po kolei równy zeru.
f′′(x)=0⟺x=0lubx=3lubx=−3
f′′(x)=0⟺x=0lubx=3lubx=−3
Mianownik (x2+3)3 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
f′′(x)>0⟺−6x(x−3)(x+3)>0
f′′(x)>0⟺−6x(x−3)(x+3)>0
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
x
(−∞,−3)
−3
(−3,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
liczba próbna
x=−4
x=−1
x=1
x=4
−6x
+
+
+
0
−
−
−
x−3
−
−
−
−
−
0
+
x+3
−
0
+
+
+
+
+
f′′(x)
+
0
−
0
+
0
−
x
−6x
x−3
x+3
f′′(x)
(−∞,−3)np. −4
+
−
−
+
−3
+
−
0
0
(−3,0)np. −1
+
−
+
−
0
0
−
+
0
(0,3)np. 1
−
−
+
+
3
−
0
+
0
(3,∞)np. 4
−
+
+
−
Na kartce:x=−4:(−6⋅(−4))⋅(−4−3)⋅(−4+3)=24⋅(−7)⋅(−1)=168>0x=−1:(−6⋅(−1))⋅(−1−3)⋅(−1+3)=6⋅(−4)⋅2=−48<0x=1:(−6⋅1)⋅(1−3)⋅(1+3)=(−6)⋅(−2)⋅4=48>0x=4:(−6⋅4)⋅(4−3)⋅(4+3)=(−24)⋅1⋅7=−168<0
Dlaczego?
Zera f′′ dzielą oś na przedziały. W środku przedziału f′′ nie przechodzi przez zero, więc nie zmienia znaku — jedna liczba mówi o całym przedziale. Znak iloczynu: parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
x
(−∞,−3)
−3
(−3,0)
0
(0,3)
3
(3,∞)
f′′(x)
+
0
−
0
+
0
−
f(x)
∪
przegięcie
∩
przegięcie
∪
przegięcie
∩
x
f′′(x)
f(x)
(−∞,−3)
+
∪
−3
0
przegięcie
(−3,0)
−
∩
0
0
przegięcie
(0,3)
+
∪
3
0
przegięcie
(3,∞)
−
∩
Dlaczego?
To warunek dostateczny ze slajdu: punkt przegięcia jest tam, gdzie druga pochodna zmienia znak.
W punkcie x=−3 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P1=(−3,f(−3)),f(−3)=(−3)2+3(−3)3=12−27=−49
P1f(−3)=(−3,f(−3))=(−3)2+3(−3)3=12−27=−49
W punkcie x=0 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P2=(0,f(0)),f(0)=02+303=0
P2f(0)=(0,f(0))=02+303=0
W punkcie x=3 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
P3=(3,f(3)),f(3)=32+333=1227=49
P3f(3)=(3,f(3))=32+333=1227=49
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach (−∞,−3) i (0,3), a wklęsła w przedziałach (−3,0) i (3,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 dziedzina2 druga pochodna3 warunek konieczny4 znak drugiej pochodnej5 tabela i wnioski
wypukła (∪) — druga pochodna dodatniawklęsła (∩) — druga pochodna ujemnapunkt przegięcia
Wyznacz dziedzinę: mianownik x2+3≥3, więc nigdy nie jest zerem.
Policz pierwszą pochodną regułą ilorazu.
Policz drugą pochodną: iloraz z licznikiem x4+9x2 i mianownikiem (x2+3)2.
Podstaw pochodne licznika i mianownika.
Wyłącz (x2+3) w liczniku i skróć z mianownikiem.
Wymnóż nawiasy i zredukuj.
Wyłącz −6x i rozłóż x2−9.
Sprawdź warunek konieczny: każdy czynnik licznika po kolei równy zeru.
Mianownik (x2+3)3 jest zawsze dodatni. O znaku decyduje licznik.
Ustal znak drugiej pochodnej w każdym przedziale: weź z przedziału jedną liczbę i podstaw ją do każdego czynnika.
Odczytaj rozwiązania obu nierówności ze znaków f′′(x) w tabeli: „+” to f′′(x)>0, „−” to f′′(x)<0.
