Czasem nie wolno wybrać dowolnej pary liczb — budżet, czas albo przepis narzuca warunek. Nauczysz się szukać największej i najmniejszej wartości funkcji tylko wśród punktów, które ten warunek spełniają — procedurą z zajęć, metodą Lagrange’a.
Czasok. 70 min
PotrzebujeszPochodne cząstkowe (moduł 10), układy równań (moduł 5) i wyznacznik 3 × 3 regułą Sarrusa (moduł 4) — przypominamy je na miejscu.
Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.
Po tym module umiesz:
zapisać warunek w postaci φ(x, y) = 0 i utworzyć funkcję Lagrange’a
policzyć pochodne cząstkowe funkcji Lagrange’a, traktując λ jak liczbę
rozwiązać układ trzech równań i znaleźć punkty stacjonarne razem z ich λ
ułożyć macierz 3 × 3 ze slajdu i policzyć jej wyznacznik regułą Sarrusa
rozstrzygnąć, czy w punkcie jest maksimum, czy minimum warunkowe, i policzyć jego wartość
Po co to jest
Masz 100 zł i chcesz kupić dwie rzeczy: x sztuk jednej i y sztuk drugiej. Twoje zadowolenie zależy od obu liczb — to funkcja f(x,y) z modułu 10. Ale nie wybierasz dowolnej pary: musisz zmieścić się w budżecie. To jest warunek — dodatkowe równanie, które x i y muszą spełniać.
Na rysunku: funkcja f(x,y)=6−4x−3y (Zad. 1 a)) to pochyła płaszczyzna — nie ma ani szczytu, ani dołka. Warunek x2+y2=1 to okrąg. Wolno chodzić tylko po różowej ścieżce nad tym okręgiem. Na ścieżce jest najwyższy i najniższy punkt:
ścieżka: punkty wykresu nad okręgiem x2+y2=1 (linia przerywana na podłodze)najwyższy i najniższy punkt ścieżki
Jak czytać:
siatka to wykres f — pochyła płaszczyzna. Przerywany różowy okrąg na podłodze to warunek: tylko takie pary (x,y) są dozwolone. Ciągła różowa linia to wysokości f nad tymi punktami. Najwyżej ścieżka wznosi się do 11, najniżej opada do 1 — to maksimum i minimum warunkowe. Pod koniec modułu znajdziesz je z samych wzorów.
Bez warunku ta funkcja nie ma ekstremów (procedura z modułu 10 dałaby sprzeczny układ −4=0). Z warunkiem — ma. Dlatego potrzebna jest osobna metoda.
Jak przejdziemy przez ten moduł
Pojęcia (sekcja 3): warunek ϕ(x,y)=0, ekstremum warunkowe, funkcja Lagrange’a z mnożnikiem λ i macierz 3×3 ze slajdu.
Procedura z zajęć w sześciu krokach — na wszystkich siedmiu przykładach z listy.
Co będzie na kolokwium
Na liście jest jedno polecenie: Zad. 1, siedem przykładów a)–g). Poniżej to polecenie i trzy jego części, które mogą paść osobno — od najprostszej. Każda ma w module swój przepis i ćwiczenia.
To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych pojęć. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu.
1
„Zapisz funkcję Lagrange’a dla funkcji f(x,y) i warunku ϕ(x,y)”
Warunek przepisujesz tak, żeby po prawej stało 0. Lewa strona to ϕ(x,y). Potem L=f+λ⋅ϕ.
Pójdziemy tak: warunek → ekstremum warunkowe → funkcja Lagrange’a → macierz ze slajdu i jej wyznacznik.
Warunek ograniczający ϕ(x,y)=0
Slajd z zajęć: przypuśćmy, że istnieje warunek ograniczający postaci ϕ(x,y)=0. To równanie, które muszą spełniać x i y. Para, która go nie spełnia, odpada — nawet jeśli funkcja ma w niej dużą wartość.
ϕ(x,y)
Warunek (fi)
czytamy: „fi od iks, igrek”
Lewa strona warunku zapisanego tak, że po prawej stoi zero. Dla warunku x+y=1: przenosisz 1 na lewo, wychodzi x+y−1=0, więc ϕ(x,y)=x+y−1.
Jak zapamiętać:Grecka litera ϕ („fi”) to tylko nazwa — jak f, ale dla warunku.
Na liście warunek jest zapisany np. jako „ϕ(x,y):x2+y2=1” — to skrót od „warunek: x2+y2=1”. Samo ϕ(x,y) to dalej lewa strona po przeniesieniu wszystkiego na lewo. Warunek z treści prawie nigdy nie ma od razu postaci „…=0”. Przepisujesz go tak samo za każdym razem:
x2+y2=1⟺x2+y2−1=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−1
Czytamy:iks kwadrat plus igrek kwadrat równa się jeden, czyli iks kwadrat plus igrek kwadrat minus jeden równa się zero, więc fi od iks, igrek to iks kwadrat plus igrek kwadrat minus jeden
x2+y2=1
warunek z treści (Zad. 1 a))
x2+y2−1=0
liczbę 1 przenosisz na lewą stronę ze zmianą znaku — po prawej zostaje 0
ϕ(x,y)=x2+y2−1
lewa strona to ϕ — bez „=0”
Które punkty spełniają warunek x2+y2=1? Wstaw i sprawdź:
punkt
rachunek
spełnia?
(1,0)
12+02=1+0=1
tak
(54,53)
2516+259=2525=1
tak
(1,1)
12+12=1+1=2=1
nie
Jak czytać tabelę: pierwsza liczba w nawiasie trafia w miejsce x, druga — w miejsce y. Punkt jest dozwolony tylko wtedy, gdy wychodzi dokładnie prawa strona warunku (1).
Ekstremum warunkowe
Slajd z zajęć: ekstremum warunkowe to taki typ ekstremum, dla którego od punktów stacjonarnych wymaga się spełnienia dodatkowych warunków. Prościej: szukasz najwyższego i najniższego punktu wykresu, ale tylko nad punktami warunku — na ścieżce, nie na całej powierzchni.
Ekstremum warunkowe to co innego niż bezwarunkowe. Zad. 1 b): f(x,y)=x2+y2 to miska z dnem w (0,0). Ale (0,0) nie spełnia warunku x+4y−2=0 (wychodzi 0+0−2=−2=0). Na ścieżce najniżej jest gdzie indziej:
ścieżka nad prostą x+4y−2=0dno miski — minimum bezwarunkowe (poza warunkiem)minimum warunkowe
Jak czytać:
miska f(x,y)=x2+y2 i ścieżka nad prostą x+4y=2 (przerywana na podłodze). Dno miski, (0,0), nie leży na prostej — tam nie wolno wejść. Najniższy punkt ścieżki to (172,178) z wartością 174 — wyżej niż dno, ale to najlepsze, na co pozwala warunek.
