← Wszystkie moduły
Matematyka · moduł 12 z 13

Całka nieoznaczona — funkcja pierwotna, wzory i trzy metody całkowania

Całkowanie to pochodna czytana od tyłu — znasz wynik różniczkowania i szukasz funkcji, z której powstał. Poznasz wzory ze slajdów i trzy metody z zajęć, a potem przejdziesz krok po kroku wszystkie przykłady z listy zadań.

Czasok. 90 min
PotrzebujeszPochodne (moduł 8) — wzory i reguła funkcji złożonej. Potęgi i pierwiastki z liceum przypominamy na miejscu.
Szybka powtórkaSame ćwiczenia ↓

Kurs działa na telefonie, ale wygodniej uczyć się go na komputerze albo tablecie. Rysunki i rachunki krok po kroku mają tam więcej miejsca.

Po tym module umiesz:
  • wyjaśnić, co to funkcja pierwotna i skąd w wyniku bierze się + C
  • zapisać pierwiastki i ułamki jako potęgi i policzyć całkę wzorem 3
  • rozbić całkę na składniki i wyłączyć liczby przed całkę
  • wybrać podstawienie t, policzyć dt i wrócić do x
  • wybrać u i v′ w całkowaniu przez części i wstawić je do wzoru
  • sprawdzić każdy wynik pochodną

Po co to jest

Pochodna odpowiada na pytanie: jak szybko coś się zmienia? Całka odpowiada na pytanie odwrotne: znasz tempo zmian — ile tego jest?

Przykład z ekonomii. Koszt całkowity produkcji xx sztuk towaru oznaczmy K(x)K(x). Koszt krańcowy to jego pochodna K′(x)K'(x). Mówi, ile mniej więcej kosztuje każda kolejna sztuka. Firma zna koszt krańcowy, na przykład K′(x)=2x+10K'(x) = 2x + 10 zł. Chce znać sam koszt całkowity K(x)K(x). Szuka więc funkcji, której pochodna to 2x+102x + 10.

Szukanie funkcji po jej pochodnej to właśnie całkowanie. Na slajdzie: całkowanie jest działaniem odwrotnym do różniczkowania (różniczkowanie to liczenie pochodnej).

Pasuje K(x)=x2+10xK(x) = x^2 + 10x, bo (x2+10x)′=2x+10(x^2 + 10x)' = 2x + 10. Ale pasuje też x2+10x+500x^2 + 10x + 500, bo pochodna liczby 500500 to 00. Te 500500 zł to koszty stałe — np. czynsz, który firma płaci nawet bez produkcji. Z samego kosztu krańcowego nie da się ich odczytać. Dlatego wynik całkowania zawsze kończy się zapisem +C+ C: „plus jakaś stała, której stąd nie znamy”.

Do czego całka przyda się dalej

  • Moduł 13 — całka oznaczona: pole pod wykresem i między wykresami. Żeby je policzyć, najpierw liczysz całkę nieoznaczoną z tego modułu.
  • Ekonomia: z funkcji krańcowych (koszt, przychód, zysk krańcowy) odtwarzasz funkcje całkowite.

Jak przejdziemy przez ten moduł

  1. Pojęcia: funkcja pierwotna, stała CC i zapis ∫f(x) dx\int f(x) \, dx (pojęcia od podstaw).
  2. Wzory i reguły ze slajdów: to tabela pochodnych czytana od tyłu (wzory).
  3. Trzy metody z zajęć: każda z przepisem krok po kroku — całkowanie elementarne, przez podstawianie i przez części. Na nich przejdziemy wszystkie 4343 przykłady z listy.

Co będzie na kolokwium

Na liście zadań z tego tematu są trzy polecenia: Zad. 1 (podstawowe wzory, przykłady a–j), Zad. 2 (przez podstawianie, a–r) i Zad. 3 (przez części, a–o). Moduł dodaje do nich dwa typowe warianty spoza listy. Każde polecenie ma w module swój przepis i ćwiczenia.

To na razie tylko mapa — nie musisz jeszcze rozumieć tych zapisów. Wrócisz tu, gdy będziesz szukać przepisu.

  1. 1
    „Oblicz całkę, stosując podstawowe wzory, np. ”

    Pierwiastki i ułamki zapisujesz jako potęgi, całkę rozbijasz na składniki i każdy liczysz wzorem ze slajdu.

  2. 2
    „Oblicz całkę metodą przez podstawianie, np. ”

    „Środek” zamieniasz na nową zmienną , liczysz prostszą całkę po i wracasz do .

  3. 3
    „Oblicz całkę metodą przez części, np. ”

    Funkcję dzielisz na dwa kawałki i , liczysz i i wstawiasz wszystko do wzoru ze slajdu.

  4. 4
    „Oblicz całkę (polecenie nie mówi, jaką metodą)”

    Najpierw rozpoznajesz metodę po kształcie funkcji pod całką, potem liczysz jej przepisem.

  5. 5
    „Sprawdź, czy wynik całkowania jest poprawny”

    Liczysz pochodną wyniku. Musi wyjść funkcja spod całki.

    Przepis i przykłady ↓Ćwiczenia ↓typowy wariant; kontrola każdego wyniku

Pojęcia od podstaw

Pójdziemy tak: pochodna od tyłu → funkcja pierwotna → stała CC → zapis całki.

Pochodna od tyłu

Zagadka: jaka funkcja ma pochodną 2x2x? Z modułu 8 wiesz, że (x2)′=2x(x^2)' = 2x. Odpowiedź: x2x^2. To jest całe całkowanie: odgadnąć funkcję po jej pochodnej. Kilka takich zagadek:

funkcja f(x)f(x)szukana funkcja F(x)F(x)sprawdzenie: F′(x)F'(x)
2x2xx2x^2(x2)′=2x(x^2)' = 2x
3x23x^2x3x^3(x3)′=3x2(x^3)' = 3x^2
11xx(x)′=1(x)' = 1
exe^xexe^x(ex)′=ex(e^x)' = e^x
1x\frac1x (dla x>0x > 0)ln⁡x\ln x(ln⁡x)′=1x(\ln x)' = \frac1x

Jak czytać tabelę: w pierwszej kolumnie stoi funkcja, którą znasz. W drugiej — funkcja, której pochodna daje tę pierwszą. W trzeciej kolumnie liczysz tę pochodną dla sprawdzenia — wychodzi dokładnie pierwsza kolumna.

Uwaga na wielkość liter: małe ff i duże FF to dwie różne funkcje. f(x)f(x) to funkcja, którą znasz. F(x)F(x) to funkcja, której szukasz.

Stała CC — cała rodzina funkcji

Zagadka „jaka funkcja ma pochodną 2x2x?” ma więcej niż jedną odpowiedź. Pasuje x2x^2, ale też x2+5x^2 + 5 i x2−3x^2 - 3. Pochodna stałej to 00, więc dodana liczba niczego w pochodnej nie zmienia:

(x2+5)′=2x+0=2x(x^2 + 5)' = 2x + 0 = 2x

Na wykresie dodanie liczby przesuwa cały wykres w górę albo w dół. Kształt zostaje ten sam, więc przy tym samym xx wszystkie wykresy są tak samo strome:

−2−112−2−112345xyx = 1,5C = −2C = −1C = 0C = 1C = 2
Jak czytać:

pięć wykresów funkcji F(x)=12x2+CF(x) = \frac12 x^2 + C dla C=−2,−1,0,1,2C = -2, -1, 0, 1, 2. Każdy jest przesunięty w pionie względem sąsiada o 11. Fioletowe kreski to styczne w tym samym miejscu, x=1,5x = 1{,}5 — wszystkie są równoległe. Równoległe styczne to równe pochodne: każdy z tych wykresów ma pochodną F′(x)=xF'(x) = x. Tekst wyżej liczył x2+Cx^2 + C (pochodna 2x2x), a rysunek pokazuje 12x2+C\frac12 x^2 + C (pochodna xx) — mechanizm jest ten sam. Przyciskami nad rysunkiem wybierasz jeden wykres — zrobi się jasny.

