Całka nieoznaczona — funkcja pierwotna, wzory i trzy metody całkowania
Całkowanie to pochodna czytana od tyłu — znasz wynik różniczkowania i szukasz funkcji, z której powstał. Poznasz wzory ze slajdów i trzy metody z zajęć, a potem przejdziesz krok po kroku wszystkie przykłady z listy zadań.
Czasok. 90 min
PotrzebujeszPochodne (moduł 8) — wzory i reguła funkcji złożonej. Potęgi i pierwiastki z liceum przypominamy na miejscu.
Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.
Po tym module umiesz:
wyjaśnić, co to funkcja pierwotna i skąd w wyniku bierze się + C
zapisać pierwiastki i ułamki jako potęgi i policzyć całkę wzorem 3
rozbić całkę na składniki i wyłączyć liczby przed całkę
wybrać podstawienie t, policzyć dt i wrócić do x
wybrać u i v′ w całkowaniu przez części i wstawić je do wzoru
sprawdzić każdy wynik pochodną
Po co to jest
Pochodna odpowiada na pytanie: jak szybko coś się zmienia? Całka odpowiada na pytanie odwrotne: znasz tempo zmian — ile tego jest?
Przykład z ekonomii. Koszt całkowity produkcji x sztuk towaru oznaczmy K(x). Koszt krańcowy to jego pochodna K′(x). Mówi, ile mniej więcej kosztuje każda kolejna sztuka. Firma zna koszt krańcowy, na przykład K′(x)=2x+10 zł. Chce znać sam koszt całkowity K(x). Szuka więc funkcji, której pochodna to 2x+10.
Szukanie funkcji po jej pochodnej to właśnie całkowanie. Na slajdzie: całkowanie jest działaniem odwrotnym do różniczkowania (różniczkowanie to liczenie pochodnej).
Pasuje K(x)=x2+10x, bo (x2+10x)′=2x+10. Ale pasuje też x2+10x+500, bo pochodna liczby 500 to 0. Te 500 zł to koszty stałe — np. czynsz, który firma płaci nawet bez produkcji. Z samego kosztu krańcowego nie da się ich odczytać. Dlatego wynik całkowania zawsze kończy się zapisem +C: „plus jakaś stała, której stąd nie znamy”.
Do czego całka przyda się dalej
Moduł 13 — całka oznaczona: pole pod wykresem i między wykresami. Żeby je policzyć, najpierw liczysz całkę nieoznaczoną z tego modułu.
Ekonomia: z funkcji krańcowych (koszt, przychód, zysk krańcowy) odtwarzasz funkcje całkowite.
Jak przejdziemy przez ten moduł
Pojęcia: funkcja pierwotna, stała C i zapis ∫f(x)dx (pojęcia od podstaw).
Wzory i reguły ze slajdów: to tabela pochodnych czytana od tyłu (wzory).
Na liście zadań z tego tematu są trzy polecenia: Zad. 1 (podstawowe wzory, przykłady a–j), Zad. 2 (przez podstawianie, a–r) i Zad. 3 (przez części, a–o). Moduł dodaje do nich dwa typowe warianty spoza listy. Każde polecenie ma w module swój przepis i ćwiczenia.
To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych zapisów. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu.
1
„Oblicz całkę, stosując podstawowe wzory, np. ∫4x5dx”
Pierwiastki i ułamki zapisujesz jako potęgi, całkę rozbijasz na składniki i każdy liczysz wzorem ze slajdu.
Pójdziemy tak: pochodna od tyłu → funkcja pierwotna → stała C → zapis całki.
Pochodna od tyłu
Zagadka: jaka funkcja ma pochodną 2x? Z modułu 8 wiesz, że (x2)′=2x. Odpowiedź: x2. To jest całe całkowanie: odgadnąć funkcję po jej pochodnej. Kilka takich zagadek:
funkcja f(x)
szukana funkcja F(x)
sprawdzenie: F′(x)
2x
x2
(x2)′=2x
3x2
x3
(x3)′=3x2
1
x
(x)′=1
ex
ex
(ex)′=ex
x1 (dla x>0)
lnx
(lnx)′=x1
Jak czytać tabelę: w pierwszej kolumnie stoi funkcja, którą znasz. W drugiej — funkcja, której pochodna daje tę pierwszą. W trzeciej kolumnie liczysz tę pochodną dla sprawdzenia — wychodzi dokładnie pierwsza kolumna.
Uwaga na wielkość liter: małe f i duże F to dwie różne funkcje. f(x) to funkcja, którą znasz. F(x) to funkcja, której szukasz.
Stała C — cała rodzina funkcji
Zagadka „jaka funkcja ma pochodną 2x?” ma więcej niż jedną odpowiedź. Pasuje x2, ale też x2+5 i x2−3. Pochodna stałej to 0, więc dodana liczba niczego w pochodnej nie zmienia:
(x2+5)′=2x+0=2x
Na wykresie dodanie liczby przesuwa cały wykres w górę albo w dół. Kształt zostaje ten sam, więc przy tym samym x wszystkie wykresy są tak samo strome:
Wybrany wykres: F(x)=21x2. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Jak czytać:
pięć wykresów funkcji F(x)=21x2+C dla C=−2,−1,0,1,2. Każdy jest przesunięty w pionie względem sąsiada o 1. Fioletowe kreski to styczne w tym samym miejscu, x=1,5 — wszystkie są równoległe. Równoległe styczne to równe pochodne: każdy z tych wykresów ma pochodną F′(x)=x. Tekst wyżej liczył x2+C (pochodna 2x), a rysunek pokazuje 21x2+C (pochodna x) — mechanizm jest ten sam. Przyciskami nad rysunkiem wybierasz jeden wykres — zrobi się jasny.
Wybrany wykres: F(x)=21x2−2. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Wybrany wykres: F(x)=21x2−1. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Wybrany wykres: F(x)=21x2. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Wybrany wykres: F(x)=21x2+1. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Wybrany wykres: F(x)=21x2+2. Jego pochodna to F′(x)=x — tak samo jak każdego innego wykresu z rysunku.
Slajd z zajęć zapisuje to tak: całka nieoznaczona to rodzina wszystkich funkcji pierwotnych funkcji f(x), różniących się o stałą. (Ściślej: na jednym przedziale, np. dla samych x>0. Przy x1 po obu stronach zera stała może być inna.) Ta stała to C — stała całkowania. Jeśli funkcja ma jedną funkcję pierwotną, to ma ich nieskończenie wiele — po jednej dla każdej liczby C.
Zapis całki
∫f(x)dx=F(x)+C
Czytamy:całka z ef od iks de iks równa się duże ef od iks plus ce
∫
znak całki — wydłużona litera S
f(x)
funkcja podcałkowa — to, co całkujesz (tak nazywa ją slajd)
dx
po iks — mówi, że zmienną jest x; zamyka całkę jak nawias
F(x)
funkcja pierwotna — jedna z funkcji, których pochodna to f(x)
C
stała całkowania — dowolna liczba
∫
Znak całki
czytamy: „całka”
Polecenie: znajdź funkcję, której pochodna to wyrażenie za znakiem. Zawsze stoi w parze z dx — zwykle na końcu, czasem w liczniku (ramka niżej). Zamiast dx może być dt — zależnie od zmiennej, po której całkujesz.
Jak zapamiętać:Wydłużone S — od łacińskiego „summa”, czyli suma.
dx
Różniczka
czytamy: „de iks”
Mówi, po jakiej zmiennej całkujesz. To nie jest „d razy x”. W całkowaniu przez podstawianie pojawi się też dt — całka po t.
Jak zapamiętać:∫ otwiera całkę, dx ją zamyka — jak nawias.
C
Stała całkowania
czytamy: „ce”
Dowolna liczba dopisana do wyniku. Pochodna stałej to zero, więc nie da się jej odczytać z funkcji podcałkowej.
Jak zapamiętać:C jak „constans”, czyli stała. Na wykresie: o ile przesunąć wykres w górę.
Sprawdź się
Która funkcja jest funkcją pierwotną funkcji f(x)=3x2?
Dobrze.Nie tym razem.(x3+7)′=3x2+0=3x2 — pasuje, a siódemka nie przeszkadza. 6x to pochodna 3x2, czyli ruch w złą stronę. (3x3)′=x2 — brakuje trójki.
Wzory i reguły z zajęć
Reguły mówią, co zrobić z sumą, z liczbą przed funkcją i z ułamkiem postaci ff′.Wzory podają całki najprostszych funkcji. Numeracja jak na slajdzie.
Reguły
nr
reguła
wzór ze slajdu
po ludzku
1
stała przed całkę
∫cf(x)dx=c∫f(x)dx
liczba wychodzi przed całkę
2
suma i różnica
∫(f(x)±g(x))dx=∫f(x)dx±∫g(x)dx
każdy składnik osobno
3
funkcja postaci ff′
∫f(x)f′(x)dx=ln∣f(x)∣+C, gdy f(x)=0
w liczniku pochodna mianownika — wynik to ln∣mianownik∣
Jak czytać tabelę: każdy wiersz to jedna reguła z numerem jak na slajdzie. Reguły 1 i 2 działają dokładnie tak samo jak dla pochodnych. Reguła 3 to gotowy skrót — wrócimy do niej przy podstawianiu.
Tabela wzorów
Każdy wzór to wzór na pochodną czytany od tyłu. Ostatnia kolumna pokazuje, z której pochodnej wzór się bierze:
nr
wzór ze slajdu
po ludzku
sprawdzenie pochodną
1
∫0dx=C
całka z zera to stała
(C)′=0
2
∫dx=x+C
całka z jedynki to x
(x)′=1
3
∫xndx=n+1xn+1+C, n=−1
wykładnik rośnie o 1, przez nowy wykładnik dzielisz
(n+1xn+1)′=xn
4
∫axdx=lnaax+C, a>0,a=1
ax zostaje, dzielisz przez ln podstawy
(lnaax)′=lnaaxlna=ax
5
∫exdx=ex+C
ex się nie zmienia
(ex)′=ex
6
∫xdx=ln∣x∣+C, x=0
jedynka przez x daje logarytm
(ln∣x∣)′=x1 (dla x<0 — ramka niżej)
7 ★
∫sinxdx=−cosx+C
8 ★
∫cosxdx=sinx+C
9 ★
∫cos2xdx=tgx+C, cosx=0
10 ★
∫sin2xdx=−ctgx+C, sinx=0
Jak czytać tabelę: a,C i n to stałe (konkretne liczby), a e≈2,718 to liczba Eulera. W kolumnie „sprawdzenie” liczysz pochodną wyniku i wychodzi funkcja spod całki. Tak można sprawdzić każdy wzór i każdy wynik.
Wzory 7–10 (funkcje trygonometryczne) są na slajdzie oznaczone gwiazdką, a na liście zadań nie ma ani jednej funkcji trygonometrycznej. Zapytaj prowadzącego, czy obowiązują na kolokwium. Dalej w module ich nie używamy.
∫xndx=n+1xn+1+C
Czytamy:całka z iks do potęgi en de iks równa się iks do potęgi en plus jeden, przez en plus jeden, plus ce
xn+1
wykładnik o jeden większy — przy pochodnej wykładnik maleje o jeden
n+1
dzielisz przez nowy wykładnik — przy pochodnej mnożyło się przez stary
Sprawdź się
∫x5dx=
Dobrze.Nie tym razem.Wzór 3: wykładnik 5+1=6, dzielisz przez 6.5x4 to pochodna, a nie całka. x6 — brak dzielenia przez nowy wykładnik: (x6)′=6x5, a nie x5.
Jak sprawdzić każdy wynik
Całka ma ogromną zaletę: każdy wynik da się sprawdzić. Wystarczy policzyć jego pochodną — tak jak w ostatniej kolumnie tabeli.
Przykład: Zad. 2 d) daje ∫x2+1xdx=21ln(x2+1)+C. Sprawdzenie regułą funkcji złożonej:
(21ln(x2+1))′=21⋅x2+11⋅2x=x2+1x
Wyszła funkcja spod całki — wynik jest dobry.