Funkcja Lagrange’a i mnożnik λ
Slajd z zajęć: w celu znalezienia ekstremum warunkowego funkcji f(x,y) dla warunku ϕ(x,y) należy utworzyć pomocniczo funkcję Lagrange’a:
L(x,y)=f(x,y)+λ⋅ϕ(x,y)
Czytamy:el od iks, igrek równa się ef od iks, igrek plus lambda razy fi od iks, igrek
L(x,y)
funkcja Lagrange’a — pomocnicza funkcja, na której liczysz pochodne zamiast na f
f(x,y)
funkcja z zadania — przepisujesz ją bez zmian
λ
mnożnik Lagrange’a („lambda”) — nieznana liczba; wyjdzie z układu równań razem z x i y
ϕ(x,y)
lewa strona warunku ϕ(x,y)=0 — zawsze w nawiasie, bo λ mnoży całość
λ
Mnożnik Lagrange’a
czytamy: „lambda”
Nieznana liczba — trzecia niewiadoma obok x i y. Przy liczeniu pochodnych zachowuje się jak zwykła liczba (jak 5). Jej wartość λ0 poznasz dopiero z układu równań.
Jak zapamiętać:Grecka litera „l” — od nazwiska Lagrange (czytaj „lagranż”).
Przykład z Zad. 1 f): f(x,y)=xy, warunek x+y=1, więc ϕ(x,y)=x+y−1 i
L(x,y)=xy+λ(x+y−1).
Pochodne cząstkowe L liczysz dokładnie jak w module 10 — druga litera zamrożona (na złoto), a λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim:
∂x∂L∂y∂L=y⋅1+λ(1+0−0)=y+λ=x⋅1+λ(0+1−0)=x+λ
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Warunek konieczny: układ trzech równań
Slajd z zajęć: pierwsze pochodne cząstkowe funkcji Lagrange’a oraz warunek ograniczający przyrównaj do 0. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi (x,y,λ):
⎩⎨⎧∂x∂L=0∂y∂L=0ϕ(x,y)=0
Każde jego rozwiązanie to punkt stacjonarnyP0=(x0,y0) razem ze swoją liczbą λ0. Trzecie równanie pilnuje, żeby punkt leżał na warunku. Dla Zad. 1 f): y+λ=0,x+λ=0,x+y−1=0 — wychodzi P0=(21,21) dla λ0=−21.
Macierz ze slajdu i jej wyznacznik
Krok 5 procedury: dla każdego punktu stacjonarnego liczysz wyznacznik macierzy 3×3. Slajd nie nadaje jej nazwy — w kursie oznaczamy ją H (czytamy „ha z kreską”), bo w środku stoi hesjan funkcji L, a w pierwszym wierszu i pierwszej kolumnie — „obramowanie” z pochodnych warunku. W książkach nazywa się ją hesjanem obrzeżonym.
brzeg: pochodne cząstkowe warunku — w pierwszym wierszu i (te same) w pierwszej kolumnie
∂x2∂2L,∂x∂y∂2L,∂y2∂2L
środek (prawy dolny kwadrat 2×2): drugie pochodne funkcji Lagrange’a — ułożone jak hesjan z modułu 10
zero w rogubrzeg: pochodne warunku ϕśrodek: drugie pochodne L (jak hesjan)
Na slajdzie przy każdym elemencie stoi dopisek (P0): każdą pochodną liczysz w punkcie stacjonarnym — wstawiasz x0,y0 i jego λ0. Dla Zad. 1 f) wszystkie pochodne to stałe, więc od razu wychodzą liczby:
H(21,21)=
011101110
zero w rogu∂x∂ϕ=1, ∂y∂ϕ=1∂x2∂2L=0, ∂x∂y∂2L=1, ∂y2∂2L=0
Warunek dostateczny
Slajd z zajęć: funkcja f posiada w punkcie P0maksimum warunkowe, gdy wyznacznik jest dodatni, oraz minimum warunkowe, gdy jest ujemny. Wyznacznik oznaczamy W(P0)=detH(P0) (det — skrót od ang. determinant, czyli „wyznacznik”).
Funkcja Lagrange’a
Cel: jeden wzór L(x,y), w którym jest i funkcja, i warunek. To krok 1 procedury.
Jak czytać listę: warunek z treści → ϕ(x,y) → L(x,y). W b), c) i g) warunek ma już po prawej 0 — ϕ to po prostu lewa strona. W pozostałych liczbę z prawej strony przenosisz na lewo ze zmianą znaku.
Punkty stacjonarne: układ trzech równań
Cel: wszystkie trójki (x,y,λ), w których obie pochodne L są zerem i spełniony jest warunek. To kroki 2–3 procedury i zwykle najtrudniejsza część zadania — reszta to rachunek według wzoru.
Najpierw przypadek nietypowy — układ bez rozwiązań. Warunek to iloczyn, więc są dwa przypadki:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=(x−11)(y+13), przy warunku (x+7)(y−8)=0
Zad. 1 g)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: punkty stacjonarne — albo informacja, że ich nie ma.
Funkcja Lagrange’a: warunek ma już po prawej 0. Nawiasów nie wymnażamy.
Pierwsze pochodne L: zamrożony nawias zachowuje się jak liczba.
Warunek konieczny: zaczynamy od trzeciego równania, ϕ=0 — iloczyn jest zerem, gdy któryś nawias jest zerem. W obu przypadkach wychodzi sprzeczność, więc ekstremów nie ma i kroki 4–6 odpadają.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
ϕ(x,y)=(x+7)(y−8)
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=(x−11)(y+13)+λ(x+7)(y−8)
L(x,y)=(x−11)(y+13)+λ(x+7)(y−8)
Dlaczego?
Nawiasów nie trzeba wymnażać. Przy zamrożonym y nawias (y+13) to zwykła liczba stojąca przed (x−11).
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=1⋅(y+13)+λ⋅1⋅(y−8)=y+13+λ(y−8)
∂x∂L=1⋅(y+13)+λ⋅1⋅(y−8)=y+13+λ(y−8)
Dlaczego?
Pochodna (x−11) po x to 1, a złoty nawias (y+13) zostaje jako współczynnik — jak 5 w (5x)′=5.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=(x−11)⋅1+λ⋅(x+7)⋅1=x−11+λ(x+7)
∂y∂L=(x−11)⋅1+λ⋅(x+7)⋅1=x−11+λ(x+7)
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧y+13+λ(y−8)=0x−11+λ(x+7)=0(x+7)(y−8)=0
Zacznij od trzeciego równania: iloczyn jest zerem, gdy któryś nawias jest zerem. Dwa przypadki.
(x+7)(y−8)=0⟺x=−7luby=8
(x+7)(y−8)=0⟺x=−7luby=8
Przypadek 1: wstaw x=−7 do drugiego równania. Nawias przy λ się zeruje.
x=−7:−7−11+λ⋅0=0⟺−18=0
x=−7:−7−11+λ⋅0=0⟺−18=0
Dlaczego?