Slajd z zajęć zapisuje to tak: całka nieoznaczona to rodzina wszystkich funkcji pierwotnych funkcji f(x)f(x), różniących się o stałą. (Ściślej: na jednym przedziale, np. dla samych x>0x > 0. Przy 1x\frac1x po obu stronach zera stała może być inna.) Ta stała to CC — stała całkowania. Jeśli funkcja ma jedną funkcję pierwotną, to ma ich nieskończenie wiele — po jednej dla każdej liczby CC.

Zapis całki

Czytamy: całka z ef od iks de iks równa się duże ef od iks plus ce

znak całki — wydłużona litera S
funkcja podcałkowa — to, co całkujesz (tak nazywa ją slajd)
po iks — mówi, że zmienną jest ; zamyka całkę jak nawias
funkcja pierwotna — jedna z funkcji, których pochodna to
stała całkowania — dowolna liczba
Znak całki
czytamy: „całka”

Polecenie: znajdź funkcję, której pochodna to wyrażenie za znakiem. Zawsze stoi w parze z — zwykle na końcu, czasem w liczniku (ramka niżej). Zamiast może być — zależnie od zmiennej, po której całkujesz.

Jak zapamiętać: Wydłużone S — od łacińskiego „summa”, czyli suma.

Różniczka
czytamy: „de iks”

Mówi, po jakiej zmiennej całkujesz. To nie jest „d razy x”. W całkowaniu przez podstawianie pojawi się też — całka po .

Jak zapamiętać: otwiera całkę, ją zamyka — jak nawias.

Stała całkowania
czytamy: „ce”

Dowolna liczba dopisana do wyniku. Pochodna stałej to zero, więc nie da się jej odczytać z funkcji podcałkowej.

Jak zapamiętać: C jak „constans”, czyli stała. Na wykresie: o ile przesunąć wykres w górę.

Sprawdź się
  1. Która funkcja jest funkcją pierwotną funkcji ?

Wzory i reguły z zajęć

Reguły mówią, co zrobić z sumą, z liczbą przed funkcją i z ułamkiem postaci f′f\frac{f'}{f}. Wzory podają całki najprostszych funkcji. Numeracja jak na slajdzie.

Reguły

nrreguławzór ze slajdupo ludzku
1stała przed całkę∫c f(x) dx=c∫f(x) dx\int c \, f(x) \, dx = c \int f(x) \, dxliczba wychodzi przed całkę
2suma i różnica∫(f(x)±g(x)) dx=∫f(x) dx±∫g(x) dx\int (f(x) \pm g(x)) \, dx = \int f(x) \, dx \pm \int g(x) \, dxkażdy składnik osobno
3funkcja postaci f′f\frac{f'}{f}∫f′(x)f(x) dx=ln⁡∣f(x)∣+C\int \frac{f'(x)}{f(x)} \, dx = \ln \lvert f(x) \rvert + C, gdy f(x)≠0f(x) \neq 0w liczniku pochodna mianownika — wynik to ln⁡∣mianownik∣\ln \lvert \text{mianownik} \rvert

Jak czytać tabelę: każdy wiersz to jedna reguła z numerem jak na slajdzie. Reguły 1 i 2 działają dokładnie tak samo jak dla pochodnych. Reguła 3 to gotowy skrót — wrócimy do niej przy podstawianiu.

Tabela wzorów

Każdy wzór to wzór na pochodną czytany od tyłu. Ostatnia kolumna pokazuje, z której pochodnej wzór się bierze:

nrwzór ze slajdupo ludzkusprawdzenie pochodną
1∫0 dx=C\int 0 \, dx = Ccałka z zera to stała(C)′=0(C)' = 0
2∫dx=x+C\int dx = x + Ccałka z jedynki to xx(x)′=1(x)' = 1
3∫xn dx=xn+1n+1+C\int x^n \, dx = \frac{x^{n+1}}{n+1} + C, n≠−1n \neq -1wykładnik rośnie o 11, przez nowy wykładnik dzielisz(xn+1n+1)′=xn\left(\frac{x^{n+1}}{n+1}\right)' = x^n
4∫ax dx=axln⁡a+C\int a^x \, dx = \frac{a^x}{\ln a} + C, a>0a > 0, a≠1a \neq 1axa^x zostaje, dzielisz przez ln⁡\ln podstawy(axln⁡a)′=axln⁡aln⁡a=ax\left(\frac{a^x}{\ln a}\right)' = \frac{a^x \ln a}{\ln a} = a^x
5∫ex dx=ex+C\int e^x \, dx = e^x + Cexe^x się nie zmienia(ex)′=ex(e^x)' = e^x
6∫dxx=ln⁡∣x∣+C\int \frac{dx}{x} = \ln \lvert x \rvert + C, x≠0x \neq 0jedynka przez xx daje logarytm(ln⁡∣x∣)′=1x(\ln \lvert x \rvert)' = \frac1x (dla x<0x < 0 — ramka niżej)
7 ★∫sin⁡x dx=−cos⁡x+C\int \sin x \, dx = -\cos x + C
8 ★∫cos⁡x dx=sin⁡x+C\int \cos x \, dx = \sin x + C
9 ★∫dxcos⁡2x=tg⁡x+C\int \frac{dx}{\cos^2 x} = \operatorname{tg} x + C, cos⁡x≠0\cos x \neq 0
10 ★∫dxsin⁡2x=−ctg⁡x+C\int \frac{dx}{\sin^2 x} = -\operatorname{ctg} x + C, sin⁡x≠0\sin x \neq 0

Jak czytać tabelę: aa, CC i nn to stałe (konkretne liczby), a e≈2,718e \approx 2{,}718 to liczba Eulera. W kolumnie „sprawdzenie” liczysz pochodną wyniku i wychodzi funkcja spod całki. Tak można sprawdzić każdy wzór i każdy wynik.

Wzory 7–10 (funkcje trygonometryczne) są na slajdzie oznaczone gwiazdką, a na liście zadań nie ma ani jednej funkcji trygonometrycznej. Zapytaj prowadzącego, czy obowiązują na kolokwium. Dalej w module ich nie używamy.

Czytamy: całka z iks do potęgi en de iks równa się iks do potęgi en plus jeden, przez en plus jeden, plus ce

wykładnik o jeden większy — przy pochodnej wykładnik maleje o jeden
dzielisz przez nowy wykładnik — przy pochodnej mnożyło się przez stary
Sprawdź się

Jak sprawdzić każdy wynik

Całka ma ogromną zaletę: każdy wynik da się sprawdzić. Wystarczy policzyć jego pochodną — tak jak w ostatniej kolumnie tabeli.

Przykład: Zad. 2 d) daje ∫xx2+1 dx=12ln⁡(x2+1)+C\int \frac{x}{x^2 + 1} \, dx = \frac12 \ln(x^2 + 1) + C. Sprawdzenie regułą funkcji złożonej:

(12ln⁡(x2+1))′=12⋅1x2+1⋅2x=xx2+1\begin{aligned} \left(\tfrac12 \ln(x^2 + 1)\right)' &= \frac12 \cdot \frac{1}{x^2 + 1} \cdot 2x \\ &= \frac{x}{x^2 + 1} \end{aligned}

Wyszła funkcja spod całki — wynik jest dobry.

Całkowanie elementarne

Slajd z zajęć: całkowanie elementarne polega na takim przekształceniu wyrażenia pod całką (o ile to konieczne), żeby można było zastosować wzory 1–10. Prościej: zamieniasz funkcję na sumę „klocków” z tabeli i każdy klocek liczysz wzorem.