Przepisz znaki do tabeli: przy „+” kształt ∪ (wypukła), przy „−” ∩ (wklęsła). W punktach, gdzie f′′(x)=0, sprawdź, czy znak się zmienia.
W punkcie x=−3 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
W punkcie x=0 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
W punkcie x=3 druga pochodna zmienia znak — wykres zmienia kształt. To punkt przegięcia. Podaj go jako punkt: obie współrzędne; drugą policz ze wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Funkcja jest wypukła w przedziałach (−∞,−3) i (0,3), a wklęsła w przedziałach (−3,0) i (3,∞).
Sprawdź na wykresie: turkusowe kawałki są wypukłe (∪), złote — wklęsłe (∩), a fioletowe kropki to punkty przegięcia.
Wypełnij tabelę
Sprawdź się: tabela kształtu dla f(x)=3x5−5x4
Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′′(x)=60x3−60x2=60x2(x−1).
Druga pochodna ma dwa zera: 0 i 1. Czy każde z nich daje punkt przegięcia? Wypełnij tabelę i sprawdź.
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,0)
0
(0,1)
1
(1,∞)
f′′(x)
f(x)
0
0
„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły
Przedział (−∞,0): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=−1:60⋅(−1)2⋅(−1−1)=60⋅1⋅(−2)=−120<0
Przedział (−∞,0): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „−”, więc ∩.
Po obu stronach x=0 ten sam znak „−”: kształt się nie zmienia — punktu przegięcia nie ma, wpisz „—”.
Przedział (0,1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=0,5:60⋅(0,5)2⋅(0,5−1)=60⋅0,25⋅(−0,5)=−7,5<0
Przedział (0,1): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „−”, więc ∩.
Przy x=1 znak f′′ zmienia się z „−” na „+”: wykres zmienia kształt — punkt przegięcia P.
Przedział (1,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=2:60⋅22⋅(2−1)=60⋅4⋅1=240>0
Przedział (1,∞): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „+”, więc ∪.
Pełne badanie funkcji
Cel: jedna wspólna tabela, z której odczytasz wszystko naraz — monotoniczność, ekstrema, wypukłość i punkty przegięcia. Na kolokwium bywa jedno polecenie „zbadaj przebieg zmienności funkcji”. Na liście to dwa osobne zadania, ale Zad. 1 h) i Zad. 2 b) to ta sama funkcja, f(x)=(x+1)2(x−2)=x3−3x−2. Złóżmy je razem.
Wyniki obu procedur dla tej funkcji (całe rachunki: Zad. 1 h) i Zad. 2 b)):
Na osi stają więc trzy punkty: −1,0 i 1. W każdym przedziale i punkcie bierzesz znak z tabeli f′ i z tabeli f′′:
x
f′(x)
f′′(x)
funkcja
(−∞,−1)
+
−
rośnie ↗, wklęsła ∩
−1
0
−
maksimum: fmax(−1)=0
(−1,0)
−
−
maleje ↘, wklęsła ∩
0
−
0
punkt przegięcia: P=(0,−2)
(0,1)
−
+
maleje ↘, wypukła ∪
1
0
+
minimum: fmin(1)=−4
(1,∞)
+
+
rośnie ↗, wypukła ∪
Jak czytać tabelę: wiersze to przedziały i punkty z obu procedur, od lewej do prawej na osi. W punkcie −1 znak f′′ to znak liczby f′′(−1)=6⋅(−1)=−6. W punkcie 0 znak f′ to znak liczby f′(0)=3⋅02−3=−3. Ostatnia kolumna łączy oba wnioski.
wklęsła (∩)wypukła (∪)ekstremumpunkt przegięcia
Jak czytać:
wykres f(x)=x3−3x−2. Złota część jest wklęsła, turkusowa — wypukła. Napisy u góry streszczają każdy przedział: strzałka z f′, kształt z f′′. Wklęsła część rośnie aż do maksimum, potem maleje. Po punkcie przegięcia wykres jest wypukły: maleje coraz wolniej do minimum, potem rośnie coraz szybciej.
Wszystkie odpowiedzi z listy
Wyniki wszystkich zadań w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku.
Punkt przegięciaf′′(x0)=0 i zmiana znaku f′′. Zapis: P=(x0,f(x0)).
Tabela znakówZera i dziury na osi, z każdego przedziału jedna liczba próbna. Parzysta liczba minusów — „+”.