Całkowanie elementarne
Slajd z zajęć: całkowanie elementarne polega na takim przekształceniu wyrażenia pod całką (o ile to konieczne), żeby można było zastosować wzory 1–10. Prościej: zamieniasz funkcję na sumę „klocków” z tabeli i każdy klocek liczysz wzorem.
Najczęstszy pierwszy ruch: zamiana pierwiastków i ułamków na potęgi. Wtedy prawie wszystko liczy się jednym wzorem — wzorem 3.
Wpisz wykładnik
Zamień na potęgę
Wpisz wykładnik tak, żeby po obu stronach była ta sama funkcja.
Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
x=x
3x2=x
x41=x
x1=x
xx=x
4x51=x
x: pierwiastek kwadratowy to potęga 21.
3x2: wykładnik spod pierwiastka (2) idzie do licznika, stopień pierwiastka (3) — do mianownika: x32.
x41: potęga przechodzi z mianownika do licznika i wykładnik zmienia znak: x−4.
x1: najpierw x=x21, potem z mianownika do licznika: x−21.
xx:x⋅x21 — przy mnożeniu potęg wykładniki dodajesz: 1+21=23.
4x51:4x5=x45, a z mianownika do licznika: x−45 (Zad. 1 b)).
wykładnik: rośnie o 1, a przez nowy wykładnik dzielisz
Zadanie · krok po kroku
∫(x4+x8)dx
Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to x4+x8.
Przekształć: odpada — pod całką stoją już same potęgi.
Rozbij: dwa składniki, więc dwie osobne całki (reguła 2).
Wzory: obie całki wzorem 3. Przycisk „▶ Zobacz krok po kroku” pokazuje, jak fioletowe wykładniki wlatują do szablonu wzoru. Całki znikają, więc dopisujemy +C.
Uprość: liczymy nowe wykładniki. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Całka sumy to suma całek — każdy składnik osobno.
∫(x4+x8)dx=∫x4dx+∫x8dx
∫(x4+x8)dx=∫x4dx+∫x8dx
szablon wzoruZapisz szablon wzoru 3. Za n wstawisz wykładnik z całki.
∫xndx=n+1xn+1+C
Wstaw wykładniki do szablonu i dopisz +C. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby zobaczyć, gdzie trafia każdy wykładnik.
=4+1x4+1+8+1x8+1+C
Dlaczego?
W tej linii znika ostatni znak całki, więc tu pojawia się +C. W następnych liniach C tylko przepisujesz.
Policz nowe wykładniki.
=5x5+9x9+C
Na kartce:4+1=58+1=9
Dlaczego?
Sprawdzenie pochodną: (5x5)′=55x4=x4 i tak samo (9x9)′=99x8=x8. Wyszła funkcja spod całki — wynik jest dobry.
wykładnik: rośnie o 1, a przez nowy wykładnik dzielisz
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
wykładnik: rośnie o 1, a przez nowy wykładnik dzielisz
Całka sumy to suma całek — każdy składnik osobno.
Zapisz szablon wzoru 3. Za n wstawisz wykładnik z całki.
Wstaw wykładniki do szablonu i dopisz +C. Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby zobaczyć, gdzie trafia każdy wykładnik.
Policz nowe wykładniki.
Teraz twoja kolej: wzór 3 na liczbach. Liczba przed x czeka z przodu (reguła 1), a ty dzielisz ją przez nowy wykładnik.
Wpisz całkę
Wzór 3 na liczbach
Policz całkę każdej potęgi: w pierwsze pole wpisz liczbę przed x, w małe pole u góry — nowy wykładnik.
Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.
∫x6dx=⋅x+C
∫4x3dx=⋅x+C
∫x−3dx=⋅x+C
∫6x−4dx=⋅x+C
∫x21dx=⋅x+C
∫5x32dx=⋅x+C
∫x−21dx=⋅x+C
∫2x−31dx=⋅x+C
∫x6dx — Przed x nie ma liczby — stoi tam niewidoczna 1. Liczba przed x = 1 przez nowy wykładnik: 1:7=71.
∫x6dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: 6+1=7.
∫4x3dx — Liczba przed x = stara liczba przez nowy wykładnik: 4:4=1.
∫4x3dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: 3+1=4.
∫x−3dx — Przed x nie ma liczby — stoi tam niewidoczna 1. Liczba przed x = 1 przez nowy wykładnik: 1:(−2)=−21.
∫x−3dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: −3+1=−2.
∫6x−4dx — Liczba przed x = stara liczba przez nowy wykładnik: 6:(−3)=−2.
∫6x−4dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: −4+1=−3.
∫x21dx — Przed x nie ma liczby — stoi tam niewidoczna 1. Liczba przed x = 1 przez nowy wykładnik: 1:23=32. Dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
∫x21dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: 21+1=21+22=23.
∫5x32dx — Liczba przed x = stara liczba przez nowy wykładnik: 5:35=3. Dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
∫5x32dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: 32+1=32+33=35.
∫x−21dx — Przed x nie ma liczby — stoi tam niewidoczna 1. Liczba przed x = 1 przez nowy wykładnik: 1:21=2. Dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
∫x−21dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: −21+1=−21+22=21.
∫2x−31dx — Liczba przed x = stara liczba przez nowy wykładnik: 2:32=3. Dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
∫2x−31dx — Nowy wykładnik = stary plus 1: −31+1=−31+33=32.
Zadanie · krok po kroku
∫4x5dx
Zad. 1 b)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z ułamka z pierwiastkiem.
Przekształć: pierwiastek zapisujemy jako potęgę, a potem przenosimy ją z mianownika do licznika — bo wzór 3 działa tylko na xn.
Rozbij: odpada — jest jeden składnik.
Wzory: wzór 3 z wykładnikiem ułamkowym. Na kartce dodajemy 1 do −45. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Uprość: dzielenie przez −41 to mnożenie przez −4. Na końcu wracamy do zapisu z pierwiastkiem. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi x — wtedy zadziała wzór 3.
∫4x51dx=∫x451dx=∫x−45dx
∫4x51dx=∫x451dx=∫x−45dx
Dlaczego?
Najpierw pierwiastek jako potęga: 4x5=x45. Potem jedynka przez potęgę: xn1=x−n.
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=−45+1x−45+1+C=−41x−41+C
Na kartce:−45+1=−45+44=−41
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x−41 zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.
=−4x−41+C=−4x4+C
Na kartce:−411=−4x−41=x411=4x1
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi x — wtedy zadziała wzór 3.
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x−41 zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.
Zadanie · krok po kroku
∫(x32+x21−x1)dx
Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z sumy ułamków.
Przekształć:x32 i x21 zamieniamy na potęgi. x1 zostawiamy — dla niego jest wzór 6.
Uprość: wracamy do ułamków. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Ułamki z x3 i x2 zapisz jako potęgi. x1 zostaw — ma własny wzór 6.
∫(x32+x21−x1)dx=∫(2x−3+x−2−x1)dx
∫(x32+x21−x1)dx=∫(2x−3+x−2−x1)dx
Dlaczego?
x1=x−1, ale wzór 3 nie działa dla n=−1 (wyszłoby dzielenie przez 0). Dlatego x1 całkujesz wzorem 6.
Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
=2∫x−3dx+∫x−2dx−∫x1dx
=2∫x−3dx+∫x−2dx−∫x1dx
Potęgi — wzór 3, x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=2⋅−2x−2+−1x−1−ln∣x∣+C
Na kartce:−3+1=−2−2+1=−1
Uprość liczby przed potęgami. Potem wróć do ułamków: x−n=xn1.
=−x−2−x−1−ln∣x∣+C=−x21−x1−ln∣x∣+C
=−x−2−x−1−ln∣x∣+C=−x21−x1−ln∣x∣+C
Na kartce:2⋅−21=−1−1x−1=−x−1
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Ułamki z x3 i x2 zapisz jako potęgi. x1 zostaw — ma własny wzór 6.
Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
Potęgi — wzór 3, x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość liczby przed potęgami. Potem wróć do ułamków: x−n=xn1.
Zadanie · krok po kroku
∫(x−1)2(x−3)dx
Zad. 1 e)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z iloczynu nawiasów.
Przekształć: wymnażamy nawiasy z boku — na samej funkcji podcałkowej, bez znaku całki. Całki iloczynu nie liczy się „każdy nawias osobno” — takiej reguły nie ma. Po wymnożeniu zostaje suma potęg.
Rozbij: cztery składniki, liczby przed całki.
Wzory: potęgi wzorem 3, samo ∫dx wzorem 2. Całki znikają, więc dopisujemy +C.
Uprość: porządkujemy ułamki. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż nawiasy — najpierw kwadrat ze wzoru, potem każdy wyraz z każdym.
Całki iloczynu nie liczy się „każdy czynnik osobno” — takiej reguły nie ma. Po wymnożeniu zostaje suma potęg, a do niej są wzory.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
∫(x3−5x2+7x−3)dx=∫x3dx−5∫x2dx+7∫xdx−3∫dx
∫(x3−5x2+7x−3)dx=∫x3dx−5∫x2dx+7∫xdx−3∫dx
Potęgi — wzór 3. Samo ∫dx — wzór 2: wychodzi x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=4x4−5⋅3x3+7⋅2x2−3x+C
=4x4−5⋅3x3+7⋅2x2−3x+C
Uprość zapis.
=4x4−35x3+27x2−3x+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż nawiasy — najpierw kwadrat ze wzoru, potem każdy wyraz z każdym.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
Potęgi — wzór 3. Samo ∫dx — wzór 2: wychodzi x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość zapis.
Pozostałe przykłady z Zad. 1
Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.
Zad. 1 i)∫(4ex+x1)dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa składniki z tabeli: ex (wzór 5) i x1 (wzór 6). Liczba 4 przed całkę.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
∫(4ex+x1)dx=4∫exdx+∫x1dx
∫(4ex+x1)dx=4∫exdx+∫x1dx
ex — wzór 5 (nie zmienia się), x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=4ex+ln∣x∣+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
ex — wzór 5 (nie zmienia się), x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zad. 1 j)∫5xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Stała podstawa, w wykładniku x — wzór 4 z a=5. Nie wzór 3: zmienna stoi w wykładniku.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Wzór 4 z a=5:5x zostaje, dzielisz przez ln5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
∫5xdx=ln55x+C
Dlaczego?
Sprawdzenie: (ln55x)′=ln55xln5=5x.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Wzór 4 z a=5:5x zostaje, dzielisz przez ln5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zad. 1 c)∫3x3x2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w b): wszystko zapisujemy jako potęgi. Potem dzielimy potęgi (wykładniki odejmujemy), a liczba 3 z mianownika zostaje jako 31 i wychodzi przed całkę. Na końcu wzór 3.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi x — wtedy zadziała wzór 3.
∫3x3x2xdx=∫3x1⋅x32x21dx=∫3x35x21dx
∫3x3x2xdx=∫3x1⋅x32x21dx=∫3x35x21dx
Na kartce:1+32=33+32=35
Dlaczego?
W mianowniku x⋅x32 — przy mnożeniu potęg wykładniki się dodaje.
Dzielenie potęg — wykładniki odejmujesz. Liczba 3 z mianownika zostaje jako 31.
=∫31x21−35dx=∫31x−67dx
Na kartce:21−35=63−610=−67
Liczbę 31 wyłącz przed całkę.
=31∫x−67dx
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=31⋅−67+1x−67+1+C=31⋅−61x−61+C
=31⋅−67+1x−67+1+C=31⋅−61x−61+C
Na kartce:−67+1=−67+66=−61
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x−61 zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.
=31⋅(−6)⋅x−61+C=−2x−61+C=−6x2+C
=31⋅(−6)⋅x−61+C=−2x−61+C=−6x2+C
Na kartce:−611=−631⋅(−6)=−2x−61=6x1
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi x — wtedy zadziała wzór 3.