Wychodzi −18=0 — fałsz. Ten przypadek nie daje punktów.
Przypadek 2: wstaw y=8 do pierwszego równania.
y=8:8+13+λ⋅0=0⟺21=0
y=8:8+13+λ⋅0=0⟺21=0
Dlaczego?
Znowu fałsz. Układ jest sprzeczny — nie ma punktów stacjonarnych.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów warunkowych.
Skoro żaden punkt nie spełnia warunku koniecznego, kroków 4–6 nie robisz. Uwaga na punkt (−7,8), w którym proste się przecinają: tam obie pochodne ϕ są zerem, więc metoda go nie widzi. Sprawdzasz go osobno: na prostej x=−7 funkcja f=−18(y+13) maleje przez ten punkt, więc nie ma w nim ani maksimum, ani minimum. Na warunku leżą dwie proste: x=−7 i y=8. Na każdej z nich f jest funkcją liniową (np. dla x=−7:f=−18(y+13)), więc rośnie albo maleje bez końca.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Zacznij od trzeciego równania: iloczyn jest zerem, gdy któryś nawias jest zerem. Dwa przypadki.
Przypadek 1: wstaw x=−7 do drugiego równania. Nawias przy λ się zeruje.
Przypadek 2: wstaw y=8 do pierwszego równania.
Zapisz odpowiedź. Układ nie ma rozwiązań — nie ma punktów stacjonarnych, więc funkcja nie ma ekstremów warunkowych.
Ekstrema warunkowe
Cel: przy każdym punkcie stacjonarnym jeden wniosek — maksimum albo minimum warunkowe — i jego wartość.
Zapis wyniku jak w modułach 9 i 10: fmax(21,21)=41 czytamy: „maksimum warunkowe funkcji w punkcie (21,21) wynosi 41”.
Najkrótszy przykład z listy — cała procedura na jednej stronie. Krok 5 (macierz i wyznacznik) rozpisujemy dokładnie w następnej sekcji:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=xy, przy warunku x+y=1
Zad. 1 f)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości.
Funkcja Lagrange’a: przenosimy 1 na lewą stronę warunku.
Pierwsze pochodne L.
Warunek konieczny:x i y wyrażamy przez λ i wstawiamy do warunku. Jeden punkt.
Drugie pochodne L i pochodne ϕ: same liczby.
Macierz i wyznacznik: macierz nie zależy od punktu; Sarrus.
Warunek dostateczny i wartość ze wzoru f.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
x+y=1⟺x+y−1=0⇒ϕ(x,y)=x+y−1
x+y=1⟺x+y−1=0⇒ϕ(x,y)=x+y−1
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=xy+λ(x+y−1)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=y⋅1+λ(1+0−0)=y+λ
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=x⋅1+λ(0+1−0)=x+λ
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧y+λ=0x+λ=0x+y−1=0
Z pierwszych dwóch równań wyznacz y i x, wstaw do trzeciego.
y=−λ,x=−λ⇒−λ−λ−1=0⟺−2λ=1⟺λ=−21
y=−λx=−λ⇒−λ−λ−1=0⟺−2λ=1⟺λ=−21
Jeden punkt stacjonarny.
x=y=−(−21)=21,P0=(21,21)dlaλ=−21
x=y=−(−21)=21P0=(21,21)dlaλ=−21
Dlaczego?
Sprawdzenie warunku: 21+21=1.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=0
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=0
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=1+0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=1+0=1
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=1+0−0=1
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+1−0=1
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
011101110
Wstaw punkt P0=(21,21) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
H(P0)=
011101110
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P0=(21,21) jest maksimum warunkowe.
W(P0)=2>0⇒maksimum warunkowe
W(P0)=2>0⇒maksimum warunkowe
Policz wartość maksimum: wstaw x=21 i y=21 do wzoru funkcji f (nie do L).
fmax(21,21)=21⋅21=41
fmax(21,21)=21⋅21=41
Zapisz odpowiedź. Maksimum warunkowe w punkcie (21,21), równe 41.
fmax(21,21)=41
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Z pierwszych dwóch równań wyznacz y i x, wstaw do trzeciego.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw punkt P0=(21,21) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P0=(21,21) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=21 i y=21 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Maksimum warunkowe w punkcie (21,21), równe 41.
Macierz w punkcie i jej wyznacznik
Cel: jedna liczba W(P0) dla każdego punktu stacjonarnego. To kroki 4–5 procedury.
Ułamki i dwie wartości λ — przykład z listy, w którym trzeba pilnować par:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=6−4x−3y, przy warunku x2+y2=1
Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości.
Funkcja Lagrange’a: warunek to okrąg; przenosimy 1.
Pierwsze pochodne L.
Warunek konieczny:x=λ2 i y=2λ3 wstawiamy do warunku. Wychodzi λ2=425 — dwie wartości λ, dwa punkty.
Drugie pochodne L i pochodne ϕ: tym razem zależą od x,y i λ.
Macierz w każdym punkcie osobno — z jego własną λ — i wyznacznik Sarrusem (ułamki).
Warunek dostateczny: jeden punkt to minimum, drugi — maksimum. To te punkty z pierwszego rysunku.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
x2+y2=1⟺x2+y2−1=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−1
x2+y2=1⟺x2+y2−1=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−1
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=6−4x−3y+λ(x2+y2−1)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=0−4−0+λ(2x+0−0)=2λx−4
∂x∂L=0−4−0+λ(2x+0−0)=2λx−4
Dlaczego?
Przy zamrożonym y składniki −3y i y2 to liczby, więc ich pochodna to 0. Liczby 6 i −1 też dają 0. Pochodna −4x to −4, a x2 — 2x.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=0−0−3+λ(0+2y−0)=2λy−3
∂y∂L=0−0−3+λ(0+2y−0)=2λy−3
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧2λx−4=02λy−3=0x2+y2−1=0
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y. Oba wyrażą się przez λ.
x=2λ4=λ2,y=2λ3
Dlaczego?
Wolno dzielić przez λ, bo λ=0: dla λ=0 pierwsze równanie dałoby −4=0, a to fałsz.
Wstaw x i y do trzeciego równania (warunku). Zostaje równanie z samą λ. Liczbę −1 przenieś na prawą stronę.
(λ2)2+(2λ3)2−1=0⟺λ24+4λ29=1
(λ2)2+(2λ3)2−1=0⟺λ24+4λ29=1
Na kartce:(λ2)2=λ24(2λ3)2=4λ29
Sprowadź ułamki do wspólnego mianownika 4λ2 i dodaj liczniki. Potem pomnóż obie strony przez 4λ2.
4λ216+4λ29=1⟺4λ225=1⟺4λ2=25⟺λ2=425
4λ216+4λ29=1⟺4λ225=1⟺4λ2=25⟺λ2=425
Na kartce:λ24=4λ24⋅4=4λ216
Dwie liczby mają kwadrat równy 425:25 i −25.