Pomiń, bo dodatnieKwadrat w mianowniku, e…,x2+c dla c>0. Ujemne stałe zostają.
Dziury w dziedzinieKolumna z „×”. Przedziałów po obu stronach dziury nie łączysz.
Odpowiedź„Rośnie w (a,b) i w (c,d)” — przedziały osobno, bez ∪.
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.
Znak wyrażenia
Ćwiczenia · 5 zadań
f′(x)=x2(x−4). Znak pochodnej w przedziałach (−∞,0) i (0,4) to:
Dobrze.Nie tym razem.x=−1:(−1)2⋅(−1−4)=1⋅(−5)=−5<0. x=1:12⋅(1−4)=1⋅(−3)=−3<0. Czynnik x2 jest zerem w 0, ale po obu stronach jest dodatni — znak się nie zmienia. „+” i „−” wychodzi, gdy potraktujesz x2 jak x. „+” i „+” — gdy patrzysz tylko na x2 i zgubisz minus z czynnika x−4.
Który czynnik możesz pominąć przy badaniu znaku (x2+1)2−2x?
Dobrze.Nie tym razem.(x2+1)2 jest kwadratem liczby dodatniej — zawsze dodatni, nie zmienia znaku. Liczba −2 jest ujemna, więc odwraca znak — musi zostać. x zmienia znak w zerze — też zostaje.
f′(x)=ex(2−x) jest dodatnia dla:
Dobrze.Nie tym razem.ex>0 dla każdego x, więc o znaku decyduje 2−x.x=0:2−0=2>0.x=3:2−3=−1<0. Pochodna jest dodatnia dla x<2. Odpowiedź x>2 to typowy błąd przy minusie przed x.
W pewnym przedziale znaki trzech czynników wyszły: „−”, „−”, „+”. Znak iloczynu to:
Dobrze.Nie tym razem.Dwa minusy — liczba parzysta — dają plus: np. (−2)⋅(−3)⋅1=6>0. Do znaku iloczynu wystarczą znaki czynników.
Dlaczego w tabeli znaków wystarczy jedna liczba z przedziału?
Dobrze.Nie tym razem.Znak może się zmienić tylko w zerze albo w dziurze dziedziny, a te punkty są końcami przedziałów. Wartość pochodnej w przedziale się zmienia (np. dla (x−1)(x+2):x=2 daje 4, a x=3 daje 10 — obie dodatnie), stały jest tylko jej znak.
Wynik: 0 / 5
Monotoniczność i ekstrema
Wypełnij tabelę
Tabela zmienności dla f(x)=x3−12x
Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′(x)=3x2−12=3(x−2)(x+2).
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,−2)
−2
(−2,2)
2
(2,∞)
f′(x)
f(x)
0
0
„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje
Przedział (−∞,−2): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=−3:3⋅(−3−2)⋅(−3+2)=3⋅(−5)⋅(−1)=15>0
Przedział (−∞,−2): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Przy x=−2 znak zmienia się z „+” na „−”: funkcja rośnie, potem maleje — max.
Przedział (−2,2): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=0:3⋅(0−2)⋅(0+2)=3⋅(−2)⋅2=−12<0
Przedział (−2,2): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „−”, więc ↘.
Przy x=2 znak zmienia się z „−” na „+”: funkcja maleje, potem rośnie — min.
Przedział (2,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=3:3⋅(3−2)⋅(3+2)=3⋅1⋅5=15>0
Przedział (2,∞): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Wypełnij tabelę
Tabela zmienności dla f(x)=x+x1
Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′(x)=1−x21=x2(x−1)(x+1).
Uwaga na kolumnę 0 — tej liczby nie ma w dziedzinie.
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,0)
0
(0,1)
1
(1,∞)
f′(x)
f(x)
0
×
×
0
„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje
Przedział (−∞,−1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=−2:(−2−1)⋅(−2+1)=(−3)⋅(−1)=3>0
Przedział (−∞,−1): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Przy x=−1 znak zmienia się z „+” na „−”: funkcja rośnie, potem maleje — max.
Przedział (−1,0): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=−0,5:(−0,5−1)⋅(−0,5+1)=(−1,5)⋅0,5=−0,75<0
Przedział (−1,0): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „−”, więc ↘.
