Funkcje wielu zmiennych — pochodne cząstkowe i ekstrema bezwarunkowe
Gdy wynik zależy od dwóch liczb naraz — ceny i reklamy, pracy i kapitału — potrzebna jest funkcja dwóch zmiennych. Nauczysz się liczyć jej pochodne po każdej zmiennej osobno i szukać jej szczytów i dołków procedurą z zajęć.
Czasok. 90 min
PotrzebujeszPochodne (moduł 8), układy równań (moduł 5) i wyznacznik macierzy 2 × 2 (moduł 4) — przypominamy je na miejscu.
Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.
Po tym module umiesz:
policzyć wartość funkcji dwóch zmiennych w punkcie
policzyć pochodne cząstkowe pierwszego i drugiego rzędu, zamrażając drugą zmienną
zapisać gradient i hesjan oraz skorzystać z twierdzenia Schwarza
rozwiązać układ równań ∇f = 0 i znaleźć punkty stacjonarne
rozstrzygnąć wyznacznikiem hesjanu, czy w punkcie jest maksimum, minimum, czy nie ma ekstremum
Po co to jest
Zysk sklepu internetowego zależy od dwóch rzeczy naraz: od ceny i od wydatków na reklamę. Wyższa cena daje więcej z każdej sztuki, ale mniej klientów. Więcej reklamy to więcej klientów, ale też więcej kosztów. Szukasz najlepszej pary liczb — a nie jednej liczby, jak w modułach 8 i 9.
Taką zależność opisuje funkcja dwóch zmiennych: wstawiasz dwie liczby, dostajesz jedną. Jej wykres to już nie krzywa, tylko powierzchnia — jak teren z górkami i dolinami:
najwyższy punkt — maksimum
Jak czytać:
wykres funkcji z zadania 2 k), f(x,y)=−x2+xy−y2+2x−y−11. Każdy punkt (x,y) podłogi (płaszczyzny xy) ma swoją wysokość f(x,y) — tu wszystkie są ujemne, ale liczy się kształt terenu. Na szczycie, przy x=1 i y=0, funkcja ma największą wartość. Pod koniec modułu znajdziesz ten szczyt z samego wzoru.
Narzędzia są te same co dla jednej zmiennej — pochodna przyrównana do zera i druga pochodna — tylko liczy się je po każdej zmiennej osobno.
Jak przejdziemy przez ten moduł
Pojęcia (sekcja 3): funkcja dwóch zmiennych, pochodna cząstkowa, gradient, hesjan i ekstremum — każde na rysunku.
Pochodne cząstkowe (Zad. 1): jeden przepis na wszystkie przykłady z listy.
Ekstrema bezwarunkowe (Zad. 2): procedura z zajęć w sześciu krokach — najpierw układ równań, potem wyznacznik hesjanu.
Co będzie na kolokwium
Na liście są dwa polecenia: Zad. 1 (12 funkcji) i Zad. 2 (16 funkcji). Poniżej oba polecenia i dwa typowe warianty — od najprostszego. Każde ma w module swój przepis i ćwiczenia.
To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych pojęć. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu.
1
„Oblicz pochodne cząstkowe pierwszego i drugiego rzędu funkcji f(x,y) względem każdej ze zmiennych”
Liczysz pochodną po x, a y traktujesz jak liczbę. Potem odwrotnie. Drugie pochodne liczysz z pierwszych tak samo.
Pójdziemy tak: funkcja dwóch zmiennych → pochodna cząstkowa → gradient → drugie pochodne i hesjan → ekstremum.
Funkcja dwóch zmiennych
Slajd z zajęć: funkcja wielu zmiennychf(x1,x2,…,xn) ma więcej niż jeden argument. Zamiast x1,x2 pisze się zwykle x,y. Na zajęciach zajmujemy się funkcjami dwóch zmiennych: f(x,y).
f(x,y)
Funkcja dwóch zmiennych
czytamy: „ef od iks, igrek”
Maszynka, do której wkładasz dwie liczby naraz: x i y. Wynik to jedna liczba. Żeby go policzyć, musisz znać obie — sam x nie wystarczy.
Jak zapamiętać:Jak położenie na mapie: dwie współrzędne (wschód i północ), a odpowiedź to wysokość terenu.
Na przykład f(x,y)=x2y:
punkt
rachunek
wartość
(1,2)
f(1,2)=12⋅2=1⋅2
2
(2,1)
f(2,1)=22⋅1=4⋅1
4
(−1,3)
f(−1,3)=(−1)2⋅3=1⋅3
3
Jak czytać tabelę: pierwsza liczba w nawiasie trafia w miejsce x, druga — w miejsce y. Kolejność ma znaczenie: f(1,2)=2, a f(2,1)=4.
Pochodna cząstkowa: po każdej zmiennej osobno
Slajd z zajęć: pochodna cząstkowa funkcji f względem zmiennej x to pochodna, przy obliczaniu której wszystkie pozostałe zmienne traktujemy jak stałe.
∂x∂f
Pochodna cząstkowa po x
czytamy: „de ef po de iks — pochodna cząstkowa ef względem iks”
Zwykła pochodna po x, w której litera y jest „zamrożona”: zachowuje się jak liczba. Okrągłe ∂ (czytamy „de”) mówi, że pochodna jest cząstkowa.
Jak zapamiętać:Okrągłe de zamiast zwykłego: liczysz tylko część — po jednej literze.
∂y∂f
Pochodna cząstkowa po y
czytamy: „de ef po de igrek — pochodna cząstkowa ef względem igrek”
Teraz odwrotnie: liczysz po y, a zamrożony jest x.
Co znaczy „zamrozić”? Weź f(x,y)=x2y i ustal y=2. Zostaje zwykła funkcja jednej zmiennej: f(x,2)=x2⋅2=2x2. Jej pochodna to 4x, a w punkcie x=1:4⋅1=4.
Wzór robi to samo w jednym kroku, z literą zamiast liczby: przy zamrożonym y (na złoto — litera zamrożona, czyli traktowana jak liczba) funkcja x2y to „liczba y razy x2”, więc
∂x∂f=y⋅2x=2xy,∂x∂f(1,2)=2⋅1⋅2=4.
Wyszło to samo. Zapis ∂x∂f(1,2) to pochodna cząstkowa w punkcie (1,2): wzór z wstawionymi liczbami. Na rysunku: zamrożenie y=2 to przekrój powierzchni wzdłuż osi x (turkusowa linia), a pochodna cząstkowa to nachylenie tego przekroju.
przekrój przy zamrożonym y=2 (idziesz wzdłuż osi x)przekrój przy zamrożonym x=1 (idziesz wzdłuż osi y)punkt (1,2) na powierzchni
Jak czytać:
siatka to wykres f(x,y)=x2y. Obie kolorowe linie przechodzą przez punkt (1,2). Turkusowa leży nad prostą y=2, złota — nad prostą x=1. Każda z nich to wykres zwykłej funkcji jednej zmiennej — narysowane są niżej, osobno.
przekrój y=2:z=2x2styczna w punkcie x=1
Jak czytać:
turkusowy przekrój z rysunku wyżej, oglądany z boku: z=f(x,2)=2x2. Styczna w x=1 ma nachylenie 4 — to ∂x∂f(1,2).
przekrój x=1:z=y
Jak czytać:
złoty przekrój: z=f(1,y)=12⋅y=y. To prosta — wznosi się o 1 na każdy krok o 1 w prawo. Stąd ∂y∂f(1,2)=1. Ze wzoru: ∂y∂f=x2⋅1=x2, w punkcie (1,2):12=1.
Sprawdź się
f(x,y)=x3y+2y. Ile wynosi ∂x∂f?
Dobrze.Nie tym razem.Przy zamrożonym y:(x3y) daje y⋅3x2, a 2y to liczba — pochodna 0. Pierwsza opcja liczy pochodną 2y po y — a liczysz po x, więc 2y to liczba. Trzecia gubi y, który jest współczynnikiem przy x3.
Gradient
Slajd z zajęć: pierwsze pochodne cząstkowe tworzą wektor nazywany gradientem. Gradient to wektor kolumnowy (pionowy):
∇f(x,y)=
∂x∂f∂y∂f
∇f
Gradient
czytamy: „nabla ef albo gradient ef”
Pionowy wektor z pierwszych pochodnych cząstkowych: u góry pochodna po x, na dole po y. Dla trzech zmiennych ma trzy pozycje.
Jak zapamiętać:Odwrócony trójkąt ∇ to „nabla” — nazwa od harfy w kształcie trójkąta.
Dla f(x,y)=x2y policzyliśmy już ∂x∂f=2xy i ∂y∂f=x2, więc:
∇f(x,y)=
2xyx2
,
∇f(1,2)=
2⋅1⋅212
=
41
Jak czytać: w punkcie (1,2) nachylenie powierzchni wynosi 4 w kierunku osi x i 1 w kierunku osi y — tak jak na przekrojach wyżej.
Drugie pochodne cząstkowe i hesjan
Z pochodnej cząstkowej można znowu policzyć pochodną cząstkową — to pochodna cząstkowa drugiego rzędu. Funkcja dwóch zmiennych ma ich cztery (slajd: drugich pochodnych jest tyle, ile wynosi kwadrat liczby zmiennych, 22=4):
∂x2∂2f,∂y2∂2f,∂x∂y∂2f,∂y∂x∂2f
Czytamy:de dwa ef po de iks kwadrat, de dwa ef po de igrek kwadrat, de dwa ef po de iks de igrek, de dwa ef po de igrek de iks
∂x2∂2f
druga pochodna po x — pochodną ∂x∂f liczysz jeszcze raz po x
∂y2∂2f
druga pochodna po y — pochodną ∂y∂f liczysz jeszcze raz po y
∂x∂y∂2f
pochodna mieszana — na slajdzie: pierwsza pochodna względem x, druga względem y. Bierzesz ∂x∂f i liczysz z niej pochodną po y
∂y∂x∂2f
druga z pochodnych mieszanych — najpierw względem y, potem względem x
Dla f(x,y)=x2y, gdzie ∂x∂f=2xy i ∂y∂f=x2:
pochodna
liczysz z
zamrożone
wynik
∂x2∂2f
2xy po x
y
2y⋅1=2y
∂y2∂2f
x2 po y
x
0 (x2 to liczba)
∂x∂y∂2f
2xy po y
x
2x⋅1=2x
∂y∂x∂2f
x2 po x
y
2x
Jak czytać tabelę: w drugiej kolumnie wzór, który różniczkujesz, i zmienna, po której liczysz. Trzecia kolumna mówi, która litera jest wtedy liczbą. Obie mieszane wyszły równe: 2x.