λ=25lubλ=−25
Dlaczego?
Nie zgub ujemnej: (−25)2=425 też.
Dla każdej λ policz x i y ze wzorów wyżej.
λ=25:x=2:25=54,y=3:(2⋅25)=53
λ=25:x=2:25=54y=3:(2⋅25)=53
Na kartce:2:25=2⋅52=542⋅25=5,3:5=53
To samo dla drugiej λ — wychodzą liczby przeciwne.
λ=−25:x=2:(−25)=−54,y=3:(−5)=−53
λ=−25:x=2:(−25)=−54y=3:(−5)=−53
Na kartce:2:(−25)=2⋅(−52)=−542⋅(−25)=−5,3:(−5)=−53
Dwa punkty stacjonarne — każdy ze swoją λ. Zapisz je razem, bo przy macierzy w kroku 5 potrzebna będzie para: punkt i jego λ.
P1=(54,53)dlaλ=25,P2=(−54,−53)dlaλ=−25
P1=(54,53)dlaλ=25P2=(−54,−53)dlaλ=−25
Dlaczego?
Sprawdzenie warunku: (54)2+(53)2=2516+259=1. Dla P2:(−54)2+(−53)2=2516+259=1. Punkty leżą na okręgu.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=2λ
Dlaczego?
Pochodna 2λx po x:2λ to liczba przed x, więc zostaje 2λ. Liczba −4 daje 0.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=2λ
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=0
Dlaczego?
W 2λx−4 nie ma y — przy zamrożonym x to sama liczba.
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=0
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=2x+0−0=2x
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+2y−0=2y
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
02x2y2x2λ02y02λ
Wstaw do macierzy punkt P1=(54,53) i jego λ=25: za x wstaw 54, za y wstaw 53, za λ wstaw 25. Policz każdy element.
H(P1)=
02⋅542⋅532⋅542⋅2502⋅5302⋅25
=
0585658505605
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (54,53), równe 1; maksimum warunkowe w punkcie (−54,−53), równe 11.
fmin(54,53)=1fmax(−54,−53)=11
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y. Oba wyrażą się przez λ.
Wstaw x i y do trzeciego równania (warunku). Zostaje równanie z samą λ. Liczbę −1 przenieś na prawą stronę.
Sprowadź ułamki do wspólnego mianownika 4λ2 i dodaj liczniki. Potem pomnóż obie strony przez 4λ2.
Dwie liczby mają kwadrat równy 425:25 i −25.
Dla każdej λ policz x i y ze wzorów wyżej.
To samo dla drugiej λ — wychodzą liczby przeciwne.
Dwa punkty stacjonarne — każdy ze swoją λ. Zapisz je razem, bo przy macierzy w kroku 5 potrzebna będzie para: punkt i jego λ.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw do macierzy punkt P1=(54,53) i jego λ=25: za x wstaw 54, za y wstaw 53, za λ wstaw 25. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest ujemny, więc w punkcie P1=(54,53) jest minimum warunkowe.
Policz wartość minimum: wstaw x=54 i y=53 do wzoru funkcji f (nie do L).
Wstaw do macierzy punkt P2=(−54,−53) i jego λ=−25: za x wstaw −54, za y wstaw −53, za λ wstaw −25. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P2=(−54,−53) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=−54 i y=−53 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (54,53), równe 1; maksimum warunkowe w punkcie (−54,−53), równe 11.
Wyznacznik w punkcie P1 jeszcze raz — na przekątnych. Kliknij składnik, żeby zobaczyć jego trzy liczby:
H(P1)=
0585605858505855605560
Dwie wyblakłe kolumny z prawej to dopisane kolumny 1 i 2 — dzięki nim każda przekątna ma trzy liczby.
det(H(P1))=0+0+0−536−0−564=−20
Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 1): a11a22a33=0⋅5⋅5=0.
Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 2): a12a23a31=58⋅0⋅56=0.
Dodajemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w dół, zaczyna się w kolumnie 3): a13a21a32=56⋅58⋅0=0.
Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 1 na dole): a13a22a31=56⋅5⋅56=536.
Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 2 na dole): a11a23a32=0⋅0⋅0=0.
Odejmujemy iloczyn liczb z przekątnej (przekątna w górę, zaczyna się w kolumnie 3 na dole): a12a21a33=58⋅58⋅5=564.
Kliknij składnik albo „Pokaż składnik 1”. Zobaczysz jego przekątną w macierzy.
Jak czytać ten rysunek:
macierz H(54,53) z dwiema dopisanymi kolumnami. Zielone składniki to przekątne w dół, różowe — w górę. Każda przekątna w dół zawiera zero, więc daje 0. Z przekątnych w górę tylko dwie omijają zera: 56⋅5⋅56=536 i 58⋅58⋅5=564. Obie odejmujesz: −536−564=−5100=−20.
Cztery punkty stacjonarne i przypadki z iloczynu:
Zadanie · krok po kroku
f(x,y)=x2−y2, przy warunku x2+y2=1
Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości.
Funkcja Lagrange’a.
Pierwsze pochodne L — w obu jest wspólny czynnik.
Warunek konieczny: wyłączamy 2x i 2y przed nawias. Iloczyn równy zeru daje dwa przypadki: x=0 albo λ=−1. Wychodzą cztery punkty — dwa z λ=1, dwa z λ=−1.
Drugie pochodne L i pochodne ϕ.
Macierz i wyznacznik w każdym z czterech punktów.
Warunek dostateczny: dwa minima i dwa maksima.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
x2+y2=1⟺x2+y2−1=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−1
x2+y2=1⟺x2+y2−1=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−1
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=x2−y2+λ(x2+y2−1)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=2x−0+λ(2x+0−0)=2x+2λx
∂x∂L=2x−0+λ(2x+0−0)=2x+2λx
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=0−2y+λ(0+2y−0)=−2y+2λy
∂y∂L=0−2y+λ(0+2y−0)=−2y+2λy
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧2x+2λx=0−2y+2λy=0x2+y2−1=0
W pierwszym równaniu wyłącz 2x przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
2x(1+λ)=0⟺x=0lubλ=−1
2x(1+λ)=0⟺x=0lubλ=−1
Dlaczego?
Nie dziel przez x! Zgubisz przypadek x=0, a z nim dwa punkty.
To samo w drugim równaniu: wyłącz 2y.
2y(−1+λ)=0⟺y=0lubλ=1
2y(−1+λ)=0⟺y=0lubλ=1
Przypadek 1: x=0. Z warunku 0+y2=1. Ponieważ y=0, drugie równanie wymaga λ=1.
x=0:y2=1⟺y=1luby=−1,wtedyλ=1
x=0:y2=1⟺y=1luby=−1wtedyλ=1
Przypadek 2: λ=−1. Wstaw do drugiego równania: wychodzi y=0. Potem warunek daje x.