Przedział (0,1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=0,5:(0,5−1)⋅(0,5+1)=(−0,5)⋅1,5=−0,75<0
Przedział (0,1): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „−”, więc ↘.
Przy x=1 znak zmienia się z „−” na „+”: funkcja maleje, potem rośnie — min.
Przedział (1,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=2:(2−1)⋅(2+1)=1⋅3=3>0
Przedział (1,∞): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Wypełnij tabelę
Tabela zmienności dla f(x)=x3−3x2+3x
Pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′(x)=3x2−6x+3=3(x−1)2.
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,1)
1
(1,∞)
f′(x)
f(x)
0
„+” i ↗ — funkcja rośnie„−” i ↘ — funkcja maleje
Przedział (−∞,1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=0:3⋅(0−1)2=3⋅1=3>0
Przedział (−∞,1): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Po obu stronach x=1 ten sam znak „+”: funkcja nie zawraca — ekstremum nie ma, wpisz „—”.
Przedział (1,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=2:3⋅(2−1)2=3⋅1=3>0
Przedział (1,∞): przy „+” funkcja rośnie (↗), przy „−” maleje (↘). Tu pochodna ma znak „+”, więc ↗.
Ćwiczenia · 6 zadań
W tabeli zmienności: z lewej strony x=2 jest „+”, z prawej „−”. W x=2 funkcja ma:
Dobrze.Nie tym razem.Z „+” na „−”: funkcja najpierw rośnie, potem maleje — szczyt, czyli maksimum. Minimum jest przy zmianie z „−” na „+”.
f′(x)=3(x−1)2. Co jest w punkcie x=1?
Dobrze.Nie tym razem.f′(0)=3⋅(−1)2=3>0 i f′(2)=3⋅12=3>0 — po obu stronach plus. Punkt stacjonarny bez ekstremum, jak x3 w zerze.
f(x)=x3−3x+1 ma maksimum lokalne w x=−1. Ile wynosi to maksimum?
Dobrze.Nie tym razem.Wartość liczysz ze wzoru funkcji: f(−1)=(−1)3−3⋅(−1)+1=−1+3+1=3. 0 to wartość pochodnej — w punkcie stacjonarnym zawsze zero. −1 to argument, nie wartość.
Pochodna zmienia znak z „−” na „+” w x=2, a f(2)=5. Jak zapisać wynik?
Dobrze.Nie tym razem.Z „−” na „+” — minimum. W nawiasie argument (gdzie: 2), po znaku równości wartość (ile: 5). Pierwsza opcja zamienia argument z wartością, druga myli minimum z maksimum.
f(x)=x+1x rośnie w (−∞,−1) i w (−1,∞). Czy można napisać „rośnie w R∖{−1}”?
Dobrze.Nie tym razem.f(−2)=−1−2=2 i f(0)=10=0. Na całej dziedzinie naraz funkcja nie rośnie — rośnie w każdym przedziale osobno. Dodatnia pochodna daje wzrost tylko w przedziale bez dziur.
Dla f(x)=x2−9x2 w tabeli są kolumny −3 i 3 z „×”. Dlaczego?
Dobrze.Nie tym razem.(−3)2−9=0 i 32−9=0 — dzielenie przez zero. Te liczby nie należą do dziedziny, ale dzielą oś na przedziały. Punkt stacjonarny tej funkcji to 0.
Wynik: 0 / 6
Druga pochodna
Ćwiczenia · 5 zadań
f(x)=x4. Druga pochodna to:
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=4x3,f′′(x)=4⋅3x2=12x2.4x3 to dopiero pierwsza pochodna. 16x6 to (4x3)2 — kwadrat pierwszej pochodnej, a nie jej pochodna.
f(x)=e2x. Druga pochodna to:
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=e2x⋅2=2e2x. f′′(x)=2⋅e2x⋅2=4e2x. 2e2x to pierwsza pochodna. e2x — zgubiona pochodna wykładnika (reguła 5).
f(x)=lnx. Druga pochodna to:
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=x1=x−1.f′′(x)=−1⋅x−2=−x21. x1 to pierwsza pochodna. x21 — zgubiony minus z wykładnika −1.
f(x)=x3−6x2+1. Ile wynosi f′′(1)?