Slajd z zajęć: drugie pochodne cząstkowe tworzą kwadratową macierz nazywaną hesjanem:
Hf(x,y)=
∂x2∂2f∂x∂y∂2f∂y∂x∂2f∂y2∂2f
Hf
Hesjan
czytamy: „hesjan funkcji ef”
Macierz drugich pochodnych cząstkowych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej (z lewego górnego rogu do prawego dolnego) stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Jak zapamiętać:Nazwa od matematyka Ludwiga Hessego — nie musisz jej pamiętać.
Z twierdzenia Schwarza hesjan jest symetryczny: wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same. Dla f(x,y)=x2y:
Hf(x,y)=
2y2x2x0
Ekstremum bezwarunkowe: szczyt, dołek i siodło
Slajd z zajęć: ekstremum bezwarunkowe funkcji wielu zmiennych to odpowiednik ekstremum lokalnego funkcji jednej zmiennej — punkt, w którym funkcja przyjmuje lokalnie (w otoczeniu punktu) wartość największą albo najmniejszą. Otoczenie to tu małe kółko wokół punktu na płaszczyźnie xy (a nie przedział, jak w module 9). „Bezwarunkowe”, bo x i y nie muszą spełniać żadnego dodatkowego równania (byle należały do dziedziny) — takie warunki dojdą w module 11.
Na rysunkach trzy funkcje. Wszystkie w punkcie (0,0) są „płaskie” — obie pochodne cząstkowe są tam zerem — ale tylko dwie mają tam ekstremum:
miska: f=x2+y2
górka: f=−x2−y2
siodło: f=x2−y2
punkt (0,0) — pełna kropka: ekstremum, pusta: brak ekstremumsiodło wzdłuż osi x: dołeksiodło wzdłuż osi y: szczyt
Jak czytać rysunki: w misce punkt (0,0) leży najniżej — to minimum. W górce leży najwyżej — maksimum. Siodło wygląda jak siodło konia albo przełęcz w górach: idąc wzdłuż osi x (turkusowa linia), jesteś w dołku, a idąc wzdłuż osi y (złota linia) — na szczycie. Ani najwyżej, ani najniżej w okolicy, więc ekstremum nie ma.
Co odróżnia miskę, górkę i siodło? Drugie pochodne — tak jak w module 9 znak f′′ odróżniał kształt ∪ od ∩. Tu robią to dwie liczby z hesjanu: wyznacznik W (siodło czy nie) i lewy górny element a11 (miska czy górka).
Sprawdźmy na trzech rysunkach. Wszystkie hesjany są stałe (bez x i y), więc w (0,0) każdy ma te same liczby co w każdym innym punkcie:
funkcja
hesjan
W
a11
wniosek
x2+y2
na przekątnej 2 i 2, poza nią 0
2⋅2−0⋅0=4>0
2>0
minimum
−x2−y2
na przekątnej −2 i −2, poza nią 0
(−2)⋅(−2)−0⋅0=4>0
−2<0
maksimum
x2−y2
na przekątnej 2 i −2, poza nią 0
2⋅(−2)−0⋅0=−4<0
—
brak (siodło)
Jak czytać tabelę: w każdym wierszu najpierw W. Dopiero gdy W>0, patrzysz na znak a11. Przy siodle a11=2 jest dodatni, ale to nie ma znaczenia — W<0 rozstrzyga, że ekstremum nie ma.
Pochodne cząstkowe
Cel: sześć wzorów — dwie pierwsze pochodne i cztery drugie — zapisane na końcu jako gradient i hesjan.
W rachunkach przy pierwszej linii każdego etapu stoi jego numer — najedź na niego (na telefonie: stuknij), żeby przypomnieć sobie, po co ten etap jest. Na złoto zaznaczona jest litera zamrożona w danej pochodnej.
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=5x2y2−6xy+12x−9y+1
Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie.
Pierwsze pochodne: każdy składnik osobno. Przy pochodnej po x litera y jest liczbą — składnik −9y znika, a y2 w 5x2y2 zostaje jako współczynnik.
Drugie po tej samej zmiennej: z wyników kroku 1, tą samą metodą.
Mieszane: pochodną po x liczymy po y i odwrotnie. Obie wyjdą równe — to sprawdzenie.
Gradient i hesjan: porządkujemy wyniki.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Każdy składnik liczysz osobno.
∂x∂f=5y2⋅2x−6y⋅1+12−0+0=10xy2−6y+12
∂x∂f=5y2⋅2x−6y⋅1+12−0+0=10xy2−6y+12
Na kartce:5y2x2→5y2⋅2x6yx→6y⋅19y→0
Dlaczego?
Pomyśl o y jak o liczbie, np. y=3: wtedy 5x2y2=45x2, a (45x2)′=90x. Z literą: 5y2⋅2x=10xy2. Składnik bez litery x przy zamrożonym y jest zwykłą liczbą, a pochodna liczby to 0 (wzór 1).
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=5x2⋅2y−6x⋅1+0−9+0=10x2y−6x−9
∂y∂f=5x2⋅2y−6x⋅1+0−9+0=10x2y−6x−9
Dlaczego?
Składnik 12x nie ma y — przy zamrożonym x to liczba, pochodna 0. Składnik −9y daje −9.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=10y2⋅1−0+0=10y2
Dlaczego?
Liczysz z wyniku 10xy2−6y+12. Przy zamrożonym y składniki −6y i 12 są liczbami.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=10x2⋅1−0−0=10x2
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=10x⋅2y−6+0=20xy−6
∂x∂y∂2f=10x⋅2y−6+0=20xy−6
Dlaczego?
Liczysz z 10xy2−6y+12, tym razem po y:10x to liczba przed y2.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=10y⋅2x−6−0=20xy−6
∂y∂x∂2f=10y⋅2x−6−0=20xy−6
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
10xy2−6y+1210x2y−6x−9
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
10y220xy−620xy−610x2
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Każdy składnik liczysz osobno.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Gdy w funkcji jest iloczyn, ale tylko jeden czynnik zawiera daną zmienną, reguła iloczynu nie jest potrzebna — drugi czynnik to liczba:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=x3lny
Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie.
Pierwsze pochodne: po x czynnik lny to liczba, po y czynnik x3 to liczba. Wystarczy reguła 1 (stała przed funkcją).
Drugie po tej samej zmiennej:y1 zapisujemy jako y−1, żeby użyć wzoru 3.
Mieszane: obie wyjdą y3x2.
Gradient i hesjan.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=3x2⋅lny=3x2lny
Dlaczego?
lny to liczba stojąca przy x3 — zostaje (reguła 1), a (x3)′=3x2. Reguła iloczynu nie jest potrzebna: tylko jeden czynnik ma x.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x3⋅y1=yx3
Dlaczego?
Teraz x3 jest liczbą przed lny, a (lny)′=y1.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=3lny⋅2x=6xlny
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=x3⋅(y−1)′=x3⋅(−y−2)=−y2x3
∂y2∂2f=x3⋅(y−1)′=x3⋅(−y−2)=−y2x3
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=3x2⋅y1=y3x2
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=3x2⋅y1=y3x2
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
3x2lnyyx3
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
6xlnyy3x2y3x2−y2x3
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Funkcja złożona — litera siedzi w wykładniku razem z drugą:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=exy
Zad. 1 f)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie.
Pierwsze pochodne: reguła 5 — e□ razy pochodna wykładnika. Wykładnik xy po x daje y, po y daje x.
Drugie po tej samej zmiennej: w yexy po x czynnik y jest liczbą — wystarczy reguła 5.
Mieszane: w yexy po yoba czynniki mają y — tu potrzebna jest reguła iloczynu.
Gradient i hesjan.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. To funkcja złożona: e□ z wykładnikiem xy.
∂x∂f=exy⋅(xy)′=exy⋅y=yexy
Dlaczego?
Pochodna e□ to e□ razy pochodna wykładnika. Wykładnik xy po x: liczba y razy x, więc pochodna to y.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=exy⋅(xy)′=exy⋅x=xexy
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=y⋅exy⋅y=y2exy
Dlaczego?
W yexy liczba y stoi z przodu. Pochodna exy po x to znowu exy⋅y.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=x⋅exy⋅x=x2exy
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x. W yexy obie części mają y — to iloczyn (reguła 3).
∂x∂y∂2f=1⋅exy+y⋅exy⋅x=exy(1+xy)
∂x∂y∂2f=1⋅exy+y⋅exy⋅x=exy(1+xy)
Dlaczego?
Pierwszy czynnik y: pochodna 1. Drugi czynnik exy: pochodna po y to exy⋅x. Na końcu wyłącz exy przed nawias.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=1⋅exy+x⋅exy⋅y=exy(1+xy)
∂y∂x∂2f=1⋅exy+x⋅exy⋅y=exy(1+xy)
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
yexyxexy
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
y2exyexy(1+xy)exy(1+xy)x2exy
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. To funkcja złożona: e□ z wykładnikiem xy.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x. W yexy obie części mają y — to iloczyn (reguła 3).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Logarytm z iloczynu:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=ln(x2y)
Zad. 1 h)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie.
Pierwsze pochodne:ln□ ze środkiem x2y — reguła 5. Po skróceniu wychodzą bardzo proste wyniki.
Drugie po tej samej zmiennej: potęgi z minusem i wzór 3.
Mieszane:x2 nie ma y, a y1 nie ma x — obie mieszane to 0.
Gradient i hesjan.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. To ln□ ze środkiem x2y.
∂x∂f=x2y1⋅2xy=x2
Na kartce:x2y2xy=x2
Dlaczego?
Inny sposób: ln(x2y)=lnx2+lny=2lnx+lny (dla x>0). Wtedy od razu ∂x∂f=x2.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x2y1⋅x2=y1
Dlaczego?
Pochodna środka x2y po y to x2. Skracasz x2.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=(2x−1)′=−2x−2=−x22
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=(y−1)′=−y21
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0
Dlaczego?
x2 nie ma litery y.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=0
Dlaczego?
y1 nie ma litery x.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
x2y1
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
−x2200−y21
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. To ln□ ze środkiem x2y.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Pozostałe przykłady z listy
Ten sam przepis, krok po kroku. Kliknij przykład, żeby go rozwinąć.
Zad. 1 b)f(x,y)=ex+lny+5
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: każdy składnik zależy tylko od jednej zmiennej, więc mieszane pochodne to 0.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=ex+0+0=ex
Dlaczego?
lny przy zamrożonym y to liczba (np. ln3), więc jej pochodna po x to 0. Tak samo 5.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+y1+0=y1
Dlaczego?
ex przy zamrożonym x to liczba — pochodna 0.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=ex
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=(y−1)′=−y−2=−y21
Dlaczego?