λ=−1:2y⋅(−2)=0⟺y=0,wtedyx2=1⟺x=1lubx=−1
λ=−1:2y⋅(−2)=0⟺y=0x2=1⟺x=1lubx=−1
Na kartce:−1+(−1)=−2
Cztery punkty stacjonarne: dwa z pierwszego przypadku, dwa z drugiego. Przy każdym zapamiętaj jego λ.
Przypadek x=0 i y=0 naraz nie istnieje: 02+02=0=1, więc warunek nie jest spełniony.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=2+2λ
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=−2+2λ
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=0
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=0
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=2x+0−0=2x
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+2y−0=2y
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
02x2y2x2+2λ02y0−2+2λ
Wstaw do macierzy punkt P1=(0,1) i jego λ=1: za x wstaw 0, za y wstaw 1, za λ wstaw 1. Policz każdy element.
H(P1)=
02⋅02⋅12⋅02+2⋅102⋅10−2+2⋅1
=
002040200
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
W pierwszym równaniu wyłącz 2x przed nawias. Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem.
To samo w drugim równaniu: wyłącz 2y.
Przypadek 1: x=0. Z warunku 0+y2=1. Ponieważ y=0, drugie równanie wymaga λ=1.
Przypadek 2: λ=−1. Wstaw do drugiego równania: wychodzi y=0. Potem warunek daje x.
Cztery punkty stacjonarne: dwa z pierwszego przypadku, dwa z drugiego. Przy każdym zapamiętaj jego λ.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw do macierzy punkt P1=(0,1) i jego λ=1: za x wstaw 0, za y wstaw 1, za λ wstaw 1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest ujemny, więc w punkcie P1=(0,1) jest minimum warunkowe.
Policz wartość minimum: wstaw x=0 i y=1 do wzoru funkcji f (nie do L).
Wstaw do macierzy punkt P2=(0,−1) i jego λ=1: za x wstaw 0, za y wstaw −1, za λ wstaw 1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest ujemny, więc w punkcie P2=(0,−1) jest minimum warunkowe.
Policz wartość minimum: wstaw x=0 i y=−1 do wzoru funkcji f (nie do L).
Wstaw do macierzy punkt P3=(1,0) i jego λ=−1: za x wstaw 1, za y wstaw 0, za λ wstaw −1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P3=(1,0) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=0 do wzoru funkcji f (nie do L).
Wstaw do macierzy punkt P4=(−1,0) i jego λ=−1: za x wstaw −1, za y wstaw 0, za λ wstaw −1. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P4=(−1,0) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=−1 i y=0 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (0,1), równe −1; minimum warunkowe w punkcie (0,−1), równe −1; maksimum warunkowe w punkcie (1,0), równe 1; maksimum warunkowe w punkcie (−1,0), równe 1.
Sprawdź się
W punkcie stacjonarnym wyszło W(P0)=−16. Co tam jest?
Dobrze.Nie tym razem.W ekstremach warunkowych ujemny wyznacznik to minimum warunkowe (slajd, krok 6). „Brak ekstremum przy W<0” to reguła z modułu 10 — dla hesjanu 2×2, nie dla tej macierzy. Maksimum byłoby przy W>0.
Pozostałe przykłady z listy
Zad. 1 b)f(x,y)=x2+y2ϕ(x,y):x+4y−2=0
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości. Jak w f): warunek to prosta, a macierz to same liczby. Tu: miska z rysunku w pojęciach i minimum warunkowe.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
ϕ(x,y)=x+4y−2
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=x2+y2+λ(x+4y−2)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=2x+0+λ(1+0−0)=2x+λ
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=0+2y+λ(0+4−0)=2y+4λ
∂y∂L=0+2y+λ(0+4−0)=2y+4λ
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧2x+λ=02y+4λ=0x+4y−2=0
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y. Oba przez λ.
x=−2λ,y=−24λ=−2λ
Wstaw x i y do trzeciego równania. Liczbę −2 przenieś na prawą stronę.
−2λ+4⋅(−2λ)−2=0⟺−2λ−8λ=2
−2λ+4⋅(−2λ)−2=0⟺−2λ−8λ=2
Wspólny mianownik 2, dodaj liczniki. Potem pomnóż obie strony przez 2 i podziel przez −17.
−2λ−216λ=2⟺−217λ=2⟺λ=−174
−2λ−216λ=2⟺−217λ=2⟺λ=−174
Na kartce:8λ=216λ−17λ=4⟺λ=−174
Wstaw λ do wzorów na x i y. Minus razy minus daje plus.
x=−21⋅(−174)=172,y=−2⋅(−174)=178
x=−21⋅(−174)=172y=−2⋅(−174)=178
Jeden punkt stacjonarny.
P0=(172,178)dlaλ=−174
Dlaczego?
Sprawdzenie warunku: 172+4⋅178−2=172+32−34=0.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=2
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=2
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=0
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=0
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=1+0−0=1
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+4−0=4
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
014120402
Wstaw punkt P0=(172,178) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
H(P0)=
014120402
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (172,178), równe 174.
fmin(172,178)=174
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y. Oba przez λ.
Wstaw x i y do trzeciego równania. Liczbę −2 przenieś na prawą stronę.
Wspólny mianownik 2, dodaj liczniki. Potem pomnóż obie strony przez 2 i podziel przez −17.
Wstaw λ do wzorów na x i y. Minus razy minus daje plus.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw punkt P0=(172,178) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest ujemny, więc w punkcie P0=(172,178) jest minimum warunkowe.
Policz wartość minimum: wstaw x=172 i y=178 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (172,178), równe 174.
Zad. 1 c)f(x,y)=xy+x+yϕ(x,y):x+2y−3=0
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości. Jak w f) — macierz ze stałych. Nowe: w pochodnych pojawia się +1 ze składników x i y funkcji.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
ϕ(x,y)=x+2y−3
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=xy+x+y+λ(x+2y−3)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=y⋅1+1+0+λ(1+0−0)=y+1+λ
∂x∂L=y⋅1+1+0+λ(1+0−0)=y+1+λ
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=x⋅1+0+1+λ(0+2−0)=x+1+2λ
∂y∂L=x⋅1+0+1+λ(0+2−0)=x+1+2λ
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧y+1+λ=0x+1+2λ=0x+2y−3=0
Z pierwszego równania wyznacz y, z drugiego — x.
y=−1−λ,x=−1−2λ
Wstaw x i y do trzeciego równania i wymnóż nawias.
−1−2λ+2(−1−λ)−3=0⟺−1−2λ−2−2λ−3=0
−1−2λ+2(−1−λ)−3=0⟺−1−2λ−2−2λ−3=0
Zbierz składniki z λ i same liczby.