Dzielenie potęg — wykładniki odejmujesz. Liczba 3 z mianownika zostaje jako 31.
Liczbę 31 wyłącz przed całkę.
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x−61 zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.
Zad. 1 g)∫xx3−xx+1dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Ułamek z sumą w liczniku: z boku, na samej funkcji podcałkowej, dzielimy każdy składnik licznika przez mianownik. Zostają dwie potęgi i x1.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: podziel każdy składnik licznika przez mianownik osobno.
xx3−xx+1=xx3−xxx+x1=x2−x21+x1
xx3−xx+1=xx3−xxx+x1=x2−x21+x1
Dlaczego?
Ułamek z sumą w liczniku rozbijasz na sumę ułamków o tym samym mianowniku: ca+b=ca+cb.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2). Liczb do wyłączenia tu nie ma — minus to odejmowanie, a reguła 2 działa też dla różnicy.
∫(x2−x21+x1)dx=∫x2dx−∫x21dx+∫x1dx
∫(x2−x21+x1)dx=∫x2dx−∫x21dx+∫x1dx
Potęgi — wzór 3, x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=3x3−23x23+ln∣x∣+C
Na kartce:21+1=23
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x23 zapisz z pierwiastkiem.
=3x3−32x23+ln∣x∣+C=3x3−32xx+ln∣x∣+C
=3x3−32x23+ln∣x∣+C=3x3−32xx+ln∣x∣+C
Na kartce:231=32x23=x⋅x21=xx
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: podziel każdy składnik licznika przez mianownik osobno.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2). Liczb do wyłączenia tu nie ma — minus to odejmowanie, a reguła 2 działa też dla różnicy.
Potęgi — wzór 3, x1 — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę x23 zapisz z pierwiastkiem.
Zad. 1 h)∫3x4x+33x2+5xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w g), ale z pierwiastkami: z boku zapisujemy je jako potęgi, potem każdy składnik licznika dzielimy przez x31.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: pierwiastki zapisz jako potęgi, nxm=xnm.
3x4x+33x2+5x=x31x41+3x32+5x21
3x4x+33x2+5x=x31x41+3x32+5x21
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: każdy składnik licznika podziel przez x31 — wykładniki odejmujesz.
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=1211x1211+3⋅34x34+5⋅67x67+C
Na kartce:−121+1=121131+1=3461+1=67
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
=1112x1211+49x34+730x67+C
Na kartce:12111=11123⋅43=495⋅76=730
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: pierwiastki zapisz jako potęgi, nxm=xnm.
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: każdy składnik licznika podziel przez x31 — wykładniki odejmujesz.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o 1 i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.
Zad. 1 f)∫(2x−1)3dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w e): z boku wymnażamy — tu sześcian ze wzoru skróconego mnożenia. Na końcu porównujemy wynik z drogą przez podstawianie (poznamy ją w następnej sekcji).
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż sześcian ze wzoru (a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3, gdzie a=2x,b=1.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
∫(8x3−12x2+6x−1)dx=8∫x3dx−12∫x2dx+6∫xdx−∫dx
∫(8x3−12x2+6x−1)dx=8∫x3dx−12∫x2dx+6∫xdx−∫dx
Potęgi — wzór 3. Samo −∫dx — wzór 2: wychodzi −x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=8⋅4x4−12⋅3x3+6⋅2x2−x+C
=8⋅4x4−12⋅3x3+6⋅2x2−x+C
Skróć ułamki.
=2x4−4x3+3x2−x+C
Na kartce:8⋅4x4=48x4=2x412⋅3x3=312x3=4x36⋅2x2=26x2=3x2
Dlaczego?
Ten sam przykład da się policzyć przez podstawienie t=2x−1 (poznasz je w następnej sekcji). Wychodzi 8(2x−1)4+C. Po wymnożeniu (2x−1)4=16x4−32x3+24x2−8x+1, więc 8(2x−1)4=2x4−4x3+3x2−x+81. Oba wyniki są dobre: różnią się tylko o stałą 81, a stała siedzi w C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 przekształć2 rozbij na składniki3 wzory4 uprość
Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż sześcian ze wzoru (a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3, gdzie a=2x,b=1.
Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
Potęgi — wzór 3. Samo −∫dx — wzór 2: wychodzi −x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Skróć ułamki.
Całkowanie przez podstawianie
Podstawianie to odpowiednik reguły funkcji złożonej z modułu 8. Pomaga, gdy pod całką jest funkcja w funkcji, a po zamianie „środka” na nową zmienną zostaje prosta całka. Kiedy tak jest, wyjaśniamy niżej, w „Jak wybrać t”. Na slajdzie wzór wygląda tak:
∫f(g(x))g′(x)dx=∫f(t)dt
Czytamy:całka z ef od gie od iks razy gie prim od iks de iks równa się całka z ef od te de te, gdzie te równa się gie od iks, a de te równa się gie prim od iks de iks
f
funkcja zewnętrzna — to, co robisz ze środkiem (np. podnosisz do potęgi, wstawiasz pod pierwiastek)
g(x)
środek — funkcja wstawiona do innej funkcji; to zastąpisz literą t
g′(x)dx
pochodna środka razy dx — to zastąpisz przez dt
f(t)dt
prostsza całka — w samej zmiennej t, liczona wzorami z tabeli
Na slajdzie obok wzoru jest dopisek: t=g(x),dt=g′(x)dx.Ten dopisek to cała metoda. Zamieniasz środek na t, a pochodną środka razy dx — na dt. Zostaje całka, w której jest już tylko t — zwykle prosta, liczona wzorami z tabeli.
Jak wybrać t
Za t bierzesz środek — to, co siedzi wewnątrz innej funkcji: w nawiasie z potęgą, pod pierwiastkiem, w wykładniku albo w mianowniku. Pełna lista jest w ramce niżej.
Podstawienie zadziała, gdy po zamianie na t zostaje funkcja z tabeli albo suma takich funkcji (potęga t,t1,et,at), a nie iloczyn. Tak jest w dwóch typowych sytuacjach:
Pochodna obok: obok środka stoi jego pochodna, w której jest x. Może być pomnożona przez liczbę (np. jest x zamiast 2x) — tę liczbę poprawisz przy liczeniu dt.
Środek liniowy: środek ma postać kx+b (liczba razy x plus liczba), np. 2x+9. Pochodna takiego środka to sama liczba, więc obok wystarczy samo dx. Warunek: poza środkiem nie ma innej funkcji z x albo po zapisaniu jej przez t (i rozbiciu ułamka) cała funkcja staje się sumą potęg t.
Przy środku liniowym może stać jeszcze licznik z x, jak w Zad. 2 k) niżej. Zapisujesz go przez t i rozbijasz ułamek. Zostaje suma potęg t — też klocki z tabeli, więc podstawienie zadziała. Inaczej w ∫xe2xdx: z t=2x masz x=2t i dx=21dt. Wtedy xe2xdx=2t⋅et⋅21dt, czyli zostaje 41∫tetdt — znowu iloczyn.
całka
środek t
dt
co stoi obok środka
∫(x2+2)3xdx
x2+2 (w nawiasie z potęgą)
2xdx
xdx — brakuje liczby 2
∫2x+9dx
2x+9 (pod pierwiastkiem)
2dx
samo dx — brakuje liczby 2
∫x(lnx)2dx
lnx (w nawiasie z potęgą)
x1dx
x1dx — dokładnie
∫xe−x2dx
−x2 (w wykładniku)
−2xdx
xdx — brakuje liczby −2
∫71−xdx
1−x (w wykładniku)
−dx
samo dx — brakuje liczby −1
Jak czytać tabelę: w drugiej kolumnie w nawiasie jest wskazówka, gdzie szukać środka. W trzeciej — pochodna środka razy dx. Ostatnia kolumna porównuje dt z tym, co naprawdę stoi w całce obok środka. Brakuje najwyżej liczby — więc podstawienie zadziała.
środek, czyli tto, co stoi obok środka, i jego zamiennik z dt
Zadanie · krok po kroku
∫(x2+2)3xdx
Zad. 2 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z nawiasu do potęgi, przy którym stoi x.
Wybierz t: środek to x2+2 — siedzi w nawiasie z potęgą. Obok stoi x, czyli pochodna środka (2x) bez dwójki. Dlatego podstawienie zadziała.
Policz dt: pochodna środka to 2x, więc dt=2xdx. W całce jest tylko xdx, czyli połowa dt. Zapisujemy to w ramce.
Zamień na t: złoty środek staje się t, turkusowe xdx — 21dt. Przycisk „▶ Zobacz krok po kroku” pokazuje, co gdzie trafia.
Policz całkę po t: wzór 3. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Wróć do x: za t wstawiamy x2+2.+C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
∫(x2+2)3⋅xdx
Dlaczego?
Obok środka stoi x — prawie pochodna środka (2x). To znak, że podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, dt to pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=x2+2=2xdx⇒xdx=21dt
tdt⇒xdx=x2+2=2xdx=21dt
Na kartce:(x2+2)′=2x2xdx=dt⇒xdx=21dt
Dlaczego?
Pochodna środka to 2x, a obok środka stoi samo x — brakuje liczby 2. Dlatego obie strony dzielisz przez 2:xdx to połowa dt. Strzałka ⇒ znaczy „więc”.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫(x2+2)3xdx=∫t3⋅21dt=21∫t3dt
∫(x2+2)3xdx=∫t3⋅21dt=21∫t3dt
Dlaczego?
Złoty środek zamienia się w t, a turkusowe xdx — w 21dt. Żaden x nie został, więc zamiana się udała.
Policz całkę z t3 wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅4t4+C=8t4+C
Na kartce:3+1=421⋅41=81
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=8(x2+2)4+C
środek, czyli tto, co stoi obok środka, i jego zamiennik z dt
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli tto, co stoi obok środka, i jego zamiennik z dt
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, dt to pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Policz całkę z t3 wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Przykład ze środkiem liniowym — obok środka stoi samo dx:
Zadanie · krok po kroku
∫2x+9dx
Zad. 2 c)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z pierwiastka z sumy — takiego pierwiastka nie da się rozbić na klocki.
Wybierz t: wyrażenie pod pierwiastkiem, 2x+9. Środek jest liniowy (pochodna to liczba 2), więc obok wystarczy samo dx. Poza środkiem nie ma innej funkcji z x — podstawienie zadziała.
Policz dt:dt=2dx, więc dx=21dt. Zapisujemy to w ramce.
Zamień na t: pierwiastek zapisujemy jako potęgę.
Policz całkę po t: wzór 3 z wykładnikiem 21. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Wróć do x: za t wstawiamy 2x+9.+C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫2x+9dx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a poza nim nie ma innej funkcji z x. Pochodna środka to sama liczba 2, więc obok wystarczy samo dx. Po zamianie na t zostanie sama funkcja z tabeli.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
tdt=2x+9=2dx⇒dx=21dt
tdt⇒dx=2x+9=2dx=21dt
Na kartce:(2x+9)′=2
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫2x+9dx=∫t⋅21dt=21∫t21dt
∫2x+9dx=∫t⋅21dt=21∫t21dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅23t23+C=21⋅32t23+C=31t23+C
=21⋅23t23+C=21⋅32t23+C=31t23+C
Na kartce:21+1=23231=3221⋅32=31
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=31(2x+9)23+C=31(2x+9)3+C
=31(2x+9)23+C=31(2x+9)3+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zadanie · krok po kroku
∫x2+1xdx
Zad. 2 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z ułamka, w którym licznik to prawie pochodna mianownika.
Wybierz t: środek to mianownik x2+1. Jego pochodna to 2x, a w liczniku jest x — brakuje tylko dwójki. Dlatego podstawienie zadziała.
Policz dt:dt=2xdx, więc xdx=21dt. Zapisujemy to w ramce.
Zamień na t: zostaje t1.