Zapisz y1 jako potęgę y−1 i użyj wzoru 3: −1−1=−2.
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0
Dlaczego?
Wynik ∂x∂f=ex nie ma litery y — po y to stała, pochodna 0.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=0
Dlaczego?
y1 nie ma litery x.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
exy1
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
ex00−y21
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 c)f(x,y)=2x2+x2y+ey
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: w x2y litera zamrożona jest współczynnikiem, a ey przy pochodnej po x znika.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2⋅2x+y⋅2x+0=4x+2xy
∂x∂f=2⋅2x+y⋅2x+0=4x+2xy
Dlaczego?
W x2y liczba y stoi przed x2 jak współczynnik. ey to liczba — pochodna 0.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+x2⋅1+ey=x2+ey
Dlaczego?
2x2 to liczba. W x2y współczynnikiem przy y jest x2, a (y)′=1.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=4+2y=4+2y
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=0+ey=ey
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+2x⋅1=2x
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=2x+0=2x
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
4x+2xyx2+ey
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
4+2y2x2xey
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 e)f(x,y)=yx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: ułamek yx zapisujemy jako x⋅y−1 — bez reguły ilorazu.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Najpierw zapisz ułamek jako iloczyn z potęgą: yx=x⋅y1=x⋅y−1.
f(x,y)=x⋅y−1
Dlaczego?
Wtedy przy każdej zmiennej wystarczy wzór 3 — bez reguły ilorazu.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=1⋅y−1=y1
Dlaczego?
y−1 to liczba przed x, a (x)′=1.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x⋅(−y−2)=−y2x
Dlaczego?
(y−1)′=−1⋅y−2.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=0
Dlaczego?
Wynik y1 nie ma litery x — po x to liczba.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−x⋅(−2y−3)=y32x
Dlaczego?
Minus razy minus daje plus: −x⋅(−2)=2x.
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=(y−1)′=−y−2=−y21
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−1⋅y−2=−y21
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
y1−y2x
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
0−y21−y21y32x
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Najpierw zapisz ułamek jako iloczyn z potęgą: yx=x⋅y1=x⋅y−1.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 g)f(x,y)=x⋅3y
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: pierwiastki jako potęgi i rachunki na ułamkach w wykładnikach.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz pierwiastki jako potęgi: x=x21,3y=y31.
f(x,y)=x21⋅y31
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=21x−21⋅y31=2x3y
Na kartce:21−1=−21
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x21⋅31y−32=33y2x
Na kartce:31−1=−32
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=21⋅(−21)x−23⋅y31=−41x−23y31
∂x2∂2f=21⋅(−21)x−23⋅y31=−41x−23y31
Na kartce:−21−1=−2321⋅(−21)=−41
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=x21⋅31⋅(−32)y−35=−92x21y−35
∂y2∂2f=x21⋅31⋅(−32)y−35=−92x21y−35
Na kartce:−32−1=−3531⋅(−32)=−92
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=21x−21⋅31y−32=61x−21y−32
∂x∂y∂2f=21x−21⋅31y−32=61x−21y−32
Na kartce:21⋅31=61
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=31y−32⋅21x−21=61x−21y−32
∂y∂x∂2f=31y−32⋅21x−21=61x−21y−32
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
21x−21y3131x21y−32
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz pierwiastki jako potęgi: x=x21,3y=y31.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 i)f(x,y)=x2y+xy2+lnx⋅lny
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: trzy składniki, w tym iloczyn logarytmów — w każdej pochodnej jeden z nich jest liczbą.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2xy+y2+x1⋅lny=2xy+y2+xlny
∂x∂f=2xy+y2+x1⋅lny=2xy+y2+xlny
Dlaczego?
W lnx⋅lny tylko lnx ma x — reguła iloczynu niepotrzebna.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x2+2xy+lnx⋅y1=x2+2xy+ylnx
∂y∂f=x2+2xy+lnx⋅y1=x2+2xy+ylnx
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2y+0+lny⋅(−x−2)=2y−x2lny
∂x2∂2f=2y+0+lny⋅(−x−2)=2y−x2lny
Dlaczego?
xlny=lny⋅x−1, a (x−1)′=−x−2.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=0+2x+lnx⋅(−y−2)=2x−y2lnx
∂y2∂2f=0+2x+lnx⋅(−y−2)=2x−y2lnx
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=2x+2y+y1⋅x1=2x+2y+xy1
∂x∂y∂2f=2x+2y+y1⋅x1=2x+2y+xy1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=2x+2y+x1⋅y1=2x+2y+xy1
∂y∂x∂2f=2x+2y+x1⋅y1=2x+2y+xy1
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
2xy+y2+xlnyx2+2xy+ylnx
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
2y−x2lny2x+2y+xy12x+2y+xy12x−y2lnx
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 j)f(x,y)=y2x3
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: y21=y−2 i wykładniki ujemne.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz ułamek jako iloczyn z potęgą: y21=y−2.
f(x,y)=x3⋅y−2
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=3x2⋅y−2=y23x2
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x3⋅(−2y−3)=−y32x3
Na kartce:−2−1=−3
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=3⋅2x⋅y−2=y26x
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−2x3⋅(−3y−4)=y46x3
Na kartce:−2⋅(−3)=6−3−1=−4
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=3x2⋅(−2y−3)=−y36x2
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−2⋅3x2⋅y−3=−y36x2
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
y23x2−y32x3
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
y26x−y36x2−y36x2y46x3
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz ułamek jako iloczyn z potęgą: y21=y−2.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 k)f(x,y)=lnylnx+2ex−9ey+121
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: lny w mianowniku — przy pochodnej po y to funkcja złożona (lny)−1. Najdłuższy rachunek na liście.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz ułamek jako iloczyn: lnylnx=lnx⋅(lny)−1.
f(x,y)=lnx⋅(lny)−1+2ex−9ey+121
f(x,y)=lnx⋅(lny)−1+2ex−9ey+121
Dlaczego?
Przy pochodnej po x mianownik lny to po prostu liczba. Przy pochodnej po y łatwiej liczyć potęgę (lny)−1 niż iloraz.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=x1⋅lny1+2ex−0+0=xlny1+2ex
∂x∂f=x1⋅lny1+2ex−0+0=xlny1+2ex
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto). (lny)−1 to funkcja złożona: potęga z lny.
∂y∂f=lnx⋅(−1)(lny)−2⋅y1−9ey=−yln2ylnx−9ey
∂y∂f=lnx⋅(−1)(lny)−2⋅y1−9ey=−yln2ylnx−9ey
Dlaczego?
Wykładnik −1 schodzi przed nawias, w wykładniku zostaje −2, a na końcu mnożysz przez pochodną środka: (lny)′=y1.ln2y to (lny)2.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=−x21⋅lny1+2ex=−x2lny1+2ex
∂x2∂2f=−x21⋅lny1+2ex=−x2lny1+2ex
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony). Część z y to iloczyn y−1⋅(lny)−2 — reguła iloczynu.
Na kartce:(y−1)′=−y−2((lny)−2)′=−2(lny)−3⋅y1−y−2⋅(lny)−2=−y2ln2y1y−1⋅(−2(lny)−3⋅y1)=−y2ln3y2
Dlaczego?
Reguła iloczynu (reguła 3): pochodna pierwszego czynnika razy drugi plus pierwszy razy pochodna drugiego. Pierwszy czynnik to y−1, drugi — (lny)−2. Dwa kawałki z kartki to właśnie te dwa iloczyny.
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=x1⋅(−1)(lny)−2⋅y1=−xyln2y1
∂x∂y∂2f=x1⋅(−1)(lny)−2⋅y1=−xyln2y1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−x1⋅yln2y1−0=−xyln2y1
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
xlny1+2ex−yln2ylnx−9ey
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz ułamek jako iloczyn: lnylnx=lnx⋅(lny)−1.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto). (lny)−1 to funkcja złożona: potęga z lny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony). Część z y to iloczyn y−1⋅(lny)−2 — reguła iloczynu.
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Zad. 1 l)f(x,y)=x3ex+y
Plan — co zrobimy i po co
Cel: dwie pierwsze pochodne i cztery drugie. Nowe tutaj: reguła iloczynu przy pochodnej po x, a po y czynnik x3 to liczba.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Oba czynniki mają x — reguła iloczynu.
∂x∂f=3x2⋅ex+y+x3⋅ex+y=ex+y(x3+3x2)
∂x∂f=3x2⋅ex+y+x3⋅ex+y=ex+y(x3+3x2)
Na kartce:(ex+y)′=ex+y⋅1
Dlaczego?
Wykładnik x+y ma po x pochodną 1, więc ex+y „przepisujesz”.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x3⋅ex+y⋅1=x3ex+y
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony). Znowu iloczyn: ex+y razy (x3+3x2).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=x3⋅ex+y=x3ex+y
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=ex+y⋅(x3+3x2)=ex+y(x3+3x2)
∂x∂y∂2f=ex+y⋅(x3+3x2)=ex+y(x3+3x2)
Dlaczego?
Nawias (x3+3x2) nie ma y — to liczba przed ex+y.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=3x2⋅ex+y+x3⋅ex+y=ex+y(x3+3x2)
∂y∂x∂2f=3x2⋅ex+y+x3⋅ex+y=ex+y(x3+3x2)
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.gradient
∇f(x,y)=
ex+y(x3+3x2)x3ex+y
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.hesjan
Hf(x,y)=
ex+y(x3+6x2+6x)ex+y(x3+3x2)ex+y(x3+3x2)x3ex+y
Dlaczego?
Hesjan jest symetryczny (twierdzenie Schwarza): wyrażenia nad przekątną i pod nią są takie same.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Przepis:1 pierwsze pochodne2 drugie po tej samej zmiennej3 pochodne mieszane4 gradient i hesjan
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Oba czynniki mają x — reguła iloczynu.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony). Znowu iloczyn: ex+y razy (x3+3x2).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Zapisz gradient: wektor (kolumnę) z pierwszych pochodnych cząstkowych — u góry pochodna po x, na dole po y.
Zapisz hesjan: macierz drugich pochodnych. W pierwszym wierszu pochodne liczone najpierw po x, w drugim — najpierw po y. Na przekątnej stoją drugie pochodne po tej samej zmiennej.
Gradient i hesjan w punkcie
Cel: liczby zamiast wzorów — wartości pochodnych cząstkowych w jednym punkcie.