Najczęstszy pierwszy ruch: zamiana pierwiastków i ułamków na potęgi. Wtedy prawie wszystko liczy się jednym wzorem — wzorem 3.

Wpisz wykładnik

Zamień na potęgę

Wpisz wykładnik tak, żeby po obu stronach była ta sama funkcja.

Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

wykładnik: rośnie o , a przez nowy wykładnik dzielisz

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to x4+x8x^4 + x^8.

  1. Przekształć: odpada — pod całką stoją już same potęgi.
  2. Rozbij: dwa składniki, więc dwie osobne całki (reguła 2).
  3. Wzory: obie całki wzorem 3. Przycisk „▶ Zobacz krok po kroku” pokazuje, jak fioletowe wykładniki wlatują do szablonu wzoru. Całki znikają, więc dopisujemy +C+ C.
  4. Uprość: liczymy nowe wykładniki. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Całka sumy to suma całek — każdy składnik osobno.
  2. szablon wzoruZapisz szablon wzoru 3. Za wstawisz wykładnik z całki.
  3. Wstaw wykładniki do szablonu i dopisz . Kliknij „▶ Zobacz krok po kroku”, żeby zobaczyć, gdzie trafia każdy wykładnik.

    Dlaczego?

    W tej linii znika ostatni znak całki, więc tu pojawia się . W następnych liniach tylko przepisujesz.

  4. Policz nowe wykładniki.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Sprawdzenie pochodną: i tak samo . Wyszła funkcja spod całki — wynik jest dobry.

wykładnik: rośnie o , a przez nowy wykładnik dzielisz

Teraz twoja kolej: wzór 3 na liczbach. Liczba przed xx czeka z przodu (reguła 1), a ty dzielisz ją przez nowy wykładnik.

Wpisz całkę

Wzór 3 na liczbach

Policz całkę każdej potęgi: w pierwsze pole wpisz liczbę przed xx, w małe pole u góry — nowy wykładnik.

Wpisz liczby w pola (ułamek jako 1/3 albo −4/3). Kiedy skończysz, kliknij „Sprawdź”.

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z ułamka z pierwiastkiem.

  1. Przekształć: pierwiastek zapisujemy jako potęgę, a potem przenosimy ją z mianownika do licznika — bo wzór 3 działa tylko na xnx^n.
  2. Rozbij: odpada — jest jeden składnik.
  3. Wzory: wzór 3 z wykładnikiem ułamkowym. Na kartce dodajemy 11 do −54-\frac54. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  4. Uprość: dzielenie przez −14-\frac14 to mnożenie przez −4-4. Na końcu wracamy do zapisu z pierwiastkiem. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi — wtedy zadziała wzór 3.
    Dlaczego?

    Najpierw pierwiastek jako potęga: . Potem jedynka przez potęgę: .

  2. Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  3. Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.

    Na kartce:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z sumy ułamków.

  1. Przekształć: 2x3\frac{2}{x^3} i 1x2\frac{1}{x^2} zamieniamy na potęgi. 1x\frac1x zostawiamy — dla niego jest wzór 6.
  2. Rozbij: trzy składniki, liczba 22 przed całkę.
  3. Wzory: potęgi wzorem 3, 1x\frac1x wzorem 6. Całki znikają, więc dopisujemy +C+ C.
  4. Uprość: wracamy do ułamków. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Ułamki z i zapisz jako potęgi. zostaw — ma własny wzór 6.
    Dlaczego?

    , ale wzór 3 nie działa dla (wyszłoby dzielenie przez ). Dlatego całkujesz wzorem 6.

  2. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
  3. Potęgi — wzór 3, — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  4. Uprość liczby przed potęgami. Potem wróć do ułamków: .

    Na kartce:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 1 e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z iloczynu nawiasów.

  1. Przekształć: wymnażamy nawiasy z boku — na samej funkcji podcałkowej, bez znaku całki. Całki iloczynu nie liczy się „każdy nawias osobno” — takiej reguły nie ma. Po wymnożeniu zostaje suma potęg.
  2. Rozbij: cztery składniki, liczby przed całki.
  3. Wzory: potęgi wzorem 3, samo ∫dx\int dx wzorem 2. Całki znikają, więc dopisujemy +C+ C.
  4. Uprość: porządkujemy ułamki. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż nawiasy — najpierw kwadrat ze wzoru, potem każdy wyraz z każdym.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Całki iloczynu nie liczy się „każdy czynnik osobno” — takiej reguły nie ma. Po wymnożeniu zostaje suma potęg, a do niej są wzory.

  2. Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
  3. Potęgi — wzór 3. Samo — wzór 2: wychodzi . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  4. Uprość zapis.

Pozostałe przykłady z Zad. 1

Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.

Zad. 1 i)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa składniki z tabeli: (wzór 5) i (wzór 6). Liczba przed całkę.

  1. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
  2. — wzór 5 (nie zmienia się), — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .
Zad. 1 j)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Stała podstawa, w wykładniku — wzór 4 z . Nie wzór 3: zmienna stoi w wykładniku.

  1. Wzór 4 z : zostaje, dzielisz przez . Znika ostatni znak całki — dopisz .
    Dlaczego?

    Sprawdzenie: .

Zad. 1 c)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w b): wszystko zapisujemy jako potęgi. Potem dzielimy potęgi (wykładniki odejmujemy), a liczba z mianownika zostaje jako i wychodzi przed całkę. Na końcu wzór 3.

  1. Zapisz pierwiastki i ułamki jako potęgi — wtedy zadziała wzór 3.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    W mianowniku — przy mnożeniu potęg wykładniki się dodaje.

  2. Dzielenie potęg — wykładniki odejmujesz. Liczba z mianownika zostaje jako .

    Na kartce:

  3. Liczbę wyłącz przed całkę.
  4. Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę zapisz jako ułamek z pierwiastkiem.

    Na kartce:

Zad. 1 g)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Ułamek z sumą w liczniku: z boku, na samej funkcji podcałkowej, dzielimy każdy składnik licznika przez mianownik. Zostają dwie potęgi i .

  1. Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: podziel każdy składnik licznika przez mianownik osobno.
    Dlaczego?

    Ułamek z sumą w liczniku rozbijasz na sumę ułamków o tym samym mianowniku: .

  2. Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2). Liczb do wyłączenia tu nie ma — minus to odejmowanie, a reguła 2 działa też dla różnicy.
  3. Potęgi — wzór 3, — wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  4. Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność. Potęgę zapisz z pierwiastkiem.

    Na kartce:

Zad. 1 h)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w g), ale z pierwiastkami: z boku zapisujemy je jako potęgi, potem każdy składnik licznika dzielimy przez .

  1. Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: pierwiastki zapisz jako potęgi, .
  2. Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: każdy składnik licznika podziel przez — wykładniki odejmujesz.

    Na kartce:

  3. Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
  4. Każdą całkę z potęgi policz wzorem 3: wykładnik zwiększ o i podziel przez nowy wykładnik. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Uprość: dzielenie przez ułamek to mnożenie przez jego odwrotność.

    Na kartce:

Zad. 1 f)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak w e): z boku wymnażamy — tu sześcian ze wzoru skróconego mnożenia. Na końcu porównujemy wynik z drogą przez podstawianie (poznamy ją w następnej sekcji).

  1. Z boku przekształć samą funkcję podcałkową: wymnóż sześcian ze wzoru , gdzie , .

    Na kartce:

  2. Wróć do całki z przekształconą funkcją. Rozbij całkę na składniki (reguła 2), a liczby wyłącz przed całki (reguła 1).
  3. Potęgi — wzór 3. Samo — wzór 2: wychodzi . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  4. Skróć ułamki.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Ten sam przykład da się policzyć przez podstawienie (poznasz je w następnej sekcji). Wychodzi . Po wymnożeniu , więc . Oba wyniki są dobre: różnią się tylko o stałą , a stała siedzi w .