Policz całkę po t: wzór 6 — wychodzi logarytm. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Wróć do x: kreski wartości bezwzględnej możemy opuścić, bo x2+1>0.+C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
∫x2+1xdx
Dlaczego?
Pochodna środka to 2x, a w liczniku stoi x — brakuje tylko liczby 2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=x2+1=2xdx⇒xdx=21dt
tdt⇒xdx=x2+1=2xdx=21dt
Na kartce:(x2+1)′=2x
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫x2+1xdx=21∫t1dt
Wzór 6: całka z t1 to ln∣t∣. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21ln∣t∣+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=21ln(x2+1)+C
Dlaczego?
x2+1 jest zawsze dodatnie, więc wartość bezwzględną można opuścić. To samo daje reguła 3: x2+1x=21⋅x2+12x — w liczniku pochodna mianownika.
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 6: całka z t1 to ln∣t∣. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Gdy przy środku liniowym stoi jeszcze x, zapisujesz go przez t:
Zadanie · krok po kroku
∫3x+3x−3dx
Zad. 2 k)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z ułamka z pierwiastkiem trzeciego stopnia.
Wybierz t: wyrażenie pod pierwiastkiem, x+3. Obok stoi licznik x−3, a nie pochodna środka. Ale środek jest liniowy, a licznik zapiszemy przez t. Po rozbiciu ułamka zostanie suma potęg t, więc podstawienie zadziała.
Policz dt: pochodna środka to 1, więc dt=dx. W ramce zapisujemy też licznik przez t: z t=x+3 mamy x=t−3, więc x−3=t−6.
Zamień na t: po zamianie nie zostaje żaden x. Ułamek rozbijamy na dwa.
Policz całkę po t: dwie potęgi, wzór 3. Całki znikają, więc dopisujemy +C.
Wróć do x: za t wstawiamy x+3.+C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫3x+3x−3dx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a jego pochodna to 1. Dlatego dx wystarczy. Licznik zapisany przez t to t−6. Po podzieleniu przez 3t zostaje suma potęg t — same funkcje z tabeli, więc podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t,dt i licznik przez t. Z t=x+3 masz x=t−3, więc x−3=t−6.
tdtxt−6=x+3=dx=t−3=x−3
Na kartce:(x+3)′=1
Zamień na t i rozbij ułamek na dwa.
∫3x+3x−3dx=∫3tt−6dt=∫3ttdt−6∫3t1dt
Zapisz jako potęgi.
=∫t32dt−6∫t−31dt
Na kartce:t31t=t1−31=t32
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=35t35−6⋅32t32+C=53t35−9t32+C
=35t35−6⋅32t32+C=53t35−9t32+C
Na kartce:32+1=32+33=35−31+1=−31+33=32351=536⋅321=6⋅23=218=9
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz. Potęgi zapisz z pierwiastkiem.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t,dt i licznik przez t. Z t=x+3 masz x=t−3, więc x−3=t−6.
Zamień na t i rozbij ułamek na dwa.
Zapisz jako potęgi.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz. Potęgi zapisz z pierwiastkiem.
Środek może też siedzieć w wykładniku:
Zadanie · krok po kroku
∫xe−x2dx
Zad. 2 n)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z e do potęgi, przy którym stoi x.
Wybierz t: środek to wykładnik −x2. Jego pochodna to −2x, a obok stoi x — brakuje tylko liczby −2. Dlatego podstawienie zadziała.
Policz dt:dt=−2xdx, więc xdx=−21dt. Minus zostaje: dzielimy przez −2, a nie przez 2. Zapisujemy to w ramce.
Zamień na t: zostaje et.
Policz całkę po t: wzór 5. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Wróć do x: za t wstawiamy −x2.+C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
∫xe−x2dx
Dlaczego?
Pochodna środka to −2x, a przed e stoi x — brakuje tylko liczby −2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=−x2=−2xdx⇒xdx=−21dt
tdt⇒xdx=−x2=−2xdx=−21dt
Na kartce:(−x2)′=−2x
Dlaczego?
Minus zostaje: dzielisz przez −2, nie przez 2. Stąd xdx=−21dt.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫xe−x2dx=−21∫etdt
Wzór 5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=−21et+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=−21e−x2+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Pozostałe przykłady z Zad. 2
Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.
Zad. 2 b)∫(x2+3)8xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dokładnie jak a): t=x2+3,xdx=21dt.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
∫(x2+3)8xdx
Dlaczego?
Pochodna środka to 2x, a obok stoi x — brakuje tylko liczby 2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=x2+3=2xdx⇒xdx=21dt
tdt⇒xdx=x2+3=2xdx=21dt
Na kartce:(x2+3)′=2x
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫(x2+3)8xdx=21∫t8dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅9t9+C=18t9+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=18(x2+3)9+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 r)∫(x+5)999dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek liniowy z pochodną 1:t=x+5,dt=dx. Wymnażanie odpada — wyszłoby tysiąc składników.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
∫(x+5)999dx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a jego pochodna to 1. Wymnażanie 999 nawiasów odpada. Podstawienie zamienia całkę w zwykłą potęgę.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt=dx.
tdt=x+5=dx
Na kartce:(x+5)′=1
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫(x+5)999dx=∫t999dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=1000t1000+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=1000(x+5)1000+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt=dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 q)∫52x+3dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek w wykładniku: t=2x+3,dx=21dt. Potem wzór 4.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
∫52x+3dx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a poza nim nie ma innej funkcji z x. Pochodna środka to sama liczba 2, więc obok wystarczy samo dx. Po zamianie na t zostanie sama funkcja z tabeli.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
tdt=2x+3=2dx⇒dx=21dt
tdt⇒dx=2x+3=2dx=21dt
Na kartce:(2x+3)′=2
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫52x+3dx=21∫5tdt
Wzór 4 z a=5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅ln55t+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=2ln552x+3+C
Na kartce:21⋅ln55t=2ln55t
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 4 z a=5. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 p)∫71−xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak q), ale pochodna wykładnika jest ujemna: t=1−x,dx=−dt.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
∫71−xdx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a poza nim nie ma innej funkcji z x. Pochodna środka to sama liczba −1, więc obok wystarczy samo dx. Po zamianie na t zostanie sama funkcja z tabeli.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
tdt=1−x=−dx⇒dx=−dt
tdt⇒dx=1−x=−dx=−dt
Na kartce:(1−x)′=−1
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫71−xdx=−∫7tdt
Wzór 4 z a=7. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=−ln77t+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=−ln771−x+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wykładnik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 4 z a=7. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 e)∫(x2+5)5xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek w mianowniku, w nawiasie z potęgą: t=x2+5. Po zamianie potęga z minusem.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą (w mianowniku). To będzie t.
∫(x2+5)5xdx
Dlaczego?
Pochodna środka to 2x, a w liczniku stoi x — brakuje tylko liczby 2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=x2+5=2xdx⇒xdx=21dt
tdt⇒xdx=x2+5=2xdx=21dt
Na kartce:(x2+5)′=2x
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫(x2+5)5xdx=21∫t51dt=21∫t−5dt
∫(x2+5)5xdx=21∫t51dt=21∫t−5dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅−4t−4+C=−81t−4+C
Na kartce:−5+1=−421⋅−41=−81
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=−8(x2+5)41+C
Na kartce:−81t−4=−8t41
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą (w mianowniku). To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 f)∫x3+3x2dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d): mianownik to t, a w liczniku prawie jego pochodna. Wychodzi logarytm.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
∫x3+3x2dx
Dlaczego?
Pochodna środka to 3x2, a w liczniku stoi x2 — brakuje tylko liczby 3. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego x2dx.
tdt=x3+3=3x2dx⇒x2dx=31dt
tdt⇒x2dx=x3+3=3x2dx=31dt
Na kartce:(x3+3)′=3x2
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫x3+3x2dx=31∫t1dt
Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=31ln∣t∣+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=31ln∣x3+3∣+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego x2dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 o)∫2ex+1exdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d), tylko z ex: mianownik 2ex+1 to t, a exdx=21dt.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
∫2ex+1exdx
Dlaczego?
Pochodna środka to 2ex, a w liczniku stoi ex — brakuje tylko liczby 2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego exdx.
tdt=2ex+1=2exdx⇒exdx=21dt
tdt⇒exdx=2ex+1=2exdx=21dt
Na kartce:(2ex+1)′=2ex
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫2ex+1exdx=21∫t1dt
Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21ln∣t∣+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=21ln(2ex+1)+C
Dlaczego?
2ex+1>0, więc wartość bezwzględną można opuścić.
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: mianownik. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego exdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 m)∫x(lnx)2dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środkiem jest lnx, a x1 obok to dokładnie jego pochodna. Wynik 3(lnx)3 zapisuje się też krócej: 3ln3x.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: lnx w nawiasie z potęgą. To będzie t.
∫x(lnx)2dx
Dlaczego?
Pochodna lnx to x1 — i właśnie x1 stoi w całce.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt to dokładnie x1dx z całki.
tdt=lnx=x1dx
Na kartce:(lnx)′=x1
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫x(lnx)2dx=∫t2dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=3t3+C
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=3(lnx)3+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: lnx w nawiasie z potęgą. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt to dokładnie x1dx z całki.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 h)∫x2+x2dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek pod pierwiastkiem: t=2+x2, obok stoi x.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫x2+x2dx
Dlaczego?
Pochodna środka to 2x, a przed pierwiastkiem stoi x — brakuje tylko liczby 2. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=2+x2=2xdx⇒xdx=21dt
tdt⇒xdx=2+x2=2xdx=21dt
Na kartce:(2+x2)′=2x
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫x2+x2dx=21∫t21dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=21⋅23t23+C=21⋅32t23+C=31t23+C
=21⋅23t23+C=21⋅32t23+C=31t23+C
Na kartce:21+1=23231=3221⋅32=31
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=31(2+x2)3+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 g)∫32x2−1xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek pod pierwiastkiem trzeciego stopnia w mianowniku: t=2x2−1,xdx=41dt.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫32x2−1xdx
Dlaczego?
Pochodna środka to 4x, a w liczniku stoi x — brakuje tylko liczby 4. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=2x2−1=4xdx⇒xdx=41dt
tdt⇒xdx=2x2−1=4xdx=41dt
Na kartce:(2x2−1)′=4x
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫32x2−1xdx=41∫3t1dt=41∫t−31dt
∫32x2−1xdx=41∫3t1dt=41∫t−31dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=41⋅32t32+C=41⋅23t32+C=83t32+C
=41⋅32t32+C=41⋅23t32+C=83t32+C
Na kartce:−31+1=32321=2341⋅23=83
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=833(2x2−1)2+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 i)∫3−5x2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak g), z minusem: t=3−5x2,xdx=−101dt.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫3−5x2xdx
Dlaczego?
Pochodna środka to −10x, a w liczniku stoi x — brakuje tylko liczby −10. Podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
tdt=3−5x2=−10xdx⇒xdx=−101dt
tdt⇒xdx=3−5x2=−10xdx=−101dt
Na kartce:(3−5x2)′=−10x
Dlaczego?
Minus zostaje: dzielisz przez −10, nie przez 10. Stąd xdx=−101dt.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫3−5x2xdx=−101∫t−21dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=−101⋅21t21+C=−101⋅2t21+C=−51t+C
=−101⋅21t21+C=−101⋅2t21+C=−51t+C
Na kartce:−21+1=21211=2−101⋅2=−51
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=−513−5x2+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Wyznacz z tego xdx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 l)∫7x3+53x2dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Licznik to dokładnie pochodna środka: t=x3+5,dt=3x2dx.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫7x3+53x2dx
Dlaczego?
Pochodna środka to 3x2 — i dokładnie 3x2 stoi w liczniku. Nic nie trzeba dzielić.
pomocniczoZapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt to dokładnie licznik razy dx.
tdt=x3+5=3x2dx
Na kartce:(x3+5)′=3x2
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
∫7x3+53x2dx=∫7t1dt=∫t−71dt
∫7x3+53x2dx=∫7t1dt=∫t−71dt
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=76t76+C=67t76+C
Na kartce:−71+1=76761=67
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=677(x3+5)6+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t to środek, a dt — pochodna środka razy dx. Tu dt to dokładnie licznik razy dx.