Jak czytać: każdy element to ten sam wzór co w ogólnym gradiencie i hesjanie, tylko z liczbami zamiast liter. Na przykład 10−6+12=16 i 10−6−9=−5.
Punkty stacjonarne: warunek konieczny
Cel: wszystkie pary (x,y), w których obie pierwsze pochodne cząstkowe są równe zeru. To krok 2 procedury i zwykle najtrudniejsza część zadania o ekstremach — reszta to rachunek według wzoru.
Przykład rozwiązany na zajęciach — układ, który nie ma rozwiązań. (Funkcję z ramki, −x3−y3+3xy, rozwiązujemy niżej jako Zad. 2 e).)
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=x2+y2−2xy+2x+2y+1
Zad. 2 g)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — albo informacja, że ich nie ma.
Pierwsze pochodne: każdy składnik osobno.
Warunek konieczny: układ ∇f=0. Ustawiamy x pod x i y pod y i dodajemy równania. Wychodzi fałsz, więc punktów stacjonarnych nie ma i dalsze kroki odpadają.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2x+0−2y⋅1+2+0+0=2x−2y+2
∂x∂f=2x+0−2y⋅1+2+0+0=2x−2y+2
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+2y−2x⋅1+0+2+0=2y−2x+2
∂y∂f=0+2y−2x⋅1+0+2+0=2y−2x+2
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{2x−2y+2=02y−2x+2=0
Przenieś liczby na prawą stronę i ustaw x pod x, a y pod y — tak jak na zajęciach.
{2x−2y=−2−2x+2y=−2
Dodaj równania stronami: 2x−2x=0,−2y+2y=0, a po prawej −2+(−2)=−4. Wychodzi fałsz.
0=−4
Dlaczego?
Układ jest sprzeczny — nie ma rozwiązań. Nie ma więc punktów stacjonarnych, a bez nich nie ma ekstremów. Kroki 3–6 odpadają.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów.
brak punktoˊw stacjonarnychbrak ekstremoˊw
Dlaczego?
Tak samo rozwiązano to zadanie na zajęciach: układ sprzeczny, brak punktów stacjonarnych, brak ekstremów.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Przenieś liczby na prawą stronę i ustaw x pod x, a y pod y — tak jak na zajęciach.
Dodaj równania stronami: 2x−2x=0,−2y+2y=0, a po prawej −2+(−2)=−4. Wychodzi fałsz.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów.
Ekstrema bezwarunkowe
Cel: przy każdym punkcie stacjonarnym jeden z wniosków — maksimum, minimum albo brak ekstremum — i przy ekstremum jego wartość.
Zapis wyniku jak w module 9: fmin(1,4)=−21 czytamy „minimum funkcji w punkcie (1,4) wynosi −21”. W nawiasie punkt (gdzie), po znaku równości wartość (ile).
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=x2+y2+xy−6x−9y
Zad. 2 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości.
Pierwsze pochodne: każdy składnik osobno, druga litera zamrożona.
Warunek konieczny: układ jest liniowy — wyznaczamy y z pierwszego równania i wstawiamy do drugiego. Wyjdzie jeden punkt.
Drugie pochodne: same liczby — hesjan nie zależy od punktu.
Hesjan w punkcie.
WyznacznikW.
Warunek dostateczny i wartość minimum ze wzoru funkcji.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2x+0+y⋅1−6−0=2x+y−6
∂x∂f=2x+0+y⋅1−6−0=2x+y−6
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+2y+x⋅1−0−9=2y+x−9
∂y∂f=0+2y+x⋅1−0−9=2y+x−9
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{2x+y−6=02y+x−9=0
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
y=6−2x⇒2(6−2x)+x−9=0
y=6−2x⇒2(6−2x)+x−9=0
Dlaczego?
Pierwsze równanie ma samo y (bez liczby przed nim) — z niego najłatwiej wyznaczyć y.
Wymnóż nawias i rozwiąż równanie z jedną niewiadomą.
12−4x+x−9=0⟺−3x+3=0⟺x=1
12−4x+x−9=0⟺−3x+3=0⟺x=1
Na kartce:2⋅(6−2x)=12−4xx−4x=−3x12−9=3
Wstaw x=1 do wzoru na y. Jeden punkt stacjonarny.
y=6−2⋅1=4,P0=(1,4)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=2
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+1−0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=0+1−0=1
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
2112
Wstaw punkt P0=(1,4) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Hf(1,4)=
2112
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(1,4)=2⋅2−1⋅1=4−1=3
W(P0)=detHf(1,4)=2⋅2−1⋅1=4−1=3
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,4) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=3>0,a11=2>0⇒minimum
W(P0)=3>0,a11=2>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=1 i y=4 do wzoru funkcji f.
fmin(1,4)=12+42+1⋅4−6⋅1−9⋅4=1+16+4−6−36=−21
fmin(1,4)=12+42+1⋅4−6⋅1−9⋅4=1+16+4−6−36=−21
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (1,4), równe −21.
fmin(1,4)=−21
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
Wymnóż nawias i rozwiąż równanie z jedną niewiadomą.
Wstaw x=1 do wzoru na y. Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(1,4) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,4) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=1 i y=4 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (1,4), równe −21.
Dwa punkty stacjonarne — i tylko w jednym ekstremum:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=−x3−y3+3xy
Zad. 2 e)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości.
Pierwsze pochodne.
Warunek konieczny: z pierwszego równania y=x2, wstawiamy do drugiego. Wyłączamy 3x przed nawias — wychodzą dwa punkty.
Drugie pochodne: tym razem zależą od x i y.
Hesjan w każdym punkcie osobno — w każdym wyjdą inne liczby.
Wyznacznik dla każdego punktu.
Warunek dostateczny: w (0,0) siodło, w (1,1) maksimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=−3x2−0+3y⋅1=−3x2+3y
∂x∂f=−3x2−0+3y⋅1=−3x2+3y
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0−3y2+3x⋅1=−3y2+3x
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{−3x2+3y=0−3y2+3x=0
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
3y=3x2⟺y=x2⇒−3(x2)2+3x=0
3y=3x2⟺y=x2⇒−3(x2)2+3x=0
Na kartce:(x2)2=x4
Dlaczego?
Z pierwszego, bo y stoi tam bez potęgi — łatwo go wyznaczyć.
Wyłącz 3x przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
−3x4+3x=0⟺3x(1−x3)=0⟺x=0lubx=1
−3x4+3x=0⟺3x(1−x3)=0⟺x=0lubx=1
Na kartce:1−x3=0⟺x3=1⟺x=1
Dlaczego?
Nie dziel przez x — zgubisz rozwiązanie x=0.
Policz y=x2:02=0 i 12=1. Dwa punkty stacjonarne.
P1=(0,0),P2=(1,1)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=−6x
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−6y
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+3=3
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=0+3=3
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
−6x33−6y
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Hf(0,0)=
−6⋅033−6⋅0
=
0330
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅0−3⋅3=0−9=−9
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅0−3⋅3=0−9=−9
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P1)=−9<0⇒brak ekstremum
W(P1)=−9<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P2=(1,1) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 1. Policz każdy element.
Hf(1,1)=
−6⋅133−6⋅1
=
−633−6
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P2)=detHf(1,1)=(−6)⋅(−6)−3⋅3=36−9=27
W(P2)=detHf(1,1)=(−6)⋅(−6)−3⋅3=36−9=27
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(1,1) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−6 jest ujemny — to maksimum.
W(P2)=27>0,a11=−6<0⇒maksimum
W(P2)=27>0,a11=−6<0⇒maksimum
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=1 do wzoru funkcji f.
fmax(1,1)=−13−13+3⋅1⋅1=−1−1+3=1
fmax(1,1)=−13−13+3⋅1⋅1=−1−1+3=1
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (1,1), równe 1.
(0,0):brak ekstremumfmax(1,1)=1
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
Wyłącz 3x przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
Policz y=x2:02=0 i 12=1. Dwa punkty stacjonarne.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P2=(1,1) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(1,1) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−6 jest ujemny — to maksimum.
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=1 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (1,1), równe 1.
Ułamki i dziedzina z treści zadania:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=xy+x50+y20,x,y>0
Zad. 2 c)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema dla x>0 i y>0.
Pierwsze pochodne: ułamki zapisujemy jako potęgi.
Warunek konieczny: wyznaczamy y z pierwszego równania i wstawiamy do drugiego. Wychodzi x(x3−125)=0 — rozwiązanie x=0 odrzucamy, bo jest poza dziedziną.
Drugie pochodne.
Hesjan w punkcie — w hesjanie są ułamki.
Wyznacznik.
Warunek dostateczny i wartość.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz ułamki jako potęgi: x50=50x−1,y20=20y−1. Pamiętaj o dziedzinie z treści: x>0,y>0.
f(x,y)=xy+50x−1+20y−1
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=y+50⋅(−x−2)+0=y−x250
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=x+0+20⋅(−y−2)=x−y220
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{y−x250=0x−y220=0
Z pierwszego równania wyznacz y. Drugie zapisz jako x=y220 i wstaw do niego y.
y=x250⇒x=y220=x4250020=250020x4=125x4
y=x250x=y220=x4250020=250020x4=125x4
Na kartce:y2=(x2)2502=x42500250020=1251
Dlaczego?
Dzielenie przez ułamek to mnożenie przez odwrotność: 20:x42500=20⋅2500x4.
Pomnóż obie strony przez 125, przenieś wszystko na jedną stronę i wyłącz x przed nawias.
125x=x4⟺x(x3−125)=0⟺x=0lubx=5
125x=x4⟺x(x3−125)=0⟺x=0lubx=5
Na kartce:x3=125⟺x=3125=5
Dlaczego?
x=0 odrzucasz: nie należy do dziedziny (x>0), a poza tym przez zero nie da się dzielić.
Wstaw x=5 do wzoru na y.
y=5250=2550=2,P0=(5,2)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=0−50⋅(−2x−3)=x3100
Dlaczego?
Minus razy minus: −50⋅(−2)=100.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=0−20⋅(−2y−3)=y340
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=1−0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=1−0=1
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
x310011y340
Wstaw punkt P0=(5,2) do hesjanu: za x wstaw 5, za y wstaw 2. Policz każdy element.