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=3x2−12x,f′′(x)=6x−12, więc f′′(1)=6−12=−6.−9 to f′(1)=3−12 — pierwsza pochodna. 6 — zły znak.
f(x)=xex. Druga pochodna to:
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=ex+xex=ex(x+1). Z reguły iloczynu: f′′(x)=ex(x+1)+ex⋅1=ex(x+2). ex(x+1) to pierwsza pochodna. xex to sama funkcja.
Wynik: 0 / 5
Wypukłość i punkty przegięcia
Wypełnij tabelę
Tabela kształtu dla f(x)=x4−6x2
Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′′(x)=12x2−12=12(x−1)(x+1).
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,−1)
−1
(−1,1)
1
(1,∞)
f′′(x)
f(x)
0
0
„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły
Przedział (−∞,−1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=−2:12⋅(−2−1)⋅(−2+1)=12⋅(−3)⋅(−1)=36>0
Przedział (−∞,−1): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „+”, więc ∪.
Przy x=−1 znak f′′ zmienia się z „+” na „−”: wykres zmienia kształt — punkt przegięcia P.
Przedział (−1,1): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=0:12⋅(0−1)⋅(0+1)=12⋅(−1)⋅1=−12<0
Przedział (−1,1): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „−”, więc ∩.
Przy x=1 znak f′′ zmienia się z „−” na „+”: wykres zmienia kształt — punkt przegięcia P.
Przedział (1,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=2:12⋅(2−1)⋅(2+1)=12⋅1⋅3=36>0
Przedział (1,∞): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „+”, więc ∪.
Wypełnij tabelę
Tabela kształtu dla f(x)=x1
Druga pochodna jest już policzona i rozłożona na czynniki: f′′(x)=x32.
Kolumna 0 to dziura w dziedzinie.
Stuknij (albo kliknij) pole, żeby wybrać wartość — każde stuknięcie pokazuje następną możliwość. Na koniec wybierz „Sprawdź”.
x
(−∞,0)
0
(0,∞)
f′′(x)
f(x)
×
×
„+” i ∪ — wykres wypukły„−” i ∩ — wykres wklęsły
Przedział (−∞,0): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „−”:x=−1:2⋅(−1)3=2⋅(−1)=−2<0
Przedział (−∞,0): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „−”, więc ∩.
Przedział (0,∞): weź z niego jedną liczbę i wstaw ją do czynników. Wychodzi znak „+”:x=1:2⋅13=2⋅1=2>0
Przedział (0,∞): przy „+” wykres jest wypukły (∪), przy „−” wklęsły (∩). Tu f′′ ma znak „+”, więc ∪.
Ćwiczenia · 5 zadań
W przedziale f′′(x)>0. Wykres jest tam:
Dobrze.Nie tym razem.Dodatnia druga pochodna — wypukły, kształt ∪. O tym, czy funkcja rośnie, mówi znak pierwszej pochodnej, nie drugiej.
f′′ zmienia znak w x=1, a f(1)=3. Punkt przegięcia to:
Dobrze.Nie tym razem.Punkt przegięcia to para (x0,f(x0)):(1,3). Druga współrzędna pochodzi z funkcji, nie z f′′. Sama liczba 1 to tylko pierwsza współrzędna.
f(x)=x3−3x2. Punkt przegięcia to:
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=3x2−6x,f′′(x)=6x−6=6(x−1) — zmienia znak w x=1.f(1)=13−3⋅12=1−3=−2. (1,0) bierze f′′(1) zamiast f(1). W x=0 jest zero pierwszej pochodnej — to punkt stacjonarny, nie przegięcia.
Wykres leży nad każdą ze swoich stycznych. Jest:
Dobrze.Nie tym razem.To definicja ze slajdu: nad stycznymi — wypukły (∪). Pod stycznymi — wklęsły (∩). O maleniu decyduje znak pierwszej pochodnej.
Druga pochodna funkcji f(x)=x1 to f′′(x)=x32 i zmienia znak przy x=0. Punkt przegięcia:
Dobrze.Nie tym razem.W x=0 funkcji nie ma (dzielenie przez zero), więc nie ma tam żadnego punktu wykresu. Kształt zmienia się „przez dziurę”, ale punkt przegięcia musi leżeć na wykresie.