Przejdź w całce do zmiennej t. Środek zastąp przez t, a resztę razem z dx — tym, co wyszło w ramce.
Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Zad. 2 j)∫x+2x−2dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak k): t=x+2, a licznik zapisujemy przez t. Z t=x+2 mamy x=t−2, więc x−2=t−4.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
∫x+2x−2dx
Dlaczego?
Środek jest liniowy, czyli postaci kx+b, a jego pochodna to 1. Dlatego dx wystarczy. Licznik zapisany przez t to t−4. Po podzieleniu przez t zostaje suma potęg t — same funkcje z tabeli, więc podstawienie zadziała.
pomocniczoZapisz ramkę: t,dt i licznik przez t. Z t=x+2 masz x=t−2, więc x−2=t−4.
tdtxt−4=x+2=dx=t−2=x−2
Na kartce:(x+2)′=1
Zamień na t i podziel każdy składnik licznika przez t21.
∫x+2x−2dx=∫t21t−4dt=∫(t21−4t−21)dt
∫x+2x−2dx=∫t21t−4dt=∫(t21−4t−21)dt
Na kartce:t21t=t1−21=t21
Każdy składnik wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=23t23−4⋅21t21+C=32t23−8t21+C
=23t23−4⋅21t21+C=32t23−8t21+C
Na kartce:21+1=23−21+1=21231=324⋅211=4⋅2=8
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
=32(x+2)3−8x+2+C
środek, czyli t
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz t2 policz dt3 zamień na t4 policz całkę po t5 wróć do x
środek, czyli t
Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie t.
Zapisz ramkę: t,dt i licznik przez t. Z t=x+2 masz x=t−2, więc x−2=t−4.
Zamień na t i podziel każdy składnik licznika przez t21.
Każdy składnik wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wróć do x: za t wstaw środek z ramki. C tylko przepisz.
Całkowanie przez części
Całkowanie przez części to odpowiednik reguły iloczynu z modułu 8. Pomaga przy iloczynie dwóch różnych funkcji, np. x⋅4x albo x2lnx, i przy samym lnx. Wzór ze slajdu:
∫u(x)v′(x)dx=u(x)v(x)−∫u′(x)v(x)dx
Czytamy:całka z u od iks razy fau prim od iks de iks równa się u od iks razy fau od iks minus całka z u prim od iks razy fau od iks de iks
u(x)
u — kawałek, z którego liczysz pochodną; wybierasz to, co po pochodnej się upraszcza
v′(x)
v′ — kawałek, który całkujesz; musisz umieć go scałkować
u(x)v(x)
pierwszy kawałek wyniku — gotowy, bez całki
∫u′(x)v(x)dx
nowa całka — ma być prostsza od wyjściowej
Cztery kawałki ramki — u,u′,v′ i v — zapisujesz przed rachunkiem, jak w zeszycie z zajęć:
u(x)=…v′(x)=…u′(x)=…v(x)=…
Jak czytać ramkę: lewą kolumnę (u i v′) wybierasz w etapie 1, prawą (u′ i v) liczysz w etapie 2. W górnym wierszu u i jego pochodna u′. W dolnym v′ i jego całka v.
Jak wybrać u
Wybór u decyduje o wszystkim. Dobry wybór daje prostszą nową całkę, zły — trudniejszą.
całka
u
v′
dlaczego
obok środka stoi jego pochodna, w której jest x (np. xex2,xlnx)
—
—
to nie na części, tylko na podstawianie (chyba że polecenie każe liczyć przez części, jak w Zad. 3 m))
wielomian razy ekx (k=0, np. ex,e−3x) albo ax (np. x4x)
wielomian
ekx albo ax
wielomian po pochodnej traci stopień; ex i 4x całkujesz wzorem, e−3x — podstawieniem t=−3x (skrót spoza slajdu niżej)
logarytm razy potęga xn,n=−1 (np. x2lnx,x5ln2x)
logarytm
potęga xn
logarytm po pochodnej się upraszcza, np. (lnx)′=x1; całki z logarytmu nie ma we wzorach
sam logarytm: lnx,ln2x,ln(x3)
ten logarytm
1
to sztuczka: lnx=lnx⋅1, a ∫1dx=x
dwa wielomiany: x4(1+x)3 (Zad. 3 i))
(1+x)3
x4
nawias ma niższy stopień — po trzech pochodnych daje liczbę, a potęgi x łatwo scałkować; prościej jednak wymnożyć i liczyć elementarnie
Jak czytać tabelę: w każdym wierszu jeden typ całki z listy. Kolumny u i v′ mówią, jak podzielić funkcję na dwa kawałki. Ostatnia kolumna — dlaczego właśnie tak. Przypomnienie: ln2x to (lnx)2, a nie ln(x2).
u i jego pochodna u′v′ i jego całka v
Zadanie · krok po kroku
∫x4xdx
Zad. 3 o)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z iloczynu wielomianu (x) i funkcji wykładniczej (4x).
Wybierz u i v′:u=x (wielomian), v′=4x. Po pochodnej x zamienia się w 1, a 4x umiemy scałkować.
Policz u′ i v:u′=1, a v ze wzoru 4. Wszystkie cztery kawałki zapisujemy w ramce.
Wzór: kawałki ramki wlatują do wzoru ze slajdu. Pokazuje to przycisk „▶ Zobacz krok po kroku”.
Nowa całka:∫4xdx — znowu wzór 4. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Uprość: wyłączamy wspólny czynnik przed nawias. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź x, za v′ — 4x.
u(x)=x,v′(x)=4x
u(x)v′(x)=x=4x
Dlaczego?
Po pochodnej x zamienia się w 1 — znika. A 4x umiesz scałkować wzorem 4. Przy odwrotnym wyborze (u=4x,v′=x) w nowej całce byłoby x2 — trudniej niż na starcie.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Wszystkie cztery kawałki zapisz w ramce.
u(x)=xv′(x)=4xu′(x)=1v(x)=ln44x
u(x)=xu′(x)=1v′(x)=4xv(x)=ln44x
Na kartce:u′(x)=(x)′=1v(x)=∫4xdx=ln44x
Dlaczego?
W ramce v liczysz bez +C. Stała pojawi się raz — w linii, w której zniknie ostatni znak całki.
szablon wzoruZapisz wzór ze slajdu. Każdy z czterech kawałków ramki trafi w swoje miejsce.
∫u⋅v′dx=u⋅v−∫u′⋅vdx
∫u⋅v′dx=u⋅v−∫u′⋅vdx
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫x4xdx=x⋅ln44x−∫1⋅ln44xdx
∫x4xdx=x⋅ln44x−∫1⋅ln44xdx
Uprość. Stałą ln41 wyłącz przed nową całkę.
=ln4x⋅4x−ln41∫4xdx
Dlaczego?
ln4 to liczba (około 1,39), a nie funkcja — więc ln41 to stała.
Nową całkę policz wzorem 4 — to ta sama całka co przy liczeniu v. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=ln4x⋅4x−ln41⋅ln44x+C=ln4x⋅4x−ln244x+C
=ln4x⋅4x−ln41⋅ln44x+C=ln4x⋅4x−ln244x+C
Na kartce:ln4⋅ln4=ln24
Dlaczego?
Zapis ln24 to (ln4)2, czyli ln4⋅ln4 — a nie ln(42).
Wyłącz wspólny czynnik ln44x przed nawias.
=ln44x(x−ln41)+C
Na kartce:ln244x=ln44x⋅ln41
u i jego pochodna u′v′ i jego całka v
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
u i jego pochodna u′v′ i jego całka v
Za u weź x, za v′ — 4x.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Wszystkie cztery kawałki zapisz w ramce.
Zapisz wzór ze slajdu. Każdy z czterech kawałków ramki trafi w swoje miejsce.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Uprość. Stałą ln41 wyłącz przed nową całkę.
Nową całkę policz wzorem 4 — to ta sama całka co przy liczeniu v. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wyłącz wspólny czynnik ln44x przed nawias.
Zadanie · krok po kroku
∫lnxdx
Zad. 3 a)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z samego logarytmu. We wzorach jej nie ma — ale pochodną lnx znamy.
Wybierz u i v′: sztuczka lnx=lnx⋅1.u=lnx,v′=1.
Policz u′ i v:u′=x1,v=x. Zapisujemy je w ramce.
Wzór: w nowej całce x1⋅x=1 — logarytm zniknął.
Nowa całka:∫1dx=x. Całka znika, więc dopisujemy +C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź lnx, za v′ — jedynkę: lnx=lnx⋅1.
u(x)=lnx,v′(x)=1
u(x)v′(x)=lnx=1
Dlaczego?
Całki z lnx nie ma we wzorach, ale pochodną lnx znasz: x1. Dlatego lnx idzie do u.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=lnxv′(x)=1u′(x)=x1v(x)=x
u(x)=lnxu′(x)=x1v′(x)=1v(x)=x
Na kartce:u′(x)=(lnx)′=x1v(x)=∫1dx=x
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫lnxdx=xlnx−∫x1⋅xdx=xlnx−∫1dx
∫lnxdx=xlnx−∫x1⋅xdx=xlnx−∫1dx
Nowa całka to ∫1dx=x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=xlnx−x+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź lnx, za v′ — jedynkę: lnx=lnx⋅1.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka to ∫1dx=x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zadanie · krok po kroku
∫x2lnxdx
Zad. 3 d)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z potęgi razy logarytm.
Wybierz u i v′: w iloczynie z potęgą x2 logarytm idzie do u, więc u=lnx,v′=x2.
Policz u′ i v:u′=x1,v=3x3. Zapisujemy je w ramce.
Wzór: w nowej całce x1 skraca się z x3.
Nowa całka: zwykła potęga, wzór 3. Całka znika, więc dopisujemy +C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź lnx, za v′ — x2.
u(x)=lnx,v′(x)=x2
u(x)v′(x)=lnx=x2
Dlaczego?
Gdyby odwrotnie (u=x2,v′=lnx), trzeba by najpierw scałkować lnx, a w nowej całce wróciłaby wyjściowa całka. Zasada: ln razy potęga xn (n=−1) — ln do u.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=lnxv′(x)=x2u′(x)=x1v(x)=3x3
u(x)=lnxu′(x)=x1v′(x)=x2v(x)=3x3
Na kartce:u′(x)=(lnx)′=x1v(x)=∫x2dx=3x3
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫x2lnxdx=3x3lnx−∫x1⋅3x3dx=3x3lnx−31∫x2dx
∫x2lnxdx=3x3lnx−∫x1⋅3x3dx=3x3lnx−31∫x2dx
Na kartce:x1⋅3x3=3xx3=3x2=31x2
Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=3x3lnx−31⋅3x3+C=3x3lnx−9x3+C
=3x3lnx−31⋅3x3+C=3x3lnx−9x3+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź lnx, za v′ — x2.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Czasem nowej całki nie ma w tabeli i trzeba ją liczyć przez części jeszcze raz. W Zad. 3 b) wychodzi ∫lnxdx — jej wynik jest już gotowy w a):
Zadanie · krok po kroku
∫ln2xdx
Zad. 3 b)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z kwadratu logarytmu.
Wybierz u i v′: sam logarytm, jak w a): u=ln2x,v′=1.
Policz u′ i v:u′ regułą funkcji złożonej z modułu 8, v=x. Zapisujemy je w ramce.
Wzór: nowa całka to 2∫lnxdx — prostsza, bo logarytm jest już w pierwszej potędze.
Nowa całka: to dokładnie Zad. 3 a) — bierzemy gotowy wynik. Całka znika, więc dopisujemy +C.