Hf(5,2)=
53100112340
=
54115
Na kartce:53=125,125100=5423=8,840=5
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(5,2)=54⋅5−1⋅1=4−1=3
W(P0)=detHf(5,2)=54⋅5−1⋅1=4−1=3
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(5,2) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=54 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=3>0,a11=54>0⇒minimum
W(P0)=3>0,a11=54>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=5 i y=2 do wzoru funkcji f.
fmin(5,2)=5⋅2+550+220=10+10+10=30
fmin(5,2)=5⋅2+550+220=10+10+10=30
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (5,2), równe 30.
fmin(5,2)=30
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz ułamki jako potęgi: x50=50x−1,y20=20y−1. Pamiętaj o dziedzinie z treści: x>0,y>0.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y. Drugie zapisz jako x=y220 i wstaw do niego y.
Pomnóż obie strony przez 125, przenieś wszystko na jedną stronę i wyłącz x przed nawias.
Wstaw x=5 do wzoru na y.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(5,2) do hesjanu: za x wstaw 5, za y wstaw 2. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(5,2) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=54 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=5 i y=2 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (5,2), równe 30.
Sprawdź się
Hesjan w punkcie stacjonarnym ma na przekątnej 2 i 3, a poza przekątną 4. Co jest w tym punkcie?
Dobrze.Nie tym razem.W=2⋅3−4⋅4=6−16=−10<0 — brak ekstremum. Znak a11 sprawdzasz dopiero, gdy W>0. Maksimum wymagałoby W>0 i a11<0 — tu nie zachodzi żadne z nich.
Pozostałe przykłady z listy
Zad. 2 b)f(x,y)=x+y+2
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema albo informacja, że ich nie ma. Nowe tutaj: pochodne to stałe 1 — układ 1=0 jest sprzeczny.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=1+0+0=1
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+1+0=1
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Tu oba równania mówią 1=0 — to fałsz dla każdego x i y.
∇f(x,y)=0⟺{1=01=0
Dlaczego?
Układ jest sprzeczny: nie ma punktów stacjonarnych. Wykres tej funkcji to nachylona płaszczyzna — wszędzie tak samo pochylona, bez szczytów i dołków.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów.
brak punktoˊw stacjonarnychbrak ekstremoˊw
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Tu oba równania mówią 1=0 — to fałsz dla każdego x i y.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów.
Zad. 2 d)f(x,y)=x2+8y3−6xy+1
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: x=3y i wyłączenie 6y przed nawias. Dwa punkty: siodło i minimum z wartością ułamkową.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2x+0−6y⋅1+0=2x−6y
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+24y2−6x⋅1+0=24y2−6x
∂y∂f=0+24y2−6x⋅1+0=24y2−6x
Na kartce:8⋅3y2=24y2
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{2x−6y=024y2−6x=0
Z pierwszego równania wyznacz x i wstaw do drugiego.
2x=6y⟺x=3y⇒24y2−6⋅3y=0
2x=6y⟺x=3y⇒24y2−6⋅3y=0
Wyłącz 6y przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
24y2−18y=0⟺6y(4y−3)=0⟺y=0luby=43
24y2−18y=0⟺6y(4y−3)=0⟺y=0luby=43
Na kartce:4y−3=0⟺y=43
Policz x=3y dla każdego y:3⋅0=0 i 3⋅43=49. Dwa punkty stacjonarne.
P1=(0,0),P2=(49,43)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=48y
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=−6
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−6
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
2−6−648y
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Hf(0,0)=
2−6−648⋅0
=
2−6−60
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P1)=detHf(0,0)=2⋅0−(−6)⋅(−6)=0−36=−36
W(P1)=detHf(0,0)=2⋅0−(−6)⋅(−6)=0−36=−36
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P1)=−36<0⇒brak ekstremum
W(P1)=−36<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P2=(49,43) do hesjanu: za x wstaw 49, za y wstaw 43. Policz każdy element.
Hf(49,43)=
2−6−648⋅43
=
2−6−636
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P2)=detHf(49,43)=2⋅36−(−6)⋅(−6)=72−36=36
W(P2)=detHf(49,43)=2⋅36−(−6)⋅(−6)=72−36=36
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(49,43) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
W(P2)=36>0,a11=2>0⇒minimum
W(P2)=36>0,a11=2>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=49 i y=43 do wzoru funkcji f.
Na kartce:(49)2=1681(43)3=642749⋅43=16271=16168⋅6427=64216=16546⋅1627=1616281+54−162+16=−11
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (49,43), równe −1611.
(0,0):brak ekstremumfmin(49,43)=−1611
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz x i wstaw do drugiego.
Wyłącz 6y przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
Policz x=3y dla każdego y:3⋅0=0 i 3⋅43=49. Dwa punkty stacjonarne.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P2=(49,43) do hesjanu: za x wstaw 49, za y wstaw 43. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(49,43) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=49 i y=43 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (49,43), równe −1611.
Zad. 2 f)f(x,y)=9xy−x3−y3−6
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: y=31x2, potem x(27−x3)=0. Siodło i maksimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=9y⋅1−3x2−0−0=9y−3x2
∂x∂f=9y⋅1−3x2−0−0=9y−3x2
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=9x⋅1−0−3y2−0=9x−3y2
∂y∂f=9x⋅1−0−3y2−0=9x−3y2
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{9y−3x2=09x−3y2=0
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
9y=3x2⟺y=31x2⇒9x−3⋅(31x2)2=0
y=31x29x−3⋅(31x2)2=0
Policz kwadrat, pomnóż obie strony przez 3 i wyłącz x przed nawias.
9x−31x4=0⟺27x−x4=0⟺x(27−x3)=0
9x−31x4=0⟺27x−x4=0⟺x(27−x3)=0
Na kartce:3⋅(31x2)2=3⋅91x4=31x4
Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem. Policz y=31x2:0 i 31⋅9=3.
x=0lubx=3,P1=(0,0),P2=(3,3)
x=0lubx=3P1=(0,0),P2=(3,3)
Na kartce:27−x3=0⟺x3=27⟺x=3
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=−6x
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−6y
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=9−0=9
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=9−0=9
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
−6x99−6y
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Hf(0,0)=
−6⋅099−6⋅0
=
0990
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅0−9⋅9=0−81=−81
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅0−9⋅9=0−81=−81
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P1)=−81<0⇒brak ekstremum
W(P1)=−81<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P2=(3,3) do hesjanu: za x wstaw 3, za y wstaw 3. Policz każdy element.
Hf(3,3)=
−6⋅399−6⋅3
=
−1899−18
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P2)=detHf(3,3)=(−18)⋅(−18)−9⋅9=324−81=243
W(P2)=detHf(3,3)=(−18)⋅(−18)−9⋅9=324−81=243
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(3,3) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−18 jest ujemny — to maksimum.
W(P2)=243>0,a11=−18<0⇒maksimum
W(P2)=243>0,a11=−18<0⇒maksimum
Policz wartość maksimum: wstaw x=3 i y=3 do wzoru funkcji f.
fmax(3,3)=9⋅3⋅3−33−33−6=81−27−27−6=21
fmax(3,3)=9⋅3⋅3−33−33−6=81−27−27−6=21
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (3,3), równe 21.
(0,0):brak ekstremumfmax(3,3)=21
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
Policz kwadrat, pomnóż obie strony przez 3 i wyłącz x przed nawias.
Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem. Policz y=31x2:0 i 31⋅9=3.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P2=(3,3) do hesjanu: za x wstaw 3, za y wstaw 3. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(3,3) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−18 jest ujemny — to maksimum.
Policz wartość maksimum: wstaw x=3 i y=3 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (3,3), równe 21.
Zad. 2 h)f(x,y)=3x3+3x2y−y3−15x
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: dwa przypadki (y=x i y=−x) i cztery punkty stacjonarne, w tym z pierwiastkami.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=9x2+3y⋅2x−0−15=9x2+6xy−15
∂x∂f=9x2+3y⋅2x−0−15=9x2+6xy−15
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+3x2⋅1−3y2−0=3x2−3y2
∂y∂f=0+3x2⋅1−3y2−0=3x2−3y2
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{9x2+6xy−15=03x2−3y2=0
∇f(x,y)=0⟺{9x2+6xy−15=03x2−3y2=0
Zacznij od drugiego równania. Wyłącz 3 przed nawias: 3(x2−y2), a x2−y2 rozłóż wzorem a2−b2=(a−b)(a+b). Wychodzą dwa przypadki.
3x2−3y2=0⟺3(x−y)(x+y)=0⟺y=xluby=−x
3x2−3y2=0⟺3(x−y)(x+y)=0⟺y=xluby=−x
Przypadek 1: wstaw y=x do pierwszego równania.
y=x:9x2+6x2−15=0⟺15x2=15⟺x=1lubx=−1
y=x:9x2+6x2−15=0⟺15x2=15⟺x=1lubx=−1
Na kartce:x2=1⟺x=1lubx=−1
Dlaczego?
Stąd dwa punkty: (1,1) i (−1,−1) — bo y=x.
Przypadek 2: wstaw y=−x do pierwszego równania.
y=−x:9x2−6x2−15=0⟺3x2=15⟺x=5lubx=−5
y=−x:9x2−6x2−15=0⟺3x2=15⟺x=5lubx=−5
Na kartce:6x⋅(−x)=−6x2
Dlaczego?
Stąd (5,−5) i (−5,5) — bo y=−x.
Cztery punkty stacjonarne. Każdy trzeba sprawdzić osobno.
P1=(1,1),P2=(−1,−1),P3=(5,−5),P4=(−5,5)
P1=(1,1),P2=(−1,−1)P3=(5,−5),P4=(−5,5)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=18x+6y
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−6y
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=6x−0=6x
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=6x−0=6x
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
18x+6y6x6x−6y
Wstaw punkt P1=(1,1) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 1. Policz każdy element.
Hf(1,1)=
18⋅1+6⋅16⋅16⋅1−6⋅1
=
2466−6
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P1)=detHf(1,1)=24⋅(−6)−6⋅6=−144−36=−180
W(P1)=detHf(1,1)=24⋅(−6)−6⋅6=−144−36=−180
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(1,1)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P1)=−180<0⇒brak ekstremum
W(P1)=−180<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P2=(−1,−1) do hesjanu: za x wstaw −1, za y wstaw −1. Policz każdy element.
Hf(−1,−1)=
18⋅(−1)+6⋅(−1)6⋅(−1)6⋅(−1)−6⋅(−1)
=
−24−6−66
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P2=(−1,−1)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P2)=−180<0⇒brak ekstremum
W(P2)=−180<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P3=(5,−5) do hesjanu: za x wstaw 5, za y wstaw −5. Policz każdy element.