−4λ−6=0⟺−4λ=6⟺λ=−23
−4λ−6=0⟺−4λ=6⟺λ=−23
Na kartce:−2λ−2λ=−4λ−1−2−3=−6−46=−23
Wstaw λ do wzorów na x i y.
y=−1−(−23)=21,x=−1−2⋅(−23)=−1+3=2
y=−1−(−23)=21x=−1−2⋅(−23)=−1+3=2
Na kartce:−1+23=21
Jeden punkt stacjonarny.
P0=(2,21)dlaλ=−23
Dlaczego?
Sprawdzenie warunku: 2+2⋅21−3=2+1−3=0.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=0
Dlaczego?
W y+1+λ nie ma x — przy zamrożonym y to sama liczba.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=0
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=1+0+0=1
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=1+0+0=1
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=1+0−0=1
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+2−0=2
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
012101210
Wstaw punkt P0=(2,21) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
H(P0)=
012101210
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P0=(2,21) jest maksimum warunkowe.
W(P0)=4>0⇒maksimum warunkowe
W(P0)=4>0⇒maksimum warunkowe
Policz wartość maksimum: wstaw x=2 i y=21 do wzoru funkcji f (nie do L).
fmax(2,21)=2⋅21+2+21=1+2+21=27
fmax(2,21)=2⋅21+2+21=1+2+21=27
Zapisz odpowiedź. Maksimum warunkowe w punkcie (2,21), równe 27.
fmax(2,21)=27
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Warunek ma już postać „coś =0”.ϕ(x,y) to jego lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Z pierwszego równania wyznacz y, z drugiego — x.
Wstaw x i y do trzeciego równania i wymnóż nawias.
Zbierz składniki z λ i same liczby.
Wstaw λ do wzorów na x i y.
Jeden punkt stacjonarny.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw punkt P0=(2,21) do macierzy. Tu w macierzy nie ma ani x, ani y, ani λ — same liczby — więc nic się nie zmienia.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P0=(2,21) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=2 i y=21 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Maksimum warunkowe w punkcie (2,21), równe 27.
Zad. 1 e)f(x,y)=x+2yϕ(x,y):x2+y2=5
Plan — co zrobimy i po co
Cel: ekstrema warunkowe — gdzie są i jakie mają wartości. Jak w a): dwie wartości λ=±21 i „minus minus” w regule Sarrusa — ale bez ułamków w macierzy. Okrąg o promieniu 5.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
x2+y2=5⟺x2+y2−5=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−5
x2+y2=5⟺x2+y2−5=0⇒ϕ(x,y)=x2+y2−5
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
L(x,y)=x+2y+λ(x2+y2−5)
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
∂x∂L=1+0+λ(2x+0−0)=1+2λx
∂x∂L=1+0+λ(2x+0−0)=1+2λx
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
∂y∂L=0+2+λ(0+2y−0)=2+2λy
∂y∂L=0+2+λ(0+2y−0)=2+2λy
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
⎩⎨⎧1+2λx=02+2λy=0x2+y2−5=0
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y.
x=−2λ1,y=−2λ2=−λ1
Dlaczego?
λ=0: dla λ=0 pierwsze równanie dałoby 1=0.
Wstaw x i y do warunku (liczbę −5 od razu przenieś na prawo) i sprowadź do wspólnego mianownika.
4λ21+λ21=5⟺4λ21+4λ24=5⟺4λ25=5
4λ21+λ21=5⟺4λ21+4λ24=5⟺4λ25=5
Na kartce:(−2λ1)2=4λ21(−λ1)2=λ21
Pomnóż obie strony przez 4λ2, podziel przez 20.
5=20λ2⟺λ2=41⟺λ=21lubλ=−21
5=20λ2⟺λ2=41⟺λ=21lubλ=−21
Na kartce:205=41
Policz x i y dla pierwszej λ.
λ=21:x=−2⋅211=−1,y=−211=−2
λ=21:x=−2⋅211=−1y=−211=−2
Na kartce:2⋅21=1
I dla drugiej.
λ=−21:x=−2⋅(−21)1=1,y=−−211=2
λ=−21:x=−2⋅(−21)1=1y=−−211=2
Na kartce:2⋅(−21)=−1
Dwa punkty stacjonarne.
P1=(−1,−2)dlaλ=21,P2=(1,2)dlaλ=−21
P1=(−1,−2)dlaλ=21P2=(1,2)dlaλ=−21
Dlaczego?
Sprawdzenie: (−1)2+(−2)2=1+4=5 i 12+22=5.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
∂x2∂2L=2λ
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
∂y2∂2L=2λ
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
∂x∂y∂2L=0
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
∂y∂x∂2L=0
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
∂x∂ϕ=2x+0−0=2x
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
∂y∂ϕ=0+2y−0=2y
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
H(x,y)=
02x2y2x2λ02y02λ
Wstaw do macierzy punkt P1=(−1,−2) i jego λ=21: za x wstaw −1, za y wstaw −2, za λ wstaw 21. Policz każdy element.
H(P1)=
02⋅(−1)2⋅(−2)2⋅(−1)2⋅2102⋅(−2)02⋅21
=
0−2−4−210−401
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P2=(1,2) jest maksimum warunkowe.
W(P2)=20>0⇒maksimum warunkowe
W(P2)=20>0⇒maksimum warunkowe
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=2 do wzoru funkcji f (nie do L).
fmax(1,2)=1+2⋅2=1+4=5
fmax(1,2)=1+2⋅2=1+4=5
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (−1,−2), równe −5; maksimum warunkowe w punkcie (1,2), równe 5.
fmin(−1,−2)=−5fmax(1,2)=5
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 funkcja Lagrange’a2 pierwsze pochodne L3 warunek konieczny4 drugie pochodne L i pochodne φ5 wyznacznik6 warunek dostateczny
zmienna „zamrożona” — w tej pochodnej traktujesz ją jak liczbę
Zapisz warunek w postaci ϕ(x,y)=0: przenieś wszystko na lewą stronę. ϕ(x,y) to ta lewa strona.
Utwórz funkcję Lagrange’a: do wzoru f dopisz +λ razy ϕ w nawiasie.
Policz pochodną L po x. Litera y jest zamrożona (na złoto), λ to liczba. Nawias przy λ różniczkujesz w środku, λ zostaje przed nim.
Policz pochodną L po y. Teraz zamrożony jest x (na złoto), λ dalej jest liczbą.
Sprawdź warunek konieczny: obie pierwsze pochodne L i sam warunek ϕ przyrównaj do zera. Wychodzi układ trzech równań z trzema niewiadomymi: x,y,λ.
Z pierwszego równania wyznacz x, z drugiego — y.
Wstaw x i y do warunku (liczbę −5 od razu przenieś na prawo) i sprowadź do wspólnego mianownika.
Pomnóż obie strony przez 4λ2, podziel przez 20.
Policz x i y dla pierwszej λ.
I dla drugiej.
Dwa punkty stacjonarne.
Policz ∂x2∂2L: wynik ∂x∂L zróżniczkuj jeszcze raz po x.