Całkowanie przez podstawianie

Podstawianie to odpowiednik reguły funkcji złożonej z modułu 8. Pomaga, gdy pod całką jest funkcja w funkcji, a po zamianie „środka” na nową zmienną zostaje prosta całka. Kiedy tak jest, wyjaśniamy niżej, w „Jak wybrać t”. Na slajdzie wzór wygląda tak:

Czytamy: całka z ef od gie od iks razy gie prim od iks de iks równa się całka z ef od te de te, gdzie te równa się gie od iks, a de te równa się gie prim od iks de iks

funkcja zewnętrzna — to, co robisz ze środkiem (np. podnosisz do potęgi, wstawiasz pod pierwiastek)
środek — funkcja wstawiona do innej funkcji; to zastąpisz literą
pochodna środka razy — to zastąpisz przez
prostsza całka — w samej zmiennej , liczona wzorami z tabeli

Na slajdzie obok wzoru jest dopisek: t=g(x)t = g(x), dt=g′(x) dxdt = g'(x) \, dx. Ten dopisek to cała metoda. Zamieniasz środek na tt, a pochodną środka razy dxdx — na dtdt. Zostaje całka, w której jest już tylko tt — zwykle prosta, liczona wzorami z tabeli.

Jak wybrać t

Za tt bierzesz środek — to, co siedzi wewnątrz innej funkcji: w nawiasie z potęgą, pod pierwiastkiem, w wykładniku albo w mianowniku. Pełna lista jest w ramce niżej.

Podstawienie zadziała, gdy po zamianie na tt zostaje funkcja z tabeli albo suma takich funkcji (potęga tt, 1t\frac1t, ete^t, ata^t), a nie iloczyn. Tak jest w dwóch typowych sytuacjach:

  • Pochodna obok: obok środka stoi jego pochodna, w której jest xx. Może być pomnożona przez liczbę (np. jest xx zamiast 2x2x) — tę liczbę poprawisz przy liczeniu dtdt.
  • Środek liniowy: środek ma postać kx+bkx + b (liczba razy xx plus liczba), np. 2x+92x + 9. Pochodna takiego środka to sama liczba, więc obok wystarczy samo dxdx. Warunek: poza środkiem nie ma innej funkcji z xx albo po zapisaniu jej przez tt (i rozbiciu ułamka) cała funkcja staje się sumą potęg tt.

Przy środku liniowym może stać jeszcze licznik z xx, jak w Zad. 2 k) niżej. Zapisujesz go przez tt i rozbijasz ułamek. Zostaje suma potęg tt — też klocki z tabeli, więc podstawienie zadziała. Inaczej w ∫xe2x dx\int xe^{2x} \, dx: z t=2xt = 2x masz x=t2x = \frac{t}{2} i dx=12 dtdx = \frac12 \, dt. Wtedy xe2x dx=t2⋅et⋅12 dtxe^{2x} \, dx = \frac{t}{2} \cdot e^t \cdot \frac12 \, dt, czyli zostaje 14∫tet dt\frac14 \int te^t \, dt — znowu iloczyn.

całkaśrodek ttdtdtco stoi obok środka
∫(x2+2)3x dx\int (x^2 + 2)^3 x \, dxx2+2x^2 + 2 (w nawiasie z potęgą)2x dx2x \, dxx dxx \, dx — brakuje liczby 22
∫2x+9 dx\int \sqrt{2x + 9} \, dx2x+92x + 9 (pod pierwiastkiem)2 dx2 \, dxsamo dxdx — brakuje liczby 22
∫(ln⁡x)2x dx\int \frac{(\ln x)^2}{x} \, dxln⁡x\ln x (w nawiasie z potęgą)1x dx\frac1x \, dx1x dx\frac1x \, dx — dokładnie
∫xe−x2 dx\int xe^{-x^2} \, dx−x2-x^2 (w wykładniku)−2x dx-2x \, dxx dxx \, dx — brakuje liczby −2-2
∫71−x dx\int 7^{1 - x} \, dx1−x1 - x (w wykładniku)−dx-dxsamo dxdx — brakuje liczby −1-1

Jak czytać tabelę: w drugiej kolumnie w nawiasie jest wskazówka, gdzie szukać środka. W trzeciej — pochodna środka razy dxdx. Ostatnia kolumna porównuje dtdt z tym, co naprawdę stoi w całce obok środka. Brakuje najwyżej liczby — więc podstawienie zadziała.

środek, czyli to, co stoi obok środka, i jego zamiennik z

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z nawiasu do potęgi, przy którym stoi xx.

  1. Wybierz tt: środek to x2+2x^2 + 2 — siedzi w nawiasie z potęgą. Obok stoi xx, czyli pochodna środka (2x2x) bez dwójki. Dlatego podstawienie zadziała.
  2. Policz dtdt: pochodna środka to 2x2x, więc dt=2x dxdt = 2x \, dx. W całce jest tylko x dxx \, dx, czyli połowa dtdt. Zapisujemy to w ramce.
  3. Zamień na tt: złoty środek staje się tt, turkusowe x dxx \, dx — 12 dt\frac12 \, dt. Przycisk „▶ Zobacz krok po kroku” pokazuje, co gdzie trafia.
  4. Policz całkę po tt: wzór 3. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Wróć do xx: za tt wstawiamy x2+2x^2 + 2. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie .
    Dlaczego?

    Obok środka stoi — prawie pochodna środka (). To znak, że podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, to pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a obok środka stoi samo — brakuje liczby . Dlatego obie strony dzielisz przez : to połowa . Strzałka znaczy „więc”.

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
    Dlaczego?

    Złoty środek zamienia się w , a turkusowe — w . Żaden nie został, więc zamiana się udała.

  4. Policz całkę z wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli to, co stoi obok środka, i jego zamiennik z

Przykład ze środkiem liniowym — obok środka stoi samo dxdx:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 c)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z pierwiastka z sumy — takiego pierwiastka nie da się rozbić na klocki.

  1. Wybierz tt: wyrażenie pod pierwiastkiem, 2x+92x + 9. Środek jest liniowy (pochodna to liczba 22), więc obok wystarczy samo dxdx. Poza środkiem nie ma innej funkcji z xx — podstawienie zadziała.
  2. Policz dtdt: dt=2 dxdt = 2 \, dx, więc dx=12 dtdx = \frac12 \, dt. Zapisujemy to w ramce.
  3. Zamień na tt: pierwiastek zapisujemy jako potęgę.
  4. Policz całkę po tt: wzór 3 z wykładnikiem 12\frac12. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Wróć do xx: za tt wstawiamy 2x+92x + 9. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a poza nim nie ma innej funkcji z . Pochodna środka to sama liczba , więc obok wystarczy samo . Po zamianie na zostanie sama funkcja z tabeli.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z ułamka, w którym licznik to prawie pochodna mianownika.

  1. Wybierz tt: środek to mianownik x2+1x^2 + 1. Jego pochodna to 2x2x, a w liczniku jest xx — brakuje tylko dwójki. Dlatego podstawienie zadziała.
  2. Policz dtdt: dt=2x dxdt = 2x \, dx, więc x dx=12 dtx \, dx = \frac12 \, dt. Zapisujemy to w ramce.
  3. Zamień na tt: zostaje 1t\frac1t.
  4. Policz całkę po tt: wzór 6 — wychodzi logarytm. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Wróć do xx: kreski wartości bezwzględnej możemy opuścić, bo x2+1>0x^2 + 1 > 0. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Znajdź środek: mianownik. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 6: całka z to . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.
    Dlaczego?

    jest zawsze dodatnie, więc wartość bezwzględną można opuścić. To samo daje reguła 3: — w liczniku pochodna mianownika.