Uprość: wymnażamy nawias, uważając na minus. +C tylko przepisujemy.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln2x, za v′ — jedynkę.
u(x)=ln2x,v′(x)=1
u(x)v′(x)=ln2x=1
Dlaczego?
Zapis ln2x to (lnx)2, a nie ln(x2). Jak w a): całki z ln2x nie ma we wzorach, a pochodną policzysz. Dlatego cały logarytm idzie do u, a v′=1.
pomocniczoPolicz u′ i v.u′ regułą funkcji złożonej: 2lnx razy pochodna środka x1.
u(x)=ln2xv′(x)=1u′(x)=2lnx⋅x1v(x)=x
u(x)=ln2xu′(x)=2lnx⋅x1v′(x)=1v(x)=x
Na kartce:u′(x)=(ln2x)′=2lnx⋅x1v(x)=∫1dx=x
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫ln2xdx=xln2x−∫2lnx⋅x1⋅xdx=xln2x−2∫lnxdx
∫ln2xdx=xln2x−∫2lnx⋅x1⋅xdx=xln2x−2∫lnxdx
Nowa całka ∫lnxdx to Zad. 3 a): xlnx−x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=xln2x−2(xlnx−x)+C
Wymnóż nawias. Uwaga na minus przed nawiasem.
=xln2x−2xlnx+2x+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln2x, za v′ — jedynkę.
Policz u′ i v.u′ regułą funkcji złożonej: 2lnx razy pochodna środka x1.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫lnxdx to Zad. 3 a): xlnx−x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wymnóż nawias. Uwaga na minus przed nawiasem.
Przy e−3x potrzebna jest całka, której nie ma w tabeli. Liczy się ją podstawieniem t=−3x — a wynik warto zapamiętać:
Zadanie · krok po kroku
∫xe−3xdx
Zad. 3 k)
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka z x razy e−3x.
Wybierz u i v′:u=x (wielomian), v′=e−3x.
Policz u′ i v:u′=1.v to całka z e−3x — liczymy ją z boku podstawieniem t=−3x, jak w skrócie wyżej, i bez C. Wychodzi v=−31e−3x. Zapisujemy wszystko w ramce.
Wzór: minus razy minus da plus przed nową całką.
Nowa całka: znowu ∫e−3xdx — wynik znamy z rachunku v. Całka znika, więc dopisujemy +C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź x, za v′ — e−3x.
u(x)=x,v′(x)=e−3x
u(x)v′(x)=x=e−3x
Dlaczego?
Wielomian razy ekx (k=0) — wielomian do u. Po pochodnej x zamienia się w 1.
pomocniczoNajpierw z boku policz v, czyli całkę z e−3x. Środek to wykładnik −3x — podstaw t=−3x.
tdt=−3x=−3dx⇒dx=−31dt
tdt⇒dx=−3x=−3dx=−31dt
Na kartce:(−3x)′=−3
Dlaczego?
Skrót (nie ze slajdu): ∫ekxdx=k1ekx+C dla k=0, tu k=−3. Na kolokwium pokaż to podstawienie.
pomocniczoZ boku (bez C): przejdź do t, policz wzorem 5 i wróć do x.
∫e−3xdx=−31∫etdt=−31et=−31e−3x
∫e−3xdx=−31∫etdt=−31et=−31e−3x
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v — z rachunku wyżej.
Minus razy minus daje plus: −∫1⋅(−31e−3x)dx=+31∫e−3xdx.
Nowa całka jest taka sama jak przy liczeniu v, więc wynosi −31e−3x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=−31xe−3x+31⋅(−31e−3x)+C=−31xe−3x−91e−3x+C
=−31xe−3x+31⋅(−31e−3x)+C=−31xe−3x−91e−3x+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź x, za v′ — e−3x.
Najpierw z boku policz v, czyli całkę z e−3x. Środek to wykładnik −3x — podstaw t=−3x.
Z boku (bez C): przejdź do t, policz wzorem 5 i wróć do x.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v — z rachunku wyżej.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka jest taka sama jak przy liczeniu v, więc wynosi −31e−3x. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Pozostałe przykłady z Zad. 3
Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.
Zad. 3 l)∫(x+3)exdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Wielomian razy ex:u=x+3,v′=ex.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź x+3, za v′ — ex.
u(x)=x+3,v′(x)=ex
u(x)v′(x)=x+3=ex
Dlaczego?
Wielomian razy ex — wielomian do u. Po pochodnej x+3 zamienia się w 1.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=x+3v′(x)=exu′(x)=1v(x)=ex
u(x)=x+3u′(x)=1v′(x)=exv(x)=ex
Na kartce:u′(x)=(x+3)′=1v(x)=∫exdx=ex
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫(x+3)exdx=(x+3)ex−∫1⋅exdx=(x+3)ex−∫exdx
∫(x+3)exdx=(x+3)ex−∫1⋅exdx=(x+3)ex−∫exdx
Nowa całka to ∫exdx=ex. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=(x+3)ex−ex+C
Wyłącz ex przed nawias.
=ex(x+3−1)+C=(x+2)ex+C
=ex(x+3−1)+C=(x+2)ex+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź x+3, za v′ — ex.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka to ∫exdx=ex. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wyłącz ex przed nawias.
Zad. 3 h)∫ln(x3)dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak a): u=ln(x3),v′=1. Krócej: ln(x3)=3lnx i wynik z a) razy 3. Uwaga: ln(x3) to nie to samo co ln3x=(lnx)3.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln(x3), za v′ — jedynkę.
u(x)=ln(x3),v′(x)=1
u(x)v′(x)=ln(x3)=1
Dlaczego?
Jak w a): sam logarytm, więc cały idzie do u, a v′=1. Krócej: ln(x3)=3lnx, a ∫lnxdx to Zad. 3 a). Wynik wyjdzie ten sam.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=ln(x3)v′(x)=1u′(x)=x33x2=x3v(x)=x
u(x)=ln(x3)u′(x)=x33x2=x3v′(x)=1v(x)=x
Na kartce:u′(x)=(ln(x3))′=x31⋅3x2=x3v(x)=∫1dx=x
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
∫ln(x3)dx=xln(x3)−∫x3⋅xdx=xln(x3)−3∫dx
∫ln(x3)dx=xln(x3)−∫x3⋅xdx=xln(x3)−3∫dx
Na kartce:x3⋅x=3
Policz 3∫dx=3x (wzór 2) i uprość: ln(x3)=3lnx. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=xln(x3)−3x+C=3xlnx−3x+C
=xln(x3)−3x+C=3xlnx−3x+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln(x3), za v′ — jedynkę.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Policz 3∫dx=3x (wzór 2) i uprość: ln(x3)=3lnx. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zad. 3 c)∫xlnxdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d): ln do u, a x=x21 do v′.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź lnx, za v′ — x=x21.
u(x)=lnx,v′(x)=x21
u(x)v′(x)=lnx=x21
Dlaczego?
ln razy potęga xn (n=−1, tu n=21) — ln do u. Jego pochodna x1 skróci się potem z potęgą.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v ze wzoru 3.
u(x)=lnxv′(x)=x21u′(x)=x1v(x)=32x23
u(x)=lnxu′(x)=x1v′(x)=x21v(x)=32x23
Na kartce:u′(x)=(lnx)′=x1v(x)=∫x21dx=23x23=32x23
Nowa całka — znowu wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=32x23lnx−32⋅32x23+C=32x23lnx−94x23+C
=32x23lnx−32⋅32x23+C=32x23lnx−94x23+C
Potęgę x23 zapisz z pierwiastkiem.
=32xxlnx−94xx+C
Na kartce:x23=x⋅x21=xx
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź lnx, za v′ — x=x21.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v ze wzoru 3.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka — znowu wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Potęgę x23 zapisz z pierwiastkiem.
Zad. 3 j)∫x2ln2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d), tylko pod logarytmem 2x:u′ regułą funkcji złożonej wychodzi znowu x1.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln2x, za v′ — x2.
u(x)=ln2x,v′(x)=x2
u(x)v′(x)=ln2x=x2
Dlaczego?
ln razy potęga xn (n=−1) — ln do u. To, że pod logarytmem stoi 2x, a nie x, nic nie zmienia.
pomocniczoPolicz u′ i v.u′ regułą funkcji złożonej: 2x1 razy pochodna środka 2.
Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=3x3ln2x−9x3+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln2x, za v′ — x2.
Policz u′ i v.u′ regułą funkcji złożonej: 2x1 razy pochodna środka 2.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zad. 3 m)∫xln(lnx)dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Polecenie każe liczyć przez części, choć obok lnx stoi jego pochodna x1. Logarytm z logarytmu do u, a x1 do v′. Wtedy v=lnx — bez kresek, bo ln(lnx) istnieje tylko dla x>1, a tam ln∣x∣=lnx. Inna droga: podstawienie t=lnx daje ∫lntdt, czyli całkę z Zad. 3 a).
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Polecenie każe liczyć przez części, choć obok lnx stoi x1. Za u weź ln(lnx), za v′ — x1.
u(x)=ln(lnx),v′(x)=x1
u(x)v′(x)=ln(lnx)=x1
Dlaczego?
Całki z ln(lnx) nie ma we wzorach, a pochodną policzysz. x1 scałkujesz wzorem 6. Pomaga też podstawienie t=lnx: zostaje ∫lntdt. Tej całki nie ma w tabeli — to Zad. 3 a), liczone przez części. Obie drogi dają ten sam wynik.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=ln(lnx)v′(x)=x1u′(x)=lnx1⋅x1v(x)=lnx
u(x)=ln(lnx)u′(x)=lnx1⋅x1v′(x)=x1v(x)=lnx
Na kartce:u′(x)=(ln(lnx))′=lnx1⋅x1v(x)=∫x1dx=lnx
Dlaczego?
v=lnx bez kresek wartości bezwzględnej, bo ln(lnx) istnieje tylko dla x>1, a wtedy ln∣x∣=lnx.
Nowa całka wzorem 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
=lnx⋅ln(lnx)−lnx+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Polecenie każe liczyć przez części, choć obok lnx stoi x1. Za u weź ln(lnx), za v′ — x1.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka wzorem 6. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Zad. 3 e)∫xln2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa razy przez części: najpierw u=ln2x, potem w nowej całce u=lnx. Nową całkę liczymy z boku, bez C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln2x, za v′ — x.
u(x)=ln2x,v′(x)=x
u(x)v′(x)=ln2x=x
Dlaczego?
ln razy potęga xn (n=−1) — ln do u. Tu logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez C — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
∫xln2xdx=2x2ln2x−(2x2lnx−4x2)+C
∫xln2xdx=2x2ln2x−(2x2lnx−4x2)+C
Opuść nawias. Uwaga na minus przed nawiasem: zmienia znaki w środku.
=2x2ln2x−2x2lnx+4x2+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln2x, za v′ — x.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫xlnxdx — drugi raz przez części, teraz u=lnx,v′=x. Zapisz nową ramkę.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Opuść nawias. Uwaga na minus przed nawiasem: zmienia znaki w środku.
Zad. 3 n)∫(x2+1)e−2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Wielomian stopnia 2 razy e−2x — dwa razy przez części, za każdym razem wielomian traci stopień. v liczymy z boku podstawieniem t=−2x, jak w Zad. 3 k). Nową całkę też liczymy z boku, bez C.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź wielomian x2+1, za v′ — e−2x.
u(x)=x2+1,v′(x)=e−2x
u(x)v′(x)=x2+1=e−2x
Dlaczego?
Wielomian razy ekx (k=0) — wielomian do u. Po każdej pochodnej traci stopień, więc przez części liczysz dwa razy.
pomocniczoZ boku policz v, czyli całkę z e−2x — podstawieniem t=−2x, jak w Zad. 3 k). Bez C:∫e−2xdx=−21∫etdt=−21e−2x.
tdt=−2x=−2dx⇒dx=−21dt
tdt⇒dx=−2x=−2dx=−21dt
Na kartce:(−2x)′=−2
Dlaczego?