Hf(5,−5)=
18⋅5+6⋅(−5)6⋅56⋅5−6⋅(−5)
=
125656565
Na kartce:185+6⋅(−5)=185−65=125−6⋅(−5)=65
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Zacznij od drugiego równania. Wyłącz 3 przed nawias: 3(x2−y2), a x2−y2 rozłóż wzorem a2−b2=(a−b)(a+b). Wychodzą dwa przypadki.
Przypadek 1: wstaw y=x do pierwszego równania.
Przypadek 2: wstaw y=−x do pierwszego równania.
Cztery punkty stacjonarne. Każdy trzeba sprawdzić osobno.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P1=(1,1) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(1,1)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P2=(−1,−1) do hesjanu: za x wstaw −1, za y wstaw −1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P2=(−1,−1)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P3=(5,−5) do hesjanu: za x wstaw 5, za y wstaw −5. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P3=(5,−5) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=125 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=5 i y=−5 do wzoru funkcji f.
Wstaw punkt P4=(−5,5) do hesjanu: za x wstaw −5, za y wstaw 5. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P4=(−5,5) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−125 jest ujemny — to maksimum.
Policz wartość maksimum: wstaw x=−5 i y=5 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (5,−5), równe −105; maksimum w punkcie (−5,5), równe 105.
Zad. 2 i)f(x,y)=4y2+3x2−2y
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: każde równanie układu ma tylko jedną niewiadomą.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=0+6x−0=6x
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=8y+0−2=8y−2
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Tu każde równanie ma jedną niewiadomą — rozwiązujesz je osobno.
∇f(x,y)=0⟺{6x=08y−2=0⟺{x=0y=41
∇f(x,y)=0⟺{6x=08y−2=0⟺{x=0y=41
Na kartce:8y=2⟺y=82=41
Jeden punkt stacjonarny.
P0=(0,41)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=6
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=8
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0
Dlaczego?
6x nie ma litery y.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=0
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
6008
Wstaw punkt P0=(0,41) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Hf(0,41)=
6008
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(0,41)=6⋅8−0⋅0=48
W(P0)=detHf(0,41)=6⋅8−0⋅0=48
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(0,41) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=6 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=48>0,a11=6>0⇒minimum
W(P0)=48>0,a11=6>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=0 i y=41 do wzoru funkcji f.
fmin(0,41)=4⋅(41)2+3⋅02−2⋅41=41−21=−41
fmin(0,41)=4⋅(41)2+3⋅02−2⋅41=41−21=−41
Na kartce:4⋅161=4141−42=−41
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (0,41), równe −41.
fmin(0,41)=−41
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Tu każde równanie ma jedną niewiadomą — rozwiązujesz je osobno.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(0,41) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(0,41) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=6 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=0 i y=41 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (0,41), równe −41.
Zad. 2 j)f(x,y)=x3+y2−6xy−48
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: y=3x z drugiego równania, potem 3x(x−6)=0. Siodło i minimum.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=3x2+0−6y⋅1−0=3x2−6y
∂x∂f=3x2+0−6y⋅1−0=3x2−6y
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+2y−6x⋅1−0=2y−6x
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{3x2−6y=02y−6x=0
Z drugiego równania wyznacz y — tam jest najprościej — i wstaw do pierwszego.
2y=6x⟺y=3x⇒3x2−6⋅3x=0
2y=6x⟺y=3x⇒3x2−6⋅3x=0
Wyłącz 3x przed nawias.
3x2−18x=0⟺3x(x−6)=0⟺x=0lubx=6
3x2−18x=0⟺3x(x−6)=0⟺x=0lubx=6
Policz y=3x:3⋅0=0 i 3⋅6=18.
P1=(0,0),P2=(6,18)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=6x
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=2
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=−6
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−6
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
6x−6−62
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Hf(0,0)=
6⋅0−6−62
=
0−6−62
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅2−(−6)⋅(−6)=0−36=−36
W(P1)=detHf(0,0)=0⋅2−(−6)⋅(−6)=0−36=−36
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P1)=−36<0⇒brak ekstremum
W(P1)=−36<0⇒brak ekstremum
Wstaw punkt P2=(6,18) do hesjanu: za x wstaw 6, za y wstaw 18. Policz każdy element.
Hf(6,18)=
6⋅6−6−62
=
36−6−62
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P2)=detHf(6,18)=36⋅2−(−6)⋅(−6)=72−36=36
W(P2)=detHf(6,18)=36⋅2−(−6)⋅(−6)=72−36=36
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(6,18) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=36 jest dodatni — to minimum.
W(P2)=36>0,a11=36>0⇒minimum
W(P2)=36>0,a11=36>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=6 i y=18 do wzoru funkcji f.
Na kartce:63=216,182=3246⋅6⋅18=36⋅18=648216+324=540,540−648=−108,−108−48=−156
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (6,18), równe −156.
(0,0):brak ekstremumfmin(6,18)=−156
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z drugiego równania wyznacz y — tam jest najprościej — i wstaw do pierwszego.
Wyłącz 3x przed nawias.
Policz y=3x:3⋅0=0 i 3⋅6=18.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P1=(0,0) do hesjanu: za x wstaw 0, za y wstaw 0. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P1=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Wstaw punkt P2=(6,18) do hesjanu: za x wstaw 6, za y wstaw 18. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P2=(6,18) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=36 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=6 i y=18 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (6,18), równe −156.
Zad. 2 k)f(x,y)=−x2+xy−y2+2x−y−11
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: maksimum — funkcja z pierwszego rysunku w module.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=−2x+y⋅1−0+2−0−0=−2x+y+2
∂x∂f=−2x+y⋅1−0+2−0−0=−2x+y+2
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+x⋅1−2y+0−1−0=x−2y−1
∂y∂f=0+x⋅1−2y+0−1−0=x−2y−1
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{−2x+y+2=0x−2y−1=0
Z drugiego równania wyznacz x i wstaw do pierwszego.
x=2y+1⇒−2(2y+1)+y+2=0
x=2y+1⇒−2(2y+1)+y+2=0
Wymnóż nawias i zredukuj.
−4y−2+y+2=0⟺−3y=0⟺y=0
−4y−2+y+2=0⟺−3y=0⟺y=0
Wstaw y=0 do wzoru na x.
x=2⋅0+1=1,P0=(1,0)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=−2
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−2
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+1+0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=1−0−0=1
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
−211−2
Wstaw punkt P0=(1,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Hf(1,0)=
−211−2
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(1,0)=(−2)⋅(−2)−1⋅1=4−1=3
W(P0)=detHf(1,0)=(−2)⋅(−2)−1⋅1=4−1=3
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,0) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−2 jest ujemny — to maksimum.
W(P0)=3>0,a11=−2<0⇒maksimum
W(P0)=3>0,a11=−2<0⇒maksimum
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=0 do wzoru funkcji f.
fmax(1,0)=−12+1⋅0−02+2⋅1−0−11=−1+2−11=−10
fmax(1,0)=−12+1⋅0−02+2⋅1−0−11=−1+2−11=−10
Na kartce:−12=−(12)=−1
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (1,0), równe −10.
fmax(1,0)=−10
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z drugiego równania wyznacz x i wstaw do pierwszego.
Wymnóż nawias i zredukuj.
Wstaw y=0 do wzoru na x.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(1,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,0) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=−2 jest ujemny — to maksimum.
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=0 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Maksimum w punkcie (1,0), równe −10.
Zad. 2 l)f(x,y)=(2x+3y)(x−y)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: najpierw wymnażamy nawiasy. Jedyny punkt stacjonarny to siodło.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Najpierw wymnóż nawiasy — każdy wyraz z każdym. Potem pochodne liczysz wzorami 2 i 3.wymnażanie nawiasów
f(x,y)=2x2−2xy+3xy−3y2=2x2+xy−3y2
f(x,y)=2x2−2xy+3xy−3y2=2x2+xy−3y2
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=4x+y⋅1−0=4x+y
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+x⋅1−6y=x−6y
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{4x+y=0x−6y=0
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
y=−4x⇒x−6⋅(−4x)=0⟺25x=0⟺x=0
y=−4x⇒x−6⋅(−4x)=0⟺25x=0⟺x=0
Na kartce:−6⋅(−4x)=24xx+24x=25x
Jeden punkt stacjonarny.
y=−4⋅0=0,P0=(0,0)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=4
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=−6
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+1=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=1−0=1
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
411−6
Wstaw punkt P0=(0,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Hf(0,0)=
411−6
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(0,0)=4⋅(−6)−1⋅1=−24−1=−25
W(P0)=detHf(0,0)=4⋅(−6)−1⋅1=−24−1=−25
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P0=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
W(P0)=−25<0⇒brak ekstremum
W(P0)=−25<0⇒brak ekstremum
Zapisz odpowiedź. W żadnym punkcie stacjonarnym nie ma ekstremum — funkcja nie ma ekstremów.
(0,0):brak ekstremum
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Najpierw wymnóż nawiasy — każdy wyraz z każdym. Potem pochodne liczysz wzorami 2 i 3.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y i wstaw do drugiego.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(0,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W<0, więc w punkcie P0=(0,0)nie ma ekstremum. Powierzchnia ma tu kształt siodła: w jednym kierunku idzie w górę, w drugim w dół.
Zapisz odpowiedź. W żadnym punkcie stacjonarnym nie ma ekstremum — funkcja nie ma ekstremów.
Zad. 2 m)f(x,y)=x2−2xy+9y2−x+y−5
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: układ rozwiązany dodawaniem stronami.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2x−2y⋅1+0−1+0−0=2x−2y−1
∂x∂f=2x−2y⋅1+0−1+0−0=2x−2y−1
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0−2x⋅1+18y−0+1−0=−2x+18y+1
∂y∂f=0−2x⋅1+18y−0+1−0=−2x+18y+1
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{2x−2y−1=0−2x+18y+1=0
∇f(x,y)=0⟺{2x−2y−1=0−2x+18y+1=0
Dodaj równania stronami: 2x i −2x się znoszą, zostaje −2y+18y=16y, a −1+1=0.
16y=0⟺y=0
Dlaczego?
Dodawanie stronami działa, gdy przy jednej niewiadomej stoją liczby przeciwne (2 i −2). Podstawianie też da ten sam wynik.
Wstaw y=0 do pierwszego równania.
2x−0−1=0⟺x=21,P0=(21,0)
2x−0−1=0⟺x=21P0=(21,0)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=18
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=−2
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=−2
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
2−2−218
Wstaw punkt P0=(21,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Hf(21,0)=
2−2−218
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(21,0)=2⋅18−(−2)⋅(−2)=36−4=32
W(P0)=detHf(21,0)=2⋅18−(−2)⋅(−2)=36−4=32
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(21,0) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=32>0,a11=2>0⇒minimum
W(P0)=32>0,a11=2>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=21 i y=0 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (21,0), równe −421.
fmin(21,0)=−421
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Dodaj równania stronami: 2x i −2x się znoszą, zostaje −2y+18y=16y, a −1+1=0.