środek, czyli

Gdy przy środku liniowym stoi jeszcze xx, zapisujesz go przez tt:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 k)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z ułamka z pierwiastkiem trzeciego stopnia.

  1. Wybierz tt: wyrażenie pod pierwiastkiem, x+3x + 3. Obok stoi licznik x−3x - 3, a nie pochodna środka. Ale środek jest liniowy, a licznik zapiszemy przez tt. Po rozbiciu ułamka zostanie suma potęg tt, więc podstawienie zadziała.
  2. Policz dtdt: pochodna środka to 11, więc dt=dxdt = dx. W ramce zapisujemy też licznik przez tt: z t=x+3t = x + 3 mamy x=t−3x = t - 3, więc x−3=t−6x - 3 = t - 6.
  3. Zamień na tt: po zamianie nie zostaje żaden xx. Ułamek rozbijamy na dwa.
  4. Policz całkę po tt: dwie potęgi, wzór 3. Całki znikają, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Wróć do xx: za tt wstawiamy x+3x + 3. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a jego pochodna to . Dlatego wystarczy. Licznik zapisany przez to . Po podzieleniu przez zostaje suma potęg — same funkcje z tabeli, więc podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: , i licznik przez . Z masz , więc .

    Na kartce:

  3. Zamień na i rozbij ułamek na dwa.
  4. Zapisz jako potęgi.

    Na kartce:

  5. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  6. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz. Potęgi zapisz z pierwiastkiem.

środek, czyli

Środek może też siedzieć w wykładniku:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 2 n)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z ee do potęgi, przy którym stoi xx.

  1. Wybierz tt: środek to wykładnik −x2-x^2. Jego pochodna to −2x-2x, a obok stoi xx — brakuje tylko liczby −2-2. Dlatego podstawienie zadziała.
  2. Policz dtdt: dt=−2x dxdt = -2x \, dx, więc x dx=−12 dtx \, dx = -\frac12 \, dt. Minus zostaje: dzielimy przez −2-2, a nie przez 22. Zapisujemy to w ramce.
  3. Zamień na tt: zostaje ete^t.
  4. Policz całkę po tt: wzór 5. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Wróć do xx: za tt wstawiamy −x2-x^2. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Znajdź środek: wykładnik. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a przed stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus zostaje: dzielisz przez , nie przez . Stąd .

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 5. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Pozostałe przykłady z Zad. 2

Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.

Zad. 2 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dokładnie jak a): , .

  1. Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a obok stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 r)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek liniowy z pochodną : , . Wymnażanie odpada — wyszłoby tysiąc składników.

  1. Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a jego pochodna to . Wymnażanie nawiasów odpada. Podstawienie zamienia całkę w zwykłą potęgę.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Tu .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 q)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek w wykładniku: , . Potem wzór 4.

  1. Znajdź środek: wykładnik. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a poza nim nie ma innej funkcji z . Pochodna środka to sama liczba , więc obok wystarczy samo . Po zamianie na zostanie sama funkcja z tabeli.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 4 z . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

    Na kartce:

środek, czyli

Zad. 2 p)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak q), ale pochodna wykładnika jest ujemna: , .

  1. Znajdź środek: wykładnik. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a poza nim nie ma innej funkcji z . Pochodna środka to sama liczba , więc obok wystarczy samo . Po zamianie na zostanie sama funkcja z tabeli.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 4 z . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek w mianowniku, w nawiasie z potęgą: . Po zamianie potęga z minusem.

  1. Znajdź środek: wyrażenie w nawiasie z potęgą (w mianowniku). To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

    Na kartce:

środek, czyli

Zad. 2 f)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d): mianownik to , a w liczniku prawie jego pochodna. Wychodzi logarytm.

  1. Znajdź środek: mianownik. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 o)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d), tylko z : mianownik to , a .

  1. Znajdź środek: mianownik. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.
    Dlaczego?

    , więc wartość bezwzględną można opuścić.

środek, czyli

Zad. 2 m)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środkiem jest , a obok to dokładnie jego pochodna. Wynik zapisuje się też krócej: .

  1. Znajdź środek: w nawiasie z potęgą. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna to — i właśnie stoi w całce.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Tu to dokładnie z całki.

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 h)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek pod pierwiastkiem: , obok stoi .

  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a przed pierwiastkiem stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 g)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Środek pod pierwiastkiem trzeciego stopnia w mianowniku: , .

  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 i)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak g), z minusem: , .

  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to , a w liczniku stoi — brakuje tylko liczby . Podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Wyznacz z tego .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus zostaje: dzielisz przez , nie przez . Stąd .

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 l)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Licznik to dokładnie pochodna środka: , .

  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Pochodna środka to — i dokładnie stoi w liczniku. Nic nie trzeba dzielić.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: to środek, a — pochodna środka razy . Tu to dokładnie licznik razy .

    Na kartce:

  3. Przejdź w całce do zmiennej . Środek zastąp przez , a resztę razem z — tym, co wyszło w ramce.
  4. Wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Zad. 2 j)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak k): , a licznik zapisujemy przez . Z mamy , więc .

  1. Znajdź środek: wyrażenie pod pierwiastkiem. To będzie .
    Dlaczego?

    Środek jest liniowy, czyli postaci , a jego pochodna to . Dlatego wystarczy. Licznik zapisany przez to . Po podzieleniu przez zostaje suma potęg — same funkcje z tabeli, więc podstawienie zadziała.

  2. pomocniczoZapisz ramkę: , i licznik przez . Z masz , więc .

    Na kartce:

  3. Zamień na i podziel każdy składnik licznika przez .

    Na kartce:

  4. Każdy składnik wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  5. Wróć do : za wstaw środek z ramki. tylko przepisz.

środek, czyli

Całkowanie przez części

Całkowanie przez części to odpowiednik reguły iloczynu z modułu 8. Pomaga przy iloczynie dwóch różnych funkcji, np. x⋅4xx \cdot 4^x albo x2ln⁡xx^2 \ln x, i przy samym ln⁡x\ln x. Wzór ze slajdu:

Czytamy: całka z u od iks razy fau prim od iks de iks równa się u od iks razy fau od iks minus całka z u prim od iks razy fau od iks de iks

— kawałek, z którego liczysz pochodną; wybierasz to, co po pochodnej się upraszcza
— kawałek, który całkujesz; musisz umieć go scałkować
pierwszy kawałek wyniku — gotowy, bez całki
nowa całka — ma być prostsza od wyjściowej

Cztery kawałki ramki — uu, u′u', v′v' i vv — zapisujesz przed rachunkiem, jak w zeszycie z zajęć:

∣u(x)=…u′(x)=…v′(x)=…v(x)=…∣\left| \begin{array}{ll} u(x) = \ldots & u'(x) = \ldots \\[6pt] v'(x) = \ldots & v(x) = \ldots \end{array} \right|

Jak czytać ramkę: lewą kolumnę (uu i v′v') wybierasz w etapie 1, prawą (u′u' i vv) liczysz w etapie 2. W górnym wierszu uu i jego pochodna u′u'. W dolnym v′v' i jego całka vv.