Policz ∂y2∂2L: wynik ∂y∂L zróżniczkuj jeszcze raz po y.
Policz pochodną mieszaną: wynik ∂x∂L zróżniczkuj po y (zamrożony x).
Sprawdź drugą pochodną mieszaną: wynik ∂y∂L zróżniczkuj po x. Ma wyjść to samo.
Policz pochodną warunku ϕ po x (zamrożony y).
Policz pochodną warunku ϕ po y (zamrożony x).
Ułóż macierz ze slajdu. W lewym górnym rogu 0. Pierwszy wiersz i pierwsza kolumna: 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ. W prawym dolnym kwadracie 2×2: drugie pochodne L (jak hesjan).
Wstaw do macierzy punkt P1=(−1,−2) i jego λ=21: za x wstaw −1, za y wstaw −2, za λ wstaw 21. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest ujemny, więc w punkcie P1=(−1,−2) jest minimum warunkowe.
Policz wartość minimum: wstaw x=−1 i y=−2 do wzoru funkcji f (nie do L).
Wstaw do macierzy punkt P2=(1,2) i jego λ=−21: za x wstaw 1, za y wstaw 2, za λ wstaw −21. Policz każdy element.
Policz wyznacznik regułą Sarrusa: trzy przekątne w dół dodajesz, trzy przekątne w górę odejmujesz. Każdy iloczyn z zerem to 0.
Sprawdź warunek dostateczny. Wyznacznik jest dodatni, więc w punkcie P2=(1,2) jest maksimum warunkowe.
Policz wartość maksimum: wstaw x=1 i y=2 do wzoru funkcji f (nie do L).
Zapisz odpowiedź. Minimum warunkowe w punkcie (−1,−2), równe −5; maksimum warunkowe w punkcie (1,2), równe 5.
Wszystkie odpowiedzi z listy
Wyniki wszystkich przykładów w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku.
WarunekPrzenieś wszystko na lewo: x+y=1⇒ϕ(x,y)=x+y−1. Po prawej 0.
Funkcja Lagrange’aL(x,y)=f(x,y)+λ⋅ϕ(x,y) — ϕ w nawiasie.
λMnożnik Lagrange’a — nieznana liczba. Przy pochodnych zachowuje się jak liczba: (λx)′=λ.
Pochodne L∂x∂L: y zamrożony, ∂y∂L: x zamrożony — jak w module 10.
Warunek koniecznyUkład trzech równań: ∂x∂L=0, ∂y∂L=0, ϕ=0. Niewiadome: x,y,λ.
Układx i y przez λ → wstaw do warunku. Iloczyn =0 — przypadki. Każdy punkt ze swoją λ.
Macierz HW rogu 0, na brzegu ∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ, w środku hesjan L.
SarrusDopisz dwie kolumny. Trzy przekątne w dół +, trzy w górę −.
Warunek dostatecznyW>0 — maksimum warunkowe. W<0 — minimum warunkowe. Odwrotnie niż a11 w module 10!
WartośćPunkt wstawiasz do f (nie do L):fmax(x0,y0)=f(x0,y0).
Brak punktówUkład sprzeczny we wszystkich przypadkach — brak ekstremów warunkowych (Zad. 1 g)).
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.
Funkcja Lagrange’a
Ćwiczenia · 5 zadań
Warunek: x+y=10. Ile wynosi ϕ(x,y)?
Dobrze.Nie tym razem.Przenosisz 10 na lewo ze zmianą znaku: x+y−10=0, więc ϕ=x+y−10. Samo x+y to warunek bez przeniesienia — po prawej nie ma 0.+10 to zły znak po przeniesieniu.
f(x,y)=x2+y2, warunek x+y=10. Funkcja Lagrange’a to:
Dobrze.Nie tym razem.L=f+λ⋅ϕ, z ϕ w nawiasie. Druga opcja gubi nawias — λ mnoży tylko x. Trzecia mnoży przez λ funkcję zamiast warunku.
L(x,y)=xy+λ(x+2y−4). Ile wynosi ∂x∂L?
Dobrze.Nie tym razem.Przy zamrożonym y:(xy)′=y, a λ(1+0−0)=λ. Razem y+λ. Sam y gubi część z λ.x+2λ to ∂y∂L.
L(x,y)=x2+λ(x2+y2−1). Ile wynosi ∂y∂L?
Dobrze.Nie tym razem.Przy zamrożonym x:x2 to liczba, pochodna 0. W nawiasie (y2)′=2y, a λ zostaje przed nim: λ⋅2y=2λy. Druga opcja nie zamroziła x. Trzecia zgubiła λ.
Czym jest λ w funkcji Lagrange’a?
Dobrze.Nie tym razem.λ to mnożnik Lagrange’a: nieznana liczba, którą wyznaczasz z układu trzech równań. Funkcja f ma dalej dwie zmienne, a λ wcale nie musi być 1 (np. w Zad. 1 a) wyszło ±25).
Wynik: 0 / 5
Punkty stacjonarne
Ćwiczenia · 5 zadań
Rozwiązanie układu ⎩⎨⎧2x+λ=02y+λ=0x+y−2=0 to:
Dobrze.Nie tym razem.x=−2λ,y=−2λ. Do warunku: −2λ−2λ=2, czyli −λ=2,λ=−2, a x=y=1. Przy λ=2 pierwsze równanie daje 2+2=4=0.(2,0) z λ=−4 spełnia pierwsze i trzecie równanie, ale drugie daje 0−4=0.
Z równania 2λx−4=0 wyznaczasz x=λ2. Kiedy wolno dzielić przez λ?
Dobrze.Nie tym razem.Przez zero dzielić nie wolno, więc najpierw sprawdzasz λ=0: wychodzi 0−4=0, fałsz. Skoro λ=0, dzielenie jest w porządku (Zad. 1 a)).
Z układu wyszło λ2=49. Ile punktów stacjonarnych może z tego wyjść?
Dobrze.Nie tym razem.Dwie liczby mają kwadrat równy 49:23 i −23. Każda λ daje swój punkt. Odpowiedź „jeden” gubi ujemną λ.
Z równania 2x(1+λ)=0 wychodzi:
Dobrze.Nie tym razem.Iloczyn jest zerem, gdy któryś czynnik jest zerem: 2x=0 albo 1+λ=0. Dwa przypadki (Zad. 1 d)). Każda z pozostałych odpowiedzi gubi jeden z nich — np. po podzieleniu przez x.
Warunek: x2+y2=1. Który punkt na pewno nie może być punktem stacjonarnym?
Dobrze.Nie tym razem.Punkt stacjonarny spełnia warunek (trzecie równanie). 12+12=2=1 — odpada. 02+12=1 i 259+2516=1 — oba leżą na okręgu.