Skrót (nie ze slajdu): ∫ekxdx=k1ekx+C dla k=0, tu k=−2. Na kolokwium pokaż to podstawienie.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v — z rachunku wyżej.
Minus razy minus daje plus. Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez C — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
∫(x2+1)e−2xdx=−21(x2+1)e−2x−21xe−2x−41e−2x+C
∫(x2+1)e−2xdx=−21(x2+1)e−2x−21xe−2x−41e−2x+C
Wyłącz −41e−2x przed nawias.
=−41e−2x(2x2+2x+3)+C
Na kartce:−21(x2+1)=−41(2x2+2)−21x=−41⋅2x−41=−41⋅12x2+2+2x+1=2x2+2x+3
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź wielomian x2+1, za v′ — e−2x.
Z boku policz v, czyli całkę z e−2x — podstawieniem t=−2x, jak w Zad. 3 k). Bez C:∫e−2xdx=−21∫etdt=−21e−2x.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. v — z rachunku wyżej.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫xe−2xdx — drugi raz przez części, teraz u=x,v′=e−2x. Zapisz nową ramkę: v jest takie samo jak w pierwszej.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca. Całka z e−2x — jak przy liczeniu v.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wyłącz −41e−2x przed nawias.
Zad. 3 f)∫x5ln2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak e), tylko v′=x51=x−5. Dwa razy przez części.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln2x, za v′ — x51=x−5.
u(x)=ln2x,v′(x)=x−5
u(x)v′(x)=ln2x=x−5
Dlaczego?
Jak w e): ln do u, potęga x do v′. Logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=ln2xv′(x)=x−5u′(x)=x2lnxv(x)=−4x41
u(x)=ln2xu′(x)=x2lnxv′(x)=x−5v(x)=−4x41
Na kartce:u′(x)=(ln2x)′=x2lnxv(x)=∫x−5dx=−4x−4=−4x41
Minus razy minus daje plus: −∫x1⋅(−4x41)dx=+41∫x−5dx. Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez C — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
∫x5ln2xdx=−4x4ln2x+21(−4x4lnx−16x41)+C
∫x5ln2xdx=−4x4ln2x+21(−4x4lnx−16x41)+C
Wymnóż nawias przez 21.
=−4x4ln2x−8x4lnx−32x41+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln2x, za v′ — x51=x−5.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫x5lnxdx — drugi raz przez części, teraz u=lnx,v′=x−5. Zapisz nową ramkę.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wymnóż nawias przez 21.
Zad. 3 g)∫x3ln2xdx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak f), z v′=x−23. Dwa razy przez części.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź ln2x, za v′ — x31=x−23.
u(x)=ln2x,v′(x)=x−23
u(x)v′(x)=ln2x=x−23
Dlaczego?
Jak w e) i f): ln do u, potęga x do v′. Logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
u(x)=ln2xv′(x)=x−23u′(x)=x2lnxv(x)=−2x−21
u(x)=ln2xu′(x)=x2lnxv′(x)=x−23v(x)=−2x−21
Na kartce:u′(x)=(ln2x)′=x2lnxv(x)=∫x−23dx=−21x−21=−2x−21
Minus razy minus daje plus: −∫x1⋅(−2x−21)dx=+2∫x−23dx. Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez C — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
∫x3ln2xdx=−2x−21ln2x+4(−2x−21lnx−4x−21)+C
∫x3ln2xdx=−2x−21ln2x+4(−2x−21lnx−4x−21)+C
Wymnóż nawias przez 4, zapisz x−21=x1 i sprowadź do wspólnego mianownika.
=−x2ln2x−x8lnx−x16+C=−x2ln2x+8lnx+16+C
=−x2ln2x−x8lnx−x16+C=−x2ln2x+8lnx+16+C
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź ln2x, za v′ — x31=x−23.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫x−23lnxdx — drugi raz przez części, teraz u=lnx,v′=x−23. Zapisz nową ramkę.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.
Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Wymnóż nawias przez 4, zapisz x−21=x1 i sprowadź do wspólnego mianownika.
Zad. 3 i)∫x4(1+x)3dx
Plan — co zrobimy i po co
Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa wielomiany: u=(1+x)3,v′=x4. Po trzech pochodnych z nawiasu zostaje liczba, więc liczymy przez części trzy razy. Na końcu wynik się skraca. Bez polecenia „przez części” prościej byłoby wymnożyć.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą tam, gdzie trafiają we wzorze
Za u weź (1+x)3, za v′ — x4.
u(x)=(1+x)3,v′(x)=x4
u(x)v′(x)=(1+x)3=x4
Dlaczego?
Oba czynniki to wielomiany. Do u bierzesz ten, który szybciej zamieni się w liczbę: (1+x)3 po trzech pochodnych, x4 dopiero po czterech. Każde przejście przez części obniża stopień u o 1.
pomocniczoPolicz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Na kartce:53⋅61=10153⋅31⋅71=351351⋅81=2801
Nieobowiązkowo: wymnóż nawiasy i zbierz potęgi. Wynik bardzo się skraca.
=5x5+2x6+73x7+8x8+C
Dlaczego?
Ten sam wynik daje droga bez części: x4(1+x)3=x4+3x5+3x6+x7, a potem wzór 3 dla każdego składnika. W Zad. 3 polecenie mówi „przez części”, więc pokazujemy tę drogę.
linie pojawią się po kolei, a kolorowe kawałki przelecą na swoje miejsca
Procedura:1 wybierz u i v′2 policz u′ i v3 wzór4 nowa całka5 uprość
Za u weź (1+x)3, za v′ — x4.
Policz u′ (pochodna u) i v (całka z v′). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.
Wstaw do wzoru: u⋅v minus całka z u′⋅v.
Nowa całka ∫x5(1+x)2dx — drugi raz przez części, teraz u=(1+x)2,v′=x5. Zapisz nową ramkę.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru. Zostaje jeszcze jedna nowa całka.
Nowa całka ∫x6(1+x)dx — trzeci raz przez części, teraz u=1+x,v′=x6. Zapisz nową ramkę.
Z boku (bez C): wstaw do wzoru i policz ostatnią całkę wzorem 3.
Wstaw wyniki od końca do głównego rachunku i wymnóż liczby przed nawiasami. Znika ostatni znak całki — dopisz +C.
Nieobowiązkowo: wymnóż nawiasy i zbierz potęgi. Wynik bardzo się skraca.
Którą metodą?
Gdy polecenie nie mówi, jaką metodą liczyć, decydujesz po kształcie funkcji pod całką.
Ćwiczenie
Którą metodą policzysz tę całkę?
∫(x3−2x)dx
Dobrze.Nie.Suma potęg: x3−2x21. Każdy składnik wzorem 3.
∫x(x2+1)5dx
Dobrze.Nie.Środek x2+1 w nawiasie z potęgą, obok x, czyli pochodna środka (2x) bez dwójki. t=x2+1. Da się też wymnożyć, ale podstawianie jest dużo krótsze.
∫xe2xdx
Dobrze.Nie.Wielomian x razy e2x.u=x,v′=e2x. Środek 2x jest liniowy, ale przy t=2x masz x=2t i dx=21dt. Zostaje 41∫tetdt — znowu iloczyn.
∫xx2+3dx
Dobrze.Nie.Rozbij ułamek: x+x3. Wzór 3 i wzór 6.
∫xlnxdx
Dobrze.Nie.Środek lnx, a x1 obok to jego pochodna. t=lnx, wynik 2ln2x+C.
∫x2lnxdx
Dobrze.Nie.Potęga razy ln — przez części, u=lnx (Zad. 3 d)).
∫4x+1dx
Dobrze.Nie.Pierwiastek z sumy — nie rozbijesz go na klocki. Środek liniowy: t=4x+1,dx=41dt.
∫(x+1)(x−2)dx
Dobrze.Nie.Wymnóż: x2−x−2. Suma potęg.
∫x⋅3xdx
Dobrze.Nie.Wielomian razy 3x — jak Zad. 3 o). u=x,v′=3x.
Wszystkie odpowiedzi z listy
Wyniki wszystkich przykładów z listy w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku. Twój wynik może wyglądać inaczej i nadal być dobry. Na przykład 31(2x+9)3 to to samo co 31(2x+9)23, a wyniki różniące się o stałą też są dobre.
Funkcja pierwotnaF′(x)=f(x). Całka to rodzina wszystkich funkcji pierwotnych: ∫f(x)dx=F(x)+C.
Zawsze + CDopisujesz w linii głównego rachunku, w której znika ostatni znak całki. Dalej tylko je przepisujesz. Nowa całka liczona z boku — bez C. Gdy dwa wyniki różnią się o stałą, oba są dobre.
Wzór 3∫xndx=n+1xn+1+C: wykładnik w górę o 1, przez nowy wykładnik dzielisz. Nie dla n=−1.
Pozostałe wzory∫0dx=C,∫dx=x+C,∫exdx=ex+C,∫xdx=ln∣x∣+C dla x=0,∫axdx=lnaax+C dla a>0,a=1.
RegułyLiczba przed całkę (1), każdy składnik osobno (2), ułamek ff′ (3). Ogólnej reguły na iloczyn i iloraz nie ma.
Najpierw potęgix=x21,x41=x−4,x1=x−21.
Podstawianiet = środek, dt = pochodna środka razy dx. Działa, gdy po zamianie zostaje funkcja z tabeli albo suma takich funkcji, a nie iloczyn: obok środka stoi jego pochodna, w której jest x, albo środek jest liniowy (kx+b), a reszty funkcji nie ma albo po zapisaniu jej przez t zostaje suma potęg t. Zamień wszystko na t, policz, wróć do x.
Reguła 3∫f(x)f′(x)dx=ln∣f(x)∣+C, gdy f(x)=0. Licznik to pochodna mianownika.
e do kx (nie ze slajdu)∫ekxdx=k1ekx+C dla k=0. Na kolokwium pokaż podstawienie t=kx.
Przez części∫uv′dx=uv−∫u′vdx. Ramka: u,u′ / v′,v.
Wybór uNajpierw sprawdź podstawianie: gdy obok środka stoi jego pochodna, w której jest x (a nie sama liczba) — podstawianie, np. xex2,xlnx. Logarytm razy potęga xn (n=−1) — logarytm do u. Wielomian razy ekx (k=0) albo ax — wielomian do u. Sam logarytm — u to logarytm, v′=1. Dwa wielomiany — do u ten o niższym stopniu (szybciej zamieni się w liczbę) albo wymnóż i licz elementarnie.
SprawdzeniePochodna wyniku musi dać funkcję spod całki.
Ćwiczenia przed kolokwium
Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.
Całkowanie elementarne
Ćwiczenia · 6 zadań
∫x7dx=
Dobrze.Nie tym razem.Wzór 3: wykładnik 7+1=8, dzielisz przez 8.7x6 to pochodna, a nie całka. x8 — brak dzielenia: (x8)′=8x7.
∫x31dx=
Dobrze.Nie tym razem.x31=x−3, wzór 3: −2x−2=−2x21. Spośród potęg x logarytm daje tylko x−1=x1 (wzór 6). −4x41 — wykładnik zmniejszony o 1 zamiast zwiększony.
∫xdx=
Dobrze.Nie tym razem.x=x21, wzór 3: 23x23=32x23=32xx. 2x1 to pochodna. 23x23 — mnożenie przez nowy wykładnik zamiast dzielenia.
∫(6x2−4x+3)dx=
Dobrze.Nie tym razem.Każdy składnik osobno: 6⋅3x3=2x3,4⋅2x2=2x2,∫3dx=3x. Pierwsza opcja gubi x przy trójce — całka z liczby to liczba razy x.12x−4 to pochodna.
∫2xdx=
Dobrze.Nie tym razem.Wzór 4: lnaax z a=2.2xln2 to pochodna (mnożenie zamiast dzielenia). x⋅2x−1 to podwójny błąd: wzór na pochodną potęgi (nxn−1), i to użyty tam, gdzie zmienna stoi w wykładniku.