Jak wybrać u

Wybór uu decyduje o wszystkim. Dobry wybór daje prostszą nową całkę, zły — trudniejszą.

całkauuv′v'dlaczego
obok środka stoi jego pochodna, w której jest xx (np. xex2xe^{x^2}, ln⁡xx\frac{\ln x}{x})——to nie na części, tylko na podstawianie (chyba że polecenie każe liczyć przez części, jak w Zad. 3 m))
wielomian razy ekxe^{kx} (k≠0k \neq 0, np. exe^x, e−3xe^{-3x}) albo axa^x (np. x4xx4^x)wielomianekxe^{kx} albo axa^xwielomian po pochodnej traci stopień; exe^x i 4x4^x całkujesz wzorem, e−3xe^{-3x} — podstawieniem t=−3xt = -3x (skrót spoza slajdu niżej)
logarytm razy potęga xnx^n, n≠−1n \neq -1 (np. x2ln⁡xx^2 \ln x, ln⁡2xx5\frac{\ln^2 x}{x^5})logarytmpotęga xnx^nlogarytm po pochodnej się upraszcza, np. (ln⁡x)′=1x(\ln x)' = \frac1x; całki z logarytmu nie ma we wzorach
sam logarytm: ln⁡x\ln x, ln⁡2x\ln^2 x, ln⁡(x3)\ln(x^3)ten logarytm11to sztuczka: ln⁡x=ln⁡x⋅1\ln x = \ln x \cdot 1, a ∫1 dx=x\int 1 \, dx = x
dwa wielomiany: x4(1+x)3x^4(1 + x)^3 (Zad. 3 i))(1+x)3(1 + x)^3x4x^4nawias ma niższy stopień — po trzech pochodnych daje liczbę, a potęgi xx łatwo scałkować; prościej jednak wymnożyć i liczyć elementarnie

Jak czytać tabelę: w każdym wierszu jeden typ całki z listy. Kolumny uu i v′v' mówią, jak podzielić funkcję na dwa kawałki. Ostatnia kolumna — dlaczego właśnie tak. Przypomnienie: ln⁡2x\ln^2 x to (ln⁡x)2(\ln x)^2, a nie ln⁡(x2)\ln(x^2).

i jego pochodna i jego całka

Zadanie · krok po kroku

Zad. 3 o)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z iloczynu wielomianu (xx) i funkcji wykładniczej (4x4^x).

  1. Wybierz uu i v′v': u=xu = x (wielomian), v′=4xv' = 4^x. Po pochodnej xx zamienia się w 11, a 4x4^x umiemy scałkować.
  2. Policz u′u' i vv: u′=1u' = 1, a vv ze wzoru 4. Wszystkie cztery kawałki zapisujemy w ramce.
  3. Wzór: kawałki ramki wlatują do wzoru ze slajdu. Pokazuje to przycisk „▶ Zobacz krok po kroku”.
  4. Nowa całka: ∫4x dx\int 4^x \, dx — znowu wzór 4. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Uprość: wyłączamy wspólny czynnik przed nawias. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Po pochodnej zamienia się w — znika. A umiesz scałkować wzorem 4. Przy odwrotnym wyborze (, ) w nowej całce byłoby — trudniej niż na starcie.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Wszystkie cztery kawałki zapisz w ramce.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    W ramce liczysz bez . Stała pojawi się raz — w linii, w której zniknie ostatni znak całki.

  3. szablon wzoruZapisz wzór ze slajdu. Każdy z czterech kawałków ramki trafi w swoje miejsce.
  4. Wstaw do wzoru: minus całka z .

  5. Uprość. Stałą wyłącz przed nową całkę.
    Dlaczego?

    to liczba (około ), a nie funkcja — więc to stała.

  6. Nową całkę policz wzorem 4 — to ta sama całka co przy liczeniu . Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Zapis to , czyli — a nie .

  7. Wyłącz wspólny czynnik przed nawias.

    Na kartce:

i jego pochodna i jego całka

Zadanie · krok po kroku

Zad. 3 a)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z samego logarytmu. We wzorach jej nie ma — ale pochodną ln⁡x\ln x znamy.

  1. Wybierz uu i v′v': sztuczka ln⁡x=ln⁡x⋅1\ln x = \ln x \cdot 1. u=ln⁡xu = \ln x, v′=1v' = 1.
  2. Policz u′u' i vv: u′=1xu' = \frac1x, v=xv = x. Zapisujemy je w ramce.
  3. Wzór: w nowej całce 1x⋅x=1\frac1x \cdot x = 1 — logarytm zniknął.
  4. Nowa całka: ∫1 dx=x\int 1 \, dx = x. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  1. Za weź , za — jedynkę: .
    Dlaczego?

    Całki z nie ma we wzorach, ale pochodną znasz: . Dlatego idzie do .

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .
  4. Nowa całka to . Znika ostatni znak całki — dopisz .
Zadanie · krok po kroku

Zad. 3 d)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z potęgi razy logarytm.

  1. Wybierz uu i v′v': w iloczynie z potęgą x2x^2 logarytm idzie do uu, więc u=ln⁡xu = \ln x, v′=x2v' = x^2.
  2. Policz u′u' i vv: u′=1xu' = \frac1x, v=x33v = \frac{x^3}{3}. Zapisujemy je w ramce.
  3. Wzór: w nowej całce 1x\frac1x skraca się z x3x^3.
  4. Nowa całka: zwykła potęga, wzór 3. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Gdyby odwrotnie (, ), trzeba by najpierw scałkować , a w nowej całce wróciłaby wyjściowa całka. Zasada: razy potęga () — do .

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .

Czasem nowej całki nie ma w tabeli i trzeba ją liczyć przez części jeszcze raz. W Zad. 3 b) wychodzi ∫ln⁡x dx\int \ln x \, dx — jej wynik jest już gotowy w a):

Zadanie · krok po kroku

Zad. 3 b)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z kwadratu logarytmu.

  1. Wybierz uu i v′v': sam logarytm, jak w a): u=ln⁡2xu = \ln^2 x, v′=1v' = 1.
  2. Policz u′u' i vv: u′u' regułą funkcji złożonej z modułu 8, v=xv = x. Zapisujemy je w ramce.
  3. Wzór: nowa całka to 2∫ln⁡x dx2 \int \ln x \, dx — prostsza, bo logarytm jest już w pierwszej potędze.
  4. Nowa całka: to dokładnie Zad. 3 a) — bierzemy gotowy wynik. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  5. Uprość: wymnażamy nawias, uważając na minus. +C+ C tylko przepisujemy.
  1. Za weź , za — jedynkę.
    Dlaczego?

    Zapis to , a nie . Jak w a): całki z nie ma we wzorach, a pochodną policzysz. Dlatego cały logarytm idzie do , a .

  2. pomocniczoPolicz i . regułą funkcji złożonej: razy pochodna środka .

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .
  4. Nowa całka to Zad. 3 a): . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wymnóż nawias. Uwaga na minus przed nawiasem.

Przy e−3xe^{-3x} potrzebna jest całka, której nie ma w tabeli. Liczy się ją podstawieniem t=−3xt = -3x — a wynik warto zapamiętać:

Zadanie · krok po kroku

Zad. 3 k)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka z xx razy e−3xe^{-3x}.

  1. Wybierz uu i v′v': u=xu = x (wielomian), v′=e−3xv' = e^{-3x}.
  2. Policz u′u' i vv: u′=1u' = 1. vv to całka z e−3xe^{-3x} — liczymy ją z boku podstawieniem t=−3xt = -3x, jak w skrócie wyżej, i bez CC. Wychodzi v=−13e−3xv = -\frac13 e^{-3x}. Zapisujemy wszystko w ramce.
  3. Wzór: minus razy minus da plus przed nową całką.
  4. Nowa całka: znowu ∫e−3x dx\int e^{-3x} \, dx — wynik znamy z rachunku vv. Całka znika, więc dopisujemy +C+ C.
  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Wielomian razy () — wielomian do . Po pochodnej zamienia się w .

  2. pomocniczoNajpierw z boku policz , czyli całkę z . Środek to wykładnik — podstaw .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Skrót (nie ze slajdu): dla , tu . Na kolokwium pokaż to podstawienie.