Wstaw y=0 do pierwszego równania.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(21,0) do hesjanu. W hesjanie nie ma ani x, ani y — same liczby — więc w każdym punkcie jest taki sam.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(21,0) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=21 i y=0 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (21,0), równe −421.
Zad. 2 n)f(x,y)=x2+xy+y2−4lnx−10lny
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema dla x>0 i y>0. Nowe tutaj: najtrudniejszy układ na liście — równanie dwukwadratowe (podstawienie t=x2) i odrzucanie rozwiązań spoza dziedziny.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz dziedzinę: logarytm istnieje tylko dla liczb dodatnich.
Df:x>0,y>0
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=2x+y+0−x4−0=2x+y−x4
∂x∂f=2x+y+0−x4−0=2x+y−x4
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=0+x+2y−0−y10=x+2y−y10
∂y∂f=0+x+2y−0−y10=x+2y−y10
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Pomnóż pierwsze równanie przez x, a drugie przez y — znikną ułamki (wolno, bo x,y>0).
Z pierwszego równania wyznacz cały iloczyn xy i wstaw go do drugiego.
xy=4−2x2⇒4−2x2+2y2−10=0⟺y2=x2+3
xy=4−2x2⇒4−2x2+2y2−10=0⟺y2=x2+3
Na kartce:2y2=2x2+6:2
Z pierwszego równania wyznacz y (dzielisz przez x=0) i wstaw do y2=x2+3.
y=x4−2x2⇒x2(4−2x2)2=x2+3
Pomnóż obie strony przez x2 i wymnóż kwadrat ze wzoru (a−b)2=a2−2ab+b2.
16−16x2+4x4=x4+3x2⟺3x4−19x2+16=0
16−16x2+4x4=x4+3x2⟺3x4−19x2+16=0
Na kartce:(4−2x2)2=16−16x2+4x4
Podstaw t=x2 — wychodzi zwykłe równanie kwadratowe. Rozwiąż je deltą.
t=x2:3t2−19t+16=0,Δ=169,t=1lubt=316
t=x2:3t2−19t+16=0Δ=169,t=1lubt=316
Na kartce:Δ=192−4⋅3⋅16=361−192=169Δ=13t=619−13=1t=619+13=632=316
Wróć do x:x2=1, a w dziedzinie x>0, więc x=1. Policz y.
t=1:x=1,y=14−2=2⇒P0=(1,2)
t=1:x=1,y=14−2=2⇒P0=(1,2)
Dlaczego?
Druga możliwość, t=316, daje x=34 i y=x4−332<0 (licznik jest ujemny) — poza dziedziną, odrzucasz.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2+x24
Dlaczego?
Pochodna −4x−1 to −4⋅(−1)x−2=4x−2.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=2+y210
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=0+1−0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=1+0−0=1
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
2+x24112+y210
Wstaw punkt P0=(1,2) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 2. Policz każdy element.
Hf(1,2)=
2+14112+410
=
61129
Na kartce:410=25,2+25=29
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(1,2)=6⋅29−1⋅1=27−1=26
W(P0)=detHf(1,2)=6⋅29−1⋅1=27−1=26
Na kartce:6⋅29=254=27
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,2) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=6 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=26>0,a11=6>0⇒minimum
W(P0)=26>0,a11=6>0⇒minimum
Policz wartość minimum: wstaw x=1 i y=2 do wzoru funkcji f.
fmin(1,2)=1+2+4−4ln1−10ln2=7−10ln2
fmin(1,2)=1+2+4−4ln1−10ln2=7−10ln2
Na kartce:ln1=07−10ln2≈0,07
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (1,2), równe 7−10ln2.
fmin(1,2)=7−10ln2
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz dziedzinę: logarytm istnieje tylko dla liczb dodatnich.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Pomnóż pierwsze równanie przez x, a drugie przez y — znikną ułamki (wolno, bo x,y>0).
Z pierwszego równania wyznacz cały iloczyn xy i wstaw go do drugiego.
Z pierwszego równania wyznacz y (dzielisz przez x=0) i wstaw do y2=x2+3.
Pomnóż obie strony przez x2 i wymnóż kwadrat ze wzoru (a−b)2=a2−2ab+b2.
Podstaw t=x2 — wychodzi zwykłe równanie kwadratowe. Rozwiąż je deltą.
Wróć do x:x2=1, a w dziedzinie x>0, więc x=1. Policz y.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(1,2) do hesjanu: za x wstaw 1, za y wstaw 2. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(1,2) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=6 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=1 i y=2 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (1,2), równe 7−10ln2.
Zad. 2 o)f(x,y)=4xy+x1+y1
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: pierwiastek trzeciego stopnia w punkcie stacjonarnym. Hesjan liczy się bez pierwiastków, bo x3=41.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz ułamki jako potęgi. Dziedzina: x=0 i y=0.
f(x,y)=4xy+x−1+y−1,x=0,y=0
f(x,y)=4xy+x−1+y−1,x=0,y=0
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
∂x∂f=4y−x−2+0=4y−x21
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=4x+0−y−2=4x−y21
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
∇f(x,y)=0⟺{4y−x21=04x−y21=0
Z pierwszego równania wyznacz y. Drugie pomnóż przez y2 i wstaw y.
y=4x21⇒4x⋅y2=1⟺4x⋅16x41=1⟺4x31=1
y=4x21⇒4x⋅y2=1⟺4x⋅16x41=1⟺4x31=1
Na kartce:y2=16x4116x44x=4x31
Rozwiąż: 4x3=1. Potem policz y.
x3=41⟺x=341,y=4x21=341
x3=41⟺x=341y=4x21=341
Na kartce:4x2=4⋅3161=3164=34
Dlaczego?
Wyszło x=y. Przyda się: x3=y3=41.
Jeden punkt stacjonarny.
P0=(341,341)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
∂x2∂2f=2x−3=x32
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
∂y2∂2f=2y−3=y32
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
∂x∂y∂2f=4
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2f=4
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.hesjan
Hf(x,y)=
x3244y32
Wstaw punkt P0=(341,341) do hesjanu: za x wstaw 341, za y wstaw 341. Policz każdy element.
Hf(341,341)=
2:41442:41
=
8448
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
W(P0)=detHf(341,341)=8⋅8−4⋅4=64−16=48
W(P0)=detHf(341,341)=8⋅8−4⋅4=64−16=48
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(341,341) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=8 jest dodatni — to minimum.
W(P0)=48>0,a11=8>0⇒minimum
W(P0)=48>0,a11=8>0⇒minimum
Dlaczego?
W punkcie x3=y3=41, więc x32=2:41=8 — bez liczenia pierwiastków.
Policz wartość minimum: wstaw x=341 i y=341 do wzoru funkcji f.
fmin(341,341)=3164+34+34=34+234=334
fmin(341,341)=3164+34+34=34+234=334
Na kartce:4xy=34⋅344=3164=34x1=34334≈4,76
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (341,341), równe 334.
fmin(341,341)=334
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz ułamki jako potęgi. Dziedzina: x=0 i y=0.
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi.
Z pierwszego równania wyznacz y. Drugie pomnóż przez y2 i wstaw y.
Rozwiąż: 4x3=1. Potem policz y.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony).
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(341,341) do hesjanu: za x wstaw 341, za y wstaw 341. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(341,341) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=8 jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=341 i y=341 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (341,341), równe 334.
Zad. 2 p)f(x,y)=e2x(x+y2+2y)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema — gdzie są i jakie mają wartości. Nowe tutaj: czynnik e2x — nigdy nie jest zerem, więc można przez niego podzielić. W hesjanie pojawia się liczba e.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Oba czynniki mają x — reguła iloczynu.
∂x∂f=2e2x(x+y2+2y)+e2x⋅1=e2x(2x+2y2+4y+1)
∂x∂f=2e2x(x+y2+2y)+e2x⋅1=e2x(2x+2y2+4y+1)
Na kartce:(e2x)′=e2x⋅2(x+y2+2y)′=1
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
∂y∂f=e2x⋅(0+2y+2)=e2x(2y+2)
∂y∂f=e2x⋅(0+2y+2)=e2x(2y+2)
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Czynnik e2x jest zawsze dodatni, więc nigdy nie jest zerem — możesz przez niego podzielić.
∇f(x,y)=0⟺{e2x(2x+2y2+4y+1)=0e2x(2y+2)=0
∇f(x,y)=0⟺{e2x(2x+2y2+4y+1)=0e2x(2y+2)=0
Z drugiego równania od razu y=−1. Wstaw do pierwszego.
2y+2=0⟺y=−1⇒2x+2−4+1=0⟺2x−1=0⟺x=21
2y+2=0⟺y=−12x+2−4+1=0⟺x=21
Na kartce:2⋅(−1)2+4⋅(−1)=2−4
Jeden punkt stacjonarny.
P0=(21,−1)
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony). Znowu iloczyn.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (21,−1), równe −2e.
fmin(21,−1)=−2e
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 pierwsze pochodne2 warunek konieczny3 drugie pochodne4 hesjan w punkcie5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Policz pochodną po x. Litera y jest zamrożona (na złoto) — zachowuje się jak liczba. Oba czynniki mają x — reguła iloczynu.
Policz pochodną po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto).
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne cząstkowe przyrównaj do zera. Wychodzi układ dwóch równań z dwiema niewiadomymi. Czynnik e2x jest zawsze dodatni, więc nigdy nie jest zerem — możesz przez niego podzielić.
Z drugiego równania od razu y=−1. Wstaw do pierwszego.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj jeszcze raz po x (y znowu zamrożony). Znowu iloczyn.
Policz ∂y2∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj jeszcze raz po y (x zamrożony).
Policz pochodną mieszaną ∂x∂y∂2f: wynik ∂x∂f zróżniczkuj po y — teraz zamrożony jest x.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną ∂y∂x∂2f: wynik ∂y∂f zróżniczkuj po x (y zamrożony). Ma wyjść to samo.
Ułóż drugie pochodne w hesjan. W pierwszym wierszu: ∂x2∂2f i ∂x∂y∂2f, w drugim: ∂y∂x∂2f i ∂y2∂2f.
Wstaw punkt P0=(21,−1) do hesjanu: za x wstaw 21, za y wstaw −1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik: iloczyn liczb na przekątnej (lewy górny razy prawy dolny) minus iloczyn liczb na drugiej przekątnej (prawy górny razy lewy dolny).