Wynik: 0 / 5
Pełne badanie
Ćwiczenia · 4 zadania
W przedziale f′(x)>0 i f′′(x)<0. Funkcja:
Dobrze.Nie tym razem.f′>0 — rośnie. f′′<0 — wklęsła: nachylenie stycznej maleje, więc wzrost zwalnia (↗ ∩). Coraz szybciej rośnie funkcja wypukła.
W przedziale f′(x)<0 i f′′(x)>0. Funkcja:
Dobrze.Nie tym razem.f′<0 — maleje. f′′>0 — wypukła (∪): nachylenie rośnie, czyli ze stromego spadku robi się łagodny. Tak wygląda wykres tuż przed minimum.
f(x)=(x+1)2(x−2). Co robi funkcja w przedziale (−1,0)?
Dobrze.Nie tym razem.f′(x)=3(x−1)(x+1): dla x=−0,5 wychodzi 3⋅(−1,5)⋅0,5=−2,25<0 — maleje. f′′(x)=6x:6⋅(−0,5)=−3<0 — wklęsła.
Przy pełnym badaniu w punkcie x=1 wyszło: f′(1)=0, pochodna zmienia znak z „−” na „+”, a f′′(1)=6. Co jest w x=1?
Dobrze.Nie tym razem.O ekstremum decyduje zmiana znaku f′: z „−” na „+” — minimum. Punkt przegięcia wymaga f′′(x0)=0, a tu f′′(1)=6.
Wynik: 0 / 4
Quiz z teorii
Quiz · 10 pytań
Ekstremum lokalne to punkt, w którym funkcja przyjmuje:
Dobrze.Nie tym razem.„Lokalnie” znaczy: w otoczeniu punktu. Maksimum lokalne nie musi być najwyższym punktem całego wykresu. Wartość zero to miejsce zerowe — inne pojęcie.
Warunek konieczny istnienia ekstremum w x0 (gdy f′(x0) istnieje) to:
Dobrze.Nie tym razem.Bez poziomej stycznej nie ma szczytu ani dołka: f′(x0)=0. Zmiana znaku to warunek dostateczny. f(x0)=0 to miejsce zerowe.
Warunek dostateczny istnienia ekstremum to:
Dobrze.Nie tym razem.Samo f′(x0)=0 nie wystarcza — przykład x3 w zerze. Dopiero zmiana znaku przesądza. f′′(x0)=0 to warunek konieczny punktu przegięcia.
Pochodna zmienia znak z „−” na „+”. W tym punkcie jest:
Dobrze.Nie tym razem.Najpierw maleje, potem rośnie — dołek, czyli minimum. Punkt przegięcia dotyczy zmiany znaku drugiej pochodnej.
Czy każdy punkt stacjonarny jest ekstremum?
Dobrze.Nie tym razem.f(x)=x3:f′(0)=0, ale funkcja rośnie po obu stronach — ekstremum brak. Punkt stacjonarny to tylko kandydat.
Wykres wypukły w przedziale to taki, który:
Dobrze.Nie tym razem.Definicja ze slajdu: wypukły (∪) — powyżej stycznych, wklęsły (∩) — poniżej. Wypukły wykres może też maleć, np. x2 dla x<0.
f′′(x)<0 dla każdego x∈X. Wykres funkcji na X jest:
Dobrze.Nie tym razem.Ujemna druga pochodna — wklęsły (∩). Malenie zależy od znaku pierwszej pochodnej.
Punkt przegięcia zapisujesz jako:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: P0=(x0,f(x0)) — punkt na wykresie funkcji. f′′(x0) jest zawsze zerem.
Druga pochodna f′′ to:
Dobrze.Nie tym razem.f′′=(f′)′ — bierzesz wynik pierwszej pochodnej i liczysz z niego pochodną jeszcze raz. Kwadrat to inna rzecz: dla f(x)=x3 jest (f′)2=9x4, a f′′=6x.
W tabeli zmienności kolumna z „×” oznacza:
Dobrze.Nie tym razem.„×” to dziura w dziedzinie, np. zero mianownika. Dzieli oś na przedziały, ale nie ma w niej ani wartości funkcji, ani ekstremum.
Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko. Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.