  3. pomocniczoZ boku (bez ): przejdź do , policz wzorem 5 i wróć do .
  4. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. — z rachunku wyżej.

    Na kartce:

  5. Wstaw do wzoru: minus całka z .
    Dlaczego?

    Minus razy minus daje plus: .

  6. Nowa całka jest taka sama jak przy liczeniu , więc wynosi . Znika ostatni znak całki — dopisz .

Pozostałe przykłady z Zad. 3

Ułożone od najprostszych. Kliknij przykład, żeby rozwinąć rachunek.

Zad. 3 l)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Wielomian razy : , .

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Wielomian razy — wielomian do . Po pochodnej zamienia się w .

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .
  4. Nowa całka to . Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Wyłącz przed nawias.
Zad. 3 h)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak a): , . Krócej: i wynik z a) razy . Uwaga: to nie to samo co .

  1. Za weź , za — jedynkę.
    Dlaczego?

    Jak w a): sam logarytm, więc cały idzie do , a . Krócej: , a to Zad. 3 a). Wynik wyjdzie ten sam.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. Policz (wzór 2) i uprość: . Znika ostatni znak całki — dopisz .
Zad. 3 c)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d): do , a do .

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    razy potęga (, tu ) — do . Jego pochodna skróci się potem z potęgą.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. ze wzoru 3.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. Nowa całka — znowu wzór 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  5. Potęgę zapisz z pierwiastkiem.

    Na kartce:

Zad. 3 j)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak d), tylko pod logarytmem : regułą funkcji złożonej wychodzi znowu .

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    razy potęga () — do . To, że pod logarytmem stoi , a nie , nic nie zmienia.

  2. pomocniczoPolicz i . regułą funkcji złożonej: razy pochodna środka .

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. Nowa całka wzorem 3. Znika ostatni znak całki — dopisz .
Zad. 3 m)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Polecenie każe liczyć przez części, choć obok stoi jego pochodna . Logarytm z logarytmu do , a do . Wtedy — bez kresek, bo istnieje tylko dla , a tam . Inna droga: podstawienie daje , czyli całkę z Zad. 3 a).

  1. Polecenie każe liczyć przez części, choć obok stoi . Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Całki z nie ma we wzorach, a pochodną policzysz. scałkujesz wzorem 6. Pomaga też podstawienie : zostaje . Tej całki nie ma w tabeli — to Zad. 3 a), liczone przez części. Obie drogi dają ten sam wynik.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    bez kresek wartości bezwzględnej, bo istnieje tylko dla , a wtedy .

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .
    Dlaczego?

    w liczniku i mianowniku się skraca.

  4. Nowa całka wzorem 6. Znika ostatni znak całki — dopisz .
Zad. 3 e)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa razy przez części: najpierw , potem w nowej całce . Nową całkę liczymy z boku, bez .

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    razy potęga () — do . Tu logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. pomocniczoNowa całka — drugi raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę.

    Na kartce:

  5. Z boku (bez ): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  6. Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  7. Opuść nawias. Uwaga na minus przed nawiasem: zmienia znaki w środku.
Zad. 3 n)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Wielomian stopnia razy — dwa razy przez części, za każdym razem wielomian traci stopień. liczymy z boku podstawieniem , jak w Zad. 3 k). Nową całkę też liczymy z boku, bez .

  1. Za weź wielomian , za — .
    Dlaczego?

    Wielomian razy () — wielomian do . Po każdej pochodnej traci stopień, więc przez części liczysz dwa razy.

  2. pomocniczoZ boku policz , czyli całkę z — podstawieniem , jak w Zad. 3 k). Bez : .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Skrót (nie ze slajdu): dla , tu . Na kolokwium pokaż to podstawienie.

  3. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki. — z rachunku wyżej.

    Na kartce:

  4. Wstaw do wzoru: minus całka z .
    Dlaczego?

    Minus razy minus daje plus, a .

  5. pomocniczoNowa całka — drugi raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę: jest takie samo jak w pierwszej.

    Na kartce:

  6. Z boku (bez ): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca. Całka z — jak przy liczeniu .

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus razy minus daje plus. Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  7. Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  8. Wyłącz przed nawias.

    Na kartce:

Zad. 3 f)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak e), tylko . Dwa razy przez części.

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Jak w e): do , potęga do . Logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .
    Dlaczego?

    Minus razy minus: daje .

  4. pomocniczoNowa całka — drugi raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę.

    Na kartce:

  5. Z boku (bez ): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus razy minus daje plus: . Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  6. Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  7. Wymnóż nawias przez .
Zad. 3 g)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Jak f), z . Dwa razy przez części.

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Jak w e) i f): do , potęga do . Logarytm jest w kwadracie, więc przez części liczysz dwa razy.

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. pomocniczoNowa całka — drugi raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę.

    Na kartce:

  5. Z boku (bez ): wstaw do wzoru i policz nową całkę do końca.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Minus razy minus daje plus: . Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  6. Wstaw wynik do głównego rachunku. Znika ostatni znak całki — dopisz .
  7. Wymnóż nawias przez , zapisz i sprowadź do wspólnego mianownika.
Zad. 3 i)
Plan — co zrobimy i po co

Cel: całka, czyli rodzina funkcji, których pochodna to funkcja spod całki. Dwa wielomiany: , . Po trzech pochodnych z nawiasu zostaje liczba, więc liczymy przez części trzy razy. Na końcu wynik się skraca. Bez polecenia „przez części” prościej byłoby wymnożyć.

  1. Za weź , za — .
    Dlaczego?

    Oba czynniki to wielomiany. Do bierzesz ten, który szybciej zamieni się w liczbę: po trzech pochodnych, dopiero po czterech. Każde przejście przez części obniża stopień o .

  2. pomocniczoPolicz (pochodna ) i (całka z ). Zapisz wszystkie cztery kawałki ramki.

    Na kartce:

  3. Wstaw do wzoru: minus całka z .

    Na kartce:

  4. pomocniczoNowa całka — drugi raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę.

    Na kartce:

  5. Z boku (bez ): wstaw do wzoru. Zostaje jeszcze jedna nowa całka.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  6. pomocniczoNowa całka — trzeci raz przez części, teraz , . Zapisz nową ramkę.

    Na kartce:

  7. Z boku (bez ): wstaw do wzoru i policz ostatnią całkę wzorem 3.

    Na kartce:

    Dlaczego?

    Nową całkę liczoną z boku (pomocniczo) piszesz bez — stała pojawia się raz, w głównym rachunku, gdy znika w nim ostatni znak całki.

  8. Wstaw wyniki od końca do głównego rachunku i wymnóż liczby przed nawiasami. Znika ostatni znak całki — dopisz .

    Na kartce:

  9. Nieobowiązkowo: wymnóż nawiasy i zbierz potęgi. Wynik bardzo się skraca.
    Dlaczego?

    Ten sam wynik daje droga bez części: , a potem wzór 3 dla każdego składnika. W Zad. 3 polecenie mówi „przez części”, więc pokazujemy tę drogę.

Którą metodą?

Gdy polecenie nie mówi, jaką metodą liczyć, decydujesz po kształcie funkcji pod całką.

Ćwiczenie

Którą metodą policzysz tę całkę?

Wszystkie odpowiedzi z listy

Wyniki wszystkich przykładów z listy w jednym miejscu — do sprawdzenia własnych rachunków. Link przy każdym przykładzie prowadzi do rozwiązania krok po kroku. Twój wynik może wyglądać inaczej i nadal być dobry. Na przykład 13(2x+9)3\frac13 \sqrt{(2x + 9)^3} to to samo co 13(2x+9)32\frac13 (2x + 9)^{\frac32}, a wyniki różniące się o stałą też są dobre.