∫x5dx=
Dobrze.Nie tym razem.Liczba 5 przed całkę (reguła 1), ∫x1dx=ln∣x∣ (wzór 6). −x25 to pochodna. ln∣5x∣ ma pochodną 5x5=x1 — piątka gubi się w środku logarytmu.
Wynik: 0 / 6
Przez podstawianie
Ćwiczenia · 6 zadań
Co wziąć za t w ∫(x3+1)4⋅3x2dx?
Dobrze.Nie tym razem.Środek siedzi w nawiasie z potęgą, a obok stoi dokładnie jego pochodna 3x2.t=3x2 to pochodna środka, a nie środek. t=(x3+1)4 to cała funkcja złożona, a nie środek. Wtedy dt=4(x3+1)3⋅3x2dx — tego w całce nie ma i rachunek się komplikuje.
t=x2+4 w całce ∫x2+4xdx. Czym zastąpisz xdx?
Dobrze.Nie tym razem.dt=2xdx, więc xdx=21dt (obie strony przez 2). W 2dt pomnożono przez 2 zamiast podzielić. Samo dt gubi liczbę 2.
∫(3x−1)5dx=
Dobrze.Nie tym razem.t=3x−1,dt=3dx, więc dx=31dt.31⋅6t6=18t6. Za t wstawiasz 3x−1:18(3x−1)6+C. Pierwsza opcja gubi 31 z dt. Druga to pochodna.
∫e5xdx=
Dobrze.Nie tym razem.t=5x,dx=51dt, więc 51e5x+C. To samo daje skrót spoza slajdu: ∫ekxdx=k1ekx+C dla k=0.5e5x to pochodna. e5x gubi 51 — sprawdzenie: (e5x)′=5e5x.
∫x2+12xdx=
Dobrze.Nie tym razem.W liczniku dokładnie pochodna mianownika — reguła 3: ln∣x2+1∣, a kreski można pominąć. W 2ln(x2+1) dwójka jest policzona dwa razy: (2ln(x2+1))′=x2+14x. Trzecia opcja całkuje licznik i mianownik osobno — takiej reguły nie ma.
Po zamianie wyszło ∫t3⋅xdt. Co jest nie tak?
Dobrze.Nie tym razem.Całka po t nie może zawierać x — tak się jej nie policzy. Zwykle zostaje on wtedy, gdy obok środka stał x, a w ramce nie wyznaczono xdx z dt.+C dopisujesz dopiero w linii, w której znika ostatnia całka — tu całka jeszcze stoi.
Wynik: 0 / 6
Przez części
Ćwiczenia · 5 zadań
∫xexdx: co wziąć za u?
Dobrze.Nie tym razem.Wielomian do u: po pochodnej x zamienia się w 1. Przy u=ex nowa całka miałaby 2x2 — trudniej. u=xex nic nie upraszcza.
∫x3lnxdx: co wziąć za u?
Dobrze.Nie tym razem.W iloczynie logarytmu z potęgą x3 logarytm idzie do u. Wtedy u′=x1, a v=4x4, więc w nowej całce x1 skraca się z x4. Przy u=x3 trzeba by najpierw scałkować lnx, a w nowej całce wraca wyjściowa: 3∫x3lnxdx−3∫x3dx. Przy u=x3lnx i v′=1 nowa całka to ∫(3x3lnx+x3)dx — wraca w niej wyjściowa całka, więc nic się nie uprościło.
∫xexdx=
Dobrze.Nie tym razem.u=x,v=ex:xex−∫1⋅exdx=xex−ex+C. Plus zamiast minusa to zgubiony minus ze wzoru. 2x2ex to całka „każdy czynnik osobno” — takiej reguły nie ma.
Wzór na całkowanie przez części: ∫uv′dx=
Dobrze.Nie tym razem.Ze slajdu: u⋅v minus całka z u′⋅v. Druga opcja ma pomieszane kawałki ramki. Trzecia ma plus zamiast minusa.
∫lnxdx=
Dobrze.Nie tym razem.u=lnx,v′=1:xlnx−∫x1⋅xdx=xlnx−x+C. x1 to pochodna. xlnx gubi nową całkę.
Wynik: 0 / 5
Którą metodą?
Ćwiczenia · 5 zadań
∫x2ex3dx — którą metodą?
Dobrze.Nie tym razem.Środek x3 w wykładniku, a obok x2, czyli pochodna środka (3x2) bez trójki. Przez części się nie opłaca: v′=ex3 nie scałkujesz wzorem, a przy u=ex3,v′=x2 nowa całka to ∫x5ex3dx — trudniejsza. Elementarnie się nie da: ex3 nie ma we wzorach.
∫xx2+1dx — którą metodą?
Dobrze.Nie tym razem.Ułamek z sumą w liczniku rozbijasz: xx2+x1=x+x1. Potem wzór 3 i wzór 6. Podstawienie t=x2+1 nic nie da: x2+1 nie siedzi wewnątrz innej funkcji, więc nie ma środka do podstawienia. Przez części też: np. u=x2+1,v′=x1 daje nową całkę ∫2xln∣x∣dx — trudniejszą niż na starcie.
∫x2exdx — którą metodą?
Dobrze.Nie tym razem.Wielomian razy ex. Wielomian stopnia 2 traci stopień przy każdej pochodnej, więc przez części liczysz dwa razy (jak Zad. 3 n)). Elementarnie się nie da: iloczynu x2ex nie zamienisz na sumę klocków z tabeli. t=x2 nic nie da: x2 nie siedzi wewnątrz innej funkcji, a w wykładniku ex stoi samo x.
∫xlnxdx — którą metodą?
Dobrze.Nie tym razem.Logarytm razy potęga x — przez części, logarytm do u. Elementarnie się nie da: lnx nie ma we wzorach, a iloczynu nie rozbijesz na klocki. Przy t=lnx obok musiałoby stać x1, a stoi x.
∫lnxdx — którą metodą?
Dobrze.Nie tym razem.Sam logarytm — trzeci typ z przepisu. Całki z lnx nie ma w tabeli, więc elementarnie się nie da. Przy t=lnx obok musiałoby stać x1, a nie stoi nic. Sztuczka: lnx=lnx⋅1, czyli u=lnx,v′=1 (Zad. 3 a)).
Wynik: 0 / 5
Sprawdzanie wyniku
Ćwiczenia · 5 zadań
Jak sprawdzić, że ∫xex2dx=21ex2+C?
Dobrze.Nie tym razem.Całkowanie to odwrotność pochodnej: (21ex2)′=21ex2⋅2x=xex2 — zgadza się. Całka z wyniku to krok w złą stronę. Wartość w jednym punkcie nic nie mówi, bo C jest dowolne.
Czy ∫2x+11dx=ln∣2x+1∣+C?
Dobrze.Nie tym razem.(ln∣2x+1∣)′=2x+11⋅2 — dwa razy za dużo, więc „tak” odpada. Dobrze: 21ln∣2x+1∣+C (podstawienie t=2x+1,dx=21dt). Trzecia opcja to ruch w stronę pochodnej — przypomina (2x+11)′=−(2x+1)22. Nie przechodzi też sprawdzenia: ((2x+1)21)′=−(2x+1)34, a nie 2x+11.
Czy ∫3x2(x3+2)4dx=5(x3+2)5+C?
Dobrze.Nie tym razem.Reguła funkcji złożonej: (5(x3+2)5)′=55(x3+2)4⋅3x2=3x2(x3+2)4. Trójka i x2 pojawiają się z pochodnej środka — nic nie brakuje.
Dwie osoby policzyły ∫xdx: wyszło 2x2+3+C i 2x2+C. Kto ma rację?
Dobrze.Nie tym razem.Pochodna obu wyników to x. Trójka to tylko inna stała — „schowa się” w C. Zwykle pisze się krócej: 2x2+C.
Czy ∫xexdx=xex+C?
Dobrze.Nie tym razem.Reguła iloczynu: (xex)′=1⋅ex+x⋅ex — o ex za dużo, więc „tak” odpada. Dobrze: xex−ex+C (przez części, u=x,v′=ex).2x2ex to całka „każdy czynnik osobno”: jej pochodna to xex+2x2ex.
Wynik: 0 / 5
Quiz z teorii
Quiz · 10 pytań
Funkcja pierwotna funkcji f(x) to:
Dobrze.Nie tym razem.Definicja ze slajdu: F′(x)=f(x) — to f powstaje z F przez pochodną, a nie odwrotnie. Pochodna f to ruch w drugą stronę. Dzielenie przez x nie ma tu nic do rzeczy: dla f(x)=2x wyszłoby 2, a (2)′=0, nie 2x.
Skąd w wyniku całki bierze się +C?
Dobrze.Nie tym razem.Dodanie liczby nie zmienia pochodnej, więc z samej f(x) nie da się odczytać stałej. Całka to cała rodzina funkcji — C ją opisuje. Z zaokrąglaniem nie ma to nic wspólnego. Dotyczy to każdego wzoru, nie tylko wzoru 3.
∫0dx=
Dobrze.Nie tym razem.Wzór 1: pochodna każdej stałej to 0, więc całka z zera to dowolna stała. Samo 0 to tylko jedna z tych stałych. x+C to całka z jedynki (wzór 2).
Dla jakiego n wzór 3 (∫xndx=n+1xn+1+C) nie działa?
Dobrze.Nie tym razem.Dla n=−1 w mianowniku byłoby 0. Wtedy działa wzór 6: ln∣x∣. Dla n=0 wzór daje x — dobrze. Inne ujemne n też są w porządku, np. ∫x−2dx=−x−1+C.
Czy ∫f(x)⋅g(x)dx=∫f(x)dx⋅∫g(x)dx?
Dobrze.Nie tym razem.Przykład: ∫x⋅xdx=3x3+C, a ∫xdx⋅∫xdx=2x2⋅2x2=4x4 (pomijając stałe). To są wielomiany, więc odpada też trzecia opcja. Do iloczynów służą metody: podstawianie i przez części.
W całkowaniu przez podstawianie za t bierzesz:
Dobrze.Nie tym razem.Podstawienie ma zostawić całkę z funkcji z tabeli albo z sumy takich funkcji. Udaje się, gdy obok środka stoi jego pochodna, w której jest x, albo gdy środek jest liniowy, np. 2x+9, a reszty funkcji nie ma albo po zapisaniu jej przez t zostaje suma potęg t. Samo x niczego nie zmienia — całka zostaje ta sama. Przy całej funkcji jako t w dt wychodzi jej pochodna, której obok nie ma — rachunek się komplikuje.
dt to:
Dobrze.Nie tym razem.Dla t=g(x) masz dt=g′(x)dx — zapis ze slajdu. dt to nie mnożenie: d to znak różniczki, jak w dx. Nie jest to też całka — dt tylko zamyka całkę po t, tak jak dx zamyka całkę po x.
W całkowaniu przez części za u bierzesz:
Dobrze.Nie tym razem.Nowa całka ∫u′vdx ma być prostsza, więc u ma się uprościć po pochodnej. To, co łatwo scałkować, idzie do v′. Kolejność czynników w zapisie nie ma znaczenia.
We wzorze ∫uv′dx=uv−∫u′vdx litera v to:
Dobrze.Nie tym razem.v′ to kawałek pod całką, a v — jego całka, liczona w ramce. Pochodna v′ to ruch w złą stronę. v′ razy x to nie całka: np. ∫exdx=ex, a nie xex. W ramce v liczysz bez C — stała pojawi się w linii, w której zniknie ostatnia całka.
Jak sprawdzić wynik całki nieoznaczonej?
Dobrze.Nie tym razem.Całkowanie odwraca pochodną, więc pochodna dobrego wyniku to funkcja spod całki. Jedna liczba nie wystarczy, bo C jest dowolne. Całka z wyniku to ruch w złą stronę.
Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko. Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.