Wynik: 0 / 5
Macierz i wyznacznik w punkcie
Wpisz macierz
Macierz ze slajdu w punkcie (1, 1)
Funkcja f(x,y)=x+y, warunek x2+y2=2, czyli L=x+y+λ(x2+y2−2). Pochodne: ∂x∂ϕ=2x, ∂y∂ϕ=2y, ∂x2∂2L=∂y2∂2L=2λ, ∂x∂y∂2L=0. Punkt stacjonarny (1,1) ma λ=−21. Wpisz macierz w tym punkcie.
Wpisz liczby w pola. Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
H(1,1)=
Lewy górny róg macierzy to zawsze 0 — tak jest na slajdzie.
∂x∂ϕ=2x, w punkcie: 2⋅1=2.
∂y∂ϕ=2y, w punkcie: 2⋅1=2.
Pierwsza kolumna to ten sam brzeg co pierwszy wiersz: ∂x∂ϕ=2.
∂x2∂2L=2λ, a λ=−21:2⋅(−21)=−1.
∂x∂y∂2L=0 — w ∂x∂L=1+2λx nie ma y.
∂y∂ϕ=2 — ten sam brzeg co w pierwszym wierszu.
Pochodna mieszana: 0 (jak nad przekątną).
∂y2∂2L=2λ=2⋅(−21)=−1.
Ćwiczenia · 3 zadania
Wyznacznik macierzy H(1,1) z ćwiczenia wyżej (regułą Sarrusa) to:
H(1,1)=
0222−1020−1
Dobrze.Nie tym razem.Przekątne w dół: 0⋅(−1)⋅(−1)+2⋅0⋅2+2⋅2⋅0=0. W górę: 2⋅(−1)⋅2=−4,0⋅0⋅0=0,2⋅2⋅(−1)=−4 — odejmujesz: −(−4)−0−(−4)=4+4=8.−8 wychodzi, gdy zapomnisz, że minus razy minus daje plus. W>0, więc w (1,1) jest maksimum warunkowe.
Wyznacznik macierzy z Zad. 1 c) to:
H=
012101210
Dobrze.Nie tym razem.W dół: 0⋅0⋅0+1⋅1⋅2+2⋅1⋅1=0+2+2=4. W górę: 2⋅0⋅2+0⋅1⋅1+1⋅1⋅0=0. Wynik 4−0=4.2 to tylko jedna przekątna. −4 — pomylone znaki przekątnych.
W rogu macierzy H stoi 0. Które składniki reguły Sarrusa przez to na pewno znikają?
Dobrze.Nie tym razem.Lewy górny element leży na jednej przekątnej w dół (a11a22a33) i na jednej w górę (a11a23a32). Oba iloczyny mają czynnik 0. Pozostałe cztery zależą od innych liczb.
Wynik: 0 / 3
Ekstrema warunkowe
Ćwiczenie
Co jest w punkcie stacjonarnym? Spójrz na znak wyznacznika
W(P0)=20
Dobrze.Nie.W>0 — maksimum warunkowe (jak w Zad. 1 a) w punkcie (−54,−53)).
W(P0)=−34
Dobrze.Nie.W<0 — minimum warunkowe (Zad. 1 b)). To nie jest „brak ekstremum” z modułu 10.
W(P0)=0
Dobrze.Nie.W=0 — procedura z zajęć nie rozstrzyga.
W(P0)=4
Dobrze.Nie.W>0 — maksimum warunkowe (Zad. 1 c)).
W(P0)=−16
Dobrze.Nie.W<0 — minimum warunkowe (Zad. 1 d) w punktach (0,1) i (0,−1)).
W(P0)=58
Dobrze.Nie.Liczy się tylko znak: 58>0 — maksimum warunkowe. Wielkość wyznacznika nie ma znaczenia.
Ćwiczenia · 3 zadania
Wartość ekstremum warunkowego w punkcie P0=(x0,y0) to:
Dobrze.Nie tym razem.Wartość to f w punkcie — wstaw x0 i y0 do wzoru funkcji. ϕ(x0,y0) zawsze wynosi 0, bo punkt leży na warunku. λ0 to mnożnik, a nie wartość funkcji.
f(x,y)=x+2y to płaszczyzna — nie ma ekstremów bezwarunkowych. Przy warunku x2+y2=5 ma:
Dobrze.Nie tym razem.Ścieżka nad okręgiem na pochyłej płaszczyźnie raz się wznosi, raz opada — ma punkt najwyższy i najniższy. W Zad. 1 e): fmin(−1,−2)=−5 i fmax(1,2)=5.
fmax(21,21)=41 znaczy:
Dobrze.Nie tym razem.W nawiasie punkt, po znaku równości wartość funkcji w nim (Zad. 1 f)). λ w tym zadaniu to −21.41 to wartość, nie współrzędna.
Wynik: 0 / 3
Quiz z teorii
Quiz · 10 pytań
Ekstremum warunkowe to ekstremum, w którym:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: od punktów stacjonarnych wymaga się spełnienia dodatkowych warunków. Wartość funkcji może być dowolna.
Warunek ograniczający zapisujesz w postaci:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: warunek ograniczający postaci ϕ(x,y)=0. Dlatego najpierw przenosisz wszystko na lewą stronę.
Funkcja Lagrange’a to:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: L(x,y)=f(x,y)+λ⋅ϕ(x,y). λ mnoży warunek, nie funkcję.
λ w funkcji Lagrange’a nazywa się:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: λ — mnożnik Lagrange’a. Hesjan i gradient to macierz i wektor pochodnych z modułu 10.
Warunek konieczny istnienia ekstremum warunkowego to układ:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: pierwsze pochodne funkcji Lagrange’a i warunek przyrównujesz do 0 — trzy równania. Pierwsza opcja to warunek z modułu 10 (bez warunku ograniczającego).
Ile niewiadomych ma układ z warunku koniecznego?
Dobrze.Nie tym razem.Slajd: układ trzech równań z trzema niewiadomymi. Trzecia niewiadoma to λ.
W lewym górnym rogu macierzy z kroku 5 stoi:
Dobrze.Nie tym razem.Na slajdzie róg to zawsze 0.∂x2∂2L stoi w drugim wierszu i drugiej kolumnie.
Wyznacznik macierzy z kroku 5 jest dodatni. W punkcie jest:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd, krok 6: wyznacznik dodatni — maksimum warunkowe. Uwaga: odwrotnie niż a11 w module 10.
Wyznacznik macierzy z kroku 5 jest ujemny. W punkcie jest:
Dobrze.Nie tym razem.Slajd, krok 6: wyznacznik ujemny — minimum warunkowe. „Brak ekstremum przy ujemnym W” to reguła z modułu 10.
Gdzie w macierzy z kroku 5 stoją pochodne warunku ∂x∂ϕ i ∂y∂ϕ?
Dobrze.Nie tym razem.Tworzą „obramowanie”: pierwszy wiersz to 0,∂x∂ϕ, ∂y∂ϕ, pierwsza kolumna — to samo. W prawym dolnym kwadracie stoją drugie pochodne L.
Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko. Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.