Zad. 1 — podstawowe wzory

  1. Zad. 1 a) krok po kroku ↑
  2. Zad. 1 b) krok po kroku ↑
  3. Zad. 1 c) krok po kroku ↑
  4. Zad. 1 d) krok po kroku ↑
  5. Zad. 1 e) krok po kroku ↑
  6. Zad. 1 f) krok po kroku ↑
  7. Zad. 1 g) krok po kroku ↑
  8. Zad. 1 h) krok po kroku ↑
  9. Zad. 1 i) krok po kroku ↑
  10. Zad. 1 j) krok po kroku ↑

Zad. 2 — przez podstawianie

  1. Zad. 2 a) krok po kroku ↑
  2. Zad. 2 b) krok po kroku ↑
  3. Zad. 2 c) krok po kroku ↑
  4. Zad. 2 d) krok po kroku ↑
  5. Zad. 2 e) krok po kroku ↑
  6. Zad. 2 f) krok po kroku ↑
  7. Zad. 2 g) krok po kroku ↑
  8. Zad. 2 h) krok po kroku ↑
  9. Zad. 2 i) krok po kroku ↑
  10. Zad. 2 j) krok po kroku ↑
  11. Zad. 2 k) krok po kroku ↑
  12. Zad. 2 l) krok po kroku ↑
  13. Zad. 2 m) krok po kroku ↑
  14. Zad. 2 n) krok po kroku ↑
  15. Zad. 2 o) krok po kroku ↑
  16. Zad. 2 p) krok po kroku ↑
  17. Zad. 2 q) krok po kroku ↑
  18. Zad. 2 r) krok po kroku ↑

Zad. 3 — przez części

  1. Zad. 3 a) krok po kroku ↑
  2. Zad. 3 b) krok po kroku ↑
  3. Zad. 3 c) krok po kroku ↑
  4. Zad. 3 d) krok po kroku ↑
  5. Zad. 3 e) krok po kroku ↑
  6. Zad. 3 f) krok po kroku ↑
  7. Zad. 3 g) krok po kroku ↑
  8. Zad. 3 h) krok po kroku ↑
  9. Zad. 3 i) krok po kroku ↑
  10. Zad. 3 j) krok po kroku ↑
  11. Zad. 3 k) krok po kroku ↑
  12. Zad. 3 l) krok po kroku ↑
  13. Zad. 3 m) krok po kroku ↑
  14. Zad. 3 n) krok po kroku ↑
  15. Zad. 3 o) krok po kroku ↑

Ściąga przed kolokwium

Funkcja pierwotnaF′(x)=f(x)F'(x) = f(x). Całka to rodzina wszystkich funkcji pierwotnych: ∫f(x) dx=F(x)+C\int f(x) \, dx = F(x) + C.
Zawsze + CDopisujesz w linii głównego rachunku, w której znika ostatni znak całki. Dalej tylko je przepisujesz. Nowa całka liczona z boku — bez CC. Gdy dwa wyniki różnią się o stałą, oba są dobre.
Wzór 3∫xn dx=xn+1n+1+C\int x^n \, dx = \frac{x^{n+1}}{n+1} + C: wykładnik w górę o 11, przez nowy wykładnik dzielisz. Nie dla n=−1n = -1.
Pozostałe wzory∫0 dx=C\int 0 \, dx = C, ∫dx=x+C\int dx = x + C, ∫ex dx=ex+C\int e^x \, dx = e^x + C, ∫dxx=ln⁡∣x∣+C\int \frac{dx}{x} = \ln \lvert x \rvert + C dla x≠0x \neq 0, ∫ax dx=axln⁡a+C\int a^x \, dx = \frac{a^x}{\ln a} + C dla a>0a > 0, a≠1a \neq 1.
RegułyLiczba przed całkę (1), każdy składnik osobno (2), ułamek f′f\frac{f'}{f} (3). Ogólnej reguły na iloczyn i iloraz nie ma.
Najpierw potęgix=x12\sqrt{x} = x^{\frac12}, 1x4=x−4\frac{1}{x^4} = x^{-4}, 1x=x−12\frac{1}{\sqrt{x}} = x^{-\frac12}.
Podstawianiett = środek, dtdt = pochodna środka razy dxdx. Działa, gdy po zamianie zostaje funkcja z tabeli albo suma takich funkcji, a nie iloczyn: obok środka stoi jego pochodna, w której jest xx, albo środek jest liniowy (kx+bkx + b), a reszty funkcji nie ma albo po zapisaniu jej przez tt zostaje suma potęg tt. Zamień wszystko na tt, policz, wróć do xx.
Reguła 3∫f′(x)f(x) dx=ln⁡∣f(x)∣+C\int \frac{f'(x)}{f(x)} \, dx = \ln \lvert f(x) \rvert + C, gdy f(x)≠0f(x) \neq 0. Licznik to pochodna mianownika.
e do kx (nie ze slajdu)∫ekx dx=1kekx+C\int e^{kx} \, dx = \frac1k e^{kx} + C dla k≠0k \neq 0. Na kolokwium pokaż podstawienie t=kxt = kx.
Przez części∫uv′ dx=uv−∫u′v dx\int u v' \, dx = uv - \int u' v \, dx. Ramka: uu, u′u' / v′v', vv.
Wybór uNajpierw sprawdź podstawianie: gdy obok środka stoi jego pochodna, w której jest xx (a nie sama liczba) — podstawianie, np. xex2xe^{x^2}, ln⁡xx\frac{\ln x}{x}. Logarytm razy potęga xnx^n (n≠−1n \neq -1) — logarytm do uu. Wielomian razy ekxe^{kx} (k≠0k \neq 0) albo axa^x — wielomian do uu. Sam logarytm — uu to logarytm, v′=1v' = 1. Dwa wielomiany — do uu ten o niższym stopniu (szybciej zamieni się w liczbę) albo wymnóż i licz elementarnie.
SprawdzeniePochodna wyniku musi dać funkcję spod całki.

Ćwiczenia przed kolokwium

Krótkie zadania na każde polecenie. Po każdej odpowiedzi zobaczysz, dlaczego jest dobra albo zła — złe odpowiedzi to typowe błędy.

Całkowanie elementarne

Ćwiczenia · 6 zadań

Przez podstawianie

Ćwiczenia · 6 zadań
  1. Co wziąć za w ?

  2. w całce . Czym zastąpisz ?

  3. Po zamianie wyszło . Co jest nie tak?

Przez części

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. : co wziąć za ?

  2. : co wziąć za ?

  3. Wzór na całkowanie przez części:

Którą metodą?

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. — którą metodą?

  2. — którą metodą?

  3. — którą metodą?

  4. — którą metodą?

  5. — którą metodą?

Sprawdzanie wyniku

Ćwiczenia · 5 zadań
  1. Jak sprawdzić, że ?

  2. Czy ?

  3. Czy ?

  4. Dwie osoby policzyły : wyszło i . Kto ma rację?

  5. Czy ?

Quiz z teorii

Quiz · 10 pytań
  1. Funkcja pierwotna funkcji to:

  2. Skąd w wyniku całki bierze się ?

  3. Dla jakiego wzór 3 () nie działa?

  4. Czy ?

  5. W całkowaniu przez podstawianie za bierzesz:

  6. to:

  7. W całkowaniu przez części za bierzesz:

  8. We wzorze litera to:

  9. Jak sprawdzić wynik całki nieoznaczonej?

Widzisz błąd albo coś jest niejasne? Napisz do nas — poprawiamy szybko.
Kurs to nasze własne opracowanie, niepowiązane z UEP ani prowadzącymi. Konwencje zapisu mogą się różnić między grupami — gdy prowadzący zapisuje coś inaczej, liczy się jego wersja.