Sprawdź warunek dostateczny. W>0, więc w punkcie P0=(21,−1) jest ekstremum. Lewy górny element hesjanu a11=2e jest dodatni — to minimum.
Policz wartość minimum: wstaw x=21 i y=−1 do wzoru funkcji f.
Zapisz odpowiedź. Minimum w punkcie (21,−1), równe −2e.
Wszystkie odpowiedzi z listy
Wyniki wszystkich zadań w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku.
Wartośćfmax(x0,y0)=f(x0,y0) — punkt wstawiasz do wzoru funkcji.
Brak punktówUkład sprzeczny (0=−4) — brak punktów stacjonarnych, brak ekstremów.
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.
Pochodne cząstkowe
Ćwiczenia · 6 zadań
f(x,y)=x3y2+4y. Ile wynosi ∂x∂f?
Dobrze.Nie tym razem.Przy zamrożonym y:y2 to współczynnik przy x3, więc 3x2y2. Składnik 4y nie ma x — to liczba, pochodna 0, a nie 4.6x2y miesza pochodną po x z pochodną po y.
f(x,y)=x3y2+4y. Ile wynosi ∂y∂f?
Dobrze.Nie tym razem.Przy zamrożonym x:x3 to współczynnik, (y2)′=2y, więc 2x3y. Do tego (4y)′=4. Druga opcja gubi 4. Trzecia to pochodna po x (z dopisanym 4).
f(x,y)=e3x+y. Ile wynosi ∂x∂f?
Dobrze.Nie tym razem.Reguła 5: e□ razy pochodna wykładnika po x.(3x+y) po x to 3. Pierwsza opcja gubi pochodną wykładnika. Trzecia używa wzoru na potęgę, choć zmienna jest w wykładniku.
f(x,y)=x2y3. Ile wynosi ∂x∂y∂2f?
Dobrze.Nie tym razem.∂x∂f=2xy3, a to po y:2x⋅3y2=6xy2.2y3 to ∂x2∂2f — drugi raz policzone po x, a miało być po y.3x2y2 to ∂y∂f, czyli pierwsza pochodna, nie druga.
Ile pochodnych cząstkowych drugiego rzędu ma funkcja trzech zmiennych f(x,y,z)?
Dobrze.Nie tym razem.Kwadrat liczby zmiennych: 32=9 (slajd). Z twierdzenia Schwarza różnych wzorów może być mniej — mieszane łączą się w pary — ale pochodnych jest 9.3 to liczba pierwszych pochodnych, 6 — liczba różnych wzorów po skorzystaniu z twierdzenia Schwarza.
f(x,y)=ln(xy) dla x,y>0. Ile wynosi ∂x∂f?
Dobrze.Nie tym razem.Reguła 5: xy1⋅(xy)′=xy1⋅y=x1. xy1 gubi pochodną środka. xy wychodzi, gdy y z pochodnej środka trafi do licznika bez skrócenia, a powinno być xy1⋅y=xyy=x1.
Wynik: 0 / 6
Gradient i hesjan w punkcie
Wpisz macierz
Hesjan w punkcie (1, 2)
Funkcja: f(x,y)=x2y+3xy2. Pierwsze pochodne: ∂x∂f=2xy+3y2, ∂y∂f=x2+6xy. Policz drugie pochodne, wstaw x=1,y=2 i wpisz hesjan.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
Hf(1,2)=
∂x2∂2f=2y, w punkcie (1,2):2⋅2=4.
∂x∂y∂2f=2x+6y, w punkcie: 2⋅1+6⋅2=2+12=14.
∂y∂x∂2f=2x+6y=14 — tyle samo co nad przekątną (twierdzenie Schwarza).
∂y2∂2f=6x, w punkcie: 6⋅1=6.
Ćwiczenia · 3 zadania
f(x,y)=x2y+y3. Ile wynosi ∂x∂f w punkcie (1,2)?
Dobrze.Nie tym razem.∂x∂f=2xy, w punkcie: 2⋅1⋅2=4.10 to wartość funkcji f(1,2)=2+8.13 to ∂y∂f(1,2)=1+3⋅4.
f(x,y)=x2y+y3. Ile wynosi prawy dolny element hesjanu w punkcie (1,2)?
Dobrze.Nie tym razem.Prawy dolny to ∂y2∂2f. ∂y∂f=x2+3y2, a to po y:6y. W punkcie: 6⋅2=12.6 wychodzi, gdy za y wstawisz 1 — pierwszą liczbę z punktu, czyli x. To pomylone współrzędne. 2 to ∂x∂y∂2f=2x w punkcie.
f(x,y)=x2+y2. Gradient w punkcie (3,4) ma składowe:
Dobrze.Nie tym razem.∂x∂f=2x, ∂y∂f=2y, więc 2⋅3=6 i 2⋅4=8.9 i 16 to x2 i y2 — same składniki funkcji. 3 i 4 to współrzędne punktu.
Wynik: 0 / 3
Punkty stacjonarne
Ćwiczenia · 5 zadań
Rozwiązanie układu {2x−y=0x+y−3=0 to punkt:
Dobrze.Nie tym razem.Z pierwszego: y=2x. Wstaw do drugiego: x+2x−3=0, czyli 3x=3,x=1, a y=2.(2,1) ma zamienione współrzędne — sprawdź: 2⋅2−1=3=0.(0,0) spełnia tylko pierwsze równanie: 0+0−3=0.
Układ {x2−y=0y−4=0 ma rozwiązania:
Dobrze.Nie tym razem.Z drugiego y=4, więc x2=4, czyli x=2 albo x=−2. Dwa punkty: (2,4) i (−2,4). „Tylko (2,4)” gubi ujemny pierwiastek. (4,2) ma zamienione współrzędne.
Z równania x(x−3)=0 wychodzi:
Dobrze.Nie tym razem.Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem: x=0 albo x−3=0. Odpowiedź „x=3” wychodzi po podzieleniu przez x — tak gubi się rozwiązanie x=0.
Układ ∇f=0 wyszedł {x+y=1x+y=3. Co to znaczy?
Dobrze.Nie tym razem.Ta sama suma x+y nie może być naraz równa 1 i 3 — odjęcie równań daje 0=−2. Bez punktów stacjonarnych nie ma ekstremów (jak w Zad. 2 g)).
Dziedzina: x>0. Z układu wyszło x=−2 albo x=3. Które rozwiązania zostają?
Dobrze.Nie tym razem.Punkt spoza dziedziny odrzucasz — funkcja tam nie istnieje. Zostaje x=3 (jak w Zad. 2 c) i n)).
Wynik: 0 / 5
Ekstrema bezwarunkowe
Ćwiczenie
Co jest w punkcie stacjonarnym? Policz W i zdecyduj
Hesjan w punkcie: na przekątnej 4 i 2, poza przekątną 1.
Hesjan w punkcie: na przekątnej 2 i −8, poza przekątną 0.
Dobrze.Nie.W=2⋅(−8)−0⋅0=−16−0=−16<0 — brak ekstremum (siodło). Dodatni a11 niczego nie zmienia.
Hesjan w punkcie: na przekątnej 3 i 12, poza przekątną 6.
Dobrze.Nie.W=3⋅12−6⋅6=36−36=0 — procedura z zajęć nie rozstrzyga.
Hesjan w punkcie: na przekątnej −1 i −5, poza przekątną 3.
Dobrze.Nie.W=(−1)⋅(−5)−3⋅3=5−9=−4<0 — brak ekstremum. Obie liczby na przekątnej są ujemne, ale to nie wystarcza: decyduje W.
Hesjan w punkcie: na przekątnej 0 i 5, poza przekątną 2.
Dobrze.Nie.W=0⋅5−2⋅2=0−4=−4<0 — brak ekstremum.
Ćwiczenia · 4 zadania
W punkcie stacjonarnym W(P0)=5 i a11=−3. Co tam jest?
Dobrze.Nie tym razem.W>0 — ekstremum, a11<0 — maksimum (jak ujemna f′′ w module 9).
W punkcie stacjonarnym W(P0)=−2 i a11=4. Co tam jest?
Dobrze.Nie tym razem.W<0 rozstrzyga: brak ekstremum. Znak a11 sprawdzasz tylko przy W>0.
fmin(1,4)=−21 znaczy:
Dobrze.Nie tym razem.W nawiasie punkt (x0,y0), po znaku równości wartość funkcji w tym punkcie. −21 to wartość funkcji, nie współrzędna punktu. Pochodne w punkcie stacjonarnym są zerem.
Dlaczego hesjan liczysz osobno w każdym punkcie stacjonarnym?
Dobrze.Nie tym razem.Np. w Zad. 2 e) hesjan ma na przekątnej −6x i −6y: w (0,0) wychodzi 0, a w (1,1) wychodzi −6. Tylko gdy hesjan ma same liczby (Zad. 2 a)), jest taki sam w każdym punkcie.
Wynik: 0 / 4
Quiz z teorii
Quiz · 10 pytań
Żeby policzyć wartość funkcji f(x,y), potrzebujesz:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: aby wyznaczyć wartość funkcji wielu zmiennych, trzeba znać wartości wszystkich jej argumentów.
Licząc ∂x∂f:
Dobrze.Nie tym razem.Pochodna cząstkowa po x: wszystkie zmienne poza x traktujesz jak stałe.
Gradient ∇f to:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: gradient to kolumnowy wektor pierwszych pochodnych cząstkowych. Macierz drugich pochodnych to hesjan.
Hesjan Hf to:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: hesjan to kwadratowa macierz drugich pochodnych cząstkowych. Dla dwóch zmiennych — 2×2.
Twierdzenie Schwarza mówi, że (przy ciągłych pochodnych):
Dobrze.Nie tym razem.∂x∂y∂2f=∂y∂x∂2f. Dlatego hesjan jest symetryczny. Drugie pochodne po x i po y zwykle są różne.
Na zajęciach ∂x∂y∂2f to:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: pochodna mieszana — pierwsza pochodna względem x, druga względem y. Z twierdzenia Schwarza kolejność i tak nie zmienia wyniku.
Warunek konieczny istnienia ekstremum funkcji f(x,y) to:
Dobrze.Nie tym razem.Obie pierwsze pochodne równe zeru. W>0 to część warunku dostatecznego, a f=0 to miejsce zerowe.
W(P0)<0. W punkcie P0:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: gdy W(P0)<0, w P0 nie istnieje ekstremum. Kształt powierzchni: siodło.
Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko. Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.